ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و چهل و دوم :
از یک جایی به بعد زندگی آدم روی دور تند میرود. روزها کشدار و شبها طولانی میشوند. از یک جایی به بعد آدم باید باور کند که ساعتها هم میتوانند لاک پشت وار حرکت کنند. حالا این منم که در فرودگاه استانبول کنار پدر نشستهام و منتظر آمدن راننده برای رفتن به خانه پدر هستم.
حالا باید تا آخر عمر آرزوی رفتن به عمارت را به گور ببرم.
- محمد جان؟
با نگاهی که در آن Ø

لطفا صبر کنید...

آسمان
1فرمانده هنوز زنده س ؟؟؟؟