رمان شاهزاده یخ‌زده به قلم فاطمه.م.امینی (لیلیث)

آیوی، دختری از پریان جنگل، در روستای مقدسشون در صلح و آرامش همراه مادرش زندگی میکنه. اما دنیای یکنواختش با برخوردش به یک غریبه زخمی، متزلزل میشه. درحالیکه سربازای سلطنتی در تعقیب اون مرد هستن، تصمیمش برای نجات اون شخص باعث میشه تمام صلح و امنیت قلمروشون به خطر بیفته. غریبه تبدیل میشه به راز بزرگ آیوی که فاش شدنش باعث میشه به جرم خیانت آتیشش بزنن اما اون میخواد که رازش رو نگه داره. شیفته چیزای ناشناخته شدن خطرناکه اما نه برای آیوی که همیشه کنجکاوی‌هاش رو بی‌‌جواب نذاشته و اینبار هم مصره که بیشتر و بیشتر اون غریبه رو کشف کنه. همینطور که با اون مرد آشناتر میشه احساسات جدیدی رو تجربه میکنه و عمیق‌تر توی تار عنکبوتی پیچیده میشه که ازش بی‌خبره. چون هیچ چیز اونجور نیست که در ظاهر به نظر میاد. غریبه اسرار و فریب‌هایی داره که با آیوی درمیون نمیذاره. بعد از ناپدید شدن ناگهانی اون مرد، بعد از مدتی دوباره همدیگه رو میبینن اما اینبار جایگاهشون فرق میکنه. خون، آتش و اشک با سرنوشتشون عجین میشه تا اینکه همه احساسات گذشته دود میشه و از بین میره. اما... چی میشه اگر غریبه دوباره به آیوی نیاز پیدا کنه؟

ژانر : عاشقانه، فانتزی

تخمین مدت زمان مطالعه : ۱۲ ساعت و ۵۶ دقیقه ۴۳ ثانیه

بازگشت به صفحه معرفی رمان

نویسنده : فاطمه.م.امینی (لیلیث)

ژانر : #عاشقانه #فانتزی

خلاصه :

آیوی، دختری از پریان جنگل، در روستای مقدسشون در صلح و آرامش همراه مادرش زندگی میکنه. اما دنیای یکنواختش با برخوردش به یک غریبه زخمی، متزلزل میشه. درحالیکه سربازای سلطنتی در تعقیب اون مرد هستن، تصمیمش برای نجات اون شخص باعث میشه تمام صلح و امنیت قلمروشون به خطر بیفته. غریبه تبدیل میشه به راز بزرگ آیوی که فاش شدنش باعث میشه به جرم خیانت آتیشش بزنن اما اون میخواد که رازش رو نگه داره. شیفته چیزای ناشناخته شدن خطرناکه اما نه برای آیوی که همیشه کنجکاوی‌هاش رو بی‌‌جواب نذاشته و اینبار هم مصره که بیشتر و بیشتر اون غریبه رو کشف کنه. همینطور که با اون مرد آشناتر میشه احساسات جدیدی رو تجربه میکنه و عمیق‌تر توی تار عنکبوتی پیچیده میشه که ازش بی‌خبره. چون هیچ چیز اونجور نیست که در ظاهر به نظر میاد. غریبه اسرار و فریب‌هایی داره که با آیوی درمیون نمیذاره. بعد از ناپدید شدن ناگهانی اون مرد، بعد از مدتی دوباره همدیگه رو میبینن اما اینبار جایگاهشون فرق میکنه. خون، آتش و اشک با سرنوشتشون عجین میشه تا اینکه همه احساسات گذشته دود میشه و از بین میره. اما... چی میشه اگر غریبه دوباره به آیوی نیاز پیدا کنه؟

فصل اول

ازدﺣﺎم ﺟﻤﻌﯿﺖ زﯾﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻫﻮای مه آلود جنگل ﺳﻮز و ﺳﺮﻣﺎی رو ﺑﻪ ﻓﺰوﻧﯽ داﺷﺖ و آﺳﻤون ﻣﺜﻞ ﺗﻤﺎم ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪه از اﺑﺮﻫﺎی ﺳﯿﺎه ﺑﻮد.

ﻣﻠﮑﻪ، ﻣﺜﻞ دفعات پیش¬ که دیده بودمش، با غرور و شکوه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ ﻣﯿﮑﺮد. ﻣﻮﻫﺎی ﺧﺮﻣﺎییش رو ﺟﻤﻊ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺷﻨﻞ ﺧﺰدار اخرایی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ، اﺑﻬﺖ ﭼﺸﻢ ﻧﻮازی ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮش ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮد.

ﺑﻪ درﺧﺘﺎی دﯾﮕﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم، ﺑﻌﻀﯿﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﻦروی شاخه ﻧﺸﺴﺘﻦ رو ﺑﻪ ﻣﻮﻧﺪن ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺗﺮﺟﯿﺢ داده ﺑﻮدن. ﺻﺪای ﻣﻠﮑﻪ رﺳﺎ و ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻫﻤﻪ ﻣﯽرﺳﯿﺪ. ﭼﺸﻢﻫﺎی ﻋﺴﻠﯽ روﺷﻨﺶ ﭼﻬﺮه ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻣﯽﭼﺮﺧﯿﺪ.

-ﻗﺮاره ﺑﺰودی ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﺮزﻣﯿﻦ سیلوِروود ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ. ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺗﻮاﻓﻖ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻫﻤﻪ اﺳﺖ.

ﯾﮑﯽ از ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد.

-ﭼﻄﻮر ﻣﯿﺨﻮاﯾﺪ ﺑﻪ اوﻧﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯿﺪ؟ دﺷﻤﻨﯽ ﻣﺎ و اﻟﻒﻫﺎی ﯾﺨﯽ دﯾﺮﯾﻨﻪ اﺳﺖ.

ﺻﺪای ﻫﻤﻬﻤﻪ زﯾﺎد ﺷﺪ و اﮐﺜﺮ ﻣﺮدم ﺣﺮﻓﺶ رو ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدن. چند روزی بود که اینجا به خاطر تصمیم جدید ملکه شلوغ شده بود و مخالفت¬ها و اعتصاب¬ها حالا اون رو به اینجا کشیده بود.

ﺷﺨﺺ دﯾﮕﻪ ای از ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﺟﻤﻌﯿﺖ اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ ﮐﺮد.

-ﻣﻠﮑﻪ! ﮔﻨﺎه ﻣﺮدم اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﭼﯿﻪ؟ از ﺷﻤﺎل ﺑﺎ ﻫﯿﻮﻣﻠﻨﺪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ و از ﺟﻨﻮب ﺑﺎ سیلوِروود. ﻣﺎ از ﺟﻨﮓﻫﺎی ﭘﯿﺎﭘﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﯾﻢ. در زﻣﺎن ﻣﻠﮑﻪ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﺑﺎ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﻢ و ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎلﻫﺎ دوﺑﺎره درﺑﺮاﺑﺮ اﻟﻒﻫﺎی ﯾﺨﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﯿﻢ.

ﻣﻠﮑﻪ دﺳﺖﻫﺎش رو ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺟﻤﻌﯿﺖ رو ﺑﻪ ﺳﮑﻮت دﻋﻮت ﮐﺮد. ﻫﯿﺠﺎن زده از ﺳﺒﺪ ﭼﻮﺑﯽ کنار دستم ﺳﯿﺒﯽ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮔﺎز زدم.

-ﮔﻮش ﺑﺪﯾﺪ ﻣﺮدم ﻣﻦ! اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪﻧﻢ دﻟﯿﻞ دﯾﮕﻪای داره. ﻗﺮاره ﺗﻌﺪاد ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن درﺧﺖ رو ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯿﻢ. ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻧﮕﺮان رواﺑﻂ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﺎﺷﯿﺪ. درﺳﺘﻪ ﮐﻪ الف¬ها ﺑﯿﺶ از دهﻫﺎ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻦ از ﻣﺮزﻫﺎ اﯾﻤﻦ ﻣﺎ رد ﺑﺸﻦ و ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﺗﻮاﻓق دو ﻃﺮﻓﻪ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺧﺎک ﻣﺎ ﻣﯿﺰارن. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ من رو در نیایش مقدس همراهی کنید. ﺷﻤﺎ ﭘﺎﺳﺪاران درﺧﺖ ﻣﻘﺪس ﻫﺴﺘﯿﺪ. ﭘﺲ ﻓﻘﻂ روی وﻇﺎﯾﻔﺘﻮن ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿﺪ.

ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه¬ای ﮐﻪ ﺑﺎ رزم¬ جامه¬های ﺗﻤﺎﻣﺎ ﭼﻮﺑﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد رو ﻓﺮاﺧﻮﻧﺪ و در ﮔﻮﺷﺶ ﭘﭻ ﭘﭻ ﮐﺮد. ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ اﻓﺮادش اﺷﺎره ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺻﻔﯽ از ﺳﺮﺑﺎزان و ﻣﺤﺎﻓﻈﺎن دور ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺣﻠﻘﻪ زدن.

ﻣﻠﮑﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺮد و ﻣﻘﺎﺑﻞ درﺧﺖ ﻧﻮر زاﻧﻮ زد. ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ از اون، روی دو زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. در آخر این مردم حاضر بودن جونشون رو برای اون زن بدن. آوای دﻋﺎ ﺧﻮﻧﺪن دﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﺑﻪ آروﻣﯽ در ﻓﻀﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﺑﻌﺪ از ﮔﻔﺘﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت، ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﮔﺮوﻫﯽ از ﺳﺮﺑﺎزاﻧﺶ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد. ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﻮق زﯾﺎد ﺑﺮای ﺑﺪرﻗﻪ، ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدن.

ﻧﻔﺴﯽ از ﺳﺮ آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪم و از ﺷﺎﺧﻪ ﻗﻄﻮر درﺧﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ اوﻣﺪم.

ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎن درﺧﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﺪادﺷﻮن دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد، اﻧﺪاﺧﺘﻢ. در ﻣﺮﮐﺰ ﺣﻠﻘﻪ اونها ﺣﻮﺿﭽﻪای ﮐﻮﭼﯿﮏ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ آب دروﻧﺶ از ﭼﺸﻤﻪﻫﺎ و ﺟﻮیﻫﺎی اﻃﺮافش ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﯽﺷﺪ. در وﺳﻂ ﺣﻮﺿﭽﻪ ﻫﻢ درﺧﺘﯽ ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎی ﻧﻮراﻧﯽ و ﺑﺮگﻫﺎی ﻃﻼﯾﯽ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺑﺎد ﻣﯽرﻗﺼﯿﺪ.

دﺳﺖ راﺳﺘﻢ رو روی ﺳﯿﻨﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﻧﺸﻮﻧﻪ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ درﺧﺖ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮدم ﺳﭙﺲ ﺑﯽﻓﻮت وﻗﺖ ﭼﺮﺧﯿﺪم و ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ رو ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ.

***

در راه ﺑﺎرﯾﮑﻪ ﺧﺎﮐﯽ و ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻣﻦ، ﭼﻨﺪ ﺳﺮﺑﺎز و دﺧﺘﺮ ﺟﻮون ﻣﺸﻐﻮل ﺑﮕﻮ ﺑﺨﻨﺪ ﺑﻮدن. ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻬﺮه آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺗﺎر ﻣﻮﯾﯽ ﻗﺮﻣﺰ روی ﺑﯿﻨﯿﻢ اﻓﺘﺎد و ﻣﺰاﺣﻢ دﯾﺪ زدﻧﻢ ﺷﺪ. ﻟﺒﺎم رو ﻏﻨﭽﻪ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻓﻮﺗﯽ ﭘﺮﻗﺪرت اون رو ﺑﻪ ﮐﻨﺎر روﻧﺪم. ﺑﺎ ﺻﺪای ﺧﻨﺪه¬ای از ﺳﻤﺖ راﺳﺘﻢ، ﻧﮕﺎﻫﻢ رو از ﮔﺮوه ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻢ.

-ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه آﻟْﺪِر!

ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﮐﺎﻫﯽ رﻧﮕﺶ رو ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺷﻮﻧﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎﻻی ﮔﻮﺷﺶ رو ﺑﯿﻦ اوﻧﻬﺎ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد. درﺧﺸﺶ ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ درون ﭼﺸﻢﻫﺎی ﺻﻮرﺗﯿﺶ وﺟﻮد داﺷﺖ. اون ﻣﺮد ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﺗﻤﺎم روﺳﺘﺎی ﻫﯿﺰل ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺧﻮش ﭼﻬﺮﮔﯽ ﻣﻌﺮوف. ﭘﺮﯾﺎن ﻗﺪ ﮐﻮﺗﺎهﺗﺮی از اﻟﻒﻫﺎ داﺷﺘﻦ و با اینحال اون ﺑﯿﻦ ﻧﮋادﻣﻮن ﻣﺮدی ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯿﺸﺪ.

-آﯾﻮی. ﺣﺎل ﻣﺎدرت ﭼﻄﻮره؟ اﻧﮕﺎر ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎدی.

ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎن ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ، زره ﺗﻤﺎم ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ داشت. ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم. ﻣﺤﮑﻢ و راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎدم و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﻣﻮدب ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﻢ.

-ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﺪ ﻓﺸﺎر ﺟﻤﻌﯿﺖ ﭼﻘﺪر آزاردﻫﻨﺪه ﺑﻮد. ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻮﻧﺪم ﺗﺎ ﺧﻠﻮت ﺑﺸﻪ. ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎدﯾﺪ؟ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﮔﺮوﻫﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿﺶ زﯾﺮ ﻧﻈﺮﺷﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم اﺷﺎره ﮐﺮد.

-ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ ﺑﻌﻀﯿﺎ وﻇﺎﯾﻔﺸﻮن رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻨﻦ.

ﻟﺒﺨﻨﺪم ﺑﺎ ﯾﺎدآوری اﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﭼﻘﺪر ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ وﯾﯿﺖ رو ﺣﺮص ﺑﺪم ﮔﺸﺎدهﺗﺮ ﺷﺪ. ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ رو ﭼﺎﺷﻨﯽ ﮐﻼﻣﻢ ﮐﺮدم و ﺳﺒﺪ ﺳﯿﺐﻫﺎ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ.

-ﯾﮑﯽ ﺑﺮدارﯾﺪ.

ﻧﮕﺎﻫﺶ از ﭼﺸﻢﻫﺎی ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﯿﺐﻫﺎی درون ﺳﺒﺪ ﺳُﺮ ﺧﻮرد. ﺑﻪ رگﻫﺎی دﺳﺘﺶ ﮐﻪ زﯾﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺮﻧﺰﯾﺶ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯿﮑﺮدن ﺧﯿﺮه ﺷﺪم.

وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ دﺧﺘﺮا ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻏﯿﺒﺖ درﻣﻮرد ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺟﻮون روﺳﺘﺎ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ وﯾﯿﺖ ﺑﻪ ﻃﺮز ﺳﺎده ﻟﻮﺣﺎﻧﻪای ﺑﺤﺚ رو ﺑﻪ زواﯾﺎی ﭘﻨﻬﺎن ﻇﺎﻫﺮش ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ. اون رگ¬ها یکی از اون زوایا بودن. ﺧﺐ اﻣﺮوز ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺰرﮔﯽ رو ﺑﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪن ﺑﻪ ﻣﺮاﺳﻢ از دﺳﺖ داد.

آلدر ﺳﯿﺐ ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﺎز ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻬﺶ زد. ﺧﯿﻠﯽ زود ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد.

-موهبت حاصلخیزی مادرت هیچ نقصی نداره. ﻓﺮدا ﺳﺮﺑﺎزا رو ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﯿﺐﻫﺎی ﺑﯿﺸﺘﺮی ازﺗﻮن ﺑﺨﺮن.

ﺧﻮﺷﺤﺎل، ﺗﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﻗﺮﻣﺰم دادم و ﺳﺒﺪ رو ﺑﺎ ﻫﺮدو دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ.

-ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮن ﻫﺴﺘﯿﻢ. اﯾﻦ ﺳﺒﺪ ﭘﯿﺸﮑﺶ ﻣﻠﮑﻪ اﺳﺖ اﮔﺮ اﻣﮑﺎﻧﺶ ﻫﺴﺖ اﯾﻦ رو ﮐﻨﺎر ﺑﺎﻗﯽ ﭘﯿﺸﮑﺸﯽﻫﺎ ﺑﺰارﯾﺪ.

ﺳﯿﺐ ﺗﻮی ﮔﻠﻮش ﭘﺮﯾﺪ و ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﻓﻪ اﻓﺘﺎد. اﺷﮏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎش ﻫﺠﻮم اورد و ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ.

-ﯾﻌﻨﯽ... ﻣﻦ... از ﭘﯿﺸﮑﺸﯽﻫﺎی ﻣﻠﮑﻪ ﺧﻮردم؟

ﭼﺸﻤﮑﯽ زدم.

-ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻪ دوﺗﺎ از ﺳﯿﺐﻫﺎی ﭘﯿﺸﮑﺸﯽ ﻣﻠﮑﻪ ﮐﻢ ﺷﺪه.

درﻣﻮﻧﺪه ﺳﺒﺪ رو ازم ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﺎاﻣﯿﺪی روی ﭼﻬﺮش ﺳﺎﯾﻪ اﻧﺪاﺧﺖ. ﯾﮑﯽ از ﺳﺮﺑﺎزان ﺳﺒﺰ ﭘﻮش، ﺳﻮار ﺑﺮ اﺳﺒﯽ ﺳﯿﺎه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف اﻣﺪ و ﺟﻠﻮی ﻣﺎ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و اﻓﺴﺎر رو ﺑﻪ ﻃﺮف آﻟﺪر ﮔﺮﻓﺖ.

-ارﺷﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﺪ ﺟﻠﻮ.

-ﻓﻬﻤﯿﺪم.

آﻟﺪر ﺳﺮی ﺑﺮای ﻣﻦ ﺗﮑﻮن داد و روی زﯾﻦ اﺳﺐ ﻧﺸﺴﺖ.

-از ﻣﻼﻗﺎﺗﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم آﯾﻮی. ﺑﻌﺪا توی بازار هفتگی ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ.

ﺳﺮی ﺑﻪ ﻧﺸﻮﻧﻪ اﺣﺘﺮام وﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺗﮑﻮن دادم و ﺑﻪ رﻓﺘﻨﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. ﺑﻪ ﯾﺎد زﻣﺎنﻫﺎی ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ اﻓﺘﺎدم ﮐﻪ در ﺑﺎزار روﺳﺘﺎ از ﻣﺎ ﺧﺮﯾﺪ ﻣﯿﮑﺮد. اﯾﻦ ﻃﻮﻻﻧﯽﺗﺮﯾﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪای ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﺎﻫﻢ داﺷﺘﯿﻢ. ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺐﻫﺎم درﺣﺎل ﮐﺶ اوﻣﺪن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﺎدآوری ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﺎﻣﺎن، ﺧﯿﺎل ﭘﺮدازیﻫﺎم رو ﻧﺼﻔﻪ رﻫﺎ ﮐﺮدم و ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ دوﯾﺪم.

از ﻣﯿﺪون ﻣﺮﮐﺰی روﺳﺘﺎ که ﯾﮏ ﺑﺮج زﻧﮕﻮﻟﻪ دار ﺑﻮد ﮔﺬﺷﺘﻢ و ﺑﻌﺪ از رد ﮐﺮدن ﮐﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪﻫﺎی ﮐﻮﭼﯿﮏ و ﺑﺰرگ ﺑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﺧﻮدﻣﻮن ﮐﻪ در ﺣﺎﺷﯿﻪ روﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ درﺧﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ و ﮐﻬﻨﺴﺎل ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد رﺳﯿﺪم.

از ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﭘﺮ از ﮔﻠﻤﻮن ﻋﺒﻮر ﮐﺮدم و در رو ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮﻫﺎی ﺧﻮﺑﯽ از آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﻣﯿﻮﻣﺪ و ﻣﺎﻣﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺗﺪارﮐﺎت ﻏﺬا ﺑﻮد.

-ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸتم!

ﮐﻒ ﺻﻨﺪلﻫﺎم رو ﺑﻪ ﭘﺎدری ﭘﻮﺳﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﺎﻣﺎن از ﮐﻨﺎر دﯾﻮار آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ، ﺧﺸﮑﻢ زد. ﻟﺤﻈﻪای ﺑﻌﺪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ اوﻣﺪ و ﻫﯿﮑﻞ ﻻﻏﺮ و رﯾﺰﻧﻘﺸﺶ رو ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ، آﻫﺴﺘﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻮدم رو ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻠﮑﺎن ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ اﺗﺎقﻫﺎ ﮐﺸﯿﺪم.