رمان زوج قلابی به قلم زهرا شاطررضا

حوصله‌ام برای ماندن در جمع تمام شده بود. به بهانه‌ی هوای تازه، از مهمان‌ها فاصله گرفتم و به بالکن رفتم.

به اصرارهای مامک برای این مهمانی آمده بودم؛ مهمانی‌ای که به مناسبت برگشتن داداشش از ترکیه گرفته شده بود. وگرنه ترجیح می‌دادم توی اتاقم بمانم و خودم را با فکر کردن خفه کنم؛ فکرهایی که بیشترشان نه راه‌حلی داشتند، نه حتی جواب مشخصی.

هزار بار حرف‌ها و جواب‌هایی را که باید آخر هفته، در جواب خواستگاری زوری کامران می‌گفتم، توی سرم مرور کرده بودم؛ اما هر بار که به آخرش می‌رسیدم، حس می‌کردم یک جای کار می‌لنگد.

هر جوابی که می‌دادم، یک جواب تازه از طرف خانواده‌ام برایش وجود داشت.

«کامران پسر خوبیه.»

«خانواده‌ش رو می‌شناسیم.»

«چه ایرادی داره؟»

«بعد از ازدواج دوستش داری.»

و من هیچ جوابی برای این آخری نداشتم.

چطور می‌توانستم برایشان توضیح بدهم که آدم قرار نیست اول ازدواج کند و بعد امیدوار باشد یک روز دلش هم همراهش شود؟

آرنج‌هایم را روی نرده‌ی بالکن گذاشتم و به خیابان خیره شدم.

خانه‌ی مامک و ما روبه‌روی هم بود و نور چراغ‌های هر دو خانه، قسمتی از خیابان را روشن کرده بود. صدای خنده‌ی مهمان‌ها از داخل می‌آمد؛ صدایی که چند دقیقه قبل آزارم می‌داد و حالا از فاصله‌ی دور، عجیب آشنا به نظر می‌رسید.

نفس عمیقی کشیدم.

شاید اگر امشب یک راهی پیدا نمی‌کردم، آخر هفته واقعاً باید روبه‌روی کامران می‌نشستم و درباره‌ی تاریخ عقد حرف می‌زدم.

- چرا اومدی بیرون؟... از مهمونی خسته شدی؟

به رسم ادب سرم را به سمت صدا برگرداندم.

پسری چند قدم دورتر ایستاده بود. همان پسری که از وقتی وارد خانه شده بود، چند بار اسمش را از زبان مامک شنیده بودم؛ اهورا... برادر مامک.

چند سالی بود ترکیه زندگی می‌کرد و تازه برگشته بود. از همان وقتی که وارد خانه شده بود، با همه گرم گرفته بود؛ طوری که انگار نه انگار چند سال از آن خانه دور بوده است.

نگاهم را از صورتش گرفتم و جواب دادم:

- یکم سر و صدا کلافم کرده بود... شما چرا اومدین؟ این مهمونی به افتخار شماس.

لبخند کوتاهی زد و نگاهش را برای لحظه‌ای به داخل خانه برد.

- منم از سر و صدا کلافه شدم.

با تعجب نگاهش کردم و گوشه‌ی لبم کمی بالا رفت.

- پس مهمونی به افتخار خودتون رو هم قبول ندارین؟

ابرویی بالا انداخت و حالت صورتش کمی شیطنت‌آمیز شد.

- کاش نظر خودمم راجع بهش می‌پرسیدن.

ناخواسته خندیدم.

- تا این حد؟

چند قدم نزدیک‌تر آمد، اما همچنان فاصله‌اش را حفظ کرد.

- آره... حتی بیشتر.

تازه متوجه دو لیوانی شدم که دستش بود. یکی را سمتم گرفت.

- آب‌آلبالو؟

لیوان را از دستش گرفتم و نگاه کوتاهی به آن انداختم.

- ممنون.

کنار نرده ایستاد، اما فاصله‌اش را حفظ کرد.

چند ثانیه هر دو ساکت ماندیم.

از آن سکوت‌هایی نبود که آدم را معذب کند. شاید چون هنوز آن‌قدر همدیگر را نمی‌شناختیم که مجبور باشیم چیزی برای گفتن پیدا کنیم.

یک جرعه از آب‌آلبالو خوردم.

اهورا نگاه کوتاهی به لیوانش انداخت و بعد گفت:

- مامک میگه خواستگار سمج داری که نمی‌خوایش.

سرم را به سمتش برگرداندم.

از اینکه مامک همه چیز را راجع به من با اهورا گفته بود، کمی تعجب کردم. اخم خیلی کمرنگی روی صورتم نشست.

- آره... خودش خیلی سمج نیست، بیشتر خانواده اصرار دارن.

اهورا کمی سرش را تکان داد.

- راهی واسش پیدا کردی؟

لب‌هایم را به هم فشردم و نگاهم را دوباره به خیابان دادم.

- نه.

چند لحظه مکث کرد و بعد پرسید:

- پس هنوز داری باهاش می‌جنگی؟

پوزخندی زدم.

- بیشتر با خانواده‌م.

کمی از نوشیدنی‌اش را سر کشید و لیوان را پایین آورد.

- خب بهشون بگو خودت یکی رو زیر سر داری.

با تعجب به طرفش برگشتم.

- چی؟

شانه‌ای بالا انداخت؛ انگار پیشنهادش کاملاً منطقی بود.

- بگو دلت رو باختی به یکی.

ناخواسته خنده‌ام گرفت.

- همین؟

- آره. خیلی هم ساده.

سرم را به نشانه‌ی مخالفت تکان دادم.

- برای تو ساده‌ست.

ابروهایش را بالا برد و با تعجب پرسید:

- چرا؟

لیوان را بین انگشت‌هایم چرخاندم و با کمی کلافگی توضیح دادم:

- چون من دخترم.

اهورا چند لحظه نگاهم کرد.

- این چه ربطی داره؟

نفسم را آهسته بیرون دادم.

- واسه دخترا به این راحتی نیست. بعدشم اگه بگم یکی رو دوست دارم، اولین سؤالشون اینه که کیه؟ کجاست؟ خانواده‌ش کی‌ان؟ چی‌کاره‌ست؟ بعد هم می‌خوان طرف رو ببینن و تا من و اون شخص خیالی رو به زوجیت هم در نیارن، ول کن نیستن.

سرش را تکان داد و چند لحظه به روبه‌رو خیره شد. انگار داشت حرف‌هایم را سبک‌سنگین می‌کرد.

- خب... پس باید یه نفر واقعی باشه.

با تعجب نگاهش کردم.

- چی؟

نگاهش را از خیابان گرفت و به من دوخت.

- هیچی.

چشم‌هایم را ریز کردم.

- نه، یه چیزی گفتی.

لبخند کجی زد و کمی سرش را پایین انداخت.

- گفتم شاید باید یه نفر واقعی باشه.

قبل از اینکه جواب بدهم، صدای مامک از داخل سالن بلند شد:

- اهورا! رستا!

هر دو به سمت صدا برگشتیم.

مامک دوباره صدایمان زد:

- کجایین شما دوتا؟

اهورا زیر لب گفت:

- نجات پیدا کردیم.

با تعجب به او نگاه کردم.

- چی؟

لبخندش را پنهان کرد.

- از بحث ازدواج

سرم را تکان دادم و با نگاهی متعجب گفتم:

- تو خیلی عجیبی.

دستش را به نشانه‌ی تسلیم بالا آورد.

- هنوز که کامل نمیشناسیم.

وارد سالن شدیم.

مامک همان نزدیکی ایستاده بود و با نگاه مشکوکی هر دویمان را برانداز کرد.

ابروهایش را بالا انداخت.

- شما دوتا چرا با هم رفتین بالکن؟

سریع جواب دادم:

- من رفتم هوا بخورم، اهورا هم...

اهورا میان حرفم پرید و خیلی خونسرد گفت:

- منم رفتم هوا بخورم.

مامک چند لحظه به هر دویمان نگاه کرد و بعد خندید.

- عجب تصادفی!

با بی‌خیالی شانه بالا انداختم.

- خیلی هم تصادف بود.

اهورا لیوان خالی‌اش را روی میز گذاشت و با لبخند اضافه کرد:

- تازه فهمیدیم هر دومون از مهمونی تو فرار کردیم.

مامک چشم غره‌ای رفت و دستش را تکان داد.

- خیلی خب.

هنوز مهمانی کامل تمام نشده بود که به بهانه‌ی سردرد به خانه برگشتم.

خوشبختانه خانه‌مان روبه‌روی هم بود و نیازی به ماشین سوار شدن نبود.

به محض اینکه وارد اتاقم شدم، یک‌راست به تختم پناه بردم.

اما حتی دراز کشیدن هم نتوانست ذهنم را آرام کند.

به سقف خیره شدم.

کامران.

آخر هفته.

خواستگاری.

ازدواج.

چشم‌هایم را بستم.

صدای اهورا دوباره توی سرم پیچید:

«بهشون بگو خودت یکی رو زیر سر داری.»

چشم‌هایم را باز کردم و با کلافگی به سقف خیره شدم.

- مسخره...

اما چند ثانیه بعد، یک فکر احمقانه‌تر به ذهنم رسید.

- اگر واقعاً یکی وجود داشت چه؟

برای لحظه‌ای سکوت کردم و به سقف خیره ماندم.

اگر واقعاً می‌توانستم یک نفر را جلوی خانواده‌ام بگذارم و بگویم «من این را می‌خواهم»؟

پتو را روی صورتم کشیدم و با خودم غر زدم:

- رستا، تو دیوونه شدی

صبح طبق عادت، ساعت شش از خواب بیدار شدم.

چند لحظه به سقف خیره ماندم و بعد از تخت بیرون آمدم. آبی به صورتم زدم و لباس‌هایم را عوض کردم. هنزفری و بطری آبم را برداشتم تا برای پیاده‌روی به پارک روبه‌روی خانه بروم.

هوای صبح خنک بود و خیابان هنوز خلوت. هنزفری را در گوشم گذاشتم و شروع به راه رفتن کردم.

دور دوم دویدنم بود که صدایی از پشت سرم آمد:

- چه خوب اهل پیاده‌روی هستی...

برگشتم.

اهورا بود.

لباس ورزشی پوشیده بود و با لبخند به سمتم می‌آمد. چند تار مویش روی پیشانی‌اش ریخته بود و از نفس‌های آرامش معلوم بود که مدتی بود در حال دویدن است.

- شما هم؟

اهورا قدم‌هایش را آرام کرد و کنارم قرار گرفت.

- من همیشه صبح‌ها می‌دوم.

لبخند کوتاهی زدم و هنزفری را از یکی از گوش‌هایم بیرون آوردم.

- مامک رو کشتیارش شدم نیومد.

خندید و سرش را به نشانه‌ی تأسف تکان داد.

- اون؟ ساعت شش صبح؟

با خنده شانه بالا انداختم.

- شنبه‌ها قول میده از این هفته دیگه تنبلی نکنه... هر هفته همین قول رو میده

اهورا با حالت مطمئنی گفت:

- پس امیدی بهش نیست.

با خنده سر تکان دادم.

چند دقیقه‌ای کنار هم راه رفتیم. عجیب بود؛ دیشب فقط چند دقیقه با او حرف زده بودم و حالا انگار صحبت کردن با او سخت نبود.

بعد از چند دور، هر دو نفس‌زنان روی نیمکت نشستیم.

بطری آبم را باز کردم و کمی آب خوردم. نفس‌هایم هنوز کمی تند بود و سعی می‌کردم آرام‌تر نفس بکشم.

اهورا چند لحظه نگاهم کرد و بعد گفت:

- هنوز به حرفم فکر نکردی؟

بطری را پایین آوردم و در آن را بستم.

- کدوم حرف؟

ابرویش را کمی بالا برد.

- همون که دیشب گفتم.

با بی‌تفاوتی ساختگی شانه بالا انداختم.

- اینکه به خانواده‌م بگم یکی رو دوست دارم؟

اهورا سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد.

- آره

- نه

چند ثانیه ساکت ماند و بعد پرسید:

- چرا؟

لب‌هایم را به هم فشردم و نگاهم را به روبه‌رو دوختم.

- چون راه‌حلش از خود مشکل بدتره.

اهورا کمی مکث کرد. انگشت‌هایش را در هم قفل کرد و به زمین خیره شد.

- شاید برای همین باید راه‌حل بهتری پیدا کنیم.

با تعجب نگاهش کردم.

- چه راه‌حلی؟

چند ثانیه سکوت کرد. بعد سرش را بلند کرد و خیلی ساده گفت:

- بیا با هم ازدواج کنیم.

بطری تقریباً از دستم افتاد. با سرعت سرم را سمتش چرخاندم.

- چی؟

نگاهش هنوز به روبه‌رو بود. آن‌قدر خونسرد حرف زده بود که برای چند لحظه مطمئن شدم اشتباه شنیده‌ام.

- درست شنیدی.

حالا به من نگاه کرد و گوشه‌ی لبش کمی بالا رفت.

- گفتم بیا با هم ازدواج کنیم.

چند ثانیه فقط نگاهش کردم. ذهنم بین خنده و شوک گیر کرده بود.

- تو دیوونه‌ای؟

خندید و دستش را پشت گردنش کشید.

- احتمالاً.

با ناباوری سر تکان دادم.

- ازدواج؟

- آره

- با من؟

لبخندش عمیق‌تر شد.

- خب اگه قرار بود با خودم ازدواج کنم که به تو پیشنهاد نمی‌دادم.

لب‌هایم را روی هم فشار دادم تا نخندم.

- خیلی بامزه‌ای.

خیلی راحت جواب داد:

- ممنون.

اخم ریزی کردم.

- تعریف نکردم.

- می‌دونم.

چند لحظه حالت شوخ صورتش از بین رفت و جدی‌تر شد.

- احتمالاً مامک بهت گفته که باید ازدواج کنم تا پدربزرگم به رسم قدیمی خانواده، سهمی از اموالش که حقمه رو بهم بده.

سرم را تکان دادم.

- آره، این رو قبلاً مامک گفته بود.

پدربزرگ اهورا سال‌ها قبل برای نوه‌هایش سهمی از اموالش در نظر گرفته بود، اما شرط کرده بود اهورا برای دریافت سهمش باید تا زمان مشخصی ازدواج کرده باشد.

اهورا کمی به جلو خم شد و دست‌هایش را روی زانوهایش گذاشت.

- من یه زن الکی می‌خوام که سهمم رو بگیرم، تو یه شوهر الکی که بقیه خواستگارات رو بپرونی.

چند لحظه به او خیره ماندم.

بعد ناخواسته لب‌هایم شکل لبخند گرفت.

- پیشنهاد خوبی بود؟

اهورا خیلی جدی جواب داد:

- نه.

لبخندم بیشتر شد.

- از شدت مسخره بودنش خندم گرفت.

با حالتی که انگار واقعاً جوابم برایش عجیب بود، پرسید:

- چرا مسخره؟

از جایم بلند شدم و بطری آبم را برداشتم.

- چون آدم برای ازدواج کردن هزار تا راه داره، اینکه دو نفر که تقریباً همدیگه رو نمی‌شناسن با هم ازدواج کنن، خیلی عجیبه.

او هم از روی نیمکت بلند شد و دست‌هایش را داخل جیب شلوارش فرو برد.

- نگفتم واقعاً ازدواج کنیم... گفتم پیشنهاد دادم. قبول کردنش با توئه.

چند لحظه به او نگاه کردم. هنوز نمی‌توانستم بفهمم چقدر از حرفش جدی است.

- من دنبال یه راه بهتر و واقعی‌ترم.

خواستم از کنارش رد شوم که صدایم زد:

- رستا جان.

ایستادم.

نمی‌دانستم چرا شنیدن اسمم از زبان او حس عجیبی در رگ‌هایم تزریق کرد. انگار همان دو کلمه‌ی ساده، بیشتر از چیزی که باید روی حسم تأثیر گذاشته بود.

آرام برگشتم.

اهورا لبخند کوچکی زد.

- فقط بهش فکر کن.

چیزی نگفتم و به سمت خانه راه افتادم.

تمام مسیر تا خانه با خودم تکرار کردم:

«فقط یه پیشنهاد مسخره بود.»

اما هرچقدر بیشتر می‌خواستم بهش فکر نکنم، بیشتر به آن فکر می‌کردم.

حتی فکر کردن بهش هم مسخره بود.

اما وقتی صدای صحبت‌های پدر و مادرم را شنیدم، تصمیمم دچار تزلزل شد.

از کنار اتاقشان رد می‌شدم که صدای پدرم را شنیدم:

- کامران پسر خوبیه... خیالم راحته رستا رو خوشبخت می‌کنه.

قدم‌هایم ناخودآگاه کند شد. کنار دیوار ایستادم و گوشم را تیز کردم.

مادرم جواب داد:

- آره، خدا رو شکر خیالمون بابت رستا راحت شد.

صدای پدرم دوباره از داخل اتاق آمد:

- فردا میرم وام رو پیگیری می‌کنم، واسه جهیزیه دستم بازتر باشه. نمی‌خوام کم و کسری‌ای باشه.

چشم‌هایم را بستم. انگار هر جمله‌ای که می‌شنیدم، بیشتر از قبل راه فرارم را می‌بست.

مادرم گفت:

- خونه کامران هم آماده‌ست. فقط مونده بشینیم راجع به تاریخ عقد و مراسم حرف بزنیم.

- آره، آخر هفته که بیان یه تاریخ مبارک پیدا می‌کنیم که زودتر دست این دوتا جوون رو بذاریم تو دست هم.

از اینکه پدر و مادرم همه چیز را تمام‌شده می‌دانستند، خونم به جوش آمد.

برای چند لحظه تصمیم گرفتم همان موقع از اتاقم بیرون بروم و مخالفتم را اعلام کنم.

اما حرف زدن جلوی پدرم همیشه برایم سخت بود.

به همین خاطر صبر کردم.

وقتی پدرم از خانه بیرون زد، وارد آشپزخانه شدم.

مادرم داشت کارهای ناهار را انجام می‌داد. صدای برخورد چاقو با تخته و بوی سبزی تازه فضای آشپزخانه را پر کرده بود.

چند قدم جلو رفتم.

- مامان...

بدون اینکه برگردد گفت:

- جانم؟

لب‌هایم خشک شده بود. دست‌هایم را به هم گره زدم و سعی کردم صدایم نلرزد.

- من... من نمی‌خوام زن کامران بشم.

مادرم با تعجب برگشت و چاقو را در دستش پایین آورد.

- یعنی چی؟

نگاهم را از صورتش نگرفتم.

- یعنی نمی‌خوام.

چند لحظه با دقت نگاهم کرد.

- چه دلیلی داری؟

نفسم را آهسته بیرون دادم.

- کامران معیارهای مورد نظر منو نداره.

ابروهایش را بالا انداخت.

- چه ملاکی مثلاً؟

- من می‌خوام با کسی ازدواج کنم که دوستش داشته باشم.

مادرم با ناباوری نگاهم کرد.

- چه غلطا...

قبل از اینکه ادامه بدهد، سریع گفتم:

- اونا تازه آخر هفته دارن میان خواستگاری، ولی شما و بابا واسه خودتون بردین و دوختین. شاید اصلاً کامران من رو نخواست.

مادرم چاقو را روی تخته گذاشت و با اخم صدایم زد:

- رستا!

دست‌هایم را جلوی بدنم گرفتم و با عجله ادامه دادم:

- بعدشم من واقعاً نمی‌خوام با کامران ازدواج کنم.

خواستم سریع از آشپزخانه بیرون بروم که سؤالش میخکوبم کرد:

- پای کسی وسطه؟

قلبم تا دهانم آمد و دوباره به جای خودش برگشت.

چشم‌هایم را یک بار بستم و باز کردم.

به سمتش برگشتم و با حرکت ریز سرم حرفش را تأیید کردم.

این آخرین تلاشم برای رهایی از کامران بود.

البته که پشتم تا حدی به حرف‌های اهورا گرم بود.

مادرم با ناباوری نگاهم کرد.

- تو خیلی غلط کردی که پای کسی وسطه... رستا، تو این خونه از این آبروریزی‌ها نداریم‌ها، بهت گفته باشم. بابات بفهمه...

سریع گفتم:

- وای مامان، چرا بزرگش می‌کنی؟ یه سؤال کردی، جوابت رو دادم.

با ترس قدمی به سمتش برداشتم.

- شما اجازه بده یک بار بیان خواستگاری. اگه خوشت نیومد هرچی شما و بابا گفتین... اصلاً میشم زن کامران. قبول؟

مادرم چیزی نگفت. فقط دست‌هایش را روی لبه‌ی کابینت گذاشت و با نگاه سنگینی خیره‌ام ماند.

ادامه دادم:

- اهورا یک سر و گردن از کامران بهتره. می‌شناسیمش، خانوادشو می‌شناسیم. نمی‌تونین رویش ایراد بذارین.

چشم‌های مادرم ریز شد.

- کی؟

- اهورا.

مکث کوتاهی کرد.

- از کی می‌شناسیش؟

- مامک رو که می‌شناسی...

مادرم با همان نگاه جدی حرفم را قطع کرد:

- خود اهورا رو می‌پرسم.

- میگم مامانم، همه‌ش رو برات توضیح میدم ولی اولش قول بده بذاری بیان... تا قبل از اومدن کامران اینا.

مادرم با عصبانیت گفت:

- مگه خمره رنگرزیه؟ باید به بابات بگم ببینم نظر اون چیه.

لبخند کوچکی زدم. حالا که حداقل توانسته بودم یک قدم جلو بروم، کمی از فشار روی سینه‌ام کم شده بود.

- شما دستور بدی، اونا فرداشب اینجان. بابام که قلقش دست خودته.

این بار واقعاً به سمت اتاقم رفتم.

در را بستم و به دیوار تکیه دادم.

چند ثانیه همان‌جا ایستادم و به اتفاقی که افتاده بود فکر کردم.

بعد با خودم گفتم:

- من واقعاً چه غلطی کردم؟

تلفنم را از روی میز برداشتم و با نگرانی صفحه‌اش را نگاه کردم.

- وای چه دیوونه‌ایم من... من که شماره‌ای ازش ندارم.

روی تخت نشستم و گوشی را کنارم گذاشتم.

با کلافگی دستم را روی صورتم کشیدم.

از مامک که نمی‌تونم بگیرم... اصلاً باید به مامک چی می‌گفتم؟

چند ثانیه به صفحه‌ی خاموش گوشی خیره ماندم.

بعد انگار ناگهان چیزی یادم آمده باشد، لبخند کمرنگی روی لبم نشست.

- خودش یه راهی گذاشته.

شماره نداشتم، اما می‌دانستم تنها کسی که می‌توانست کمکم کند مامک است.

لب تختم نشستم و با مامک تماس گرفتم.

به محض اینکه جواب داد، گفت:

- به سلام خانم حلال‌زاده.

خنده‌اش را از پشت تلفن شنیدم و برای اولین بار بعد از چند دقیقه، کمی آرام شدم.

خندید.

- چی شده مگه؟

صدای ظرف و وسایل آشپزی از پشت خط می‌آمد.

- دارم سالاد ماکارونی درست می‌کنم، داشتم به اهورا می‌گفتم رستا عاشق سالاد ماکارونیه، پاشو بیا اینجا.

کور از خدا چه می‌خواست؟... دو تا چشم بینا.

تماس را که قطع کردم، تازه فهمیدم چقدر دست و پایم را گم کرده‌ام.

در کمد را باز کردم.

برای اولین بار بعد از مدت‌ها، به لباس‌هایم با دقت نگاه کردم.

معمولاً دم‌دستی‌ترین لباس ممکن را می‌پوشیدم، اما این بار کمی فرق داشت.

شومیز صورتی و شلوار جین سفیدی انتخاب کردم و کمی به صورتم رنگ بخشیدم.

جلوی آینه ایستادم.

موهایم را مرتب کردم و بعد با اخم به خودم نگاه کردم.

چند لحظه همان‌طور به تصویر خودم خیره ماندم.

- داری چیکار می‌کنی رستا؟

صدای مادرم از پشت در آمد:

- رستا؟

سریع از آینه فاصله گرفتم.

- جانم؟

- کجایی؟

- تو اتاقم.

چند لحظه بعد در باز شد.

مادرم وارد اتاق شد و همان اول نگاهش روی لباس‌هایم نشست.

- جایی میری؟

کیفم را برداشتم و سعی کردم عادی رفتار کنم.

- میرم پیش مامک.

مادرم نگاهی به تیپم انداخت.

بعد ابرویی بالا انداخت.

- یکم تیپ زدی یا من این‌طور فکر می‌کنم؟

سریع جواب دادم:

- نه بابا، تیپ کجا بود؟ گفتم خانوادشم هستم، شلخته نرم.

مادرم لبخند خیلی کمرنگی زد.

- باشه، برو.

کیفم را برداشتم و از خانه بیرون زدم.

مسافت کوتاه بین دو خانه را با ضربان قلبی که انگار قصد داشت از سینه‌ام فرار کند، طی کردم.

مامک خودش در را برایم باز کرد.

تا چشمش به من افتاد، با شیطنت گفت:

- به‌به! خانم خوشتیپ.

اخم مصنوعی کردم.

- گمشو. همتون جوری میگین انگار من همیشه با شلوار کردی می‌گردم.

خندید و دستم را گرفت.

- بیا تو.

همراه مامک وارد آشپزخانه شدیم.

اهورا آنجا بود و مامک به کارش گرفته بود؛ داشت ظرف می‌شست.

تا چشمش به من افتاد، نگاه کوتاهی به لباس‌هایم انداخت و لبخندش کمی کش آمد.

با لبخند گفتم:

- همگی کمک کنین مامک خانم آشپزی کنه.

اهورا در جوابش گفت:

- همین بخدا.

مامک با خنده ظرف دیگری جلوی من گذاشت.

- تو هم بیا اینا رو خرد کن.

چاقو را برداشتم و با نارضایتی به سبزی‌ها نگاه کردم.

- من مهمونم.

مامک دست به کمر ایستاد و با شیطنت نگاهم کرد.

- مهمون بودی وقتی شلوار کردی پوشیده بودی. الان که خوشتیپ شدی باید کار کنی.

چشم غره‌ای بهش رفتم.

اهورا خندید و دستش را زیر آب گرفت.

- من فکر کنم مهمونا رو اشتباهی دعوت کردیم.

نگاهش کردم و چاقو را روی تخته گذاشتم.

- شما ظرف بشور، منم کار خودمو می‌کنم.

با خونسردی جواب داد:

- چشم خانم

کمی با مامک حرف زدیم و وقتی تلفنش زنگ خورد و برای جواب دادن به اتاق رفت، اهورا برای لحظه‌ای به من خیره شد.

صدای آب هنوز از شیر ظرفشویی می‌آمد، اما سکوت کوتاه بین ما باعث شد حضورش را بیشتر از قبل حس کنم.

- نظرت عوض شد، مگه نه؟

کمی جا خوردم و دست از خرد کردن کشیدم.

- چی؟

اهورا دست‌های خیسش را تکان داد و با همان لبخند مطمئن گفت:

- چشمات میگه به حرفام فکر کردی و حتی خیلی هم بدت نیومده ازش.

چاقو را روی تخته گذاشتم و با تردید نگاهش کردم.

- تو خیلی به خودت مطمئنی.

لبخندش پهن‌تر شد.

- دویست، سی و شش، هفتاد...

متعجب نگاهش کردم.