پارت چهارصد و یازده :

کنار تخت بیمارستان نشسته بودم و دست سردش را در دست داشتم. چشمانم قفل شده بود به صورتش و یک آن چشم از او برنمی‌داشتم. با هر نفسی که بیرون می‌داد و دردمندانه چهره درهم می‌کشید، هزار بار خدا را شکر می‌کردم که این خطر را از سرش گذرانده بود. هر تپش آن قلب برای من بیشتر از تمام دنیا ارزش داشت. یاد ساعت‌های پراضطرابی می‌افتادم که در راهرو پشت در اتاق عمل بی‌وقفه راه می‌رفتم و هر ثانیه برایم ص

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۵۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • ساناز

    1

    💙🤎💛💜💚🧡❤️🤍🩵🩶

    ۲ سال پیش
  • م

    1

    خیلی عالیه نویسنده جون،خداروشکر علی زنده موند ،این بهادر لعنتی دست ازسر اینا برنمی داره

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️