قرار ما پشت شالیزار به قلم فرناز نخعی
پارت چهارصد و یازده :
کنار تخت بیمارستان نشسته بودم و دست سردش را در دست داشتم. چشمانم قفل شده بود به صورتش و یک آن چشم از او برنمیداشتم. با هر نفسی که بیرون میداد و دردمندانه چهره درهم میکشید، هزار بار خدا را شکر میکردم که این خطر را از سرش گذرانده بود. هر تپش آن قلب برای من بیشتر از تمام دنیا ارزش داشت. یاد ساعتهای پراضطرابی میافتادم که در راهرو پشت در اتاق عمل بیوقفه راه میرفتم و هر ثانیه برایم ص
لطفا صبر کنید...

ساناز
1💙🤎💛💜💚🧡❤️🤍🩵🩶