رمان سوت پایان به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

به‌زحمت روی پاهایش ایستاده بود. ساق و کف پاهایش از خستگی زیاد زق‌زق می‌کرد. وارد اتاق که شد، فورا لبه‌ی تخت نشست. دلش می‌خواست از شدت خستگی، خودش را روی تخت پرت کند و طاق‌باز بخوابد اما آن فرشته‌ی کوچک درونش، مانع بود و باید به‌آرامی می‌نشست، صبورانه و آهسته لباس عوض می‌کرد و بعد از یک دوش آب‌گرم، به پهلو می‌خوابید.

پای راستش را بالا گرفت و کفش سفید و پاشنه‌بلند را درآورد و مشغول ماساژ دادن مچ پایش شد.

- مهواجان... ماه من... خوبی؟

سرش را بالا گرفت. ابروهایش در هم شد و نالید: وای آرش... از خستگی دارم می‌میرم. کمرم انگار داره از وسط نصف میشه. کف پاهام سوزن‌سوزن میشه. سرم... سرم مثل کوه سنگین شده!

لبخند ملایمی روی لب‌های آرش که در چهارچوب در ایستاده بود، نقش بست و جلو آمد. مقابل پاهای او روی زمین نشست و ساق پاهای برهنه‌اش را نوازش کرد و ماساژ داد.

- الان کمکت می‌کنم، لباستو عوض کنی، موهاتو باز کنی. یه نوشیدنی بخوری و بری دوش بگیری.

مهوا به روتختی سفید و پوشیده از گلبرگ‌های سرخ، نگاه کرد. به ریسه‌های رنگی و درخشان بالای تاج تخت و بادکنک‌های قرمز.

- ولی آخه... امشب با این‌همه تزئین اتاق و آرایش من... این شمع و گل و بادکنک و...

آرش دست‌هایش را گرفت و اندکی فشرد. میان حرفش آمد و گفت: تو همیشه قشنگ بودی و هستی، هروقت و هرجا هم تو خوب باشی و کنارم باشی، همه‌چی قشنگه. تزئین و آرایش و اینا یعنی چی؟ تو الان باید استراحت کنی، فکر خودت باش و اون قندعسل بابا...!

- آخه خیلی‌وقته هیچ...

این‌بار آرش اخم ریزی کرد و تشرگونه حرفش را برید.

- باز میگه آخه...! بی‌خیال دیگه، می‌خوای کار دستمون بدی؟ من همیشه داشتمت و بازم دارمت. امشب رو فقط به فکر استراحت باش!

برخاست و لبخند را جای اخم، به چهره نشاند. پیشانی‌اش را بوسید و دست‌هایش برای باز کردن زیپ، از دو طرف لباس سفید و سنگدوزی عروس، به پشت شانه‌هایش رفت.

- نه، اول موهامو باید باز کنم، که بعدش لباسو درآوردم برم دوش بگیرم.

آرش مکث کوتاهی کرد و گفت: باشه، پس قشنگ برو بالا و تکیه بزن که پشتت اذیت نشه، پاهاتم راحت روی تخت دراز کن، تا من موهاتو باز کنم.

مهوا در جوابش لبخند زد و با کمک آرش، دامنش را بالا گرفت و کاملا روی تخت نشست. بالشت را به تاج تخت تکیه داد و گودی کمرش را که درد خفیفی داشت، با آن بالشت نرم پُر کرد. آرش باحوصله و آرام، مشغول بازکردن موهای مشکی و شنیون‌شده‌ی مهوا شد.

- راستی... تو دوستی به اسم اشکان داری؟!

مهوا این را پرسید و احساس کرد که حرکت انگشتان آرش لابه‌لای موهایش، برای چندثانیه متوقف شد.

- نه... چطور؟

- جدی؟! آخه امشب تو با دوستات سرگرم رقص و اینا بودی؛ یه دختره اومد، خیلی گرم احوالپرسی کرد و تبریک گفت. یه‌دسته‌گل و سکه هم هدیه داد، گفت نامزد رفیقته. هرچقدر اصرار کردم بمونه، صدا بزنم تو بیای، قبول نکرد. گفت خیلی عجله داره، به پروازش نمی‌رسه. گفت اسمش رهاست و نامزد اشکان!

دست‌های آرش روی موهایش نشست، بی‌هیچ حرکتی... مهوا سرش را بالا برد و به‌وضوح دید که او رنگ به رو ندارد و صورتش از بُهت، خشکیده و حتی پلک بر هم نمی‌زند.

- آرش! چی شد؟

آرش به خودش آمد، پلک بر هم زد و زبان روی لبش کشید.

- هیچ... هیچی... آخه... آخه اشکان...

باز حرف در دهانش ماسید و نگاهش مات‌زده شد. دلشوره به جان نوعروس افتاد.

- اشکان چی؟ حرف بزن!

آرش آب دهانش را فرو برد و گفت: اشکان چندسال پیش فوت شد. از این تعجب کردم، رها چطور فهمیده من ازدواج کردم و اومده مجلس؟!

مهوا هنوز متوجه علت آن‌همه حیرت و اضطراب آرش نبود و سردرگم لب زد: خب... لابد از طریق دوستای مشترکتون! چرا این‌قدر به‌هم‌ریختی حالا؟!

آرش فورا سر تکان داد اما دستپاچگی‌اش از نگاه مهوا دور نماند.

- نه... نه چرا به‌هم‌بریزم؟ یاد اشکان افتادم خب... همین!

و سعی کرد دوباره خودش را سرگرم بازکردن پیچ‌وتاب موهای او کند اما هیچ اختیاری بر لرزش انگشتان دستش و تپش‌های تند قلبش نداشت. هیچ خبری از شور و ذوق چنددقیقه‌ی پیش نبود و وجودش را اضطراب پر کرده بود.

مهوا مردد و آهسته، دستش را بالا برد. سرانگشتان سرد آرش را که لمس کرد، گفت: آرش...؟ خوبی؟ اگه می‌دونستم گفتنش این‌قدر ناراحتت می‌کنه، نمی‌گفتم. حداقل الان نمی‌گفتم!

آرش دستش را آزاد کرد و با بیرون دادن نفسش، از مهوا فاصله گرفت. به تاج تخت، تکیه داد و با صدایی گرفته گفت: نه عزیزم، تقصیر تو نیست که... اتفاقا خوب کاری کردی گفتی. می‌دونی... اشکان...

مکث کرد. به چشم‌های منتظر و سردرگم مهوا نگاه کرد.

- اشکان رفیق دوره‌ی دبیرستانم بود. بااین‌که رشته‌های دانشگاهی‌مون فرق داشت با هم اما چیزی از رفاقت و رفت‌وآمدمون کم نشد. تو یه شرکتی که بی‌ربط به رشته‌اش نبود، کار می‌کرد تا خرج دانشگاهش دربیاد. رها دختر یکی از سهامدارای شرکت بود. عاشق اشکان شده بود. بعد از کلی بحث‌وجدل و درگیری رها با خانواده‌اش، بالأخره بابای رها راضی شد ولی...

نفسش سنگین شد و چهره‌اش سرخ شده بود. لب‌هایش را به هم فشرد و ادامه داد: درست یه شب قبل از جشن عروسی‌شون... تو تصادف کشته شد! رها خیلی حالش بد بود، زیاد طول نکشید که گفتن برای همیشه رفته خارج!

مهوا غمبار نگاهش می‌کرد و گفت: آخی... چقدر سخت! طفلی‌ها... ولی...

مکث کرد. چشم‌هایش ریز شد و پرسید: باور کنم همه‌ی این اضطرابت برای همینه که رها از کجا فهمیده تو ازدواج کردی؟! مهمه اصلا؟

آرش شاکی نگاهش کرد و بی‌درنگ جواب داد: نه که مهم نیست، ولی می‌تونه باعث تعجب بشه. چیزی هم که تعریف کردم فکر کنم غمش اونقدر سنگین بود که بخواد حداقل برای چندلحظه منو به‌هم‌بریزه!

- خب حالا توام... تشر می‌زنی چرا؟

روگرداند و پشتش را سمت آرش چرخاند. مشغول بازکردن موهایش شد. طولی نکشید که دست‌های آرش، از دوطرف جلو آمد و روی شکمش در هم گره خورد.

- من غلط کنم مامان جوجوی خوشگلمو تشر بزنم. خب یه‌جوری می‌پرسی انگار بهم شک داری! قهر نکن دیگه.

بوسه‌ای روی سرشانه‌اش نشاند و کنار گوشش زمزمه کرد: غصه نخور برای قندعسل بابا خوب نیست. اصلا هردومون فراموشش کنیم، خب؟

- منم که مهم نیستم... فقط قندعسل بابا مهمه! اصلا از کجا معلوم دختره؟

- من گفتم تو مهم نیستی؟ میگم دختر باشه که شبیه تو باشه. من نگاش کنم، کیف کنم... فکرکن یه نسخه‌ی کوچولو از مهوا هم تو خونه باشه! دوتا خوشگل... دوتا ماه... دوتا غرغرو... دوتا زبون‌دراز...

خنده به صدایش نشست و مهوا رو گرداند. دست‌های ظریفش را مشت کرده و پیاپی به بازوی آرش کوبید.

- زهرمار... هیچوقت درست نمیشی تو...

دست‌های آرش اما دور تنش محکمتر شد و او را در آغوش فشرد. صدای خنده‌هایشان، فضای کوچک و نقلی اما پر از عشق خانه را در برگرفت.

***

صدای بر هم خوردن ظروف چینی به گوش می‌رسید. به‌محض بازکردن پلک‌هایش، بوی قهوه در مشامش پیچید. خواب‌آلود و خمیازه‌کشان به ساعت رومیزی کنار تختخواب نگاه کرد. ساعت هشت‌صبح بود. از جا برخاست. موهای رها و بلندش را پیچ‌وتابی داد و با بالابردن دست‌هایش، کش‌وقوسی به تنش داد. پرده‌ی سفید را کنار زد و به آفتاب اولین روز مهرماه لبخند زد. پنجره را کمی باز کرد. عطر پاییز در هوا پراکنده بود، شاخه‌های درختان در نسیم خنک صبح، رقصان بودند و صدای گنجشک‌ها به گوش می‌رسید. دقیقا پشت خانه‌شان فضای سبز بود و کمی آن‌طرف‌تر، خیابان شلوغی که ماشین‌ها در رفت‌وآمد بودند. و پنجره‌ی اتاق رو به آن منظره‌ی زیبا باز می‌شد.

از اتاق بیرون رفت. آرش را حاضر و آماده برای رفتن، در آشپزخانه دید که برای خودش لقمه می‌گرفت. ابروهایش بالا پرید!

- می‌خوای کجا بری؟!

آرش لبخندزنان نگاهش کرد.

- سلام به روی نشُسته‌ت... صبح‌بخیر عزیزم.

- باشه... سلام، صبح‌بخیر! کجا می‌خوای بری؟

آرش سمت کابینت‌ها رفت. فنجانی برداشت و گفت: کجا میرم؟ سرکار دیگه! چای بریزم یا قهوه؟

- مگه نگفتی سه‌روز خونه‌ای و مرخصی داری؟

آرش مشغول چای‌ریختن شد و گفت: آره ولی دوستم کار واجبی براش پیش اومده، ازم خواست به‌جاش وایسم داروخونه. تا حالا خیلی به‌جام وایساده، روم نشد بگم نه!

- خیلی بدی آرش... تو بهم قول دادی!

آرش کمی نگاهش کرد. دلجویانه گفت: جبران می‌کنم، یه امروزه دیگه... اونم تا ظهر! برو یه آب به صورتت بزن، بیا صبحونه بخور. ضعف می‌کنی.

مهوا دلخور نگاهش می‌کرد. در رفتار آرش پیدا بود که می‌خواهد به ناراحتی او بی‌تفاوت باشد. دقایقی بعد، وقتی صدای بسته‌شدن در به گوشش رسید، بغضش آب شد و گونه‌اش را خیس کرد.

***

ترافیک سنگینی در خیابان ایجاد شده بود و صدای بوق‌های پی‌درپی رانندگان از سر بی‌حوصگلی و عجله، بلند شده بود. لب‌های آرش روی هم فشرده شد و سرش را به طرفین تکان داد. نگاهی به ساعت‌مچی‌اش انداخت. صدای مردی را که از بین ماشین‌ها می‌گذشت و عرض خیابان را طی می‌کرد، شنید که به راننده‌ها می‌گفت: تصادف شده... حالا حالاها ترافیک باز نمیشه!

حرصش بیشتر شد. مشتی به فرمان کوبید و زیر لب غرولند کرد.

- تف تو این شانس... اه...!

صدای زنگ گوشی بلند شد. نام مادرش را روی صفحه دید و تصویر لبخند مهربانی که بر لب داشت.

- جانم مامان؟ سلام...

- سلام و درد... چرا روز اولی مهوا رو خونه تنها گذاشتی؟! زنگ زدم حالشو بپرسم، میگه تنهاست! خجالت نمی‌کشی تو؟

دلش آشوب بود و ذهنش پر از آشفتگی... هرچه دنبال کلمات می‌گشت تا جوابی قانع‌کننده بدهد، ناامیدتر می‌شد.

- با توام... چرا حرف نمی‌زنی؟

- چی بگم آخه؟ کار واجب پیش اومد.

- چه کاری واجب‌تر از مهوا؟ روز اول زندگیتونه، تنهایی صبحونه خوردی و رفتی پسره‌ی بی‌درک و فهم؟ دیگه تا آخر عمر مگه یادش میره امروز رو؟

دستی به پیشانی عرق‌کرده‌اش کشید. نفسش را بیرون داد.

- ظهر برمی‌گردم، از دلش درمیارم.

- واقعا که متأسفم... اول برای تو، بعد برای خودم که چنین پسری تربیت کردم. دست‌مریزاد آرش‌خان!

تماس را قطع کرد و با بوق بلند ماشین، آرش متوجه مسیر روبه‌رویش شد که راه باز شده بود و باید حرکت می‌کرد. ماشینی از کنارش عبور کرد و راننده‌ی شاکی دشنام داد اما او توجهی نکرد.

ساعتی بعد، مقابل ساختمان بلند اداری ایستاده و به نمای شیشه‌ای آن نگاه می‌کرد. با دیدن تابلوی مشکی_نقره‌ای، تمام خاطرات مقابل چشمانش صف کشید و به‌مرور گذشت. هنوز دفتر شرکت در همان طبقه‌ی پنجم بود. با هر قدمی که برمی‌داشت، اضطراب و دلهره‌اش بیشتر می‌شد. اما بر ترسش غلبه کرد و دکمه‌ی آسانسور را فشرد.

دختر جوان با موهای فر کوتاه، شال حریر مشکی‌اش را آزادانه روی سرش رها کرده بود و مشغول کار با رایانه بود.

- سلام، روزتون بخیر.

دخترک نگاهش را بالا گرفت. ابروهای بلندش را در هم کشید و جواب داد: سلام، بفرمایید؟

آرش کمی در جواب دادن تعلل کرد. لب خشکیده‌اش را زبان زد و گفت: خانم رها، رهاآراسته... این‌جا کار می‌کنن، درسته؟ می‌خواستم ایشون رو ببینم.

نگاه منشی جوان به او خیره ماند. مات‌زده لب باز کرد: نه... نخیر... این‌جا نیستن! یعنی...

سردرگم حرف می‌زد و آرش شک‌آلود نگاهش می‌کرد.

- ببخشید... شما چه نسبتی با خانم‌آراسته دارین؟

- از دوستان قدیمی‌شون هستم. یه چندسالی هست ازشون بی‌خبرم. چطور؟

دختر نگاهش را پایین انداخت و با تأنی جواب داد: متأسفم... ایشون چندسال پیش فوت شدن!

حالا چشم‌های آرش بود که از تعجب گرد شده و نگاهش به دخترجوان خیره مانده بود. تپش‌های قلبش هرلحظه بیشتر می‌شد و لب‌هایش را به‌زحمت تکان داد: این... این امکان نداره! مگه الکیه؟ خانم آراسته، دیشب...

پیاپی پلک زد. انگار می‌خواست از خواب بیدار شود و ببیند همه‌چیز یک خواب بد دم صبح بوده است. با مکث کوتاهی ناباورانه ادامه داد: دیشب اومدن مراسم عروسی...!

منشی از جا بلند شد و دست‌هایش را به لبه‌ی میز گرفت.

- حتما اشتباهی شده.این غیرممکنه! یا شاید هم دارین شوخی می‌کنید که اگه اینجوریه، توصیه می‌کنم این شوخی رو تموم کنید چون آقای‌آراسته پدر رهاخانم الان شرکت هستن و اگه متوجه این موضوع و حرفای شما بشن، مطمئنم برخورد تندی می‌کنن!

- چه شوخی‌ای خانم محترم؟! حرفای شماست که شبیه شوخیه! این خانم دیشب اومده جشن، هدیه داده به عروس، باهاش حرف زده!

دخترک که حالا صبرش داشت لبریز می‌شد، صدایش کمی بالا رفته بود و رنگش به سرخی می‌زد. نگاهش پر از خشم بود.

- بفرمایید تشریف ببرید آقای‌محترم، وقت منو نگیرید. وگرنه مجبور میشم به نگهبانی خبر بدم!

- بچه می‌ترسونی؟ زنگ بزن بیاد ببینم! اصلا مگه نمیگی خود آراسته شرکته؟ می‌خوام خودشو ببینم.

انگشت اشاره‌ی ظریف منشی، مقابل صورتش تکان خورد و تأکیدگونه گفت: آقای آراسته... مؤدب باشید! صدالبته که ایشونم نمی‌خوان وقتشون با خزعبلات شما گرفته بشه!

آرش چین به دماغش داد و دستش را مقابل او تکان داد.

- برو کنار بذار باد بیاد بابا... برا من لفظ‌قلم حرف می‌زنه جوجه‌فرفری!

- جوجه‌فرفری خودتی بی‌تربیت... آقای شکوهی...!

آرش دست‌به‌سینه ایستاد و تای ابرویش را بالا داد.

- شکوهی بیاد چکار؟ بگو آراسته!

و صدایش را بلند کرد: آراسته...!

- صداتو بیار پایین... مگه این‌جا چاله‌میدونه؟

با سروصداهای بلندشده، کارمندان از اتاق‌هایشان بیرون آمدند و آن بین صدایی از همه بلندتر گفت: چه‌خبره این‌جا؟ این جاروجنجال واسه چیه؟

آرش سمت صدا برگشت. با دیدن مرد میانسال قدبلند و لاغراندام، اخمش غلیظ‌تر شد و یقه‌ی کتش را مرتب کرد. جلو رفت و مقابلش ایستاد.

- به‌به... آقای آراسته! مشتاق دیدار...

مرد کمی به آرش خیره شد و چشم ریز کرد. زیر لب زمزمه‌وار گفت: تو؟! تو آرشی؟

آرش در سکوت نگاهش کرد و فقط آهسته سری با تأیید تکان داد. دندان‌های آراسته بر هم ساییده و نگاهش تلخ و پر از نفرت شد. نگاهی به اطراف انداخت و همه‌ی کسانی را که جمع شده بودند، تشر زد: برگردین سرکارتون... برید ببینم!

همگی به اتاق‌هایشان برگشتند و فقط منشی و نگهبان بودند که دل‌نگران ایستاده و نگاه کنجکاوشان را به آن دو دوخته بودند. آراسته جلو رفت و یقه‌ی آرش را با هردو دست، چنگ زد.

- تو این‌جا چه غلطی می‌کنی؟ مگه بهت نگفتم دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام ببینمت؟!

آرش دست‌های مرد را کنار زد و قدمی عقب رفت.

- منم نخواستم ببینمتون، خودتون باعث شدین بیام. اومدم بابت هدیه‌ی دیشب تشکر کنم!

- چه کشکی، چه هدیه‌ای؟! من حاضر نیستم حتی رو صورتت تف بندازم، هدیه بیارم اون‌وقت؟!

این‌بار آرش بود که سمتش قدم بلندی برداشت و با یک دست، خرخره‌اش را چسبید. جیغ خفه‌ای از دخترک بلند شد و نگهبان سمتشان دوید.

- ولش کن عوضی...

تلاش نگهبان برای جداکردنشان بی‌فایده بود و آرش از بین دندان‌های چفت‌شده‌اش توپید: ببین جمشیدخان... من اون آرش پنج‌_شش‌سال پیش نیستم. من سر زنم، سر زندگیم کوتاه‌بیا نیستم. این بازی کثیفی رو که خودتو دخترت راه انداختین، هنوز شروع نشده جمعش کنید. وگرنه این‌بار منم که شما رو تا کلانتری و دادگاه می‌کشونم.

جمشید او را به عقب هل داد و صدایش به بغض آمیخته بود. رگ‌های شقیقه و گردنش بیرون زده و سرخ شده بود.

- دخترم کجا بود؟ کدوم بازی؟ لعنتی تو دخترمو ازم گرفتی... سال اشکان نرسیده بود، رها خودشو کشت! تویی که دست از سرم برنمی‌داری، تویی که اومدی شدی نمک روی زخم! ولم کن برو عوضی آدمکش...

آرش نفس‌نفس می‌زد و دستش را داخل جیب کتش برد. پاکتی را که دیشب از بین دیگر پاکت‌های هدیه، برداشته بود، بیرون آورد و سمت جمشید پرت کرد.

- اگه رها مُرده، پس این چیه؟ کی اینو آورده؟ چرا آورده؟

جمشید به پاکت افتاده مقابل پاهایش نگاه کرد. خم شد و آن را برداشت. پشت پاکت نوشته شده بود:« با آرزوی خوشبختی برای زوج عاشق و مهربون... از طرف رها آراسته»

متحیر با چشم‌هایی که دودو می‌زد به پاکت خیره بود و آرش با تمسخر گفت: نکنه از دنیای مرده‌ها اومده؟ تمومش کن جناب آراسته... تموم کن این بازی مزخرف رو! مرگ اشکان دخلی به من نداره که حالا دنبال انتقام از من باشین.

پاکت میان دست‌های لرزان جمشید، مانده بود و آرش عقب‌گرد کرد و سمت در رفت. دستش روی دستگیره نشست و خواست در را باز کند که با صدای جمشید، بی‌حرکت ماند.

- دروغ نگفتم بهت آرش... این بازی رو من راه ننداختم. دخترمم نیست! یکی دیگه داره اذیتت می‌کنه.

آرش برگشت و نگاهش کرد. از چهره‌ی مات و بی‌تفاوت جمشید چیزی دستگیرش نمی‌شد. لبخند کجی زد و سر تکان داد.

- می‌خوای باور کنم؟ کی جز رها می‌تونه این‌قدر تشنه‌ی انتقام باشه؟

- باشه، می‌خوای دنبالش بگردی بگرد. منم چندساله ندیدمش، خوشحال میشم که زنده باشه و دوباره ببینمش، فقط برای یه‌بار دیگه!

سردرگم و حیران از شرکت بیرون رفت و هزارتوی بزرگی در ذهنش شکل گرفته بود. لحظه‌ای درگیر گذشته می‌شد و لحظه‌ای فکرش آشفته‌ی اتفاقات تازه‌ای که افتاده بود. آن‌قدر فکروخیال در سرش چرخید، که نفهمید کی آفتاب غروب کرد! بعد از ساعت‌ها گشتن بی‌هدف در خیابان‌ها، راهی خانه شد.

***

صدای چرخیدن کلید را که در قفل شنید، اخم‌هایش را در هم کشید و از روی صندلی برخاست. خودش را سرگرم آشپزی کرد. خورشت روی اجاق، نیازی به هم‌زدن نداشت اما با قاشق آن را هم زد و کمی مزه‌اش را چشید.

- سلام عزیزم، خوبی؟

نیم‌نگاهی به پشت‌سر انداخت و بی‌توجه به چندشاخه رز سرخ و سفیدی که در دست آرش بود، زیر لب جواب سردی داد.

- قهری؟

نتوانست عصبانیتش را کنترل کند و تشر زد: مگه نگفتی ظهر میای؟

- خب کارم طول کشید!

قاشق را باغیظ روی ظرف کنار اجاق گذاشت و سمتش رفت.

- گوشیتو جواب نمیدی، زنگ می‌زنم همکارت، میگه سرت شلوغه! سر اون شلوغ نیست؟ اون می‌تونه جواب بده، تو نمی‌تونی؟ یا من اهمیت ندارم!

آرش گل‌ها را روی میز آشپزخانه گذاشت. مهوا را به آغوش کشید و لب به دلجویی باز کرد: ببخشید... اصلا یادم رفت گوشیمو چک کنم. حق داری... هرچی بگی حق داری. اصلا بیا بزن تو گوشم، خودتو خالی کن. ولی به‌خدا اون‌قدر ذهنم مشغول و آشفته بود که از هیچی یادم نیومد.

بغض مهوا شکست و لب‌هایش لرزید. دستش روی سینه‌ی آرش، مشت شد.

- ما به هم قول دادیم چیزی از هم پنهون نداشته باشیم، یادت رفته؟ چی داره اذیتت می‌کنه و این‌قدر به‌هم ریخته تو رو؟ چرا بهم نمیگی؟ چی باعث شده روز اول عروسیمون بذاری بری، بدون این‌که تا شب حتی یه زنگ بخوای بزنی.

آرش روی موهایش رو بوسید و پشتش را نوازش کرد.

- هیچی... قول میدم دیگه رفتارم تکرار نشه. فقط تو دیگه این‌جوری بغض نکن ماه قشنگم.

مهوا سر از روی سینه‌ی آرش برداشت و قدمی عقب رفت.

- نه، باید توضیح بدی. شک ندارم هرچی هست، مربوط به همون ماجرای دیشبه، همون رها!

آرش مردد نگاهش می‌کرد و مهوا ادامه داد: بگو جریان چیه؟ آرش من هیچوقت تو گذشته‌ت سرک نکشیدم، مهم نبوده برام. اما الان که دارم باهات زندگی می‌کنم، اگه اون گذشته بخواد سایه بندازه رو زندگیم، مهمه. الان که شوهرمی، الان که بابای بچه‌ی منی، الان مهمه!

آرش صندلی را عقب کشید و نشست. سربه‌زیر به گلبرگ سرخ رز، ناخن می‌کشید و گفت: من تو اون تصادف با اشکان بودم. من پشت فرمون بودم و علت تصادفم، سرعت بالای من بود. رها منو تو مرگ اشکان مقصر می‌دونست. اینه که وقتی شنیدم اومده مجلس، به‌هم‌ریختم. ترسیدم که نکنه بخواد ازم انتقام بگیره.

کمی به چشم‌های نمناک و تیره‌ی مهوا نگاه کرد. لبخند کمرنگی زد و ادامه داد: نمی‌خوای این گلا رو بذاری تو آب؟ نمی‌خوای دوتا چای خوشرنگ و داغ بذاری رو میز، بشینی کنارم با هم حرف بزنیم؟

مهوا نگاهی به گل‌ها انداخت. باز به آرش نگاه کرد و گفت: مثلا چجوری می‌خواد انتقام بگیره؟

آرش برای جواب‌دادن مردد بود. چه می‌گفت؟ می‌گفت رها مرده؟! آن هم چندسال پیش! پس آن هدیه و آن دختر... زبان روی لب کشید و جواب داد: نمی‌گیره... راستش من امروز رفتم شرکت پدرش. فهمیدم واقعا اومده برای تبریک. خیلی هم دختر موفقی شده تو کارش و ازدواجم کرده. دیشب هم برگشته آلمان، دیگه خیالم راحت شد.

مهوا پر از تردید، لبخندی مصنوعی زد و سمت کابینت رفت. همان‌طور که پارچ بلوری را برمی‌داشت گفت: پس چرا گفت نامزد اشکانه؟ می‌دونستم بهم دروغ گفتی، نرفتی داروخونه!

- اینجوری گفته که من بشناسمش... اون دروغم مصلحتی بود، برای اینکه نمی‌دونستم اگه برم شرکت، قراره چه اتفاقی بیفته!

- تا گلا رو تو آب می‌ذارم و چای میارم، لباساتو عوض کن و یه آب به سروصورتت بزن.

آرش از جا برخاست. لبخند روی لب داشت و گفت: میرم دوش بگیرم، این‌جوری بهتره!

از آشپزخانه که بیرون رفت، مهوا زیر لب با خودش زمزمه کرد:« باشه آرش... حقیقت رو نگو. من که می‌دونم یه جای کار می‌لنگه!» و گل‌ها را داخل آب گذاشت.

تا چای دم بکشد و آرش دوشش را بگیرد، به اتاق رفت تا کمی به ظاهرش برسد. تمام روز را در بی‌حوصلگی سر کرده بود. بلوزشلوار راحتی‌اش را با یک پیراهن گل‌گلی قرمزرنگ عوض کرد. کمی رژ زد و مژه‌هایش را ریمل زد. یک گلسر مرواریدی هم روی موهایش نشاند.

عطر چای‌دارچین بلند شده بود و ظرف بیسکوییت را هم کنار فنجان‌ها گذاشت.

- این همسایه طبقه بالایی امروز خیلی رو اعصابم راه رفت. خداکنه هرروز این‌جوری نباشه!

آرش با حوله‌ی کوچکی، نم موهایش را می‌گرفت. رکابی سفید و شلوار راحتی مشکی پوشیده بود.

- چطور؟ سروصدا داشتن؟

- آره، مدام تق‌تق و گرومپ‌گرومپ... معلوم نبود داره چکار می‌کنه! اصلا تو این ساختمون چندنفرن؟ پرسیدی از صابخونه؟

- نه والا... نپرسیدم. حالا اگه فردا هم همین‌جوری بود، میرم تذکر میدم.

روی کاناپه، کنار مهوا نشست. دستش را دور تن او حلقه کرد و به آغوش کشیدش.

- قندعسل بابا چطوره؟

- خوبه...

حرف مهوا با صدای زنگ واحدشان، ناتمام ماند.

- به قول تو فیلما «یعنی کی می‌تونه باشه؟!»

آرش این را گفت و از جا برخاست. سمت در رفت و از چشمی در نگاه کرد. کسی را نمی‌دید و ناچار در را باز کرد. با دیدن زن جوانی که پشت در ایستاده بود، یکه‌ای خورد.

نیمی از صورت زن، سوخته بود، طوری که گوشه‌ی پلک سمت چپش رو به پایین کشیده شده بود. گونه‌اش از شدت سوختگی جمع‌شده و مثل یک‌تکه گوشت سرخ بود. چشم‌هایش به رنگ آبی بود اما نه یک آبی آرامبخش و زیبا، بلکه چون دو تکه‌یخ سرد و بی‌روح...

آرش مات و مسکوت نگاهش می‌کرد که زن لبخند زد و با ملایمت گفت: سلام. من تاجیک هستم. همسایه‌ی واحد بالایی! بوی غذا پیچیده بود تو راه‌پله، گفتم شاید خانم‌تون هوس کنه، یه ظرف از غذا آوردم!

به سینی میان دست‌هایش اشاره کرد که یک بشقاب لوبیاپلو داخلش بود. آرش زبان روی لب کشید و من‌من‌کنان گفت: س... س... سلام. خوشبختم از آشنایی‌تون. م... ممنون.

بشقاب غذا را برداشت و با لبخند کمرنگی گفت: خیلی لطف کردین، الان ظرفشو میارم.

در را نیمه‌باز گذاشت. به داخل خانه برگشت. مهوا پرسشگرانه نگاهش کرد و اخم ظریفی به چهره داشت.

- کیه آرش؟ این چیه؟

انگشت اشاره‌اش را بالا برد و مقابل بینی‌اش گرفت.

- هیس...! الان میام میگم.

فورا غذا را درون ظرف دیگری ریخت و بشقاب را داخل سینک شست، آن را خشک کرد و یادش آمد که مادرش همیشه می‌گفت «ظرف نذری رو خالی برنگردون!» نذری نبود اما برای رعایت ادب و احترام، چند شیرینی داخلش گذاشت و مقابل نگاه کنجکاو مهوا، سمت در رفت تا بشقاب را تحویل دهد ولی کسی آن‌جا نبود. لب‌هایش را کج کرد و به راه‌پله نگاه کرد.

- چی شد آرش؟

سمت مهوا برگشت و ابرو در هم کشید.

- تو با همسایه‌ها آشنا شدی؟!

- نه...! خوبه الان از خودت پرسیدم خبر داری کی این‌جا زندگی می‌کنه؟ من از کجا بشناسم؟

- پس این از کجا می‌دونست حامله‌ای؟ همسایه طبقه بالایی بود، گفت بوی غذا پیچیده شاید خانمت هوس کنه!

مهوا شانه بالا انداخت و خونسرد جواب داد: مگه فقط حامله‌ها هوس می‌کنن؟ خودتم ممکنه بوی یه غذای خاصی رو حس کنی، هوس کنی!

آرش نگاهی به بشقاب انداخت و گفت: باشه، میرم ظرفشون رو پس بدم.

از در بیرون رفت. به پاگرد راه‌پله رسید اما چراغی روشن نشد. فقط مهتاب بود که از پنجره‌ی راه‌پله، کمی فضا را روشن کرده بود. به در سفیدرنگ روبه‌رو نگاه کرد. در نیمه‌باز بود و همه‌جا تاریک! پله‌ها را بااحتیاط بالا رفت. کنجکاوانه از لای در، به داخل خانه نگاه کرد. به‌طور عجیب و باورنکردنی، متوجه خالی‌بودن خانه شد! مگر مهوا نمی‌گفت سروصدا کلافه‌اش کرده است؟!

در را بیشتر باز کرد و میان چهارچوب ایستاد. کمی به سالن خالی و تاریک نگاه کرد. قلبش به تپش افتاد و عرق روی پیشانی‌اش نشست. تمام پنجره‌ها باز بودند و صدای باد در فضا می‌پیچید. گام‌های آهسته و لرزانش را به داخل برداشت. دستش روی دیوار کشیده می‌شد تا کلید برق را پیدا کند.

- کاری داشتین؟

ناگهان با صدای زن، تکان محکمی خورد و بشقاب از دستش افتاد. صدای شکستن ظرف، همزمان شد با روشن شدن چراغ خانه! به پشت‌سر نگاه کرد. همان زن مرموز، ایستاده بود و پرسشگرانه نگاهش می‌کرد.

- ظ... ظرف... ظرف...

به تکه‌های شکسته روی سرامیک‌ها نگاه کرد. با فرو بردن بزاق دهانش، حرفش را طور دیگری ادامه داد: متأسفم... بشقابتون شکست. آخه...

- آخه ترسیدین؟!

- نه، نه اصلا... آخه خونه این‌جوری بدون وسیله! خب...

زن که چند پاکت میوه دستش بود، سمت آشپزخانه رفت. حالا که در روشنایی اطراف را نگاه می‌کرد، متوجه چند کارتن، یک فرش و مقداری اثاثیه در انتهای سالن شد.

- تازه اومدم این‌جا. الانم رفتم دم در که میوه‌ها رو از برادرم بگیرم. اومده بود بهم سر بزنه، شب‌کاره...

با جارو به سالن برگشت و آرش را مشغول جمع‌کردن شیرینی‌ها و تکه‌های شکسته‌ی ظرف دید.

- اشکالی نداره، خودم جمعشون می‌کنم. زحمتتون میشه.

آرش نگاهش به زمین بود و جواب داد: نه، خواهش می‌کنم. چه زحمتی؟

- از من می‌ترسین؟

دست آرش روی شیرینی بی‌حرکت ماند. آرام نگاهش را بالا گرفت. سعی کرد لبخند بزند و گفت: چرا باید بترسم؟

- همه از من می‌ترسن، نترسن هم چندش‌شون میشه.

آرش نگاهش را پایین انداخت. جارو را از دست زن گرفت. به کارش سرعت داد و آخرین تکه‌ی بشقاب و شیرینی را هم جارو زد.

- این طرز فکر شماست... حساس شدین.

جارو را کنار دیوار گذاشت.

- بازم ممنون بابت غذا و عذرمی‌خوام که ظرف رو شکستم. از آشنایی باهاتون خوشحال شدم، بااجازه...

سمت در پا تند کرد و پله‌ها را به‌سرعت پایین رفت.

وارد خانه که شد، مهوا چندقدمی در ایستاده بود و نگاهش می‌کرد.

- چرا اینجوری نگام می‌کنی؟

مهوا کمی در جواب دادن، تأخیر کرد.

- خودتو تو آینه دیدی؟! واقعا چته آرش؟

ابروهایش گره افتاد. حرارت زیر پوستش دوید و لحنش تند شد.

- من چمه؟! تو چته اینقدر عوض شدی! هی گیر میدی بهم... همین نیم‌ساعت پیش باهات حرف زدم. چه دروغی دارم بهت بگم؟! دودقیقه رفتم بالا ظرف همسایه رو پس بدم... اه!

بی‌تفاوت به نگاه پر از دلخوری دخترک، از کنارش رد شد و سمت کاناپه رفت. پا روی پا انداخت و به تلویزیون خیره شد. طولی نکشید که صدای بسته شدن در اتاق بلند شد. پلک‌هایش را برای لحظه‌ای روی هم فشرد. بازدمش را پرصدا بیرون داد و از جا برخاست. سینی چای را برداشت و سمت آشپزخانه رفت.

- کجا رفتی؟ این چای سرد شده، بیا الان چای تازه میارم.

- نمیام، می‌خوام استراحت کنم.

در جواب صدای قهرآلود و بلند مهوا لبخند زد.

- ولی من می‌خوام کنار دخترم چای بخورم.

جوابی نشنید و فنجان‌های چای سردشده را خالی کرد و دومرتبه چای ریخت.

- میای یا بیام؟

- می‌خوام بیای ببینم مثلا چکار می‌کنی!

آرش زبان روی لب کشید و تک‌خنده‌ای کرد.

- مثلا میام اون مرخصی دیشبت رو جبران می‌کنم!

سمت در اتاق می‌رفت که صدای چرخیدن کلید را درون قفل شنید. پا تند کرد تا در را باز کند اما بی‌فایده بود.

- حالا بیا جبران کن!

آرش مشت آهسته‌ای به در کوبید و با خنده گفت: باز کن درو... می‌دونی که هرچی اذیتم کنی واسه‌ت بدتر میشه!

- نمی‌خوام... خودت از صبح تا حالا این‌همه اذیتم کردی... اون از رفتنت، اون از دروغت، اینم از اومدنت با این اوضاع...

صدایش می‌لرزید و لبخند آرش محو شد. ابروهایش در هم رفت و غم به صدایش نشست.

- گریه می‌کنی مهوا؟!

سرش را به در بسته نزدیکتر کرد و لحنش ملایم شد.

- درو باز کن ببینم... بچه‌بازی در نیار دختر، می‌دونی به‌هم‌می‌ریزم گریه کنی! چته خب؟

- الان من شدم بچه؟ از دیشب تا حالا دارم تحمل می‌کنم، تهش باید منو تشر بزنی؟

- باشه، قبول... حق با توئه. حالا درو باز کن. حرف می‌زنیم با هم!

در با صدای چرخش کلید باز شد...

سروصدای گنجشکان، پشت پنجره‌ی اتاق، خواب را از چشمان مهوا ربود و پلک‌هایش از هم باز شد. به‌جای اینکه شاکی باشد از بر هم خوردن خواب گرم و شیرین دم صبح، لبخند بر لبش نشست و به جثه‌ی ریز و بازیگوشی گنجشکان نگاه کرد که پشت پنجره هیاهو داشتند. روی تخت نشست و گنجشک‌ها سروصداکنان از آنجا دور شدند، انگار فقط مأموریت داشتند برای بیدار کردن او!

نگاهش سمت آرش چرخید. با بالاتنه‌ی برهنه، به پهلو روی تخت خوابیده بود. به نیمرخ غرق در خوابش خیره ماند. چقدر دلش می‌خواست بچه‌اش پسر باشد و درست شبیه آرش! حتی می‌خواست همان اندازه مهربان باشد و پر از شیطنت... نفسش را بیرون داد و خواست از تخت‌خواب بیرون برود که متوجه نفس‌های نامنظم آرش شد. ابروهایش گره افتاد و به چهره‌اش دقیق شد. خوابش آشفته بود و زیر لب زمزمه‌هایی نامفهوم داشت. دست‌هایش تکان ریزی خورد.

آهسته تکانش داد.

- آرش... آرش جون... داری خواب می‌بینی عزیزم بیدارشو!

با چندبار تکان دادنش، بالأخره چشم باز کرد. عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود و تندتند نفس می‌زد.

- خوبی عزیزم؟ خواب می‌دیدی!

لحظه‌ای گیج و گنگ اطرافش را نگاه کرد. انگار که اصلا متوجه اطرافش نبود و دو_سه‌ثانیه زمان برد تا موقعیتش را به یاد آورد. بازدمش را پرصدا بیرون داد و کمی آسوده شد.

مهوا می‌خواست از جا بلند شود که آرش مچ دستش را گرفت.

- بمون.

- میرم برات آب بیارم.

- آب نمی‌خوام، بمون... بغلتو می‌خوام!

مهوا مردد نگاهش کرد. با تعللی کوتاه، کنارش دراز کشید. آرش مثل پسربچه‌ای که از ترس به آغوش مادرش پناه ببرد، سر به سینه‌ی مهوا فشرد و دستش را دور تن او حلقه کرد.

مهوا هنوز مات و گنگ، رفتارش را نگاه می‌کرد. تابه‌حال این‌همه او را مضطرب و هراسان ندیده بود. زمان برد تا دستش حرکت کند. آرام‌آرام موهایش را نوازش کرد.

- آرشم... عزیزم... خوبی؟

کنجکاو بود بداند چه خوابی باعث شده اینقدر به‌هم‌بریزد اما وقت مناسبی برای سین‌جیم کردن نبود. کمی بعد، آرش سرش را عقب برد و چشم‌هایش سرخ بود.

- خوبم... تا تو باشی، من خوبم.

مهوا تک‌خنده‌ای کرد، دومرتبه دستش را لابه‌لای موهای او فرو برد.

- خواب دیدی من نیستم؟!

حلقه‌ی دست آرش تنگ‌تر شد و لب زد: نه... خواب آسمون تاریک، یه آسمون بی‌ماه...

سرش را به طرفین تکان داد و پلک بر هم فشرد.

- اصلا حرفشو نزن، بی‌خیال... تو خوبی؟ جوجو خوبه؟

- هوم... هردومون خوبیم.

مهوا سردرگم و زیر لب جواب داد و نمی‌دانست چه چیزی او را این‌همه آشفته کرده است! همان موضوع رها؟! اولین‌بار بود آرش را در این حالت استیصال می‌دید. هیچوقت خوابش اینقدر آشفته نبود. هیچوقت از موضوعی تا این حد نترسیده و نگران نبود. تپش‌های تند قلبش را احساس می‌کرد که هنوز از هراس آن خواب، پریشان بود.

- میرم صبحونه آماده کنم.

آرش نیمخیز شد و پیشانی‌اش را کوتاه و آهسته بوسید.

- نه، تو بمون عزیزم. خودم میرم. اول صبحی میری سر یخچال، باز حالت‌تهوع می‌گیری.

از جا برخاست و اتاق را ترک کرد. طولی نکشید که میز صبحانه آماده شد اما مهوا هرچقدر هم مراعات کرده بود، باز گرفتار تهوع اول صبح شده و صدای عوق‌زدنش از سرویس‌بهداشتی به گوش می‌رسید.

آرش پشت در ایستاده بود و با سرانگشتان چند ضربه‌ی کوتاه زد.

- مهواجان... خوبی؟ مهوا...

می‌دانست مهوا حساس هست و دوست ندارد در را باز کند و او را در آن وضعیت ببیند. کمی بعد با صدایی بی‌جان و کلافه جواب داد: خوبم... الان میام.

از در فاصله گرفت و سمت آشپزخانه می‌رفت که گوشی‌اش زنگ خورد. شماره‌ی تنها رفیق قدیمی بود که حفظ بود و شب گذشته برایش پیامک فرستاده بود. مضطرب به در توالت نگاه کرد و تماس را وصل کرد.

- الو... عارف؟

با کمی تأخیر، صدای خش‌دار و متعجبش را شنید.

- آرش؟ خودتی پسر؟ خوبی؟

- معلومه که خودمم، پس توقع داشتی کی باشه جناب سناتور؟

صدای عارف شاد شد و رساتر...

- عا باریکلا.... اینو گفتی بهم ثابت شد خود لاکردارتی...

آرش ریزریز خندید و او ادامه داد: حضرت‌عباسی اول صبح گوشیمو چک کردم، باورم نشد پیامتو خوندم. عکس پروفایلتو دیدم والا تو کَتَم نمی‌رفت. تو شماره منو داشتی و این‌همه سال ازم سراغی نگرفتی بی‌معرفت؟! الانم که پیام دادی، سراغ فلور رو ازم می‌گیری؟ خبریه؟!

با شنیدن نام فلور، نگاه دوباره‌ای به در توالت انداخت. هنوز صدای شرشر آب را می‌شنید. دستش را جلوی دهانش گرفت و صدایش را پایین آورد.

- فضولی موقوف... فقط بگو شماره‌ای، آدرسی، چیزی ازش داری؟

صدای قهقهه‌ی عارف بلند شد.

- معلومه که دارم، هم آدرس، هم شماره... مگه آدم شماره ساقی‌شو گم می‌کنه؟ حالا چرا یواش حرف می‌زنی؟

- تو کاریت نباشه، فقط شماره رو بفرست. دمت گرم!

فورا تماس را قطع کرد و گوشی را روی حالت بی‌صدا گذاشت. با بیرون آمدن مهوا از سرویس، لبخند به لب نشاند و سمتش قدم برداشت.

چند برگ دستمال‌کاغذی از جعبه بیرون کشید و همان‌طور که بینی‌اش را می‌گرفت، گفت: آخه تو همه‌چی رو کنار هم بذار، ببین اصلا جور درمیاد؟! اون از دستپاچگی و رنگ‌پریدگی که داشت... اون از رفتن و دیر اومدنش، درست تو روز اول عروسیمون. سکه‌ای هم که دختره داده بود، گم‌وگور شد. اصلا چرا باید تا این حد براش مهم باشه که فردای عروسی بره شرکت؟ چرا باید کابوس ببینه؟

روشنک دست روی شانه‌ی مهوا گذاشت و با ملایمت گفت: قربونت برم من، نکن این‌جوری با خودت. به اون طفل‌معصوم رحم کن. همه می‌دونن آرش تو رو بیشتر از جونش دوس داره... محاله بهت خیانت کنه!

- نمیگم خیانت کرده، این موضوع هرچی هست واسه گذشته بوده، اما اونقدری مهم هست و براش خطرناکه که این‌جوری خودشو باخته... مثلا... مثلا ممکنه...

از گفتن ادامه‌ی حرفش می‌هراسید و روشنک سری تکان داد.

- مثلا ممکنه چی؟!

- ممکنه ازش بچه داشته باشه... هان؟!

- وا... زبونتو گاز بگیر دختر، این حرفا چیه؟

دست مهوا را در دست گرفت و پشت انگشت‌هایش را نوازش کرد. با مکث کوتاهی پرسید: دیروز چی؟ دیروز که خونه بود، چجوری بود؟

- خوب بود، خیلی خوب ولی ته نگاهش یه دلشوره و نگرانی‌ام بود. امروزم که مثلا روز سوم مرخصیش بود، بازم پیچوند و رفت!

- پیچوند چیه دختر خوب؟ چرا اینقدر بدبین شدی؟ بهش حق بده دلش شور بزنه برای این‌همه قسط وام و اجاره‌خونه و هزارجور خرج دیگه. چندروز دیگه هم که باید برید شیراز و بعدم مشهد. شاید اون دلشوره و نگرانی واسه همین چیزا باشه. چشم رو هم بذاری، این بچه دنیا میاد و بازم خرجتون بیشتر میشه. به‌جای این‌همه منفی‌بافی و شک کردن الکی، سعی کن درکش کنی!

مهوا اشک‌هایش را پاک کرد و نگاهش به نقش‌ونگار فرش خیره ماند. انگشت‌هایش را در هم پیچید و گفت: من یه‌بار طعم جدایی رو چشیدم روشنک... یه‌بار عاشق شدم و عشقم رفت زیر خاک. من که فکر نمی‌کردم بعد از امیر عاشق بشم، شدم دیوونه‌ی آرش... می‌ترسم، می‌ترسم از دوباره تنها شدن. این‌بار می‌میرم.

- داری با فکروخیال بیخودی هم خودتو رنج میدی، هم اون تودلی بی‌گناهت رو. پاشو یه آب به صورتت بزن، بیا بشین واسه‌ت کلی لواشک و آلوچه گرفتم.

مهوا اما بی‌توجه به حرف‌های زن‌برادرش، نگاهش به زمین خیره بود و ادامه داد: تو دلم رخت می‌شورن روشنک... می‌دونستم آرش تو گذشته‌اش یه شیطنت‌هایی داشته، ولی وقتی اون به گذشته‌ی من با امیر گیر نداد و براش مهم نبود، منم گفتم بی‌خیال... مهم اینه بعد از عقد به هم وفادار باشیم. ولی فکر این‌جاشو نکرده بودم. فکر نمی‌کردم من بی‌خیال بشم، گذشته بی‌خیال نمیشه و مثل سایه میاد دنبالمون.

روشنک برای پرت‌کردن حواس او لب باز کرد: اصلا می‌خوای بریم بازار؟ بریم چندتا لباس گوگولی قشنگ برای نی‌نی بخریم؟

مهوا مستأصل نگاهش کرد و نالید: چرا حرفامو جدی نمی‌گیری روشنک؟

- چون به عشق آرش مطمئنم، چون می‌دونم هرچی باشه، اون برای نگه‌داشتن تو و زندگیتون همه‌ی تلاششو می‌کنه. شک ندارم هر دروغی گفته، هر رفتاری داشته، دلیلش فقط برای حفظ آرامش تو بوده. به‌نظرم یه‌مدت بهش فرصت بده. سکوت کن و طوری رفتار کن که انگار متوجه هیچی نیستی. بذار خودش مشکلو حل کنه، حتما اگه نیاز باشه و کمک بخواد، بهت میگه.

مهوا کمی دلش سبک شده بود. لیوان آب را از روی میز برداشت و چند جرعه نوشید. خیسی اطراف لب‌هایش را با دستمال گرفت.

- اگه سکوت کردم و اوضاع بدتر شد چی؟

- نمیشه... بدتر نمیشه. فقط سه‌چهار روز!

مهوا مردد نگاهش کرد و با تأنی جواب داد: باشه، هرچند سخته ولی ارزشش رو داره. چندروز سکوت می‌کنم، ببینم چی میشه!

لبخند روشنک پررنگ شد و گونه‌ی مهوا را بوسید.

- پس بریم بازار؟

مهوا چشمکی زد و خندید.

- بریم!

هردو آماده شدند و بازاری که بیشترین وسایل سیسمونی را داشت، برای خرید انتخاب کردند. دیدن آن‌همه رنگ و طرح مختلف و زیبا در انواع لباس‌ها و اسباب‌بازی‌ها، مهوا را سر ذوق آورده بود. دلش می‌خواست تمام آن‌ها را بخرد. اما میان تمام آن شور و اشتیاق وقتی یک‌باره یاد آرش و ماجراهای پیش‌آمده می‌افتاد، دلش می‌گرفت و غمگین می‌شد. این چه زهری بود که در اولین شب ازدواجش، به کامش ریخته شد تا شیرینی تمام لحظات را از او بدزدد؟!

با نگاهی که غبار غم به آن نشسته بود، ویترین رنگارنگ را نگاه می‌کرد که گوشی‌اش زنگ خورد. این زنگ گوشی، مختص آرش بود.

- جانم؟

- کجایی عزیزم؟

- با روشنک اومدیم خرید.

- خرید چی؟

مهوا لب کج کرد و در مقابل صدای پرشور آرش، بی‌حوصله جواب داد: همین‌جوری یه چندتا لباس و اسباب‌بازی بخریم.

- ای جونم... کار خوبی کردی. صورتی بخری ها!

- اتفاقا می‌خوام آبی یا سبز بخرم، که چه دختر بود چه پسر، بشه تنش کرد.

- باشه، هرجور خودت دوست داری. زنگ زدم فقط بدونم حالت خوبه و روبه‌راهی. خیلی مراقب خودت باش.

آرش در جواب «باشه عزیزم» مهوا، به‌وضوح دلخوری‌اش را احساس می‌کرد اما حرفی نزد و با خداحافظی کوتاهی، تماس را قطع کرد. گوشی را داخل جیبش سُر داد و مقابل آپارتمان متوقف شد. نگاهی به بلندای ساختمان انداخت و زنگ واحد موردنظر را فشرد. طولی نکشید که بدون پاسخی از آیفون، در باز شد.

مکث کوتاهی کرد و دومرتبه زنگ را به صدا درآورد. این‌بار صدای نازک و پرعشوه‌ای در گوشش پیچید.

- چرا نمیای بالا؟

- تو بیا پایین، فقط چندتا سؤال دارم.

- تو سؤال داری یا من؟

اخم کمرنگی به پیشانی آرش نشست و لبش را تر کرد.

- خب... من!

- پس خودت بیا بالا.

نگاه پر از تردیدش به در ورودی بود. با تعلل کوتاهی، ناچار وارد ساختمان شد. از همان لحظه‌ی ورود، تپش‌های قلبش از اضطراب بالا رفت.

در واحد، نیمه‌باز بود. با دو انگشت، تقه‌ای به در زد.

- فلور...؟!

صدایش در فضای خانه پیچید.

- بیا داخل...

آهسته در را باز کرد. فلور در سالن پذیرایی، ایستاده بود و نگاهش می‌کرد. دامن پلیسه کوتاه و تاپ سفیدرنگی پوشیده بود. نگاهش را پایین انداخت و همان‌جا کنار در ایستاد.

- نیومدم که زیاد بمونم. فقط خواستم بپرسم چطور می‌تونم رها رو ببینم؟

صدای قدم‌هایش را می‌شنید که با صندل‌های پاشنه‌دار روی سرامیک‌ها گام برمی‌داشت و نزدیک می‌شد.

- حالا چرا دم در وایسادی؟ بیا تو...

- یه‌کلمه جوابمو بدی میرم... رها کجاست؟

ابروهای دخترک بالا پرید. پوزخند کجی، کنج لب‌هایش نشست. طره‌ای از موهای مجعد و بلندش را دور انگشت اشاره‌اش پیچاند و جلو آمد. مقابل آرش ایستاد. همان انگشت را از بند موها رها کرد و آن را زیر چانه‌ی او برد.

- من تو دیوار نیستم جناب... نگام کن و حرف بزن!

سرخی خشم، چهره‌اش را پوشاند و فکش منقبض شد. نگاهش را سمت او چرخاند. خیره به چشم‌های گرد و تیره‌رنگش، دستش را با ضرب به عقب راند.

- دیگه داره صبرم تموم میشه، میگی رها کدوم گوریه یا نه؟!

لب‌های سرخ فلور به لبخندی پررنگ باز شد.

- تا اونجا که یادم میاد، خیلی شوخ‌طبع بودی! الان اومدی آدرس قطعه و ردیف قبر رها رو از من بگیری؟!

عطر سردش مشام آرش را پر کرده بود و گرمای نفس‌هایش را روی پوستش احساس می‌کرد.

- تمومش کنید این بازی مسخره رو... مزخرف نگو. رها دوشب پیش اومده مجلس عروسی، اومده به زنم تبریک گفته، هدیه داده!

لحظه‌ای سکوت حاکم شد و ناگهان شلیک خنده‌ی پر از حرص و تمسخر دخترک بلند شد.

- تو این چندسال، چی به سرت اومده که از اون آدم جذاب و شوخ‌طبع، تبدیل شدی به یه احمق لوده!

دست‌های آرش مشت شد و یک‌قدم فاصله‌ای را که با فلور داشت، از میان برداشت. موهایش را چنگ زد. جیغ دخترک بلند شد.

- حتما باید یادت باشه که وقتی کسی رو مخم راه می‌رفت چجوری دخلشو میاوردم، نه؟!

ناخن‌های بلند فلور در پوست دستش فرو رفت و غرید: ولم کن حیوون وحشی... رها مرده... خودکشی کرد. چرا باور نمی‌کنی؟!

آرش موهایش را رها کرد و به عقب هلش داد. دست به کمر ایستاد و سر تکان داد.

- باشه... قبول. رها مرده! منو ببر سر خاکش.

فلور وحشت‌زده و عصبی نگاهش می‌کرد. پوست سرش را با سرانگشتان ماساژ می‌داد. با درنگی کوتاه، جلو آمد. مشتی به سینه‌ی آرش کوبید.

- دیوونه‌ی روانی... من هیچ‌جا باهات نمیام. گمشو از خونه‌ی من برو بیرون. اگه می‌دونستم برای پرسیدن این جفنگیات میای اینجا، از همون اول بهت آدرس نمی‌دادم. حالا هم بزن به چاک...

- پس فکر کردی واسه چی اومدم؟ عاشق سینه‌چاکتم یا مشتری اون آشغالاتم؟ الانم تا تکلیف این ماجرا روشن نشه جایی نمی‌رم...

دخترک یقه‌ی آرش را چنگ زد و به جلو کشیدش. در را پشت‌سرش بست.

- بیا تا روشنت کنم.

آرش میان سالن ایستاده بود و فلور سمت اتاق‌خواب رفت. لحظاتی تا برگشتنش طول کشید و در این‌مدت، آرش نگاهی به اطراف خانه انداخت.

یکدست مبل کلاسیک چستر کرمی‌رنگ، گلدان بزرگی از گل باباآدم، آباژور چوبی و میز بار کنج سالن که روی آن انواع مشروبات الکلی به چشم می‌خورد. عکس تمام‌قد بزرگی از فلور که همانند هنرپیشه‌های هالیوود از خودش گرفته و به دیوار سالن پذیرایی نصب کرده بود.

- بیا بگیر... خودت ببین...

با صدای فلور، نگاهش به عقب چرخید. چندبرگه و عکس در دست داشت که همه را روی میز شیشه‌ای مقابل انداخت.

- این عکسای منو بچه‌ها تو مراسم ختم رها!

آرش سمت میز قدم برداشت. قامت بلندش برای برداشتن برگه‌ها خم شد و اخم به چهره داشت. تیز و دقیق به عکس های ریخته‌شده روی میز خیره شده بود.

- سواد که داری، بخون! آگهی ترحیم و کارت دعوت به ختم...

زانوهای آرش سست شد و همان‌جا روی مبل نشست. نگاهش مات مانده بود و چشمانش به برگه‌ها خشک شده بود. مبل تکان ریزی خورد و صدای فلور را کنار گوشش شنید.

- آروم باش و حالا درست توضیح بده که جریان چیه؟ من هر کمکی ازم بربیاد دریغ نمی‌کنم.

صاف نشست و به فلور نگاه کرد. همانطور که نگاهشان در هم گره خورده بود، تمام اتفاقات گذشته از مقابل چشم‌هایش عبور کرد. فلور شده بود همان دخترک تخس بی‌پروا که ذره‌ای غرور نداشت و از هر فرصتی برای نزدیک‌شدن به او استفاده می‌کرد. نفرت در وجودش شعله کشید و دندان سایید.

- من به کمک تو نیازی نداشتم و ندارم!

خواست از جا بلند شود که مچ دستش کشیده شد.

- هیچوقت بد تو رو نخواستم. عاقل باش و بمون! ولی اگه رفتی، دیگه هرگز رو من حساب نکن...

دستش را محکم از دست دخترک بیرون کشید.

- رو تو حساب نکردم و نمیکنم!

سمت در قدم برداشت که فلور صدایش را بلند کرد.

- حساب نکردی؟! کی بود از بیمارستان زنگ زد که فلور به دادم برس! اون‌همه شاهد از غیب، کی آورد واسه‌ت که شهادت دروغ دادن تو مهمونی بودی! اگه هنوزم هیچکس نمی‌دونه که تو و اشکان، اون شب حادثه، بیرون شهر چه غلطی می‌کردین، به‌خاطر لطف منه!

دست آرش روی دستگیره‌ی در بی‌حرکت مانده بود. جسمش آنجا و روحش به آن شب کذایی سفر کرده بود. حتی دیگر صدای فلور را هم نمی‌شنید. پلک‌هایش بسته شده بود و پاهای بی‌جان دخترکی را می‌دید که روی خاک کشیده می‌شد. بوی خاک، بوی خون... صدای رودخانه و پارس سگ! دانه‌های ریز عرق بر جبینش نشسته بود و بزاق دهانش را فرو برد.

- شاید این قضیه، به همون شب و ماجراهاش وصل باشه. هوم؟

پلک از هم باز کرد. سمت فلور برگشت که حالا درست پشت‌سرش ایستاده بود.

- واقعا تو و اشکان اون‌شب کجا بودین؟ هنوزم هیچکس نمی‌دونه!

پشت انگشت اشاره‌اش را آهسته روی یقه‌ی آرش کشید و او در سکوت نگاهش می‌کرد.

- بهم بگو... واقعا می‌خوام کمکت کنم. مثل همون‌موقع!

تپش‌های قلب آرش از اضطراب یادآوری گذشته بالا رفته بود. کابوسی که گمان می‌برد از شرش خلاص شده است، یک‌بار دیگر به گلویش چنگ انداخته بود و این‌بار وحشتناک‌تر از قبل بود زیرا که حتی نمی‌توانست بفهمد آن‌سوی بازی کیست و در مقابل چه کسی می‌جنگد؟ تمام سعی‌اش در آن‌لحظه این بود که فلور به این‌همه پریشانی و ترسش پی نبرد.

زبان روی لب خشکیده‌اش کشید و گره ابروهایش را سخت‌تر کرد.

- کمک؟! چرا اصرار داری منو بدهکار خودت نشون بدی؟ تو کمک نکردی، معامله کردی. بابت دروغات ازم پول گرفتی.

عقب‌گرد کرد و این‌بار بی‌هیچ تعللی، در را باز کرد. به صدازدن‌های پی‌درپی فلور توجهی نکرد و حتی منتظر آسانسور نماند. پله‌ها را به‌سرعت پایین رفت.

***

روی کاناپه نشسته و زانوهایش را جمع کرده بود. زیر دلش احساس درد خفیفی داشت و آزارش می‌داد. هرچه می‌خواست به‌خاطر آن بچه هم که شده، به اتفاقات عجیب‌وغریب اطرافش بی‌توجه باشد، باز هم نمی‌شد.

صدای چرخش کلید را که شنید، اشک‌هایش با شدت بیشتری روی گونه‌ها غلتیدند. نگاهش از فرط اشک‌های جمع‌شده در چشمانش، تار شده بود.

- سلام به ماه قشن...

با دیدن مهوا و صورت خیس از اشکش، حرف در دهانش ماسید و آهسته جلو آمد.

- مهوا...! گریه می‌کنی؟ چی شده؟

دل‌نگران و بهت‌زده مقابلش ایستاد که مهوا بغض‌آلود گفت: کجا بودی؟

- کجا بودم؟ سر کار...

دست‌های مهوا مشت شد و دوطرفش روی مبل کوبید. فریادش بلند شد: چرا دروغ میگی لعنتی؟! بعد از خرید اومدم داروخونه که مثلا با هم برگردیم خونه... ولی نبودی، گفتن از صبح اصلا نرفتی!

از جا برخاست. دلش تیر کشید و توجهی نکرد.

- این بود صداقت و روراستی که ازش حرف می‌زدی؟ باورم نمیشه این‌همه رنگ عوض کرده باشی!

آرش را کنار زد و خواست به اتاقش برود که هردو بازویش اسیر دست‌های آرش شد.

- وایسا ببینم... بذار واسه‌ت توضیح بدم. آروم باش!

نگاه مهوا به خراشیدگی روی دست آرش افتاد و بینی‌اش را بالا کشید. اشکش را پاک کرد و گفت: این خط و خش روی دستتم توضیح میدی؟ یا باز دروغای گنده‌تر میگی و منه احمق رو خام می‌کنی؟ اصلا دیگه اعتمادی به حرفات ندارم که بخوام گوش بدم. ولم کن!

تقلا داشت خودش را خلاص کند و آرش مصرانه نگهش داشته بود.

- چرا بیخودی شلوغش می‌کنی؟ اگه بهت چیزی نگفتم، فقط و فقط برای این بوده که آرامشت به‌هم نریزه، نخواستم دلشوره بگیری. نمی‌دونستم بهم اعتماد نداری و احتمال هر دروغ و خیانتی رو میدی الا اینکه...

- آی... آخ دلم... وای...

با فریاد بلند و از سرِ درد مهوا، حرفش ناتمام ماند و مهوا روی زانوها خم شد.

- مهوا... مهوا چی شد؟ مهواجان... عزیزم... غلط کردم، مهوا...

دست‌های دخترک سرد شده بود و نفسش سخت بالا می‌آمد. روی دوزانو نشست.