حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و سی و ششم :
بازویش در دست زورمند جمشید در حال له شدن بود. همان طور که دلش همراه گل ها زیر پای سفاکش له شده بود. بغضش حجیم تر شد و او سرسختانه مانع از سرازیر شدن اشک هایش و خرد شدن غرورش پیش این کوه تکبر و خودخواهی شد: آره خودخواهم... مثل خودت. خون تو توی رگامه. همینه که ما دوتا رو شبیه هم کرده. تو می خوای همه چیز باب میلت باشه... منم می خوام.
از درون می ترسید و می لرزید و چهره اش خلاف مکنونات قلبی اش سخت بÙ
لطفا صبر کنید...
