رمان تابوت رز به قلم ملیکا ایری

مقدمه:

در گردابِ کهرباییِ شرابِ زُم،

آن را چشیدم و جهانِ سیاه، رنگ باخت.

هر جرعه، زخمی بود بر جانِ خسته‌ام،

و هر لحظه، ترسِ تکرارِ دیروز را فریاد زد.

جهان من، قفسی از سایه‌ها،

جایی که لبخندها، ماسکِ زهرآلودِ تهدید اند.

خانه، پناهگاهی است که دیوارهایش از ترس می‌لرزند،

حتی اینجا هم آرامشی نیست.

تابوتِ خاطرات، باز شد و ارواحِ گذشته،

پا به دنیای من گذاشتند.

"او آمد...همه چیز را بوی مرگ گرفت!"

و این بار، فرار ممکن نبود...

--------------------------------------

رُز، زنی با رازی سوزان در سینه...

از گذشته‌ای می‌گریزد که همچون تابوتی سنگین بر دوشش سنگینی می‌کند.

هر قدمش ردپایی از ترس و امید است، اما تابوت خاطرات، در پی‌اش می‌دود.

مردی که دنبالش است، مردی با چشمانی تیزتر از تیغ؛ در هر کوچه، در هر سایه، ردِّ رُز را می‌جوید!

آیا عشق است که او را می‌کشاند؟ یا انتظاری تلخ از گذشته‌ای ناتمام؟

از سوی دیگر، چشمانی کهربایی، دشمن است یا نگهبان؟

نگاهش آتش می‌افروزد! مانند خورشیدی که می‌سوزاند، اما نور نمی‌بخشد.

او آمده تا رُز را در تاریکی‌های خودش اسیر کند.

هر قدمش بازی‌ای مرموز با مرزهای زندگی و مرگ است!

در این سه‌‌گانهٔ عشق، ترس و انتقام،

رز باید انتخاب کند:

فرار کند تا زنده بماند، یا بایستد و زخم بردارد...

و در نهایت، آیا رُز از دست گذشته فرار می‌کند، یا گذشته سرانجام او را در آغوش می‌گیرد؟

فصل یک

-‌ اشک حوری دریایی -

•••

- دو سال قبل

- ایران - تهران

سینه‌ام برای نفس‌های بلندم تنگ شده بود.

باد از لای پرده‌های حریر و درِ بازِ تراس می‌خزید داخل و بوی رزهای مخملی را با رایحهٔ تند خون درهم می‌آمیخت.

هوا سرد بود، اما من آن‌قدر داغِ تب داشتم که انگار مردمک‌های چشمم داشت آب می‌شد.

دست‌هایم خیس و لزج بودند. اکسیژن از من فراری بود؛ جز بوی غلیظ آهنِ خون، هیچ چیز دیگری به مشامم نمی‌رسید.

قطره‌ای سرد از تیغه بینی‌ام سر خورد و تا زیر گلویم پایین آمد؛ آهسته، مثل لبهٔ چاقویی که برای بریدن شاهرگ عجله ندارد.

نمی‌دانستم عرق است یا بازماندهٔ اشک‌های چند لحظه پیش. فقط می‌دانستم دستی بزرگ بالا آمد تا آن قطره را پاک کند و با همان لمس، چانه‌ام دوباره لرزید.

قلبم انگار در چنگال شیری گرسنه بود؛ چنگ‌چنگ و زخمی.

اشک مثل خونی که از زخم کهنه‌ای دوباره جاری شود، از پشت پلک‌های بسته‌ام بیرون جهید. همان دست‌های خیس و گرم، دوباره روی گونه‌ام نشستند. اشکم را پاک کردند، اما ردی سرخ برجای گذاشتند.

چشم‌هایم را لجوجانه بسته بودم…شاید هم از وحشت.

تنم خالی شده بود؛ مثل لیوانی که آبش را ریخته باشند و بعد خودِ لیوان را هم خرد کرده باشند.

_ ب…برو.

صدای مردانه‌اش دورگه و لرزان بود. از درد می‌لرزید و همین هق‌هقِ خفهٔ مرا بلندتر کرد. دست‌های خونی‌ام یقهٔ پیراهنش را چنگ زدند. از بیخ‌وبُن می‌لرزیدم؛ مثل شمعی در گردباد.

بی‌توجه به زخمش، به پهلویی که خودم شکافته بودم، صورتم را در گردنش پنهان کردم. رگ‌های صورتم از فشار نزدیک بود بترکد.

_ مگه…مگه برای ه.همین نزدی؟ ب…برو دیگه!

از شنیدن صدای خش‌دارش که از انقباض فک بم‌تر شده بود، بلندتر هق زدم.

نمی‌دانستم آن لحظه نفرت و جنونم کجا رفته بود. فقط می‌دانستم لازمش دارم؛ همان نفرتی که دقایقی پیش باعث تیغهٔ چاقو را در تنش فرو کنم.

به آن نیاز داشتم تا بتوانم خودم را از آغوشش جدا کنم تا از بوی خونش خفه نشوم.

وقتی دید حرکتی نمی‌کنم، با دست‌های بزرگ وارفته‌اش شانه‌هایم را گرفت. حتی با آن همه ضعف، بدون زور خاصی مرا از خودش دور کرد.

ناگزیر پلک‌های مرتعشم را از هم باز کردم. همین که صورت عرق‌زده و پیشانی جمع‌شده‌اش از درد را دیدم، بغضم ترکید. های‌های گریه‌ام بلند شد.

خجالت‌زده پشت دست‌هایم را جلوی دهانم گرفتم. صورتم خیس از اشک و عرق و آب‌بینی بود. بوی گند خون مثل دستی از داخل گوش مغزم را می‌چلاند.

صورتم هر لحظه بیشتر از بغض جمع می‌شد. جز صدای گریه چیزی از گلوی تنگم بیرون نمی‌آمد که نفس‌زنان و بریده‌بریده زمزمه کردم:

_ ب…ببخشید…توروخدا نمیر…خوب شو…

چشم‌های اسپرسویی نیمه‌بازش را با لبخندی کم‌رنگ بست. و این چشم بستن، حکم همان دری را داشت پشت سرت می ببندند...

طره ای از موهای قهوه ای خوش رنگش با وجود خیسی عرق، با حالتی فر مانند روی پیشانی اش ریخته بود.

دلم می‌خواست کنارش بزنم، اما زمزمهٔ نیمه‌جانش مثل زغال داغ روی قلبم چسبید:

_ الان…که نمی‌تونم جلوت رو بگیرم…برو…وگرنه…وگرنه نمی‌ذارم بری گلِ سُ…

باقی جمله‌اش را نشنیدم. چون دیگر نه فکش منقبض بود، نه سینه‌اش تقلا می‌کرد.

دست خون آلودش، از میان انگشتان یخ زده‌ام جدا شد. انگشتر تعهد داشت. متأهل بود…زن داشت؛ باید می‌رفتم!

دو طرف صورتش را در دستان خونی‌ام گرفتم. لب های لرزانم را روی پیشانی عرق کرده‌اش گذاشتم و بی نفس پچ زدم:

_ ت.تابوتم باش، بر..بر می‌گردم به تو؛ مثل جنازه‌ای که به خاک بر می گرده تا باهاش یکی بشه!

بی‌میل اما مجبور، قدم‌هایم را سمت در برداشتم.

سرم گیج می‌رفت و هر پله دوتا می‌شد. مثل آهوی زخمی در دل جنگل نفس‌نفس می‌زدم. قدم‌های شتاب‌زده‌ام بی‌صدا بود؛ جز کوبش دیوانه‌وار قلبم چیزی نمی‌شنیدم.

لب‌هایم را روی هم چفت کردم. نمی‌خواستم این ساعت از شب با گریه کسی را بیدار کنم.

می‌ترسیدم؛ حتی از سایهٔ خودم روی پارکت‌ها.

چشم‌هایم را مجاب کردم جایی را نگاه نکنند، اما قلبم مبل‌ها را دید، کتابخانهٔ بزرگ سالن را دید، و با تصور ندیدن دوبارهٔ این چیدمان در خودش جمع شد.

با چشم چیزی ندیدم، اما قلبم حریصانه همهٔ درد را بلعید.

سردر گشایی در کشویی سخت بود؛ انگار وزنه‌ای به آن بسته بودند. با همان اندک فاصله‌ای که ایجاد شد به نفس‌نفس افتادم.

نفهمیدم چطور، اما شانه‌ام به قفسهٔ کلکسیون مشروب خورد. یکی از بطری‌ها لغزید، به کنارش برخورد کرد و زمین افتاد.

صدای شکستن شیشه در عمارت بزرگ مثل رگبار بود.

نه از خرده‌شیشه‌هایی که تو پاهای برهنه‌ام رفت ترسیدم، نه از تیرِ ناگهانی قلبم.

ترسیدم کاویان بزرگ عصبانی شود.

او برای جمع کردن این کلکسیون قاره‌ها گشته بود. همین یک بطری شاید میلیون دلار ارزش داشت…

با روشن شدن چراغ راهرو، قلبم به تقلا افتاد. نگاه غمگینم را به سختی از خرده‌شیشه‌ها و مایع کهربایی سرازیر شده از آن، جدا کرده و از در بیرون رفتم.

پابرهنه روی چمن‌های سرد و نم‌دار دویدم؛ حتی اگر قلبم را در آن عمارت، در بزرگ‌ترین اتاق، در خون مردی که خودم زخمی‌اش کرده بودم خفه کرده بودم.

سنگ‌ریزه‌ها خنک، چمن‌ها نم‌دار، هوا پر از بوی گل و علف خیس بود.

از زیر درخت بید مجنون گذشتم. دیوار حیاط پشتی آنجا بود؛ جایی که نور ماه به سختی نفوذ می‌کرد، اما بوی زندگی می‌داد.

اینجا فقط حشره و گل و گیاه زنده می‌ماند. انسان یا باید می‌کشت یا کشته می‌شد.

و من نخواستم کشته شوم…حتی به قیمت کشتن تمام زندگی‌ام در آن چهار دیواری.

خم شدم و درپوش یک متری چمن مصنوعی را پیدا کردم. سردم بود؛ می‌لرزیدم. آن‌قدر حالم بد بود که از تکان برگ‌ها هم وحشت داشتم. درپوش را کنار زدم. چند پلهٔ کوتاه نمایان شد.

پایم را روی اولین پله گذاشتم و پلک بستم.

اگر می‌رفتم، همه چیز عوض می‌شد. شاید هیچ‌گاه دیگر او را نمی‌دیدم.

تنها فکرش نفسم را بند آورد. پاهایم سست شد. نیمی می‌خواست برگردد کنارش، نیمی می‌دانست خون زیادی از دست داده.

اما مگر می‌شد ماند؟

بعد از چهار بار کوبیدن چاقو در تنش؟

با دم عمیقی بقیه پله‌ها را پایین رفتم.

همه چیز را پشت سر گذاشتم.

- حال

- امارات متحده عربی - دبی

هوای دبی، داغ و گیج کننده بود. نه از آن گرمای لطیف و آشنای خانه، بلکه هُرمی سنگین و خفه کننده که با هر نفس، ریه هایم را می سوزاند. انگار تمام گرما و رطوبت زمین را یکجا در این فرودگاه عظیم، فشرده بودند.

صدای همهمه های گنگ، ترکیبی ناموزون از صدها لهجه و زبان ناآشنا، گوش هایم را می آزرد. بوی عطرها، شیرین و تند و عجیب، در هم آمیخته و فضایی گیج کننده ساخته بود.

قدم هایم با آن پاشنه های بلند و ظریف، روی مرمر صیقلی سالن، صدایی موزون ایجاد می کرد. کُت و شلوار طراحی شده ام، با آن برش های جسورانه و پارچه ی گرانبها، مثل پوستی دوم بر تنم نشسته بود.

با کلافگی دستی بر روی کیفِ کوچک اما سنگینم کشیدم.

لبخندی سلطه گر، اما با لبه هایی از خستگی پنهان، روی لبانم نقش بست. لبخندی که سعی داشت تزلزل درونی ام را چون دیواری بلند، پنهان کند.

از چشمانم، قدرتی ساطع می شد که می توانست نگاه های کنجکاو را به انجماد بکشاند. اما در پس این پرده ی ابهت، قلبم، مثل پرنده ای تنها در قفسی طلایی، بال بال می زد.

پشت پلک هایم هنوز پر بود از آن شب، از تصویر آن خون و زخم. اما همین که می دانستم زنده است، کافی بود؛ باقی اش اهمیتی نداشت.

نفسم را مثل تبخیر آب از حرارت، رها کردم.

خسته بودم. آنقدر خسته که حس می کردم روحم، سال هاست که در خوابی عمیق فرو رفته و جسدم، صرفاً عادتی است که به حرکت ادامه می دهد.

گیت کنترل پاسپورت، صف هایی بی پایان از آدم هایی با رنگ ها و نژادهای مختلف بود. نور چراغ های فلورسنت، بی رحمانه روی چهره های خسته می تابید.

مدارکم را با حرکتی موزون و دقیق به افسر دادم. چشمانش، سرد و بی روح، روی صورتم رقصید.

گویی داشت در تک تک سلول هایم، دنبال گناهی می گشت. لبخندم را کمی عمیق تر کردم، لبخندی که می توانست هر سوءظنی را ذوب کند.

پاسپورت بالأخره مُهر خورد.

نفس عمیقی کشیدم، بویی از آزادی، یا شاید هم بویی از سبکیِ تمام شدن ماموریتی سنگین!

راهروها، پر پیچ و خم و بی انتها بنظر می رسیدند. صدای چرخ چمدان ها، مثل مارشی بی پایان در ذهنم می پیچید.

به سمت تسمه نقاله چمدان ها رفتم. همان همهمه ی گنگ، اینجا بلندتر شده بود. بوی پلاستیک و چرم، با عطر آدم ها در هم می آمیخت.

چمدان بزرگ مشکی ام، با آن برچسب های متعدد ایرلاین های مختلف، مثل رفیقی قدیمی روی تسمه نقاله ظاهر شد. سنگینی اش، مثل بار سال ها زندگی بر شانه هایم حس می شد.

به زحمت بلندش کردم، دستم، از خستگیِ درونی ام، کمی لرزید.

بالاخره، به در خروجی رسیدم.

هوای بیرون، اگرچه همچنان گرم بود، اما کمی بازتر بنظر می رسید. جمعیت، بی نظم و پرهیاهو، به هر سو پخش بود. ردیف تاکسی ها، زرد و کرم، مثل قطاری بی پایان منتظر ایستاده بودند.

نفسم را بیرون دادم. قرار بود سوار یکی از همین تاکسی های زرد شوم، به خانه ی ویلایی و کوچکم با یاشار بروم و در سکوت اتاقم، خستگی روح و جسمم را به آغوش بکشم.

درست زمانی که می خواستم دست بلند کنم و یکی از آن ها را صدا بزنم، صدایی بم و آرام، درست در کنار گوشم زمزمه شد:

_ خانم؟

به آرامی برگشتم. مردی با کت و شلوار مشکیِ دوخته شده به تن، با قامتی بلند و نگاهی نافذ، درست کنارم ایستاده بود. بوی عطر گرم و تلخش، در میان تمام بوهای دیگر، خودش را به مشامم تحمیل می کرد.

با ابرو هایی بالا رفته و پرسشگر نگاهش کردم.

نگاهش، چالش برانگیز بود. لبخندی کوچک زد، نه سلطه گر، بلکه دعوت کننده.

_ منتظر شما بودم. ماشین حاضره!

یکی از دست هایش را سمت چمدانم دراز کرد و در همان لحظه که خواستم بپرسم: " او کیست؟" و "اصلا چه کسی او را دنبالم فرستاده؟"

دست دیگرش را سمت ماشینی مشکی و براق با شیشه های دودی اشاره کرد. دیدن پلاک آشنای ماشین که هویت شخص صاحبش را آشکار می کرد، مقاومتم بر سر رها نکردن چمدان را پایان دادم. گذاشتم مرد چمدان را بگیرد و به خودم قدر نفسی عمیق فضا دادم.

لب های رژ خورده ام را با زبان تر کردم و به طرف ماشین رفتم.

با نزدیک شدنم مرد محترمانه در عقب را برایم باز کردم و سر تکان داد.

_ رئیس برای شام دعوتتون کرده. بفرمایید.

همزمان که توی ماشین نشستم، سخت خودم را کنترل کردم تا چشم غره نروم.

مانده بودم از بی ملاحظه بودن رئیسش عصبانی شوم یا از این که به دنبالم ماشین فرستاده راضی باشم.

اصلا به خستگی من و استرسی که پشت سر گذاشته بودم فکر کرده بود؟

با تأسف پلک بستم و سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم.

چرم صندلی های ماشین سرد بود. آنقدر سرد که پوست ملتهبم را درجا سفت می کرد.

انگار از جهنم وارد بهشت شده بودم!

با حس تکان خوردن چیزی جلوی چشمان بسته ام، فورا صاف نشستم. همان مرد که حالا جلو نشسته بود تلفنی را مقابل صورتم گرفته بود.

اخمی بر پیشانی ام زدم و با گرفتن تلفن و نگاهی به تماس نقش بسته رویش آن را کنار گوشم قرار دادم.

_ بله؟

صدایی سرد و جدی، بلافاصله جوابم را داد:

_ خسته نباشی یارا.

گوشهٔ لبم را زیر دندان گرفتم و نه چندان مشتاق گفتم:

_ ممنونم.

_ باید خیلی زود باهات حرف می زدم، متأسفم که وقتی برای استراحت پیدا نکردی.

هرچند در دلم داشتم کتکش می زدم، اما با احترام لب زدم:

_ نه مشکلی نیست.

_ عالیه. پس می بینمت.

همچنین آرامی پچ زدم و تلفن را به مرد برگرداندم.

هیچ ایده و فکری نداشتم که هنوز از راه نرسیده چه حرفی می خواهد بزند.

پول الماس هایی که از امارات خارج کرده بودم را خودش از مشتری دریافت کرده بود؛ پولشویی و قانونی ثابت کردن آن مبلغ هم ارتباطی به من نداشت.

چه حرفی می خواست بزند که این چنان عجله داشت؟

با تشویش انگشت هایم را درهم پیچیدم.

تا رسیدن به رستورانی که در آن قرار داشتیم، چهل دقیقه زمان برد. حتی یک دقیقه از این زمان را هم از دست افکار پریشانم رها نبودم.

ترس داشت جانم را می خورد.

ترس از افشا شدن حقیقت...ترس از آن که تمام دروغ هایی که در دو سال بافته بودم لو رفته باشد.

ترس این که عمر هویت واقعی ام را فهمیده باشد!

_ خانوم؟ پیاده نمی شید؟

با صدای ناواضح مردی که در را برایم باز کرده بود، از گیجی در آمدم.

روحم انگار از مسیری دور، ناگهان وارد تنم شد.

بی حواس سر تکان دادم و با برداشتن کیفم از ماشین پایین آمدم. هوای شرجی مثل موجی از گرما به صورتم کوبیده شد.

نه خستگی راه و سفر، بلکه خستگی چهل دقیقه فکر کردن به احتمالات منفی، رمقم را بریده بود.

ناچار به طرف ورودی رستوران حرکت کردم. نگهبان شیفت شبی که با من و به خصوص بادیگارد شناخته شدهٔ عمر آشنایی داشت با خوش رویی سر تکان داد.

بیشتر قرار های کاری عمر و من در همین رستوران بود و حالا نیازی به راهنما نداشتم. مستقیم به طرف میزی که در طبقهٔ وی آی پی کنار پنجره های قدی قرار داشت رفتم.

با دیدنم نه از جا بلند شد، نه تغییری در جدیت چهره اش ایجاد کرد. عمر همیشه لبخندی کج و محو با گوشهٔ لبش نثارم می کرد و حالا ندیدن آن لبخند بر دلهره ام می افزود.

با اشاره دستی که کرد، بی تعارف روبرویش نشستم. دستیارش کنارش نبود و تنها به انتظارم نشسته بود؛ پیشامدی که من در دو سال همکاری با او، اولین بار با آن مواجه بودم!

_ خوش اومدی.

با تشکری زیر لب، لیوان آب را درون دست های لرزانم گرفتم و همانطور که به لبم نزدیک می کردم گفتم:

_ اتفاقی افتاده؟

با اطمینان سرش را به طرفین تکان داد. اشاره به گارسون کرد و گفت:

_ طی چند روزه خیلی نزدیک باید برم سفر. می خواستم باهات در مورد کار بعدیت حرف بزنم.

وقتی موضوع بحث را مشخص کرد، قطرات آب سبک تر از گلویم سرازیر شدند.

راحت تر توانستم توی چشم های سیاهش زل بزنم و کمتر از صدای غلیظش که حین فارسی صحبت کردن کلفت تر هم می شد بترسم.

آب دهانم را فرو خوردم و با آرامش لب زدم:

_ امیدوارم تاریخ سفر بعدیم نزدیک نباشه، چون خیلی خستم!

قبل از این که پاسخی بدهد گارسون با شیشهٔ شامپاینی نزدیک شد.

به عربی و انگلیسی خوش آمد گفت و با پرسشی کوتاه، جام های هر دویمان را پر کرد.

با دور شدن مرد جوان، عمر نگاهش را از راه رفته اش گرفت و مثل کسی که می خواهد از چشمانم افکارم را بخواند، زل زد به مردمک های خسته ام.

_ سفر بعدیت دو هفته ی دیگه به ایتالیاست. فکر کنم بتونی استراحت کنی.

نیم نگاهی به دستمال پارچه ای پسته ای رنگ جلو رویم انداختم. میان سر و صدای رستوران و صدای چرخ ترولی غذایی که پیشخدمت به سوی میزمان می کشید، زیر نگاه سنگین عمر تنها لحظه ای تصویر تاری از او، با تیشرت پسته ای رنگ جلوی دیدگانم نقش بست. اما خیلی زود جای آن تصویر را رنگی سرخ از خون آخرین شب دیدارمان گرفت!

با نفسی عمیق مردمک های دو دو زنم را کنترل کردم. عمر انگار تلاطم افکارم را از چشمانم خواند که با اخمی که از دقت می آمد، لب زد:

_ بنظر میاد حواست رو نداری. بعدا جزئیاتش را کامل میگم، فعلا..

هر زمان دیگری بود، به جمله بندی مسخره اش می‌خندیدم، اما حالا فقط تشویش بود. جعبه ی مخملی بزرگی از جیب کتش بیرون کشید. نه تعجبی کردم، نه چشمانم گرد شد. عمر ادامه داد:

_ اینو پیش خودت نگه دار تا روز تحویل.

بدون حس خاصی جعبه را گرفتم. مثل تکلیفی اجباری بازش کردم و نیم نگاهی خرج گردنبند درخشان درونش کردم.

هرگز فکر نمی کردم دیدن الماس و جواهرات گران قیمت برایم بی اهمیت باشد، اما قرمزی خون آن شب، تمام برق چشم هایم را خاموش کرده بود. در جعبه را با لطافت بستم و آرام گفتم:

_ چرا انقدر زود بهم دادیش؟

ابرویی بالا داد و با اطمینان جواب داد:

_ این یکی برام خیلی مهمه، بهت اعتماد دارم و اینجوری خیالم راحت تره.

اینطور قرار ها را، صحبت در مورد کار را همیشه دستیارش یاسین انجام می داد. نبودن او و غیر قابل نفوذ شدن لحن عمر همه مشکوک بود.

در دلم شاخه های بدبینی پر برگ شده بود، اما برای حفظ ظاهر هم که شده، لبخند ژکوندی به رویش زدم و جام کریستالی شامپاین را به لبم نزدیک کردم. ننوشیدم اما لبم را با محتویات کهربایی رنگش خیس کردم و با مکث دستم را پایین آوردم. از طعم نامحبوبش ته حلقم لحظه ای تلخ شد. سخت تحمل کردم تا چهره ام چین نخورد.

اصلا من را چه به نوشیدنی های الکلی؟

من فقط چای و لواشک هایم را می خواستم تا با وجود تمام غرغر های یاشار به خاطر معده درد گرفتنم، آن ترکیب جادویی را بخورم!

عمر مرموز و گنگ نگاهم کرد؛ در سیاهی نگاهش چیز های جدید و ناشناخته ای بود. چیز هایی که تا به حال این چنین پررنگ در چشم هایش ندیده بودم!

فقط می خواستم حدس هایم درست نباشد، وگرنه همه چیز برای همهٔ مان بد می شد...از بد بدتر، افتضاح می شد!

بعد از اینکه بالاخره زندگی‌ام روی روال آمده بود و شغل باب میلم را داشتم، آخرین چیزی که می خواستم درگیری با عمر خزاع بود!

هیجان و استرس کارم را انکار نمی کردم، من بیشتر از هر چیزی عاشق این آدرنالین بودم اما هرگز نمی خواستم اتفاقات دو سالِ پیش تکرار شود.

دوباره نمی خواستم از دست مردی که قدرت زمین زدن هزار تا مانند من را داشت فرار کنم و بدتر از همه، نمی خواستم باز با همان فلاکت برای اثبات کردن خودم و قابلیت هایم جلوی هر ناکسی خم شوم!

با بلند شدن عمر، نگاهم را به قامت ورزیده اش که پوشیده در کت و شلوار دیدنی شده بود دوختم و بی تعارف سر تا پا نظاره اش کردم. به احترامش از جا بلند شدم و با لبخندی که حالا بخشی از صورتم شده بود و دستیار عمر آن را بی نهایت لوند می نامید، دستم را به طرفش دراز کردم.

دستش را درون دستم گذاشت و با نیم نگاهی به لاک های قرمزم، لبخند زد. با استفاده از تکه کلام همیشگی او، گفتم:

_ شک ندارم مثل همیشه عالی می شه.

با آن لبخندی که بیشتر به یک نیشخند ترسناک شبیه بود، چشم به گردن و ترقوه برهنه ام که از یقهٔ باز لباسم پیدا بود دوخت و سر تکان داد:

_ عالی انجامش می دی. مثل همیشه یارا.

سر تکان دادم و در دل غر زدم:

_ اگه تر نزنی توش آره!

عمر هم در قالب خداحافظی متقابل برایم سر تکان داد و قدمی دور شد، اما ناگهان برگشت و گفت:

_ می خوای برسونمت؟

در حد مرگ خسته بودم، اما تحمل عمر در فضای تنگی مانند ماشین، خارج از توانم بود. به خصوص ماندن در پوسته ی یارا میان این همه آشفتگی، طاقت فرسا بود. در جواب پرسشش، با قدردانی سر بالا انداختم:

_ ممنونم، اما فکر کنم بهتره یکم پیاده روی کنم.

بدون اصرار میز را ترک کرد.

با دور شدن عمر، انگار وزنه‌ای سنگین از روی شانه‌هایم برداشته شد.

لبخند مصنوعی‌ام را مثل ماسکی که دیگر لازمش نداشتم، از صورتم کندم و به سرعت کیف کوچکم را از روی میز برداشتم.

جعبهٔ مخملی گردنبند را داخلش چپاندم، جایی میان رژ لب و تلفن همراهم که حالا سنگین‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.

نگاه آخر را به آسمان نارنجی غروب پشت پنجره‌های قدی انداختم؛ خورشید مثل توپی آتشین در حال غرق شدن بود و نورش روی میزهای خالی رستوران سایه‌های کشیده می‌انداخت. زیر لب پچ زدم:

_مثلاً قرار بود شام بده

با تأسف چشم از منظره گرفتم و سمت خروجی چرخیدم.

صدای پاشنه‌های بلندم روی کف مرمری رستوران اکو می‌شد، مثل طبل جنگی که در سکوت پس از نبرد می‌کوبد.

هوا هنوز شرجی بود، اما نسیم خنکی از درهای شیشه‌ای باز می‌وزید و بوی ادویه‌های عربی را با رایحهٔ ملایم گل‌های تزئینی درهم می‌آمیخت. نگهبان با همان خشنودی همیشگی سر تکان داد، اما این بار نگاهش کمی طولانی‌تر ماند؛ شاید از خستگی پنهان در قدم‌هایم چیزی خوانده بود.

بیرون که زدم، گرمای باقی‌ماندهٔ روز مثل پتویی مرطوب روی پوستم نشست. خیابان‌های دبی پر از هیاهو بود.

ماشین‌های اسپرت با صدای غرش موتورشان ویراژ می‌رفتند، نخل‌های مرتب کنار بلوارها زیر نور چراغ‌های نئونی می‌درخشیدند، و رهگذرانی با لباس‌های رنگارنگ؛ از زنان با عبایای سیاه تا گردشگران با تی‌شرت‌های خیس عرق، در پیاده‌روها جولان می‌دادند.

بوی دود اگزوز با عطر قهوهٔ عربی از کافه‌های اطراف مخلوط شده بود، و صدای خنده و موسیقی پس‌زمینه‌ای از رستوران‌های مجاور، هوا را پر کرده بود.

احساس می‌کردم بدنم سنگین است؛ نه فقط از خستگی سفر، بلکه از بار آن گردنبند و خطر هایی که با خودش حمل می‌کرد.

ایرپاد هایم را از کیف بیرون کشیدم و در گوشم گذاشتم. پلی‌لیست را پلی کردم.

آهنگی نرم با ریتم الکترونیک که ضربان قلبم را آرام می‌کرد. قدم زدنم شروع شد؛ پاهایم روی سنگ‌فرش‌های گرم پیاده‌رو می‌کوبیدند، و هر قدم انگار کمی از تنش داخل سینه‌ام را بیرون می‌کشید.

گاهی چشمم به ویترین مغازه‌های لوکس می‌افتاد. جواهرات درخشان زیر نور ویترین، ماشین‌های مدل بالا که پارک شده بودند و آینه‌هایشان نور چراغ‌ها را بازتاب می‌دادند.

دلم می‌خواست یکی از آن‌ها را سوار شوم، گاز بدهم و از این شهر فرار کنم، اما یادم می آمد که گواهینامه‌ام بیشتر یک یادگاری است تا وسیله‌ای مفید.

استعداد رانندگی‌ام صفر بود.

در عوض، هیچ لذتی بالاتر از پیاده‌روی و حس آزادی موقتی که فقط قدم زدن در شهری مثل دبی می‌دهد نبود. البته، اگر چای و لواشکم را فاکتور می‌گرفتم!

سی‌وهفت دقیقه گذشت؛ دقیقه‌هایی پر از فکرهای پریشانم. به خانه رسیدم.

ویلای کوچک اما مرتب مان در محله‌ای آرام، با دیوارهای سفید و باغچه‌ای پر از کاکتوس‌های مقاوم به گرما.

کلید را در قفل چرخاندم، در باز شد و بوی آشنا خانه مخلوطی از ادویه‌های ایرانی و عطر ملایم یاشار، به مشامم رسید.

لباس‌هایم را با عجله عوض کردم.

کت‌وشلوار لوکسم جای خودش را به تاپ و شلوارک نخی داد، که مثل آغوشی نرم بدن خسته‌ام را در بر گرفت. موهایم را باز کردم، اجازه دادم روی شانه‌هایم بریزند، و احساس کردم کمی سبک‌تر شدم.

لاک قرمز را برداشتم و به سالن رفتم. قبل از پرواز وقت نکرده بودم ناخن‌های پایم را لاک بزنم، و این نقص مثل خاری در ذهنم فرو رفته بود.

صندلی میز غذاخوری را عقب کشیدم و همزمان که یکی از پاهایم را بالا آورده و چانه ام را روی زانویم می گذاشتم، از کاسه ی لواشکی که یاشار تا دم کشیدن چایی برایم آورده بود، توی دهانم گذاشتم.

مکیدن مزه ی ترش لواشک حسی داشت که انکار برای اولین بار خون در رگ هایم جاری شده بود.

با دهانی پر لب زدم:

_ عمر چمدونمو فرستاده؟

بدون جدا کردن نگاه ریزبینش از چشم هایم، سر تکان داد.

_ نه چیزی نیومده.

بوی شیمیایی لاک را نفس کشیدم.

شروع کردم به تعریف کردن همه چیز برای یاشار، که از لحظهٔ ورودم کنجکاو بود.

از ملاقات با عمر گفتم.

از رفتار مشکوکش، از جعبهٔ گردنبند که حالا سنگین‌تر از الماس‌های داخلش بود، از شامپاینی که فقط لبم را خیس کرد و طعم تلخش که هنوز ته حلقم مانده بود. یاشار گوش می‌داد، گاهی ابروهایش را بالا می‌برد، گاهی با انگشت روی میز ضربه می‌زد.

نیم ساعت گذشته بود؛ یکی از انگشت‌ها لاکش پخش شده بود، و نگاهم بین بالا تنهٔ برهنهٔ یاشار و ناخن خرابم در رفت‌وآمد بود، که کلافه غریدم:

_ بالأخره میشینی یا نه؟

یاشار جدی نگاهم کرد، ابروهایش نزدیک هم شدند توپید:

_ تو چرا انقدر راحت ول شدی رو صندلی و به همه چی از زاویهٔ 'به کتفم' نگاه می‌کنی؟

ابرو بالا انداختم و خسته گفتم:

_ چون قرار نیست اتفاقی بیفته. نمی‌فهمم چرا انقدر بزرگش می‌کنی. توروخدا دست از فیلم آمریکایی دیدن بردار یاشار!

فقط احتمالات را گفته بودم، اما می‌خواستم آرام باشد تا من را بیشتر مضطرب نکند. چرا که تظاهر به خونسردی‌ام هر لحظه کم‌رنگ‌تر می‌شد.

یاشار عصبی دور خودش چرخید، موهای آشفته‌اش را با دست عقب زد، و در آخر دو دستش را ملایم روی میز کوبید. وحشت‌زده صاف نشستم، براش لاک را برداشتم تا چپه نشود.

_ این عوضی‌ها یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌شون هست که نشونه‌های خوبی برای ما نداره. باید قبل از هر اتفاقی پیشگیری کنیم تا بعدا با گردن کج وسط معرکه بدبختمون نکنن!

اهمیتی ندادم و پاهای جمع‌شده در سینه‌ام را زمین گذاشتم.

نگاهش کردم. وقتی بی‌خیالی‌ام را دید، غضبناک‌تر گفت:

_ جوری داری با این خونسردیت فشاریم می‌کنی که اگه ادامه بدی پاره‌ات می‌کنم!

چشم‌هایم را در کاسه چرخاندم و بی‌حوصله سرم را کج کردم.

_ هی مرد، بیا و کوتاهی کن. اصلا من یه شب شام شما بزرگوار رو ببرم بیرون تا شکم شکوهمندت‌ رو سیر کنم، توام دست از این سوسول‌بازی‌ها بردار. معاملهٔ خوبیه؟

باور نکردنی بود، اما آتش کلافگی‌اش آرام گرفت. با خباثت نگاهم کرد و گفت:

_ گفتی حساب با خودته؟

ناباور خندیدم:

_ آره خسیسِ بدبخت.

ابرو بالا برد و متفکر گفت:

_ خوبه پس منم فکر می‌کنم.

اخم درهم کشیدم و حین صاف کردن کمرم توپیدم:

_ من خدا تومن پول بریزم تو شکمت، تو تازه فکر کنی؟ اصلا به چی؟

شات آبجو نصفه‌اش را سر کشید، بوی الکل ملایم در هوا پیچید، و جواب داد:

_ به اینکه کمتر سوسول‌بازی در بیارم.

– یک روز بعد

نور آفتاب مثل تیغِ مذاب از بالا می‌ریخت. آسفالت خیابان موج می‌زد، انگار زمین نفس‌نفس می‌زد و حرارتش از کف پاشنه‌هایم بالا می‌آمد.

بند کیف را محکم‌تر روی شانه‌ام کشیدم؛ چرم داغ شده بود و پوست کتفم را می‌سوزاند. عرق از پشت گردنم سر می‌خورد، بین استخوان‌های ستون فقراتم می‌دوید و زیر کمربند شلوارم جمع می‌شد. بوی قیر داغ و بنزین سوخته با عطر تند عطرهای عربی قاطی شده بود و حالم را به‌هم می‌زد.

وقتی جلوی درِ شیشه‌ای شرکت رسیدم، نفس در سینه‌ام حبس شد. خنکی ناگهانی کولر مثل سیلی به صورتم خورد؛ گونه‌های داغم مورمور شدند.

عینک آفتابی را بالا زدم، اما بخار فوری روی شیشه‌اش را کدر کرد. نگهبان با آن لبخند همیشگی سر تکان داد؛ من اما فقط توانستم سرم را تکان دهم و کیف را روی ریل اسکن بیندازم. صدای بوق دستگاه مثل چکش در سرم پیچید.

در آسانسور، بالأخره نفس کشیدم.

دیوارهای آینه‌ای تصویر زنی را نشانم می‌دادند که انگار از تنور بیرون آمده.

گونه‌ها سرخِ کبابی، موهای چسبیده به پیشانی، چشم‌هایی که از خستگی برق می‌زدند.

موهایم را باز کردم، با انگشت شانه‌زدم، دوباره دم اسبی بستم. رژ لب را بیرون کشیدم و با دست لرزان روی لب‌های خشکم کشیدم؛ رنگ قرمز خون روی پوست سوخته‌ام جیغ می‌کشید. به خودم لبخند زدم؛ لبخندی که انگار با چاقو تراشیده شده بود.

درِ آسانسور با صدای «دینگ» باز شد.

هوای طبقهٔ بالا خنک‌تر بود، اما هنوز بوی قهوهٔ تازه و عطر های گران‌قیمت در راهرو بود.

یاسین همین که مرا دید، لبخندش پهن شد؛ دندان‌های سفیدش زیر نور سفید فلورسنت برق زد.

_ سلام.

_ علیکم سلام بانوی زیبا.

فارسی‌اش هنوز مثل همیشه افتضاح بود، اما لحن گرمش آدم را می‌خنداند. دستش را پشت کمرم گذاشت، نه خیلی نزدیک، نه خیلی دور، و راه افتادیم.

بوی عطر تلخ و چوبی‌اش با بوی عرق بدنم قاطی شد و سرگیجم گرفت.

_ رئيس داره با یکی حرف می‌زنه. بریم اتاق جلسه.

اتاق جلسه خالی بود، جز بطری‌های آب یخ‌زده روی میز و صدای خفیف کولر که مثل نجوا در فضا می‌پیچید. کیفم را گذاشتم و نشستم. پاهایم را دراز کردم زیر میز. یاسین با خنده گفت:

_ خدودك حمراء حبيبي. (گونه‌هات قرمز شده عزیزم.)

با چشم بسته و خندیدم:

_ قرمز نشده، کباب شده!

خندید و با گفتن چیزی، رفت.

بطری آب را برداشتم، درش را باز کردم و نصفش را یک‌نفس سر کشیدم. آب سرد از مچ دستم سر ریخت و روی کت سفیدم لکه انداخت؛ اما در در داغی اصلاً مهم نبود.

چند دقیقه بعد، کنجکاوی مثل خزه زیر پوستم جنبید.

بلند شدم، به پنجره‌های قدی رفتم. از طبقهٔ بیست‌وهشتم، خیابان مثل رودی از ماشین‌های براق و آدم‌های ریز دیده می‌شد. گرما از پشت شیشه هم می‌تابید؛ شیشه داغ بود، انگار اگر دست بگذاری می‌سوزد.

برگشتم سمت درِ شیشه‌ای مات. گوشم را تیز کردم. اول فقط صدای خفیف عمر بود، بعد…یک صدای دیگر.

گرم، بم، کمی گرفته، مثل زخمی که هنوز خوب نشده باشد.

همان صدایی که دو سال پیش از درد می‌لرزید و «گل سُ..» نامیدنش، ناتمام مانده بود.

قلبم یک لحظه ایستاد، بعد مثل اسب وحشی به دیوارهٔ سینه‌ام کوبید.

انگشتانم بی‌اراده دستهٔ در را گرفتند. در را نیمه‌باز کردم و سرم را بیرون آوردم.

راهرو خالی بود، جز دو نفر که از انتهای دیگر می‌آمدند.

عمر با کت‌وشلوار خاکستری، و کنارش…

او!...

همان قدِ بلند، همان شانه‌های پهن، همان طرهٔ لجباز مو که روی پیشانی‌اش ریخته بود. فقط حالا ریشش کمی پرپشت‌تر شده بود و چشم‌هایش… چشم‌هایش تیره‌تر از همیشه.

همه چیز در یک ثانیه اتفاق افتاد.

رنگ از صورتم پرید، انگار کسی خونم را کشید. نفس در سینه‌ام یخ بست.

پشت کردم، اما دیر شده بود.

_ رز!

نه فریاد بود، نه تعجب. فقط یک کلمه، محکم، رسا، مثل تیر مستقیم به قلب.

پاهایم خودبه‌خود خشکشان زد.

لعنت به من!

دلم می خواست یک سیلی در گوش قلبم بکوبم. چرا، چرا باید برای صدایش می لرزید؟چرا وقتی صدایم زد چشمانم به اشک نشست؟

لعنت به همه چیز!

کم مانده بود از ترس و هیجان به گریه بیفتم و چقدر خوب بود که صدای عمر به دادم رسید:

_ رز کیه؟

از شیشهٔ کنار دستمان اشارهٔ چشمی اش به خودم را دیدم و اخم هایش، لعنتی هنوز ابرو هایش قفل هم بودند.

_ یارا رو می گی؟

عمر دوباره پرسید و او بی آنکه اهمیتی به حرفش بدهد بلند تر و جدی تر فریاد زد:

_ رز بمون سر جات!

این بار بلندتر، جدی‌تر، مثل دستور.

وحشت مثل اسید در رگ‌هایم ریخت. دویدم.

کفش های پاشنه بلندم را درآوردم و با پاهای برهنه به سمت پله‌ها دویدم. صدای تق‌تق کفش‌هایش پشت سرم بود، نزدیک‌تر، نزدیک‌تر…

پله‌ها را سه‌تا‌یکی پایین پریدم. قلبم در گلویم می‌زد، ریه‌هایم می‌سوخت. دو طبقه پایین‌تر، آسانسور را زدم، اما منتظر نشدم. دوباره دویدم.

سردم بود؛ از درون می‌لرزیدم و چه کسی فکرش رو می‌کرد، در دبی کسی هم باشد که از سرما دندان هایش بهم بخورد؟…

لابی شرکت، درِ گردان، آفتاب داغ بیرون.

هوای ظهر مثل دیوار آتش به صورتم خورد. نفس‌نفس‌زنان به آن‌طرف خیابان دویدم، پشت یک درخت نخلِ تنومند پناه گرفتم. تنهٔ داغش را بغل کردم، انگار می‌توانست پنهانم کند.

زانوهایم را جمع کردم و پیشانی‌ام را گذاشتم روی آنها.

دستم را روی قلبم گذاشتم؛ زیر پوست نازک سینه‌ام، داشت از جا کنده می‌شد.

نمی‌دانم چقدر گذشت. شاید چند ثانیه، شاید چند سال.

آرام سرم را بیرون آوردم.

آن ‌طرف خیابان، جلوی درِ شرکت ایستاده بود.

نفس‌نفس می‌زد، مشت‌هایش را گره‌کرده کنار بدنش، نگاهش دیوانه‌وار اطراف را می‌گشت.

خدای من، همان یک طره ی لجباز از موهایش، مثل همیشه روی پیشانی اش ریخته بود و دست های من برای جای دادن آن تکه مو میان موهایش، می لرزید!

جای خالی چیزی در تنم تیر می کشید.

هرچه بیشتر نگاهش می کردم، بیشتر کم می آوردم.

سرم را عقب کشیدم و دوباره تکیه به درخت، چشم بسته و دست روی سینهٔ پر شتابم گذاشتم.

بالاخره بغض زورش چربید، پلک هایم نم گرفت و قطره ای اشک روی گونه های یخ زده ام غلتید.

با سرگیجه از روی زمین بلند شدم.

اشک های بعدی را نگذاشتم ببارند...یادم آمد که چرا فرار کردم؛ چرا رفتم، چه چیزی باعث شد از احساسم بگذرم.

و دوباره نفرت، رمقی شد بر پاهای بی جانم.

با تنی لرزان، عصبی برای تاکسی دست تکان دادم.

در این لحظه بیشتر از هر چیزی ماشین و گواهینامه بی مصرفم را نیاز داشتم.

اصلا...اصلا اگر می رسیدم خانه، اگر اوضاع خراب نمی شد، دیگر قید پیاده گشتن در شهر را می زدم!

شاید هم...

با ایستادن ماشین زرد رنگ پیش پاهایم تصمیماتم را نصفه گذاشتم.

سوار شدن نه، بیشتر پریدم داخل ماشین و هراسیده آدرس را بازگو کردم.

بی اهمیت به نگاه مظنون راننده، با ته دلی فرو ریخته از رویداد دقایقی قبل، سرم را میان دست هایم گرفتم.

او اینجا بود!

پس از دو سال، پیدایم کرده بود و من می دانستم همه چیز آسان نخواهد بود.

در برابر او هیچ چیز آسان نبود؛ حتی رفتن، بها داشت.

اگر آمده، اگر رو در رو شویم، دوباره درگیرم می کرد، و من قلبی نداشتم که بار دیگر برای فرار کردن، فدا کنم.

من قلبم را همان شب، همان جا که چاقویش زدم، در ورطه ی خونش کشته بودم…

توقف تاکسی جلوی خانه، من را به خودم آورد.

بی حواس کرایه را پرداختم و با قدم هایی نامتوازن، کلید در را انداختم و در را باز کردم.

همانطور که از هوای خنک شده توسط کولر داخل خانه عمیق نفس می کشیدم، در را بستم و صدایش، باعث شد سر و کلهٔ یاشار پیدا شود.

جلوی چشمانم سیاه شده بود و حبابی سخت، بیخ گلویم چسبیده بود.

یاشار با دیدنم اخمی کرد و متعجب گفت:

_ چه زود برگشتی! اتفاقی افتاده؟

با سری خمیده، کیفم را از دوشم زمین گذاشتم و تحلیل رفته به میز کنسول تکیه دادم.

نفسم بالا نمی آمد. انگشت هایم آنقدر می لرزید که می ترسیدم بشکنند!

یاشار دست هایش را روی سینه قفل کرد و نگران پرسید:

_ چی شده؟

چشم هایم را بستم و بی توجه به سؤالش، فاجعۀ بار آمده را مرور کردم.

آن صدای بلند وسط شرکت که صدایم زد.

نفس نفس زدنش جلوی در...دستی که مشت کرده بود؛ خدایا موهایش!...

یاشار کلافه از سکوتم ضربهٔ آرامی به بازویم کوبید و غر زد:

_ هی، میگم چی شده؟

آب دهانم را فرو خوردم، مثل مواد مذابی که در دل کوه فرو بنشیند.

نفسم بالا نمی‌آمد.

رفتم سمت سالن، روی مبل افتادم.

صدا از گلوی تنگم، مثل شیشهٔ شکسته بیرون آمد:

_ اون…اون اینجا بود. کبیر، تو شرکت عمر.

یاشار ماتش برد.

لب‌هایش کج شد، پوزخندی زد که انگار می‌خواست خودش را قانع کند شوخی می‌کنم، اما بعد رنگش پرید، چشم‌هایش گشاد شدند، و بوی ترس از نفس هایش حس شد.

_ شوخی می‌کنی دیگه؟

سرم را آهسته به تأسف تکان دادم، موهای خیسم روی شانه‌ام لغزیدند و قطره‌ای سرد روی گردنم چکید. پاهایم را روی میز عسلی انداختم؛ چوب صاف و سرد زیر کف پاهای برهنه‌ام آرامش موقتی می‌داد، اما نیشخند تلخی زدم که طعم نمک اشک را در دهانم آورد:

_ آره، خیلی هم حوصله دارم سر به سرت بذارم.

یاشار با آن هیکل درشتش، بی‌توجه به جیر جیر چوب میز زیر وزن خودش، کنار پاهایم نشست. بوی عرق و ادویه نزدیک‌تر شد، مخلوطی که همیشه مرا یاد روزهای سخت می‌انداخت.

_ تو رو ندید؟

نفس عمیقی کشیدم؛ هوا سنگین بود.

صدای «رُز» دوباره در ذهنم تکرار شد، برق شوک از ستون فقراتم گذشت و در دل استخوانم زد.

آهسته پچ زدم:

_ از پشت سر دید. فرار کردم.

سکوت سنگین شد، مثل پتویی مرطوب که روی تنمان افتاده باشد. صدای تیک‌تاک ساعت دیواری مثل ضربان قلب سوم در اتاق می‌کوبید.

یاشار دستی به صورتش کشید، عرق پیشانی‌اش را پاک کرد و نم روی انگشتانش ماند:

_ تو شرکت عمر چه گوه می‌خوره؟ مگه نمی‌گفت از اعراب متنفره؟

چنگ در موهایم فرو بردم؛ پوست سرم داغ و حساس بود، انگار که هر تار مو یک عصب زنده داشت.

اخم درهم کشیدم. حس کردم عضلات صورتم سفت می‌شوند.

_ ما نباید می‌اومدیم اینجا یاشار…باید یه جایی می‌رفتیم که دور از ایران باشه.

سکوت کرد.

فقط نگاهش به درِ اتاق من بود؛ به حلقهٔ گل رز خشک‌شده که از دستگیره آویزان بود، گلبرگ‌های قهوه‌ای‌اش زیر نور کم‌رنگ لامپ می‌درخشیدند، مثل جنازهٔ یک عشق که هنوز نبض داشت.

سرم را به پشتی مبل تکیه دادم، پارچهٔ نرم مبل زیر گردنم فرو رفت، و به سقف خیره شدم؛ ترک‌های کوچک سقف مثل نقشهٔ گذشته‌ام بودند، اما چشم‌هام چیزی نمی‌دیدند جز دو سال پیش…بوی خون، صدای هق‌هقم، لمس دست‌های گرمش که حالا فقط خاطره‌ای سرد بودند.

نفس‌های داغش توی گوشم می‌پیچید، مثل باد گرمی که از عمق جهنم می‌آمد. دستش دور کمرم قفل شده بود، انگشتانش روی پوست کمرم فرو می‌رفتند و حس می‌کردم هر لحظه ممکن است استخوان‌هایم خرد شوند.

با سلول‌به‌سلول تنم می‌لرزیدم؛ پوست برهنه‌ام زیر لمسش مورمور می‌شد، و دستهٔ فلزی چاقو در دست یخ‌زده‌ام سنگین بود، فلز سردش انگار به استخوان‌های انگشتانم چسبیده بود.

پیش چشم‌هایم سیاهی می‌رفت، لکه‌های سیاه مثل ابرهای طوفانی در دیدم شناور بودند.

و او، آرام با نفس‌هایی که قصد جانم را کرده بودند،چسبیده به گوشم زمزمه کرد:

_ برای اینکه بتونم ازت متنفر بشم…برای اینکه بتونم بهت آسیب بزنم…نیاز دارم این کارو بکنی، رز.

با درماندگی چشم بستم، پلک‌هایم سنگین بودند، پر از اشک‌های فروخورده.

دست دیگرش را یک سمت صورتم گذاشت، گرمای حلقهٔ تعهدش روی گونه‌ام نشست. داغی حلقه، پوستم را نه. قلبم را ذوب کرد…انگار شعله‌ای مستقیم به عمق سینه‌ام می‌ریخت.

با انگشت شست روی لب‌های لرزانم را نوازش کرد، لمس نرمش مثل مخملی بود که زیرش تیغ پنهان داشت، و بی‌آنکه سرش را از درون گردنم بیرون بیاورد ادامه داد:

_ تو می‌خوای بری…از پیش من!

ناباوری در صدایش عجز داشت، لرزش خفیفش در هوا پیچید و بوی نفسش، مخلوطی از گرما و تلخی قهوه مشامم را پر کرد.