ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و هفتم :
احمد با مهربانی میگوید:
- همین که محمد اینجاست یعنی من خوشبختی عالم رو دارم. برام مهم نیست بگن نتونسته پرونده رو حل کنه. نمیدونید چه حالی شدم وقتی اولین بار محمد رو در لباس ارتش بعث دیدم.
هنوز به خاطر دارم که اولین دیدار من و احمد چقدر با تنش بود. احمد با ناراحتی نگاهم میکرد و من تمام سعیم این بود که احمد برای همیشه از من ناامید شود.
- ببین احمد جان، اگه دنبØ

لطفا صبر کنید...

شکوفه
2باز کوتاه باز نخونده تموم شد از دست تو لطیفی جااااان قلبم و شکستی