رمان طبقه‌ی زیرین جلد اول و دوم | نسخه آفلاین به قلم آزاده دریکوندی

نام رمان : طبقه‌ی زیرین جلد اول و دوم | نسخه آفلاین

نویسنده : آزاده دریکوندی

ژانر : #فانتزی

خلاصه :

طبقه‌ی زیرین داستانی فانتزی است که قرن نوزدهم در لندن اتفاق می‌افتد. رمان طبقه‌ی زیرین نگاهی فانتزی به دنیای مردگان دارد؛ مردگانی که هنوز چشم‌شان به دنیاست و می‌خواهند به دنیای زندگان باز گردند. اما چگونه؟ چارلی کوئین شخصیت اصلی داستان، شیمیدان ماهری است که در میان مردگان زندگی می‌کند و در پی کشف محلول اسرارآمیز ''بازگشت'' است تا با استفاده از آن محلول تمامی مردگان به دنیای پیشینشان یعنی دنیای زندگان بازگردند. رمان فانتزی طبقه‌ی زیرین سرگذشت انسان‌های حریص و جاه طلب است. توجه: این اثر شامل نسخه‌ی ویرایش شده‌ی جلد اول به همراه جلد دوم کتاب با نام «بازگشت چارلی کوئین» می‌باشد

از زبان نویسنده:

دنیای خواب همیشه عجیب و بیکران است و از دل آن می‌توان هزاران ایده‌ی غریب را به رشته‌ی تحریر درآورد؛ و این عجیب ترین چیزی است که من تا به حال تجربه کرده‌ام! فکر نوشتن این داستان از زمان جرقه خوردنش تا بر روی کاغذ آمدنش ثانیه‌ای ذهن مرا فارغ از مشغله‌اش نکرد.

بنابراین:

این کتاب را تقدیم می‌کنم به تمام کسانی که در طول زندگی خود حداقل یک بار خواب عجیب و غریب دیده باشند و امید است که با خواندن این کتاب به کوتاه بودن زندگی پی برده و همیشه شاد و امیدوار باشید چرا که ناامیدی همچون زهری است که پادزهر ندارد.

مقدمه

مشاور من درست می‌گوید! مرگ الزامه‌ی ورود به دنیای مردگان نیست! گاهی انسان‌ها آنقدر در آرزوهای دست نیافتنی غرق می‌شوند که زندگی خود را به باد می‌دهند؛ آنوقت است که دیگر هیچ فرقی با یک مرده ندارند!

یک روز دوستم از من پرسید چرا در طبقه‌ی زیرین همواره خورشید در حال غروب کردن است؟ من به او گفتم روزی خودت خواهی فهمید! اما شاید او هیچ‌گاه دلیلش را نفهمید که ما در تاریکی گمراهی فرو رفته‌ایم و اینکه هرگز روش درست زندگی کردن را نفهمیدیم... ما همواره شاد زیستن را فدای آرزوهای دست نیافتنی می‌کنیم. خب البته که بلند پروازی ایرادی ندارد اما من به تو می‌گویم همه چیز حول تفکر تو می‌چرخد!

راستی!

بالاخره روزی فرا خواهد رسید که تو نیز در طبقه‌ی زیرین به ما ملحق خواهی شد؛ پس آن‌جا به دیدنم بیا دوست عزیزم!

بخش اول

سرزمینی که آن را طبقه ی زیرین می‌نامند!

لندن اوایل سال 1832 میلادی

روز خیلی سردی بود و برف سنگینی می بارید. تمام مردم توی خیابان سعی می‌کردند هرچه زودتر کارشان را به سرانجام برسانند و به خانه‌های گرمشان بروند. در میان همهمه‌ی همین مردم پسر کوچکی به نام ولادیمیر در گوشه‌ای خزیده بود تا بتواند خود را از سرما حفظ نماید و از کسانی که در نزدیکی‌اش عبور می‌کردند یک سوال یکسان می‌پرسید:

«آقا؟ می‌تونید به من جایی بدهید تا امشب رو به صبح برسونم؟»

و از همه یک جواب مشترک می‌شنید:

«خیر جایی ندارم»

برخی از اشراف عصبی با عصایشان او را کنار می‌زدند و برخی دیگر دل را به حال پسرک می‌سوزاندند لکن به هر دلیل کمک نمی‌رساندند.

ولادیمیر ناکام از کمک‌های دیگران در گوشه‌ای دیگر کنار دودکش یک خانه‌ی زیرزمینی نشست و دستانش را بهم مالید بلکه گرمش شود. ژاکت خاکستری بلند و پر از وصله‌اش را به روی زانوانش کشید و آن‌ها را در آغوش گرفت. از پدر و مادرش چیزی به یاد نداشت فقط همین را می‌دانست که در دو سالگی یک زن که شاید هم مادرش بوده او را از روسیه به لندن آورده و به دلیلی که نمی‌داند در کوچه پس کوچه‌های این شهر رها کرده است و یک مرد زورگو به نام جان او را پیدا کرده و به چند پوند به یک زن انگلیسی فروخته است. هنگامی که ولادیمیر ده ساله شد آن زن به دلیل بیماری که سال‌ها او را با خود درگیر کرده بود جان سپرد و باری دیگر ولادیمیر تنها ماند اما با این تفاوت که یک خانه کوچک در اختیار داشت که آن را هم جان تصاحب کرد و ولادیمیر که اکنون دوازده ساله بود برای همیشه در لندن آواره شد.

ولادیمیر دستانش را تند تند بهم می‌مالید و آرزو می‌کرد این زمستان سوزناک به زودی تمام شود. زمستان برای آوارگان مصداق جهنم است! حتی اگر سرما را تاب میآورد با گرسنگی که داشت به او دست می‌داد چه می‌کرد؟

درحالی که سرش را روی زانوان خود گذاشته بود؛ به زمین یک دست سفید زیر پایش نگاه می‌کرد که ناگهان یک سیب قرمز رنگ با صدای تالاپی در نزدیکی او و در برف‌ افتاد. پسرک به آن خیره ماند و گمان می‌کرد که خداوند از خساوت قلب بندگانش آگاه شده و حالا برای او یک سیب از آسمان پرتاب کرده است!

زیرلب از خداوندِ مهربان تشکری کرد و دستش را به سوی آن کشید؛ اما پیش از آنکه سرانگشتانش به لمس آن سیب وسوسه انگیز برسند، صدایی از پشت سرش گفت:

- بهش دست نزن!

اما ولادیمیر اعتنایی نکرد. گرسنگی ذهنش را مختل کرده بود و پس از آنکه سیب را توی آغوشش گرفت باز هم شنید.

- پسش بده!

ولادیمیر به سوی منبع صدا که حدس می‌زد پشت سرش ایستاده؛ برگشت. پسری هم سن و سال خودش در لباس اشراف زادگان شق و رق ایستاده بود.

- تو کی هستی؟

پسر اشراف زاده لبخندی بر لبان باریک خودش داشت که حتی برای لحظه‌ای از بین نمی‌رفت و همین او را در یک آرامشی دیوانه‌وار در مقابل چشمان ولادیمیر به نمایش گذاشته بود.

- تو حتما می‌تونی یه سیب دیگه برای خودت داشته باشی! ولی من نمی‌تونم چون هیچ پولی ندارم.

پسر ناشناس با شنیدن این جملات حتی قلبش نیز به درد نیامد و همچنان لبخند می‌زد و کاملا در آرامش بود. به ولادیمیر نزدیک شد و دستش را به طرفش دراز کرد و گفت:

- می‌تونم از تو مراقبت کنم. سیب‌های خوش رنگ بسیاری در خانه من در انتظار توست!

ولادیمیر برخاست و پرسید:

- حتما خیلی ثروتمندی! تو کی هستی؟

- اسم من چارلی است ولادیمیر!

ولادیمیر با تعجب پرسید:

- تو اسم منو از کجا می‌دونی؟

- ما قراره با هم دوست باشیم! این‌طور نیست؟

بعد چون از ولادیمیر جوابی دریافت نکرد باری دیگر گفت:

- همراه من بیا!

سپس به راه افتاد و نزد کالسکه‌اش رفت و در آن، جای گرفت؛ اما ولادیمیر از جایش تکان نخورد. چارلی سر از پنجره بیرون کشید و به او نگاه کرد. با لبخندش که تا آن زمان از لبان باریکش محو نشده بود گفت:

- بیا دوست خوبم به من اعتماد کن! از این سرما و گرسنگی نجاتت می‌دم!

ولادیمیر به سویش رفت و در کالسکه شخصی او نشست. سپس چارلی به کالسکه ران که قابل دید ولادیمیر نبود دستور داد:

- به سوی خونه ویلیام!

کالسکه به راه افتاد. چارلی دستش را به سوی ولادیمیر دراز کرد و به سیب اشاره داد. ولادیمیر منظور او را به خوبی درک کرد و هرچند بی میل بود اما آن را پس داد؛ سپس چشمانش را بست. در طول این دو سال که به طور کامل آواره شده بود؛ کالسکه چارلی تنها جایی بود که به نظرش گرم و نرم می‌آمد برای همین به شدت احساس خواب آلودگی می‌کرد.

وقتی دست مردانه‌ای سه بار آرام به کمرش ضربه زد او چشمانش را گشود و تازه فهمید که سرش را بر روی پاهای یک مرد جوان قرار داده است. سر تا پایش را نگاه کرد درست جای چارلی نشسته بود. مردی اشرافی در یک کت دنباله دار به سبک بو برومل و شلواری جذب از پوست گوزن! و البته یک جفت چکمه‌ و دستکش‌های چرمی و در آخر یک کلاه بلند؛ استایل او را تشکیل می‌دادند! عصای کوتاهش را نیز در دست چپش گرفته بود. مردی بود سفید چهره با موهای قهوه‌ای نسبتا روشن و موّاج و البته چشمانی درشت به رنگ سبز تیره! اگر سبیل‌های زیبایش را که انتهای آن‌ها را رو به بالا تاب داده بود؛ در نظر نگیریم واقعا که شبیه همان پسر بچه‌ی میزبان و مورد اطمینان بود!

ولادیمیر با چشمانی متعجب به این مردی که درست در جای چارلی نشسته بود، چشم دوخت. آن جوان نیز با لبخندی از سر آرامش به ولادیمیر نگاه می کرد. ناگهان به حرف آمد و گفت:

- دیگه رسیدیم ولادیمیر!

سپس از کالسکه پیاده شد و خطاب به مهمان کوچکش گفت:

- پیاده شو پسر!

ولادیمیر به اطاعت از سخن او، پیاده شد و به اطرافش نگریست. دمای هوا چقدر تغییر کرده بود! دیگر سردش نبود و حتی از برف هم خبری نبود! از مقدار نوری که در فضا حاکم بود پی برد که خورشیدِ ناپیدا در حال غروب است و متعجب بود که مگر چقدر از زمان را صرف خواب کرده است؟ مرد در حالی که چوب دستی‌اش را زیر بغلش زده بود بی توجه به او داشت از مسیر سنگ فرش شده‌ای می‌گذشت و به طرف خانه‌ای سنگی قدم بر می‌داشت.

گویا قدم در شهری متروکه و بی سکنه گذاشته بود که حتی یک پرنده را هم به چشم نمی‌دید! حالا از اینکه اجازه داده بود خواب بر او غلبه کند و بُعد مکان و زمان از دستش خارج شود، سخت پشیمان بود اما فکر اینکه چارلی به او وعده‌ی غذا داده بود کمی آرامش می‌کرد. به دنبال مرد ناشناس به راه افتاد و پرسید:

- پس چارلی کجاست؟

مرد به طرفش چرخید و ولادیمیر می‌توانست لبخند پهن او را ببیند.

- تو مهمون منی!

و باز به او پشت کرد و با چند گام دیگر خود را به در خانه‌اش رساند.

- اما منو یه نفر دیگه دعوت کرده بود.

مرد دستش را بر روی در مستحکم چوبی گذاشت و زیر لب چیزی زمزمه کرد سپس در خانه به روی او گشوده شد. به ولادیمیر راه را نشان داد تا اول او وارد شود. پسر بچه با دو دلی وارد شد و صدای بسته شدن در را شنید.

مرد جوان دوباره به حرف آمد:

- مشکلی نیست اگه منم مثل چارلی باهات دوست باشم؟

- ولی من هنوز کاملا با چارلی آشنا نشده بودم!

مرد مشعل‌ها را یکی یکی روشن کرد و ولادیمیر همین که جلوتر رفت متوجه چیز عجیبی شد. یک سالن بسیار بزرگ و مستطیلی بود که بیست راه پله داشت! اما این واقعا چیزی نبود که او را به تعجب وا دارد مسئله‌ی اصلی که او حتی توی خواب‌های کودکانه‌اش هم ندیده بود و او را مانند یک مجسمه برای لحظاتی خشک کرده بود، این بود که خانه مملو بود از عجیب‌ترین موجودات!

از اسکلت‌های متحرکِ لباس پوشیده گرفته تا حشرات غول پیکر مانند سوسک، کفشدوزک و عنکبوت؛ که البته آن‌ها هم لباس‌های مضحکی به تن داشتند و هرکدام با عجله به سمتی می‌رفتند! اسکلت‌ها آنقدر عجله به خرج می‌دادند که به یکدیگر برخورد می‌کردند و بر روی زمین پخش می‌شدند. برای انجام سریع کارشان از جای بر می‌خاستند و عجیب اینکه اعضایشان خواسته یا ناخواسته با یکدیگر تعویض می‌شدند! مورچه‌ها و عنکبوت‌های ریزی نیز در همه جای آن سالن دیده می‌شدند. به طوری که ولادیمیر نگران بود مبادا یکی از آنها را زیر پایش له کند! با اینکه از خانه وحشت کرده بود اما نگران آن موجودات کوچک نیز بود! چشمانش داشتند از حدقه بیرون می‌زدند و با این حال او تمام سعی‌اش را می‌کرد که مانند یک دختر کوچک جیغ نزند اما ناگهان یک عنکبوت که از اندازه عادی‌اش اندکی بزگ تر بود _ به طوری که اعضای صورتش کاملا به چشم می‌آمد _ از سقف آویزان شد و درست مقابل بینی ولادیمیر قرار گرفت و با صدای بسیار ریزی گفت:

- خوش اومدی ولادیمیر!

پسر بیچاره با دیدن این صحنه دیگر نتوانست خود را کنترل کند؛ بنابراین تا آخرین حد توانش جیغ کشید. مرد جوان که پشت سر او ایستاده بود با دیدن ترس مهمانِ کوچکش بر سر خدمه‌هایش فریاد کشید:

- تمومش کنید!

با اتمام یافتن این جمله سکوت بسیار سنگینی همه جای خانه را فرا گرفت و خانه به طور کامل خلوت شد. حتی مورچه‌های ریز از ترس خود را به دیوارها و عنکبوت‌های کوچک نیز خود را به سقف خانه چسباندند. مرد نفس عمیقی کشید و باری دیگر آرامش و لبخندش را پس گرفت. رو به ولادیمیر که از ترس به در خانه چسبیده بود گفت:

- اوه دوست عزیزم! واقعا از این استقبال ناخوشایند متاسفم!

و سپس فریاد زد و به یک مخاطب نامعلوم گفت:

- پذیرایی لطفا! برای من و مهمان گرانقدرم.

به ولادیمیر نگاه کرد تا از او بخواهد که همراهش بیاید؛ اما او را در حال کشمکش با دستگیره‌ی در به منظور باز کردنش یافت و البته هرچه تلاش می‌کرد نا موفق بود. مرد جوان دست به سینه ایستاد و گفت:

- اون در این‌جوری باز نمی‌شه!

ولادیمیر بی توجه به گفته‌ی او، باز هم تلاش می‌کرد که ناگهان صدای بسیار کلفت یک زن در فضای خانه پیچید:

- آقای کوئین؟ چیزی که خواسته بودید حاضره!

پسر کوچک حتی از این صدای بلند هم ترسید و به مرد جوان که حالا فهمیده بود نامش کوئین است خیره ماند. آقای کوئین همچنان به ولادیمیر زل زده بود و در جواب زن با آرامش گفت:

- بفرستید به اتاق شماره دو! اتاق سری!

همین که جمله‌اش تمام شد هزاران مورچه کوچک به یکی از راه پله‌ها هجوم بردند و برای یک صدم ثانیه از نظر ولادیمیر ناپدید شدند. پس از ثانیه‌ای خیلی کوتاه باز هم از آن راه پله پایین آمدند؛ در حالی که یک سینی حاوی دو نوشیدنی متفاوت حمل می‌کردند. سپس به سمت یک راه پله دیگر هجوم بردند و باری دیگر به سرعت از آن راه پله خارج شدند و در درز دیوارها جای گرفتند! تمام این مدت آقای کوئین با لبخندی از سر آرامش و البته دیوانه کننده‌ای به ولادیمیر خیره بود و پسرک مات حرکات سریع مورچه‌ها بود!

ولادیمیر آب دهانش را به سختی بلعید و پرسید:

- اینجا دیگه کجاست؟

- آروم باش دوست من! واقعا قرار نبود از تو این‌جوری استقبال بشه... الان اگه اجازه بدی تو رو به اتاق شماره دو اتاق سری دعوت کنم!

سپس دستش را به طرف یکی از راه پله‌ها کشید و گفت:

- از این طرف دوست من!

اما ولادیمیر به توجه به دعوت او همچنان در تلاش بود تا بلکه موفق به گشودن در شود. آقای کوئین با عصایش به شانه او ضربه‌ی آرامی زد و گفت:

- قبلا بهت گفتم که اون در این‌جوری باز نمی‌شه! من عادت ندارم یک حرف رو دو بار تکرار کنم!! حالا از این طرف لطفا!

ولادیمیر ملتمسانه گفت:

- بذارید برم... خواهش میکنم اجازه بدید من برم!

آقای کوئین مقابل ولادیمیر زانو زد و شانه‌های پسرک را گرفت و گفت:

- خوب گوش کن پسر کوچولو! من بهت قول میدم که برات اتفاقی نیافته.

ولادیمیر ملتمسانه به چشمان مرد جوان چشم دوخت و گفت:

- منو برگردون به جایی که بودم! لطفا! خواهش می‌کنم!

- ولی آخه اینجا کلی غذاهای خوشمزه هست.

- من گرسنه نیستم!

- معلومه که هستی!

سپس بلند شد و با مهربانی ادامه داد:

- با من بیا ولادیمیر... به من اعتماد کن!

آقای کوئین یک دکمه را فشرد. قسمتی از دیوار کنار رفت و یک راه پله نمایان شد. سپس به اتفاق یکدیگر از راه پله نیمه باریک عبور کردند. پله‌ها به قدری زیاد بودند که ولادیمیر احساس خستگی مفرط می‌کرد اما آقای کوئین بدون اینکه حتی یک ذره هم احساس خستگی کند، همچنان قدم‌های محکم بر می‌داشت. به یک اتاق که رسیدند آقای کوئین دستش را بر روی در گذاشت و چیزی زیر لب زمزمه کرد اما اتفاقی نیافتاد. چشمانش را بست و شانه‌هایش ناامیدانه پایین افتادند. زیرلب گفت:

- خدای من چقدر روی این مسئله زحمت کشیدم ولی این‌طور که پیداست هنوز به درستی کار نمی‌کنه! ... ولادیمیر؟

- بله آقای کوئین؟

- می‌شه ازت خواهش کنم دستات رو بذاری روی گوش هات و سعی کنی چیزی نشنوی؟

ولادیمیر خواهش آقای کوئین را اجرا کرد. سپس مرد جوان دستش را بر روی در گذاشت و گفت:

- چارلی کوئین مزخرف!

و پس از آنکه در باز شد رو به مهمانش گفت:

- بیا پسر حالا می‌تونیم وارد بشیم!

ولادیمیر وارد اتاق شماره دو یکی از اتاق‌های سری شد. همه جای اتاق پر بود از قفسه‌هایی مملو از محلول‌های رنگی، که هر کدام‌شان توی شیشه‌های کوچکی بودند. به نظر ولادیمیر این طور آمد که این اتاق باید اتاق مخصوص یک شیمیدان باشد.

آقای کوئین به یک صندلی اشاره داد و گفت:

- خواهش می‌کنم بشین دوست عزیز!

ولادیمیر درحالی که به اطرافش خیره شده بود با دو دلی بر روی صندلی نشست. آقای کوئین به سمتی از اتاق رفت و یکی از آجرهای دیوار را جا‌به‌جا کرد. پسرک در کمال تعجب دید که وقتی مرد جوان آن آجر را که کنار زد یک لوله بیرون آمد. به نظر می‌رسید که آقای کوئین از آن به عنوان یک وسیله‌ای استفاده می‌کرد که می‌توانست صدا را به دیگران منتقل کند.

کوئین گفت:

- خانم گرین؟

و صدای کلفت یک زن در آنسو شنیده می‌شد:

- بله آقای کوئین؟

- لطفا به آقای پیرمرد دانای گوژپشت اطلاع دهید که به اتاق شماره دو اتاق سری بیایند!

حتی یک لحظه هم طول نکشید که یک اسکلت گوژپشت پیر که از بین استخوان‌هایش وسایل و دیوار پشتش کاملا مشخص بود؛ درحالی که یک کتاب در دست داشت وارد شد و به منظور سلام گفت:

- اوه چارلی پسرم!

آقای کوئین از روی صندلی‌اش برخاست و با خوشحالی گفت:

- پیرمرد دانای گوژپشتِ عزیزم! خوشحالم که شما رو می‌بینم!

و سپس او را دعوت به نشستن کرد. ولادیمیر متعجب به آقای کوئین چشم دوخت و زیر لب گفت:

- چارلی؟!

اما کسی به او جواب نداد. آقای کوئین که حالا نامش را فهمیدیم به ولادیمیر اشاره کرد و به پیرمرد دانای گوژپشت با هیجان گفت:

- می‌بینی؟ اون اینجاست!

سپس لبخند پهنی زد و ردیف دندان‌های ریز و مرتبش را به نمایش گذاشت! پیرمرد عینکش را به چشمانش زد و کتابِ توی دستش را ورق زد تا بالاخره به صفحه‌ی مورد نظرش رسید. جمجمه‌اش را بالا گرفت و با دقت به ولادیمیر چشم دوخت و خطاب به چارلی کوئین گفت:

- هوم! ظاهراً که خودشه!

چارلی از فرط هیجان دستانش را محکم به یکدیگر کوباند و به پیرمرد نزدیک شد. دستانش را بر روی استخوان‌های شانه‌ی او گذاشت و با شادی گفت:

- می‌دونستم... من واقعا می‌دونستم. چارلی کوئین هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه!

- چطوری پیداش کردی؟

هرکدام‌شان که صحبت می‌کردند ولادیمیر به همان شخص نگاه می‌کرد و بدون آنکه ذره‌ای سر در بیاورد چشمانش مدام بین آن دو مرد در گردش بود. چارلی پر غرور و محکم ایستاد! چشمانش از این پیروزی برق می‌زدند. با شور و شعفی که به وضوح در کلامش وجود داشت پاسخ داد:

- در یکی از خیابان های لندن... همون‌طور که کتاب سحر آمیز گفته به سیب علاقه نشون داد... می‌دونی که این میوه‌ی عجیب خیلی خوب آدم‌ها رو از اصل خودشون دور می‌کنه!

به انتهای کلامش که رسید لحظه‌ی کوتاه مکث کرد و دوباره با سرعت به حرف‌هایش ادامه داد:

- آقای پیرمرد دانای گوژپشت نمی‌دونید چقدر خوشحالم که ولادیمیر رو پیدا کردم قبل از اینکه اون ملکه‌ی سرخ پوش نفرت انگیز به همراه دختر خوانده‌اش ای ای ای ایزابلا (ایزابلا را از عمد با لکنت گفت) اون محلول سحر آمیز که به تازگی کشف کردم رو از چنگ من بیرون بکشه و بتونه به دنیای زندگان سفر کنه!

ولادیمیر چشمانش را تا جایی که می‌توانست باز کرد و متعجب پرسید:

- دنیای زندگان؟!

او برخلاف پیرمرد هیچ‌کدام از حرف‌های چارلی را درک نمی‌کرد و با گنگی فقط به دهان این مرد بلند قد چشم دوخته بود که صدای آقای گوژپشت دانا او را به خود اورد:

- پسرم تو از شیمی چی می‌دونی؟

و سپس به همراه چارلی به دهان پسرک در سکوت خیره ماندند تا به حرف بیاید. ولادیمیر به پیرمرد خیره شد و آرام گفت:

- شما گفتید شیمی آقا؟ من حتی مدرسه هم نرفتم! از حرف‌های شما هم اصلا سر درنمیارم.

خیلی عجیب بود که آقای چارلی کوئین با شنیدن این جمله نیز خوشحال شد! ذوق زده گفت:

- می‌بینید آقای پیرمرد دانای گوژپشت؟ این پسر همون ولادیمیر کتاب اسرار آمیز دنیای مردگانه دنیای طبقه‌ی زیرین!

سپس کتاب را چند صفحه به عقب برگرداند و گفت:

- ببینید! اینجا نوشته که ولادیمیر حتی به مدرسه هم نرفته!

پیرمرد دانا هنوز شوکه بود و فقط به ولادیمیر نگاه می‌کرد. چارلی رو به ولادیمیر با خوشحالی گفت:

- ولادیمیر؟ به دنیای مردگان یعنی طبقه زیرین خوش اومدی!

ولادیمیر که از ترس تغییر رنگ داده بود با تعجب گفت:

- دنیای مردگان؟ من الان کجام؟؟

تشنگان قدرت

چارلی کوئین بر روی صندلی چوبی‌اش نشسته بود و شقیقه‌هایش را آرام ماساژ می‌داد. نمی‌دانست باید چه کند تا ولادیمیر با دنیای مردگان خو بگیرد و آن را باور کند. ولادیمیر پشت سر چارلی ایستاده بود و به او چشم دوخته بود. هیچ یک از ویژگی‌های اندامی چارلی به یک مرده شباهت نداشت. او نه اسکلت بود و نه یک جنازه‌ی متحرک مانند یک زامبی؛ او کاملا علائم حیاتی را دارا بود. او نه هیولا بود و نه یک حشره‌ی غول پیکر. او کاملا یک انسان بود از جنس خودِ ولادیمیر؛ اما این فقط ظاهر او بود و مشخص نبود چارلی کوئین قصه‌ی ما همانند ولادیمیر یک انسان نیکو خلق و مهربان بود یا نه... آیا چارلی واقعا از جنس ولادیمیر بود؟ این چیزی است که مشخص خواهد شد!

چارلی سرش را به عقب برگرداند و به ولادیمیر نگاه کرد... مانند یک برادر بزرگتر که به برادر کوچکتر خود از روی دلسوزی نگاه می‌کند. ولادیمیر و چارلی چشم در چشم یکدیگر بودند. دو چشم سیاه در مقابل دو چشم سبز همانند زمرد.

- ولادیمیر! دوست خوبم! لطفا به من کمک کن...

ولادیمیر ملتمسانه پاسخ داد:

- ولی من دلم می‌خواد برگردم!

چارلی برخاست و با یک قدم به ولادیمیر نزدیک شد. باری دیگر در مقابلش نشست و شانه‌هایش را در دستانش فشرد و با موثرترین لحنی که از خود سراغ داشت، گفت:

- بهت نیاز دارم پسر...

ولادیمیر با ناراحتی گفت:

- فقط می‌خوام برگردم!

- اینجا جای بدی نیست.

- ولی من اینجا رو دوست ندارم آقای کوئین! اصلا شما کی هستین؟

چارلی کلافه نفس عمیقی کشید و گفت:

- من همون پسر بچه‌ای هستم که تو رو به خونه‌اش دعوت کرد!

ولادیمیر با اینکه از قبل کمی مشکوک شده بود اما ابدا باور نداشت. بنابراین از سر تعجب چشمانش را بیشتر باز کرد و پاسخ داد:

- من احمق نیستم آقا!

- معلومه که نیستی! یه نگاه به اینجا بنداز... قفسه‌های این اتاق حاوی انواع محلول‌های مختلف هستند که من تمام عمرم رو صرف کردم تا بتونم اونا رو کشف کنم... می‌دونی چرا؟

- چون شما یه شیمیدان هستین؟

- خب نه فقط این!... در اصل به این دلیل که ما تشنه‌ی قدرتیم!

- شما؟ قدرت؟

- بله قدرت... دنیای مردگان به دنبال یه محلوله.

- چه محلولی؟

- یه محلول بسیار سری! می‌دونی فقط یه نفر اسرار ساخت اون محلول رو می‌دونه.

- و اون یه نفر شمایین؟

- نه پسر... اون یه نفر خود تویی!

ولادیمبر ابروهایش را بالا انداخت و پرسید:

- من؟

- بله ولادیمیر به توانایی‌های خودت شک نداشته باش. این کار فقط از عهده‌ی تو برمیاد!

- اما من واقعا نمی‌دونم ماجرا از چه قراره. توی تمام عمرم حتی یک فرمول شیمیایی هم یاد نگرفتم!

چارلی از جایش برخاست و با کلاه بلندش موهای نیمه مجعدش را پوشاند.

- اگه توانایی انجام کاری رو داشته باشی تلاش نتیجه می‌ده و اگه رویای چیزی رو سخت توی ذهنت داشته باشی کائنات به کمکت میان دوست من!

سپس دستش را به سوی ولادیمیر دراز کرد و با چشمان نافذش به عمق چشمان پسر نوجوان چشم دوخت و با آرامی و با لحن تاثیر گذاری گفت:

- حالا به من کمک می‌کنی ولادیمیر؟

ولادیمیر دست او را گرفت و با اکراه گفت:

- خب... شاید بتونم دوستی شما رو قبول کنم!

لبخند پیروزمندانه‌ای بر لبان آقای کوئین نقش بست.

- حالا که دوست منی بهت این اطمینان رو می‌دم که مثل یک نگهبان از تو محافظت کنم و باید این رو بدونی که در اینجا هیچ چیز به اندازه‌ی کله شق بودن به تو آسیب نمی‌رسونه پس ازش دوری کن! به من اعتماد کن چون جای تو فقط پیش من امنه و هستن کسانی که بخوان بهت آسیب بزنن!

- مثلا کیا؟

اما چارلی به او پاسخ نداد و با لذت و خوشحالی گفت:

- الان وقت غذاست ولادیمیر! بعدا برات کاملا توضیح می‌دم.

سپس در را باز کرد و با لبخند ادامه داد:

- لطفا از این طرف دوستِ خوب من!

سپس باری دیگر راه پله‌های پیچ در پیچ بسیاری را طی کردند تا به یک سالن بزرگ رسیدند. یک میز بسیار طویل آن‌جا بود که فقط سه صندلی داشت. چارلی یک صندلی را بیرون کشید و ولادیمیر را دعوت به نشستن کرد و سپس خودش در راس میز درست مقابل دوست تازه‌اش نشست. طول میز آنقدر زیاد بود که ولادیمیر ابدا نمی‌توانست جزئیات چهره‌ی چارلی را ببیند.

ناگهان باز شد و اسکلت یک شخص تقریبا بلند قد در حالی که استخوان یک پایش را زیر بغل داشت لی لی کنان وارد شد. او نیز مانند چارلی سبیل‌های تاب داده داشت اما نه به زیبایی سبیل‌های آقای کویین.

چارلی با دیدنش لبخند دلنشینی زد و گفت:

- اوه آقای دست و پا چلفتی... دوست من!

سپس با دیدن استخوان پای آقای دست و پا چلفتی که زیر بغلش بود گفت:

- هزاران بار گفتم از خودت مراقبت کن. می‌دونی که من عادت ندارم یک حرف رو دو بار تکرار کنم؛ اما متاسفانه هیچ‌وقت به درستی از خودت محافظت نمی‌کنی!

آقای دست و پا چلفتی استخوان پایش را با زحمت فراوان به خودش متصل کرد و گفت:

- باور کن که پله‌های زیادی رو بالا اومدم!

چارلی قسمتی از چوب میز را جا‌به‌جا کرد. یک لوله‌ی دیگر نیز آنجا جاسازی کرده بود. تمام این وسایل که موظف بودند صدای چارلی را به دیگری منتقل کنند به یک مکان متصل می‌شدند. اتاق شماره‌ی پنج یعنی اتاق خانم گرین که البته هیچ‌کس تا حالا او را ندیده بود. او در دنیای مردگان پیشخدمتی بود که در آشپزخانه‌ی خانه‌ی عجیب و غریب چارلی کار می‌کرد و چون به رنگ سبز علاقه‌ی زیادی نشان می‌داد چارلی به او لقب گرین داد. او بر روی هر کدام از دوستانش مطابق با سلایق، ظواهر و یا خصیصه‌های رفتاری‌شان یک اسم نهاده بود.

چارلی به لوله‌ی انتقال دهنده‌ی صدا نزدیک شد و گفت:

- خانم گرین؟ غذا لطفا!

و بازهم همان صدای کلفت و زنانه پاسخ داد:

- همین الان آقای کوئین!

هنوز حتی چند ثانیه هم طول نکشیده بود که چندین پیشخدمت وارد سالن شدند؛ اما آن‌ها که بودند؟ حشراتی تقریبا غول پیکر که هم قد ولادیمیر بودند! با لباس‌های فرم یکسان در حالی که هرکدامشان یک ظرف غذا به همراه داشت. در یک چشم به هم زدن میز پر شد از انواع غذاها... آن هم چه چیزهای عجیبی!

سوسک‌های بزرگ کباب شده... عنکبوت‌های سرخ شده... کرم های پخته شده... و شاید بهتر باشد که از بقیه نامی برده نشود! ولادیمیر با اینکه سخت گرسنه بود اما با دیدن آن غذاها که چارلی و آقای دست و پا چلفتی با لذت به آنها نگاه می‌کردند، حاضر بود از گرسنگی بمیرد اما حتی یکی از آنها را هم بو نکشد. با نفرت و چهره‌ای در هم کشیده به ظرف‌های روی میز نگاه کرد... تمام ظروف از استخوان‌های انسان‌ها و حیوانات ساخته شده بودند. به طور مثال کاسه‌ها کاسه‌ی سر انسان بودند!

ولادیمیر تمام غذاهای عجیب و غریب را از زیر نظر گذراند و بالاخره توانست یک نوع سوپ را پیدا کند که خوردنش به نظر معقول می‌آمد. به چارلی نگاه کرد که داشت از همان سوپ برای خودش می‌ریخت. ولادیمیر نیز همین کار را کرد و اولین قاشق را که از سوپ پر کرد و چشید متوجه شد که سوپ بسیار لذیذی است و از آنجایی که گرسنه بود تند تند مشغول خوردن شد. ناگهان چشمش به چارلی افتاد که چیز بسیار کوچکی بر روی انگشتش دارد و با اخم به آن نگاه می‌کند.

خیلی تند و دلخور باز هم لوله‌ی انتقال صدا را بیرون کشید و شروع به شکایت کرد:

- خانوم گرین؟ صد دفعه گفتم وقتی سوپ مگس درست می‌کنید لطفا بال‌های مگس‌ها رو بکنید من نمی‌تونم اونا رو هضم کنم! خودتون می‌دونید که من عادت ندارم یه حرف رو دوبار تکرار کنم!!

ولادیمیر با اطلاع یافتن از محتوای سوپ احساس کرد که می‌خواهد بالا بیاورد. سرش را به طرفی خم کرد که محتویات معده‌اش را بالا بیاورد که ناگهان سیل عظیمی از مورچه‌های کوچک از مکانی نامعلوم، در حالی که یک کاسه سر با خود حمل می کردند به سرعت به سوی او روانه شدند! کاسه را زیر دهان ولادیمیر قرار دادند و ولادیمیر محتویات معده‌اش را درون کاسه ریخت و سپس مورچه‌ها باز با همان سرعت آن محل را ترک کردند.

چارلی که متوجه حال مهمانش شده بود، پرسید:

- همه چیز خوب پیش می‌ره پسر کوچولو؟

ولادیمیر که چهره‌اش سرخ شده بود آرام و خجالتی گفت:

- بله آقای کوئین!

آقای دست و پا چلفتی که یک استخوان بیش نبود هرچه درون دهانش می‌گذاشت بر روی زمین می‌ریختند سپس مورچه‌ها توی دسته‌های چندتایی به طرفشان یورش می‌بردند و آنها را جمع آوری می‌کردند تا به لانه هایشان ببرند. ولادیمیر تعجب کرد وقتی که آقای دست و پا چلفتی اظهار کرد دیگر گرسنه نیست و به اندازه کافی غذا خورده است!

چارلی کنار میز بزرگش ایستاده بود و با لذت به محلول‌های رنگاوارنگش که حاصل دسترنج روزهای عمرش بودند؛ نگاه می‌کرد. شیشه‌ای که حاوی محلول سبز رنگی بود را برداشت و گفت:

- می‌بینی پسر جان؟ به این محلول خوشرنگ خوب نگاه کن! با استفاده ازاین می‌شه به دنیای زنده‌ها رفت... البته فقط یک نفر! این محلول فقط در اختیار منه. چیزی که ملکه سرخ پوش به دنبالشه. می‌دونی چرا؟

- نمی‌دونم.

- چون همون‌طور که گفتم با نوشیدن این محلول می‌شه به دنیای زنده‌ها سفر کرد. ملکه‌ی سرخ پوش این محلول رو می‌خواد تا با استفاده از این بتونه به اون بالا بره! میدونی چرا؟

- نمی‌دونم.

چارلی این بار کلافه شد.

- آه... محض رضای خدا یکم از اون ذهنت کار بکش بچه جان!

شیشه‌ی کوچک توی دستش را به توی قفسه بازگرداند و باز هم در کمال آرامش پاسخ داد:

- چون همون‌طور که گفتم ملکه‌ی سرخ پوش این محلول رو می‌خواد تا بتونه تو رو به دست بیاره... امیدوارم این بار دیگه بدونی چرا!

- من واقعا نمی‌دونم آقای کوئین!

چارلی این بار چهره در هم کشید.

- خدای بزرگ! این بچه واقعا خنگه و قطعا منو توی دردسر می‌اندازه! چون همون‌طور که گفتم دنیای مردگان به دنبال یه محلول سری... یه محلول که فقط یه نفر از روش ساخت اون اطلاع داره... و می‌دونی اون یه نفر کیه؟

- همون‌طور که گفتید من!

چشمان سبز رنگ چارلی، به یکباره درخشیدند. با خوشحالی دستانش را بهم کوبید و گفت:

- آفرین دوست باهوش من!

- ولی من چیزی نمی‌دونم. اصلا از حرف‌های شما هم سر درنمیارم!

- آخ پسر! ای کاش واقعا بدونی کی هستی و انقدر شکسته نفسی نکنی!

صدای خانوم گرین در فضای اتاق پیچید:

- آقای کوئین؟

- بله خانم گرین؟؟

- به سوی قصر قربان!

چارلی رو به ولادیمیر گفت:

- مثل اینکه پادشاه دنیای مردگان منو خواسته!

ولادیمیر ابروهایش را بالا انداخت و گفت:

- پادشاه دنیای مردگان؟

چارلی کلاه بلندش را از روی میز برداشت و روی سرش گذاشت.

بله ولادیمیر... و تو هم باید با من بیای. می‌خوام تو رو به دوستم یعنی پادشاه معرفی کنم!

سپس به سمت در رفت که خارج شود اما ولادیمیر هنوز همان‌جا خشک ایستاده بود و به محلول سبز رنگ چشم دوخته بود. چارلی گفته بود با استفاده از آن می‌شود به دنیای زندگان سفر کرد پس شاید این تنها راه بازگشت ولادیمیر به دنیای خودش باشد

چارلی که متوجه شد ولادیمیر پشت سر او حرکت نمی‌کند، چرخید و به پسرک نگاه کرد سپس از نوع نگاه او کاملا سر از افکارش دراورد. بی آنکه به سمتش قدمی بردارد گفت:

- حتی لحظه‌ای هم به این مسئله فکر نکن دوست من! همون‌طور که بهت گفتم کله شقی می‌تونه شکستت بده؛ همون‌طور که می‌تونی برای خودت بهترین دوست باشی می‌تونی بدترین دشمن هم باشی؛ پس مراقب افکارت باش و اجازه نده افسارت رو به دست بگیرن بچه جان!

سپس از همان لبخندهای همیشگی‌اش زد و ادامه داد:

- دنبالم بیا پسر!

ولادیمیر به دنبال چارلی به راه افتاد. هر دو از پله‌های پیچ در پیچ و طولانی گذشتند تا بالاخره توانستند از خانه خارج شوند. ولادیمیر با دیدن کالسکه تعجب کرد. کالسکه‌ای که به جای اسب چهار سوسک غولپیکر آن را حمل می‌کردند. چارلی به همراه ولادیمیر سوار شدند و آقای کوئین خطاب به کالسکه ران گفت:

- به سمت قصر پادشاه طبقه زیرین. پادشاه بی اعتبار!

و همین کافی بود تا کالسکه با سرعت بسیار زیاد به سمت قصر حرکت کند. ولادیمیر گفت:

- پادشاه بی اعتبار؟؟

- بله ولادیمیر! پادشاه بی اعتبار... مردی که ادعا می‌کنه از نسل شاه آرتور پادشاهان سرزمین کاملوت است و البته هیچ‌کس این ادعا رو قبول نداره و در حقیقت پادشاه طبقه زیرین هیچ‌گونه قدرتی هم نداره.

- خدای من سرزمین کاملوت!

سپس به آسمان نگاه کرد و گفت:

- آقای کوئین؟ می‌تونم یه سوال بپرسم؟

چارلی به نقطه‌ی نامعلومی در رو به رویش خیره بود و چوب دستی اشرافی‌اش را محکم در دستانش گرفته بود. بی آنکه به ولادیمیر نگاه کند گفت:

- البته که می‌تونی!

- چرا اینجا همش خورشید در حاله غروبه؟ چرا هیچ‌وقت طلوع نمی‌کنه؟ چرا همه جا تقریبا تاریکه؟

چارلی در پاسخ کمی تعلل کرد و سپس گفت:

- به مرور زمان خودت متوجه خواهی شد پسر کوچولو!

ولادیمیر که بیشتر کنجکاو شده بود شروع به اصرار کرد:

- می‌شه بهم بگید؟ خواهش می‌کنم!

چارلی چوب دستی‌اش را به کف کالسکه کوبید و درحالی که سعی می‌کرد عصبانیتش را پشت پرده‌ی لبخند مرموزش پنهان کند گفت:

- خودت متوجه خواهی شد ولادیمیر! من عادت ندارم یه چیز رو بارها تکرار کنم!

سپس به او نگاه کرد و ادامه داد:

- هرچقدر کمتر بدونی بهتر زندگی می‌کنی دوستِ کوچولو! اگه بی حد و اندازه کنجکاو باشی و پی کشفیات بگردی ممکنه به دنیا خدمتی کرده باشی ولی این به بهای از دست رفتن خودته!

ولادیمیر متفکرانه پاسخ داد:

- نه اصلا باهاتون موافق نیستم! فهمیدن و کشف کردن به پیشرفت همه چیز کمک می‌کنه!

- خب بله... البته! اگه تو بفهمی به نفع منه و اگه من بفهمم به نفع تو. اگه درمورد حقیقتی که کشف می‌کنی دیگران مخالف تو باشن دیوانه خطابت می‌کنن و اگه موافق تو باشن از تو تقدیر نمی‌کنن بلکه تو رو به عنوان کسی که کاسه کوزه شون رو بهم ریخته در خفا می‌کشن! اونی که بیشتر با تو مخالفت می‌کنه در اصل بیشتر از تو مسئله رو درک کرده اما نگران کاسبی خودشه! دنیای تو همین‌قدر بی رحمه! با این وجود باز هم می‌خوای برگردی؟

ولادیمیر پاسخی نداد و در اصل چیزی هم از حرف‌های آقای کوئین متوجه نشده بود. آقای کوئین معتقد بود تجربه‌ی شخصی بیشتر از تجربه‌ی دیگران به آدم‌ها آموزش می‌دهد و اگر از چهره‌ی دوستش می‌توانست بفهمد که چیزی از سخنانش درک نکرده، به او حق می‌داد.

دیگر سخنی به میان نیامد که ناگهان کالسکه از حرکت ایستاد آقای کوئین گفت:

- دیگه رسیدیم!

و خودش زودتر پیاده شد تا به دوست کوچکش در پایین آمدن از کالسکه کمک کند. آقای کوئین جلوتر از او در حالی که یک دستش را پشت کمرش نگه داشته بود و با دست دیگرش چوب دستی‌اش را توی هوا می‌رقصاند، گام بر می‌داشت.

ولادیمیر یک قصر با سنگ‌های خاکستری که برج‌های بسیار مرتفعی داشت را مقابل خود دید. به آسمان تیره که نگاه کرد اسکلت پرندگان در حال پرواز را دید. بی آنکه به همراهش نگاه کند گفت:

- آقای کوئین اجازه دارم یه سوال دیگه بپرسم؟ امیدوارم این بار بهم جواب بدید.

- بله ولادیمیر. این اجازه رو داری!

- اگه اینجا دنیای مردگان باشه... یعنی... یعنی... اگه اینجا...

چارلی بی آنکه برگردد و به او نگاه کند به کمکش شتافت:

- اگه اینجا طبقه زیرین باشه...

- اوه بله! اگه اینجا طبقه زیرین باشه و اون بالا دنیای زنده‌ها پس چرا زیر پای ما زمین خاکی و بالای سر ما آسمونه؟ چرا بالای سرمون هم خاک نیست؟ منظورم رو متوجه می‌شید؟

- آسمان ما زمین زیر پای دنیای زندگان و خاک زیر پای ما هم ممکنه آسمان یک دنیای دیگه باشه!

ولادیمیر با تعجب گفت:

- یه دنیای دیگه؟ یعنی به جز دنیای زندگان و دنیای مردگان چیز دیگه‌ای هم وجود داره؟

چارلی به سمتش چرخید و با لبخند به ولادیمیر نگاه کرد و پاسخ داد:

- خب از کجا معلوم؟ خدا که جواب منو تو رو نمی‌ده! اگه خودش به حرف بیاد ان‌قدر این خاک‌های متحرک و زبان‌دار برای پیش بُرد اهداف پلیدشون قصه نمی‌بافن!

سپس دوباره گام‌هایش را به سوی دروازه‌ی بی نگهبان قصر برداشت. در نرده مانند قصر را باز کرد و گفت:

- بیا پسر کوچولو! از این طرف!

هر دو به سمت پلکان بزرگ و عریض قصر به راه افتادند. از راهروهای تار عنکبوت گرفته‌ی قصر گذشتند تا به یک در چوبی بزرگ رسیدند. چارلی کوبه‌ی در را به صدا درآورد. ناگهان قورباغه‌ی غول پیکری در را گشود. او نیز هم مانند چارلی و دیگر مردان آن عصر یک کت بو برامِل پوشیده بود.

- خوش آمدید آقای کوئین! پادشاه بی اعتبار منتظر شما هستند.

چارلی لبخندی زد و چوب دستی‌اش را زیر بغلش گرفت. به همراه ولادیمیر وارد یک تالار بزرگ شدند. از فرش قرمز عبور کردند و در آخر ولادیمیر با دیدن پادشاه به تقلید از چارلی تعظیم کوتاهی کرد. پادشاه کت قرمزی به همراه سردوشی های زیبا به تن داشت و البته که این لباس به یک اسکلت و جمجمه نمی‌آید!

ولادیمیر دریافت که او نیز مانند دیگر اهالی طبقه‌ی زیرین _برخلاف چارلی_ یک مرده است که به اسکلت تبدیل شده.

آقای کوئین نزدیک تر رفت و گفت:

- پادشاه بی اعتبار؟ این شما و این هم همون کسی که منتظرش بودیم!

و سپس سرخوشانه با دو دستانش به ولادیمیر اشاره کرد. پادشاه بی اعتبار از صندلی‌اش برخاست و به ولادیمیر نزدیک شد با لذت او را بر انداز کرد و گفت:

- پس بالاخره موفق شدی چارلی!

آقای کوئین لبخند زد و رجز خواند:

- چارلی کوئین همیشه موفق!

پادشاه بی اعتبار دستان ولادیمیر را گرفت و خطاب به چارلی گفت:

- خون توی بدنش جریان داره چارلی...درست مثل تو!

نفس حسرت باری کشید و زیر لب ادامه داد: آه... یادش بخیر!

ولادیمیر از اینکه چگونه یک مرده می‌توانست نفس بکشد سخت متعجب شد و این تناقض در ذهنش قابل حل نبود. چارلی به سرعت جلو رفت و ولادیمیر را از پادشاه جدا کرد.

- اوه بله... خون توی رگ هاش جریان داره ولی جای هیچ نگرانی نیست! من می‌تونم ازش محافظت کنم.

پادشاه بی اعتبار که انگار خیالش از این بابت راحت شده بود به سمت صندلی‌اش برگشت و نشست.

- نباید همسرم ملکه سرخ پوش و پرنسس ایزابلا از وجود این پسر باخبر بشن!

- بله متوجه هستم قربان! ولادیمیر در اختیار ما خواهد بود.

- از برادرت چه خبر آقای کوئین؟

چارلی ابروهایش را بالا انداخت و با تعجب گفت:

- برادرم؟

انگار که او را به یاد نمی‌اورد و یا می‌خواست منکرش شود!

- بله برادرت جک کوئین!

آقای کوئین از اینکه نتوانسته بود موفق به انکار جک شود لبخندی زد که فاصله‌ی میان دندان‌هایش را به نمایش گذاشت.

- پس منظور شما از برادر جک کوئین بود!

- می‌خوای بگی اونو برادر خودت نمی‌دونی؟

- واقعیتش اینه که اون مردک دیوانه رو اصلا دلم نمی‌خواد گردن بگیرم!

- از زمانی که به ملکه سرخ پوش خدمت کرد؟

آقای کوئین پس از مکث کوتاهی پاسخ داد:

- نه فقط به این دلیل!

- چون متوجه شدی که یک خون آشامه؟

چارلی به چشمان وحشت زده ی ولادیمیر نگاه کرد و سپس رو به پادشاه بی اعتبار گفت:

- لطفا نگران نباشید همه چیز تحت کنترله!

پادشاه بی اعتبار عصبی فریاد زد:

- اون از ملکه‌ی سرخ پوش اطاعت می‌کنه و هیچ چیز به اندازه‌ی این منو نگران نمی‌کنه! تو یه خون تازه و زنده کنار خودت داری؛ می‌دونی این مسئله چقدر خطرناکه؟

- من واقعا از اون مردک کاملا دیوانه بی اطلاعم... حتما الان یه جایی در طبقه زیرین مشغول مکیدن خون درون رگ‌های یه تازه در گذشته است؛ اما باز هم اطمینان می‌دم که اون نمی‌تونه به ما آسیبی بزنه.

پادشاه دستش را ستون سرش قرار داد و بی آنکه به آن‌ها نگاه کند آرام گفت:

- به همراه ولادیمیر از اینجا برو نمی‌خوام کسی متوجه حضورتون بشه.

هردو از آنجا خارج شدند و به محوطه قصر رفتند. ولادیمیر توی کالسکه نشست و قبل از اینکه آقای کوئین نیز پشت سرش وارد شود، صدای دختری به گوشش رسید:

- چ چ چ چارلی؟؟

چارلی سرش را به طرف منبع صدا چرخاند و با دیدن پرنسس ایزابلا اخم‌هایش در هم رفت و به ولادیمیر گفت:

- خودت رو نشون نده پسر نباید تو رو ببینه!

ولادیمیر به نشانه‌ی اطاعت سری تکان داد. آقای کوئین مانند یک نگهبان کنار در کالسکه ایستاد. منتظرانه به پرنسس نگاه می‌کرد که یک خرگوش در آغوش داشت و به سمتش می‌آمد. او دختری بود با موهای طلایی، ابروها و چشمان خاکستری بسیار روشن و گوش‌هایی که مانند اِلف‌ها بالایشان نوک تیز بودند! او نه زیبا بود و نه جذاب!

پیش از آنکه کاملا نزدیک شود، آقای کوئین چوب دستی‌اش را به سمتش نشانه گرفت و به تندی گفت:

- اون خرگوش چندش آور رو به من نزدیک نکن ایزابلا!

ایزابلا خرگوش را محکم به خودش چسباند و با لکنت زبان گفت:

- تو تو تو هنوزم به خرگوش‌ها حساسیت داری؟ و و و ولی ای ای ای این یکی کا کا کاملا آموزش دیده‌ است و کاری با با با باهات نداره.

اما آقای کوئین دندان‌هایش را بهم فشرد و بدنش مخصوصا بازوهایش را تند تند خاراند و گفت:

- زود باش از اینجا دورش کن... حیوون لعنتی مسخره‌ی خرفتِ لوس! زود باش من داروی ضد حساسیتم همراهم نباش...

ایزابلا خرگوش چاق و سفیدش را محکم توی آغوش فشرد و گفت:

- هَ هَ هنوزم نمی‌خوای بِ بِ من آموزشی بدی؟

آقای کوئین واقعا داشت کلافه می‌شد! تمام تنش از خارش عجیبی رنج می‌برد.

- همون‌طور که قبلا هم چندین دفعه بهت گفتم تو استعدادش رو نداری. خدای من! من عادت ندارم یک حرف رو دو بار تکرار کنم!

این بار صدای جیغ مانند زنی آمد که گفت:

- درست فهمیدم؟ چارلی کوئین دیوانه به اینجا اومده و داروی ضد حساسیتش همراهش نیست؟

آقای کوئین با شنیدن صدای ملکه سرخ پوش که سروکله‌اش از میان بوته‌های خشکیده پیدا شده بود و به طرفشان می‌آمد؛ بیشتر به وحشت افتاد! نه از خود ملکه بلکه از پیشخدمتش که یک خرگوش نر و غول پیکر بود.

این یکی دیگر واقعا از تحمل او خارج بود؛ از این رو خودش را به سرعت درون کالسکه انداخت و دستور حرکت داد. خرگوش از سر شیطنت در یک حرکت سریع دوید و سرش را از پنجره به درون برد.

- سلام چارلی!

چارلی از ترس خودش را جمع کرد و جیغ خفیفی کشید و با چوب دستی‌اش به سر خرگوش زد و او را از کالسکه جدا کرد و با نفرت گفت:

- حالم ازت بهم می‌خوره!

و سپس خطاب به کالسکه ران شخصی‌اش فریاد کشید:

- ویلیام؟ با سرعت بیشتر پسر!

بدن آقای کوئین آن‌قدر به خارش دچار شده بود که بر روی کف کالسکه افتاده بود و تند تند بدنش را می خاراند و پوستش خیلی زود پر از رد ناخن‌هایش شد. دیگر داشت از تحمل خارج می‌شد و به شدت احساس دیوانگی می‌کرد. ولادیمیر نگران کنار او نشسته بود و نمی‌دانست باید چه کاری انجام دهد تا آقای کوئین از این عذاب رها شود. او به قدری به خرگوش‌ها حساسیت داشت که وقتی آن ها را می‌دید اگر به سرعت دارویش را نخورد همین بلا سرش می‌آمد و پوستش از رد ناخن‌هایش کاملا سرخ می‌شد.

کلاه او به گوشه‌ای افتاده بود و موهایش از این همه هیجان پریشان گشته بودند خط ریش های بلندش را به سرعت خاراند و فریاد زد:

- ویلیام؟؟ هیچ معلوم هست کدوم گوری می‌ری؟ من دارم می‌میرم.

ناگهان جوش‌های قرمزی تمام بدنش را گرفتند به طوری که انگار آبله گرفته بود! دستان ولادیمیر را در دستانش گرفت و گفت:

- نذار بمیرم ولادیمیر... من نمی‌خوام به یه استخوون تبدیل بشم.

ولادیمیر هراسان به او نگاه می‌کرد و با اینکه می‌دانست کاری از دستش بر نمی‌آمد تحت تاثیر رنجی که آقای کوئین می‌کشید، پاسخ داد:

- من ازتون مراقبت می‌کنم آقای کوئین!

بالاخره کالسکه از حرکت ایستاد. ولادیمیر در حالی که سر آقای کوئین نیمه بیهوش را در آغوشش داشت خطاب به کالسکه رانی که هرگز او را ندیده بود، گفت:

- ویلیام؟ زود باش بیا و بهم کمک کن آقای کوئین رو ببریم توی خونه!

اما هیچ جوابی دریافت نکرد. جمله‌اش را بازهم تکرار کرد اما باز هم جوابی نشنید. ولادیمیر عصبی پرده‌ی تیره‌ی میان کابین و کالسکه ران را کنار کشید و با دیدن یک سوسک کوچک که به اندازه‌ی یک بند انگشت بود و افسار به دست بر روی یک تشکچه نشسته بود جیغ کشید! با دیدن ولادیمیر شاخک‌هایش را تکان داد و پسر کوچک در کمال تعجب لبخند دندان نمای سوسک را دید! او به هیچ وجه چنین تصوری از ویلیام نداشت. هنوز هم به ویلیام خیره شده بود که صدای فریاد آقای کوئین را شنید:

- ولادیمیر کجا رفتی؟؟

ولادیمیر به سوی او دوید و بازویش را بر روی شانه‌هایش انداخت و سعی کرد او را به داخل خانه ببرد. محکم به در کوبید و داد زد:

- یه نفر در رو باز کنه! شنیدین چی گفتم؟

و چون از کسی جوابی دریافت نشد؛ آقای کوئین به سختی سعی کرد دستش را بر روی در بگذارد و زیر لب چیزی زمزمه کرد. در که باز شد، گفت:

- منو ببر به اتاق شماره‌ی دو پسر... عجله کن!

و با زهم به خاراندن بدنش ادامه داد.

- ولی من نمی‌دونم اون اتاق کجاست... دفعه‌ی قبل واقعا نفهمیدم که از کدوم طرف رفتیم.

آقای کوئین راه را نشان داد و به در اتاق سری که رسیدند دستش را بر روی در گذاشت و گفت:

- چارلی کوئین مزخرف!

و سپس در باز شد و وارد شدند. ولادیمیر او را بر روی تخت سنگی درون اتاق نشاند. شیمیدانِ ماهر باز هم به خاراندن خود ادامه داد حتی قسمت هایی از پوستش به دلیل برخورد وحشیانه ناخنش، کنده و به سختی زخم شده بود. فریاد زد:

- زود باش ولادیمیر دست بجنبون و منو نجات بده پسر!

ولادیمیر هراسان و بی هدف این طرف و آن طرف می‌رفت

- چیو باید بیارم آقای کوئین؟

دستش به سمتی نشانه رفت.

- توی اون قفسه سمت چپ. اون محلول قرمز.

ولادیمیر به سرعت به سمت همان قفسه‌ای رفت که کوئین به آن اشاره می کرد؛ اما هرچه با نگاهش جست‌وجو می‌کرد محلول قرمز رنگی نمی‌دید. با دست پاچگی گفت:

- کو؟ کجاست آقای کوئین؟

- خدای من! چقدر تو کسل کننده‌ای بچه جان! اون بالاست عجله کن!

ولادیمیر به قفسه‌های بالا نگاه کرد و بالاخره محلول قرمز رنگ را دید زیر لب گفت:

- قدم نمی‌رسه!

فورا به سمت یک صندلی رفت و آن را به سوی قفسه کشید و از آن بالا رفت. روی پنجه‌ی پا ایستاد و دستش را به سوی محلول دراز کرد. چیزی نمانده بود که محلول دیگری به روی زمین بیافتد؛ ولی با شنیدن صدای چارلی که می‌گفت «مراقب باش پسر» از سقوط محلول جلوگیری کرد.

بالاخره توانست با موفقیت محلول قرمز رنگ را نزد آقای کوئین ببرد و او نیز فورا آن را از دستان ولادیمیر قاپید و به محض اینکه اندکی از آن را نوشید، آرام گرفت. شیشه را کناری گذاشت و دوباره روی تخت سنگی دراز کشید. ولادیمیر با نگرانی پرسید:

- حالتون خوبه آقای کوئین؟

- بله دوست من! خیلی بهترم؛ و ممنون که بهم کمک کردی.

- من واقعا نگران شدم. چرا این بلا سرتون اومد؟

- به خاطر اون دوتا خرگوش لعنتی... من اصلا از خرگوش‌ها خوشم نمیاد.

چون در اتاق باز بود آقای دست و پا چلفتی خودش را به او رساند و با نگرانی گفت:

- دوست خوبم! چارلی! چه بلایی سرت اومده؟

آقای کوئین گردنش را بالا گرفت تا او را ببیند.

- آه اومدی؟!

- بله به محض اینکه شنیدم!

لنگ لنگان به کنار او آمد و روی تخت سنگی نشست. حالا بی توجه به آن دو مشغول وصل کردن استخوان ساق پایش شد!

آقای کوئین لبخند کوچکی به تلاش‌های او زد و بعد رو به ولادیمیر کرد.

- ولادیمیر؟

- بله آقای کوئین؟

- تو از من متنفری؟

- چرا باید متنفر باشم؟

- چون من تو رو از دنیای خودت جدا کردم. جایی که بهش تعلق داشتی!

ولادیمیر سرش را پایین انداخت و غمگین گفت:

- آدم‌های دنیای من اصلا مهربون نیستن. حاضر نبودن به من کوچک ترین کمکی کنن.

- زنده‌ها هرجا که باشن قدرت طلبن. من، برادرم، ملکه سرخ پوش و پرنسس ایزابلا آدم‌های زنده‌ای هستیم که سال هاست توی دنیای مردگان زندگی می‌کنیم. واقعا که زنده‌ها خیلی من رو می‌ترسونن! ومرده‌ها؟

خنده‌ی کوچکی کرد و ادامه داد:

- ابدا! تو می‌دونی ما چرا بین مرده‌ها زندگی می‌کنیم؟

- چرا؟