ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و پانزده :
محمد سینی شربت را از دستم میگیرد. سرم را پایین میاندازم. دلم نمیخواهد نگاهش کنم.
- چرا مثله تموم زنها داد نمیزنی؟ چرا حالا که وقت مناسبیه برای حرف زدن، گلایه نمیکنی؟ چرا طوری رفتار میکنی که انگار نه انگار که ما یه روزگاری زن و...
میان حرف محمد میپرم و حرفش را قطع میکنم.
- حرفی وجود نداره که منتظر شنیدنش باشین. با اجازه!
محمد مهلت هیچ حرکتی
لطفا صبر کنید...
