ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و هفده :
دلم میخواهد توان آن را داشتم که استخوانهای ماهی را خرد میکردم.
- دستم رو داری میشکونی، محمد!
ماهی با چشمهای اشکی نگاهم میکند. این اشکها دردی از دل من دوا نمیکنند وقتی از روی دلتنگی نیستند.
- بس کن، محمد. بسه دیگه. نمیفهمی که امشب کلی میهمان داریم؟ نمیفهمی هر لحظه ممکنه مادرم بیاد و آبرومون بره.
ماهی هم از پوسته خونسردش بیرون میآید. Ø
لطفا صبر کنید...
