حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و سی و هفتم :
وصال هم قدمش شد. آرزو داشت موضوعی که میعاد در این شب قصد گفتنش را دارد، آنی نباشد که از چشمانش خوانده می شود.
آرمین دوربین را پایین آورد و از رو به رو با اشاره به دوربین لب زد: می خوای دست برسونی؟
وصال از صمیم قلب راغب بود دعوت آرمین را بپذیرد. اما آن دعوت طعنه بود به حال معذب او که سبب لبخند شیطنت بار دوستش بود. بی صدا لب زد: کوفت.
رادمهر هنوز نیامده بود. خدا خدا می کرد زودتر برسد.
لطفا صبر کنید...
