ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و سی و یک :
- عمر من از دست رفت وقتی از اون اسارت به ظاهر آزاد شدم اما در کشور خودم اسیر شدم.
نکند که ماهی افسرده شده باشد؟ از تصور درست بودن فکرم هم می‌ترسم چه برسد که به واقعیت آن پی ببرم.
- برای حفظ جونت بود. یکم صبر کنی دیگه راحت میشی.
- از انتظار خسته شدم.
امید دادن را بلد نیستم اما حالا که فرصتی دارم که به دور از آن اردوگاه است، یعنی خدا از سلطان محمود
لطفا صبر کنید...
