رمان سندروم ژرفا | اولین شکاف به قلم ستایش حیدری

راوی:دانای کل

مقدمه:

چه دانم؟ شاید که عشقِ تو، دامی بود،

و من، صیدی که بر آن دامی، گرایم.

یا که خورشیدِ جمالت، بر فلک تابد،

و من، ابرِ سیهرنگی، که زِ پیشت، برآیم.

امروز برخلاف همیشه، به آموزشهای استاد «اعتمادی» اصلاً گوش نمیداد. فادیا، در انتهای سالنی که به خاطر خصوصی بودن کلاس، فقط چند هنرجوی دیگر در آن حضور داشتند، گوشهایترین صندلی چوبی را انتخاب کرده بود و سرش را روی میز گذاشته بود.

سگک کمربند جدیدش به شکمش فشار میآورد و باعث میشد دائماً در جایش تکان بخورد. با اینکه کنار رادیاتور جای گرمی پیدا کرده بود، ده دقیقه از شروع کلاس گذشته بود و هنوز سرما را در وجودش حس میکرد.

تا به حال فکر نمیکرد صدای نتهای پیانو که توسط دیگران نواخته میشوند، اینقدر برایش آزاردهنده باشند. تا حدی که انگشتانش از بی حوصلگی و کرختی لبهی پایینی سوییشرت بنفشش را در هم گرفته بودند و حال به چروکی در آمده بود.

کلافه از وضعیت نشستنش و پچپچهای زیرلبی هنرجویان، سرش را از روی میز بلند کرد. با کرختی، دستش را از زیر کلاه سوییشرتش رد کرد و به گردنش رساند. چشمانش را به سختی از هم باز کرد و سرش را به دیوار چوبی پشتسرش تکیه داد. نور زیاد لوستر باعث شد چند بار چشمانش را باز و بسته کند تا به نور عادت کند و سوزش چشمهایش کمکم برطرف شود.

«هی فادیا، چرا امروز اینقدر توهمی؟»

عالی شد. روزش با شنیدن صدای «ناز» کامل شده بود!

با لبخندی تصنعی و چشمانی که نفرت و اجبار کاملاً در درونشان موج میزد، آرام سرش را به

کنار برگرداند و زیرچشمی به او خیره شد. دخترک با چشمان درشت قهوهایاش، معصومیتی داشت که دل هر بینندهای را به رحم میآورد. به همین دلیل بود که تمام هنرجویان و پرسنل آموزشگاه علاقه خاصی به او داشتند. دختر بدی نبود، اما باگ بزرگی داشت: بیش از حد به جزئیات زندگی دیگران توجه میکرد و حس میکرد در هر شرایطی باید مشکلاتشان را با او در میان بگذارند.

فادیا چشم در حدقه چرخاند و آرام و زیر لب، تنها پاسخی کوتاه داد:

«نه، چیزی نشده.»

دخترک خودش را جلوتر کشید و با صدایی که از هیجان و کنجکاوی زیاد بالا رفته بود، روی اعصاب فادیا میدوید:

«اذیت نکن دیگه، ما دوستیم. اگه درد و

مشکلت رو به من نگی به کی میخوای بگی؟»

شمرده شمرده، و با اینکه از عصبانیت دستش را روی میز میکوبید، جملهاش را تکرار کرد:

«گفتم هیچی نشده!»

اما انگار دخترک قصد بیخیال شدن نداشت و همچنان بدون توجه به لحن فادیا که با هر کلمه بلندتر میشد، ادامه داد:

«ما چند ساله با هم دوستیم، خب چرا نمی...»

«گفتــم چیــزی نشـــده!»

انگار هیچکس از کسی که به جز مواقع حساس صدایش بلند نمیشد، انتظار چنین فریاد سهمگینی را نداشت. در کسری از ثانیه، کل کلاس در سکوت خفقانآوری فرو رفت. همه، مخصوصاً استاد اعتمادی، با چشمانی متعجب و گشاد شده به فادیا خیره شده

بودند. نفسهایش از شدت عصبانیت از هم پیشی میگرفتند و موهای ریخته شده روی صورتش، صحنهای عجیب ساخته بود.

«بسته دیگه... چقدر میخوای تو زندگی همه فضولی کنی؟ فکر میکنی چون کسی بهت چیزی نمیگه، یعنی همه از این کارت راضین؟ نه عزیز من! اینا همش به خاطر پول باباته! همشون میخوان با رفتار کردن مثل خودت و نزدیک شدن بهت، مخِت رو بزنن، فقط و فقط به خاطر پولته. کسی دوست نداره، ناز! امیدوارم این رو هرچه زودتر بفهمی... یا شاید هم خیلی وقته فهمیدی و با این نقاب سادگی و مهربونی، سعی در پنهون کردنشون داری.»

خودش هم نفهمید کی از جایش بلند شد و بدون توجه به صداهای بلند «هین» که از گلوی هر شنوندهای خارج میشد و چشمان معصوم و ناباور «ناز» که حالا صورتش را خیس کرده بودند، به سمت در رفت. توجهی به صدا

زدنهای مکرر استاد اعتمادی نکرد.

"ولی ناز عزیز من... تو هم مثل من هیچ گناهی نداشتی و بردهی بازی با کلمات شده بودی."

خوشحال بود... از اینکه بالاخره توانسته بود از شر جو متشنج و خفقانآور آن کلاس خلاص شود. بیتوجه به اینکه میدانست تا وقتی به خانه برسد، استاد حتماً به پدرش اطلاع داده و هر وقت پایش به خانه برسد، از سمت پدرش به شدت توبیخ و بازجویی خواهد شد، لبخندی حقیقی به لبهایش نشاند و با سرعتی زیاد از آموزشگاه خارج شد.

هوای آزاد که به پوستش خورد، مثل ماهی که در آغوش خورشید نفس میکشد، عمیق دم کشید و بازدمش را برای چند لحظه در سینه

حبس کرد، سپس با صدا و فشار زیادی بیرون فرستاد.

شاید بهتر بود دیگر به این آموزشگاه نمیآمد. اما این همه سال زحمتش چه میشد؟ خوب به یاد داشت از همان روزی که پا به دنیایی متفاوت به اسم مدرسه گذاشت، به کلاس پیانو میرفت و همیشه آخرین صندلی را برای گوش دادن به توضیحات استادان مختلفی که تا به حال داشت، انتخاب میکرد.

سوتزنان، درحالیکه سرش را بالا گرفته بود و کلاه سویشرتش از روی سرش افتاده بود و موهای لخت و پرکلاغیاش در باد نرم به رقص درآمده بودند، بدون نگاه کردن به پلهها، با جهشی ناگهانی از روی همهشان پرید و روی پای چپش، درحالیکه نیمخیز شده بود، فرود آمد.

«بلاخره کلاسهای خصوصی پارکور به کارم اومدند!»

آهنگی را زیر لب زمزمه میکرد و در خیابان تاریک و خلوت، قدمهای بلند اما آرام برمیداشت.

Crawlin’ back to you

دارم برمیگردم سمت تو، سینهخیز

Ever thought of callin’ when

تا حالا بهت زده که زنگ بزنی وقتی

You’ve had a few?

چند پیک زده باشی؟

‘Cause I always do

چون من همیشه این کارو میکنم

Maybe I’m too

شاید خیلی گرفتارتم

Busy bein’ yours

که به کسی دیگه فکر نکنم

To fall for somebody new

که عاشق کسی جدید بشم

Now, I’ve thought it through

الان دیگه بهش فکر کردم

Crawlin’ back to you

و دارم برمیگردم سمت تو، سینه خیز

(Do I wanna know?) If this feelin’ flows both ways?

میخوام بدونم؟، این حس دوطرفهست؟

(Sad to see you go) Was sorta hopin’ that you’d stay

ناراحت میشم بری، امیدوار بودم که بمونی

(Baby, we both know) That the nights were mainly made

عزیزم، جفتمون میدونیم، شبها بیشتر برای این ساخته شدن

For sayin’ things that you can’t say tomorrow day

که چیزایی رو بگی که فردا نمیتونی بگی

تنها صدای گامهای آرام او بود که با هر گام، سکوت عمیق جاده را فرو میخورد. معمولا در آن ساعت، محلههای پایینتر پر از کودکان در حال بازی، زنان در حال غیبت و مردانی

هستند که از سر کار برمیگردند.

با دست چپش، کولهپشتی چرمیاش را روی شانه راستش جابهجا کرد. همیشه، بدون توجه به تذکرات دیگران و درد شانهاش، کوله را تنها بر یک طرف از شانه میانداخت و حتی به این که خودش اذیت میشود هم توجه نمیکرد.

هر کدام از دستانش را وارد یکی از جیبهایش کرد و در مسیر صاف و گاهی صیقلی قدم برمیداشت. باد بسیار متراکم بود، آنقدر که باعث شده بود تار به تار موهای مشکیاش به طرز آزاردهندهای صورتش را قاب بگیرد. او مجبور بود هر لحظه که درحال دور کردن موهایش بود، همزمان کولهپشتیاش را روی شانه حفظ کند و اجازه نیفتادن به آن ندهد.

«ای بابا! اگه گذاشتید یه لحظه تو حال خودم باشم!»

غرولندهایش زیر لب، گویی تمامی نداشت. پس از تلاش و کنکاشهای زیاد و استفاده از الفاظ رکیک در ذهنش، بالاخره توانست موهایش را در مقابل بادی که به هر صورتی که در خلاف جهت خود بود، سیلی میزد، مهار کند. با نفسی عمیق، چند لحظهای سر جایش ایستاد و دستانش را درحالیکه دو طرف رانهایش افتاده بودند، مشت کرد و زیر لب تنها جملهای کوتاه اما پرمفهوم را تکرار میکرد:

«آرومم... آرومم... آروم...»

«نــــــــه... قربـ... آن لطــ...لطفا... غلط کردم قربان، خطای بیجا بود. دیگه تکــ... تکرار نمی..شه. التماستون میگم آقا!»

صدای فریادهای خفهی مرد که شک نداشت از کوچه روبهرویی میآمد، طنینی بر سکوت خیابان انداخت و او را در همان حالت قبلی نگه داشت. کنجکاوی و ترس، هر دو در نیمکرههای مغزش در حال ترشح آدرنالین بودند و نمیدانست طبق میل غریزیاش پا به فرار بگذارد یا مانند کنجکاوی همیشگیاش، چند قدمی به سمت کوچه بردارد و نگاهی به آن طرف و اتفاقات در حال وقوع بیندازد.

چند ثانیه طول کشید تا ذهنِ حسابگرش، درست و غلطِ موقعیت را بسنجد؛ هرچند در آن لحظه، این دو مفهوم، تفاوتی اساسی با هم نداشتند. قدمی کوتاه برداشت و خودش را به دلِ کوچهی غرق در تاریکی انداخت؛ کوچهای

که انتهایِ ناپیدایش به خیابانِ فرعیِ خلوت میرسید. پیش از آنکه موجِ پشیمانی فرصتِ خودنمایی پیدا کند، قدمِ بعدی و سپس قدمهای بعدی را برداشت.

حس میکرد آدرنالین، رگهایش را با ولعی دیوانهوار میبلعد و تمامِ اجزایِ تنش، زیرِ سیطرهی ضربانِ بیقرارِ قلبش، به لرزه افتاده بودند. بندِ کولهپشتیاش را چنان محکم در مشت گرفته بود که گویی آخرین لنگرِ نجاتش بود. هر گامش، انعکاسی از صدایِ خفهی نالهها و نجواهایی بود که از تاریکیِ پیش رو به گوش میرسید.

با رسیدن به دهانهی کوچه، سرعتش را کم کرد؛ میخواست صدایِ خشخشِ کتانیهایش، هشداری ناخواسته برایِ افرادِ حاضر در آنجا نباشد. کنارِ دیوارهی فرسوده و ترکخوردهای

که انگار هر لحظه آمادهی فرو ریختن بود، و تیرِ برقی که تنِ زخمیاش یادگارِ خطخطیها و کندهکاریهایِ کودکانِ دیروز بود، قرار گرفت. در حالتِ نیمخیز، نگاهش را به سمتِ سایههایی کشید که فاصلهی چندانی با او نداشتند؛ سایههایی که اگر فقط چند قدمِ دیگر جلو میرفت، در معرضِ دیدِ کاملشان قرار میگرفت.

سرش را با احتیاط از میانِ شکافِ دیوار و تنهیِ سردِ تیرِ برق بیرون آورد. هیجان و ترس، در هم آمیخته بود و او را به خیره شدن به سایههایی وامیداشت که ردِ خود را بر دیوارِ اسپریخورده و فرتوت، به جا گذاشته بودند.

اما تنها سایهی چند نفر رویِ دیوار افتاده بود، و در همان حین، صدایِ التماسها بلند و بلندتر میشد.

«آقا، بخدا من… بهتون خیانت نکردم…» صدایی لرزان و بریده بریده، سکوتِ وهمآور را میشکست. «اونا… اونا تهد…یدم کردن… گفتن… اگه اون اطلاعات رو ب…بهشون ندم، خانواد… خانوادم رو ازم میگیرن… آقا، خودتون میدونید که اونا چه آشغ…چه آشغالاییان!»

درست همان لحظه که حس کرد ماندن و ندیدنِ چهرهیِ این افراد، دیگر کافی نیست و او را به مرزِ جنون میکشاند، با حرصی فروخورده، لگدی به جدولِ کنارِ جوی زد. چند قدمِ آهستهتر، اما این بار با عزمی راسختر، به سمتِ سایهها برداشت.

خیلی آرام، کنارِ دیواری نیمهکاره ایستاد. حالا دیگر به راحتی میتوانست چهرههایِ

درهمرفته و وحشتزدهیِ کسانی را ببیند که با دستها و پاهایِ بسته، و دهانهایی چسبخورده، در تلاش برایِ توجیهِ خود بودند.

تاریکیِ غلیظِ کوچه، و نورِ اندکی که از چراغِ راهنمایِ ونِ سیاه و بزرگی که روبهرویِ آنها پارک شده بود و درِ نیمهبازش، نوری وهمآلود به بیرون میپراکند، باعث شده بود تا آنها به این بخشِ تاریکِ کوچه دید نداشته باشند. اما فادیا، مثلِ یک شکارچیِ پنهان، میتوانست تمامِ جزئیاتِ چهرهیِ هر کدامشان را ببیند.

حتی متوجه شد که دو نفر از آن سه نفر، با چهرههایی خیس از اشک و تقلا، به پهلو تکان میخوردند و سعی در رساندنِ پیام داشتند؛ دهانشان با چسبِ برزنتیِ محکمی بسته شده بود. نفرِ سوم، وضعیتِ مشابهی داشت، اما با این تفاوتِ ناچیز که کمی از چسبِ دهانش کنار

رفته بود؛ و این او بود که صدایِ التماسِ بریدهبریدهاش، تمامِ کوچه را پر کرده بود.

فادیا زیر لب زمزمه کرد: «لعنتی، این دیگه چیه؟»

حالا، علاوه بر کنجکاویِ آتشین و ترسِ خفهکننده، حسی غریب از تعجب، وجودش را فرا گرفته بود.

این آدمها که بودند؟

چه بلایی سرشان آمده بود؟

و آن حرفها، چه معنایی داشت؟

و مهمتر از همه، آن شخصی که درست روبهرویِ آنها نشسته بود، و تنها پاهایش در تاریکیِ اندکِ دیدرس بود؛ دستی که با انبوهی از تتوهایِ رنگارنگ پوشیده شده بود و با

بیخیالیِ محض، رویِ زانوهایش ضرب گرفته بود؛ و صدایِ سوتزدنش، ترس و دلهره را به جانِ قربانیان تزریق میکرد، چه کسی بود؟

چه کسی میتوانست اینگونه، آرام و بیدغدغه، شاهدِ چنین صحنهای باشد؟ آن هم در حالی که دو نفر از قربانیان، تقریباً از حال رفته بودند و نفرِ سوم، از شدتِ ترس، مانندِ برگِ پاییزی میلرزید.

ابتدا، فِکر میکرد تنها زورگیری ای ساده بود؛اما زورگیری هایی که تا به حال دیده بود، تفاوتی اساسی با اتفاق پیش رو داشتند.

فادیا بینِ ماندن و فرار، مردد شده بود. اما از همان کودکی، همیشه جایی که اتفاقِ مهمی میافتاد، او اولین کسی بود که برایِ کنکاش و کشفِ حقیقت، خود را به آنجا میرساند. پس

ماند. برایِ اینکه تا آخرین لحظهیِ این نمایشِ هولناک را ببیند، دستش را از زیرِ سوییشرتِ گشادش بیرون کشید و به جیبِ پشتیِ شلوارش رساند. موبایلش را بیرون آورد، نورش را تا حدِ ممکن کم کرد تا جلبِ توجه نکند، و آن را رویِ حالتِ سایلنت قرار داد.

موبایلش را روی حالت بیصدا گذاشت. همانطور که نیمخیز شده بود، موبایل را داخل جیب شلوار کارگویش انداخت. سرش را کج کرد، لبش را از شدت استرس گزید و به صحنه مقابل خیره شد.

این بار، کسی که از هیچ چیز نمیترسید، ترشح آدرنالین را حس میکرد. از شدت ترس و سرمای ماه آبان، دندانهایش بههم ساییده

میشدند. ناخودآگاه، برای جلوگیری از شنیده شدن صدایش، دستهایش را روی دهانش فشرد.

«اوه... چقدر جذاب.»

بالاخره صدای پسرک داخل ماشین، سکوت دوباره کوچه را شکست. صدایی سرد، با بمِ رباتگونه و رنگی از اهریمن.

سرش را کمی بالاتر گرفت تا دید بهتری داشته باشد. از آینه کنار درب ماشین، فقط نیمرخ بالایی صورتش دیده میشد. این مرد اهریمنی دیگر که بود که با همین سه کلمه، تمام وجود فادیا را یخ زد و ضربان قلبش بهشدت تندتر شد؟

پس از گفتن آن کلمات، مردی که دهانش باز

بود، دوباره شروع به التماس کرد: «آقا... بخدا من هیچکارهام... من فقط بخاطر اعضای خانوادم این کار رو کردم... قسم میخورم آقا... قسم میخورم هیچکدوم از اون اطلاعات باعث ضرر شما نمیشه... اصلا ارزش ریسک...»

صدای خندهای شیطانی، مانند پژواکی تاریک، در فضا پیچید. فادیا قسم میخورد که حتی در کابوسهایش هم چنین صدایی نشنیده بود. ناگهان، صدای گلوله. سکوتی کوتاه و مرگبار. سپس، «بنگ!» و فریادی خفه. بدن شخص سوم، غرق در خون، بر زمین افتاد. قطعهای از فلز سرد کلت نمایان شد و دوباره و دوباره صدای شلیک، این بار برای دو نفر دیگر، و سقوط آنها.

همه اینها فقط در کسری از ثانیه اتفاق افتاده بود.

چشمان فادیا از این هراسانتر نمیشد. دستانش بیاراده به دو طرف بدنش افتاد و بیتوجه به اینکه ممکن است دیده شود، صاف ایستاد. نه... صاف نایستاد. فقط پاهایش تحمل آن وزن را نداشتند و ناخودآگاه از هر ترفندی برای سرپا ماندن استفاده میکردند. حتی نفهمید جوشش اشکی که از چشمانش سرازیر شد و صورتش را قاب گرفت.

بیاراده قدمی به عقب برداشت. نگاهش هنوز هم به سه تن غرق در خون کف خیابان قفل شده بود؛ آن خیابانی که به خاطر باران ظهر، شنهایش حالا تبدیل به گلی لزج شده بود و در خون خود غرق میشدند. انگار که شانس با او یار نبود و با همان قدم، پایش بر روی سنگی رفت و سپس در کسری از ثانیه، حتی بیتوجه به اینکه ممکن است نگاه آن مردی که همین

الان جلوی چشمش سه مرد را از پا درآورده بود، به سمتش کشیده شود، خود را روی زمین انداخت.

دختر فقط برای یک لحظه سر چرخاند؛

آنقدر کوتاه که میشد انکارش کرد،

اما نه آنقدر کوتاه که از یاد برود.

در آینهی بغل ماشین، میان نور کدر خیابان و لرزش نفسهای خودش،

دو چشم سبز یاقوتی را دید.

عمیق، سرد، بیرحم.

نگاهی که نه فقط به او نگاه میکرد،

بلکه انگار چیزی را درونش میکاوید؛

چیزی پنهان، چیزی که حتی خودش هم جرئت روبهرو شدن با آن را نداشت.

آن چشمها زیبا بودند،

به شکلی خطرناک،

به شکلی که آدم را یک قدم به جلو میکشید

و همزمان، وادارش میکرد از ترس یخ بزند.

دلش فرو ریخت.

برای اولین بار نفهمید بیشتر از چه میترسد؛

از صاحب آن نگاه

یا از اینکه نتواند دیگر فراموشش کند.

راوی:دانای کل

«رستاک»

چشمانش از آینه، قفلِ چشمان هراسان و لبریز از اشک دخترک شد.

در حالت عادی، باید در همین لحظه جنازهی این دختر را همراه با آن سه فردِ خیانتکار، به عمارت سیاه میبردند و سپس همه با هم، در وانی لبریز از اسید از این زندگی محو میشدند.

اما نمیدانست چرا برخلاف دستورِ رئیس، که حتی اگر اینجا بود حکمِ قتلِ دختر را امضا میکرد؛ دختری زیر سنِ قانونی،او این کار را نکرد. فقط با پوزخندی عجیب مات نگاهش کرد.

نگاه دخترک هنوز هم قفل مانده بود، به سه جنازهای که هرکدام یکی پس از دیگری غرق در خونِ خویش، با همان چشمان باز و اشکآلود و پر از عجز، بر روی آسفالتِ خیس و سردِ کفِ خیابان افتاده بودند.

نگاهِ مت که درست در جایگاه راننده نشسته بود، چشمان زمردین او را دنبال کرد تا رسید به آینهی بغلِ ماشین؛ و همان صحنه را یکباره برابر خودش دید.

همانطور که میدانست، پسرک تا به حال

هیچگاه دستورِ قتلِ هیچ زنی را نداده،و نمیدهد.

پس بر اساس این، با لحنی مستاصل و گیج، و با همان لهجهی عمیق اما کاملاً واضحش،جوری که فقط به گوش او برسد،زیر لب گفت:

«چیکار کنم، قربان؟»

اما نگاه او همچنان در آینه قفل مانده بود.

دخترک یک قدم به عقب برداشت که درست در همان لحظه گویی پایش به چیزی گیر کرد. نقش بر زمین شد؛ و حتی تلاش نکرد از افتادنش جلوگیری کند. انگار بدنش منتظرِ کوچکترین واکنشی بود تا خودش را رها کند.

بالاخره…

بعد از ثانیههایی که برای هر کدامشان متفاوت میگذشت...

برای دخترک، سالها؛ و برای پسر، کوتاهتر از هزارمِ ثانیه.

گویی متوجه شد که سنگینی نگاهِ او رویش افتاده؛ چشمانش را برگرداند در همان لحظه قفل آئینه شد. انعکاسِ براقِ سبزرنگِ چشمان او، باعث شد تنش بلرزد.

پسرک تعلل را کنار گذاشت. همانطور که خواست از ماشین پیاده شود و به سمت دخترک برود، دستی را مانعاش شد.

«قربان… ممکنه برن پیش پلیس و چهرهتون

رو شناسایی کنن. اجازه بدید من موضوع رو حل کنم.»

سپس دستش رفت سمت شاهکش، همان چیزی که از گردنش آویزان بود، همان چیزی که آویزِ امنِ او به شمار میآمد.

میخواست قفل را باز کند که پسر، با آرامشی همیشگی، دستش را کنار زد و زیر لب فقط یک کلمه زمزمه کرد:

«هیچکس از ماشین بیرون نمیاد.»

بعد، بیتوجه به صدا زدنهای مکررِ محافظها، با جهشی بلند از ون به بیرون پرید. از آن ارتفاع زیاد، روی هر دو پایش فرود آمد.

حالا دیگر، او کاملاً در دیدرسِ دخترک بود.

پسرک یک قدم به جلو برداشت. نگاه پسر هنوز هم محوِ چشمان او بود. مطمئن بود که بعد از فرار، حتی اگر بخواهد هم نمیتواند چهرهاش را به خاطر بیاورد؛ چون انعکاسِ چراغهای تیر برق در چشمان او،به قولِ فادیا؛نوری سبزرنگ و اهریمنی ساخته بود.

دخترک انگار تازه به خودش آمده باشد، با هر قدمی که او به سمتش برمیداشت، همانطور که روی شنهای کنار کوچه افتاده بود میخزید و عقب میرفت.

با هر قدم، لرزی بر جان و قلبِ فادیا میافتاد.

تا به حدی که مطمئن بود اگر بتواند جان سالم به در ببرد، دیگر پایش را از خانه بیرون

نمیگذارد و تا ابد در کنارِ آکام میماند.

و از آن طرف…

پسری که عاشقِ بازی با طعمهاش بود، برای این که ترس بیشتری به جانِ دخترک تزریق کند، گامهایی بلند اما آرام برمیداشت.

به عبارتی دیگر، داشت مرگی تدریجی برای او فراهم میکرد.

فادیا نمیدانست در آن لحظه آن نیرو را از کجا آورد…

بینشان فقط چند قدمی فاصله بود، اما شدت و همزمان لرزِ پاهایش باعث شد از جا برخیزد؛ همان لحظه.

از ضعفِ زیاد، پاهایش روی هم رفتند و کتانیاش تقریبا از پایش در آمد.

«آییی...»

با صورت به زمین خورد و همین اتفاق، خندهای کمجان بر لبِ پسرک نشاند.

در همان جایش ایستاد و به نمایشی که دخترِ مقابلش به پا کرده بود، خیره شد.

فادیا در ذهنش تنها یک جمله را پشت سر هم تکرار میکرد:

«تو میتونی باید فرار کنی.»

«تو میتونی باید فرار کنی.»

«تو میتونی باید فرار کنی.»

و بعد… بیتوجه به این که لنگهی کفشش از پایش در آمده بود، صورتش خاکی شده بود، و کفِ هر دو دستش بر اثر ضربه بر کفِ آسفالت، تماما غرق در خون… با جهشی از جا برخاست و لنگانلنگان در تلاش برای دور شدن بود.

پسرک دست به سینه، تنها با صورتی خنثی به او خیره بود.

تلاشی برای رسیدن به او نمیکرد.

و اما فادیا…

بعد از هر قدم، با هقهقی خفه، دوباره خودش را به عقب میکشید.

و وقتی مطمئن میشد او از جایش تکان نخورده یا حتی یک قدم هم به سمتش برنمیدارد، با نفسی عمیق لنگانلنگان میدوید، و تقریبا همان لحظه از دیدرس پسرک خارج میشد.

در همان حین که فادیا در حال گریز بود و پسرک دست به سینه به او خیره، آراج با جهشی از ماشین به بیرون پرید و با چند گام خودش را به پسرک رساند.

پسرک با حسِ دستی بر روی شانهاش، مثل عادت همیشگیاش، سرش را به نیمه کج کرد؛ و ترهای بلند از موهایش روی پیشانیاش جای خشک کرد.

«قربان… نیازی به انجام اقدامی هست؟»

پسر تنها سری تکان داد؛ و همانطور که در حال عقبگرد به سمت ون بود، تنها جملهای را زیر لب، با همان تن صدای پایینِ همیشگیاش تکرار کرد:

«آدرسش رو گیر بیار بده به مت.»

آراج مانند همیشه تنها کوتاه سری تکان داد و بعد از گذاشتن کلاهِ هودیاش بر روی موهای بلوند و فرنچش، با سرعتی باور نکردنی تنها در چند ثانیه از کوچه خارج شد.

پسر، در همان حالتِ رباتگونهی همیشگی، با گامهایی سنگین و بلند در مسیر سوار شدن به ون سیاهرنگش حرکت میکرد.

اما درست در همان ثانیه، چیزی از گوشهی چشم، توجهش را جلب کرد.

نرسیده به ون، مکثی کرد،نیمرخ ایستاد و زیرچشمی به بازماندهای نگاه انداخت که دخترک از خود بهجا گذاشته بود.

تکخندهای کمرنگ گوشهی لبش نشست.

با همان وقار سرد همیشگیاش، قدمبهقدم خود را به آن شیء رساند که حالا میدانست، لنگهی کفش دختر فراری است.

هنگامی که به کفش گلیِ آلاستارِ آبیرنگی رسید، که به خاطر خاک و گلِ خشک، دیگر حتی رنگش درست دیده نمیشد، در همانجا روی دو زانو فرود آمد.

بدون اینکه به آن دست بزند، با مردمکهایی بیحرکت خیرهاش شد.

سرش را کمی به سمت شانهی چپش کج کرد و نگاه زمردینش در رنگ فرسودهی کفش گم شد.

دستانش، یکی روی زانو و دیگری در کنارش رها، آرام بالا آمد و به سمت کفش رفت، همان کفشی که آن دختر بیهوا جا گذاشته بود…

و او مطمئن بود تمام مسیر را با پای زخمی و خونآلودش طی کرده.

زیر لب، به آرامی زمزمه کرد:

«دخترهی احمق…»

با پشت انگشتانش گلولای روی کفش را از

بندهای چندرنگ و رویهی چرکِ کفش تکاند.

بیهوا وسواسِ همیشگیاش نسبت به تمیزی به سراغش آمده بود.

عادت نداشت چیزی در مقابلش کثیف بماند و او بتواند با خیال راحت در همان اطراف نفس بکشد.

با دقتی وسواسگونه، در عرض چند دقیقه با نوک انگشتانش، ذرات خاک و گل را یکییکی از روی کفش جدا کرد.

وقتی خیالش راحت شد که کفش از پیش تمیزتر شده، نفسی آرام و عمیق بیرون داد، نفسی که انگار بخشی از فشار جهان را از شانههایش پایین کشید.

کفش را در دستانش نگه داشت، همچون شیئی عجیب که گویی هرگز چیزی شبیه آن ندیده بود.

نگاهش از بندها گذشت، تا مارک کفش، و در نهایت… روی یک حرف متوقف شد:

حرفِ اف، که با نخی بنفش در قسمت مچ کفش دوخته شده بود.

انگشت زبر و پینهبستهاش را روی آن کشید، تا مطمئن شود اشتباه نمیبیند، که این واقعاً همان چیزیست که دیده، و این علامت از خودِ صاحب کفش باقی مانده، نه سازندهاش.

زیر لب، با صدایی خسته و آهسته، آن حرف را تکرار کرد، جوری که انگار کلمهای ممنوعه باشد، یا حروفی از زبانی ازیادرفته:

«اف… اف…»

لبخند کوچکی از گوشهی دهانش بالا آمد و درست همان لحظه، صدایش در سکوتِ مرموزِ جاده و میان صدای هوهوی باد گم شد.

«تو یه تیکه از خودت جا گذاشتی… سیندرلا.»

***

در سکوت جاده و خیابان، فقط گاهی صدای ویراژ ماشینهایی که در محکمترین حالت خود در حال عبور بودند، به گوش میرسید. پسرک، فرو رفته در صندلی قهوهای ون، با ورقههای کتاب ور میرفت، گویی هر خط و برگه، جان خودش را داشت و میترسید از خط خطی یا تا خوردن ناخواستهای که ممکن است در آن سیاههی ظریف وارد شود.

رفتارش با کتابها به نوعی ظریف بود که انگار هر لحظه نگران بود خطی بر صفحههای نازک و زودگذر ورقشان بنشیند، چیزی که میرفت تا شسته و رفته، از بین برود.

«شما کسی را که به شما علاقهمند است، بیشتر آزار میدهید. نگاه میکرد بیآنکه چیزی ببیند و گاهی فقط گوش میداد، اما چیزی نمیشنید. گاهی میخندید، بدون آنکه دانشی از علتِ خندهاش داشته باشد.

تو از شرایط من چه میدانی که اینطور قضاوت میکنی؟.

متن کتاب «ابله» اثر داستایفسکی همواره برایش جذابیتی بینظیر و نو داشت. هر چند تعداد کلمات آن در دستش بود و همهی آن را خط به خط حفظ بود، اما باز هم نمیتوانست

دست از خواندن آن بکشد.

صفحات کتاب همیشه مانند دریا بودند،

زلال، عمیق، پاک، بدون هیچ تداخلی،

کاملاً خالص،

فقط آنهایی که درک میکردند، قادر به فهمش بودند.

او معتقد بود که انسانها هر چقدر هم نزدیک باشند، باز هم گاهی در قضاوت غرق میشوند، پس چه بسا بهترین راه، فرار از دنیای واقعی و پناه بردن به جهانی خیالی است؛

آنها، کلمات، ساختههای ذهن و خالقانشان، کسانی که طعم درک را نچشیده بودند،

پس چرا نباید دیوانه بود؟

چرا نباید در دیوانگی، شادی را یافت؟

«رستاک؟»

آراج بود که با نرمی زیر لب اسم او را صدا زد.

بدون تکان دادن سر، فقط چشمانش را از صفحۀ کتاب گرفت و در مقابل، همانند مجسمهای بیحرکت، نگاهش را به او دوخت که در مقابلش روی صندلی خشک و چرمی جای گرفته بود.

نیازی نبود جواب بدهد.

آراج خودش میدانست که هنگام مطالعه نباید زیاد با او کلام شود، جز در موارد حساس.

چشمان سبز رنگش، همراه با بوی عطر تلخش، همانند رنگهای غریبی در کنار هم قرار داشتند،

در عین زیبایی، فریبنده و خندهدار در نگاه اول، اما در پس آن، تلخی و ناخوشآیندی نهفته است.

«جنازهها رو نباید برد عمارت سیاه.

رئیس گفته بود، فقط باید ازشون حرف بکشیم، نکشیمشون.

اگر بفهمه کشتیمشون، دعوا و جنجال خیلی بدی در انتظارمونه.»

رستاک تنها سر تکان داد و، در حالی که دوباره به ادامهی صفحهای ورق میزد، ورقهی زردرنگ را بین انگشتهایش گرفت، صفحه بعد را کشید، و در همان حین، ادامه داد:

«چه زود، چه دیر، میفهمه که از تعداد نوچهها کم شده. حتما خانوادههاشون خبرش رو بهش میدن، که شوهرشون گم شده.»

آراج، در حالی که حرف او را تایید میکرد، ولی بیصبرانه احساس میکرد که آن شب،

حوصلهی بحث و گوش دادن به فریادهای رئیس را ندارد.

«کم کم، توی چند روز آینده، میفهمه. بهتره بهش بگن. این که دقیق همین امشب، جلوی ایتالیاییها، خونهاش رو به گند بکشیم، با چند تا جنازه، و بعد، بندازیمشون توی استخر، حتما باعث میشه همونجا تشنج کنه.»

این جمله، با خندهی ناخواستهای در ذهنش جرقه زده شد، مت به اینطور اصطلاحات چه میگفت؟ آها خرکی، لبخند گوشه لبش را بالا کشید.

سری تکان داد و با نگاهی کوتاه به آیینه، او را در حال رانندگی دید.

«باشه، امشب ببرینش خونهم، اونجا کار رو یه

سره کنیم.»

آراج تنها سری تکان داد، سپس با نفسی عمیق سرش را به بالشتِ صندلی تکیه داد. با دستش، که معلوم بود به خاطر درگیری با آن افراد هنوز درد میکشد، چند تقه به شیشه زد؛ شیشهای که قسمت راننده را از بقیۀ کابین جدا میکرد.

شیشه با اثر انگشت مت پایین رفت. آراج دستش را از همان ارتفاع محکم بر روی رانِ خویش کوبید؛ انگار بدنش حتی تحملِ وزن خودش را هم نداشت.

«مسیر عوض شد. مت، برو خونهی رستاک.»

مت از آینه، نگاهِ عجیبی به آنها انداخت. رنگ صورتش چیزی بین تأیید و بیحوصلگی بود. در جوابِ جملهی آراج فقط سر تکان داد.

از آن طرف، رستاک بعد از تمام شدن چند صفحهی دیگر، ربانِ سرخ-آبیای را که به جلد کتاب متصل بود با دقتی فراوان روی صفحه گذاشت. بعد کتاب را روی قسمت پشتیِ صندلی گذاشت تا هر وقت حوصلهاش سر رفت، دوباره ادامه بدهد.

بیحالیِ او هم درست مانند آرامشِ ظاهری، روی بدنش لیز میخورد. سرش را به پشتی تکیه داد و همانطور که چشمهایش را میبست، دست دراز کرد و میان دکمهها گشت تا بالاخره چراغ را پیدا کرد و با یک کلیک، ماشین را در خاموشی فرو برد.

نفسی عمیق و سنگین بیرون داد. بعد، مثل بستنیای که آب شده باشد، روی صندلی وا رفت؛ صندلیای که بهراحتی میشد سه نفر را در خود جای دهد، حالا دیگر فقط به زحمت چند تکه وسیلهی کوچک را رویش میشد چید.

با همان بیحالی و خستگیای که هم او و هم آراج و بیتردید مت دچارش بودند، پایش را به زانوی آراج کوبید. صدایش کشدار و گرفته بود؛ از فرط خوابآلودگی و خستگی.

«این چرا چند روزه اینقدر توی خودشه؟»

اشارهاش به مت بود.

در محیط کار، رستاک فقط رئیس بود؛ و مت و آراج فقط محافظین.

اما وقتی از آنجا فاصله میگرفتند، تبدیل میشدند به سه دوست،سه همبازیِ بچگی. بچگیشان از همان سالهای دور، ازشان گرفته شده بود.

مت، به خاطر درونگرا بودنش، هنوز هم زیاد احساس راحتی با رستاک نمیکرد و معمولاً بیشترِ وقتِ آزادش را با آراج میگذراند و با او حرف میزد.

البته حق داشت.

سالیان پیش، وقتی هنوز باید مثل دیگر بچهها توپ بازی میکردند یا لاتاری میکردند، مجبورشان کرده بودند در سنین کم،حتی پیش از آنکه درستوحسابی خواندن و نوشتن بلد باشند،دست به آدمکشی بزنند.

آراج، به خاطر روحیۀ خشنش، فراموش کردن را راحتتر بلد بود.

برای رستاک هم همینطور؛ چون او دیگر «پسر رئیس» بود و باید این کار را مثل چیزی روزمره، انجام میداد؛ حتی اگر خودش نمیخواست.

اما برای مت…

او تنها کودکی بود که جلوی چشمش هر بیرحمی را دیده بود: گرسنگی، فحشا، تجاوز، و… و… و.

با این حال، میدانست این چند روزی که میگذراند، هیچ ربطی به آن تروماهای کودکی ندارد.

آراج، با لحنی که انگار همان خستگیِ کشدارِ رستاک را تقلید میکرد، زیر لب پاسخی کوتاه داد:

«نمیدونم… میگه خسته شده و این چند روز فشار زیادی روش بوده. ولی بعید میدونم فقط همین باشه. همیشه، حتی اگه بر خلاف میلش مجبور میشد کاری رو انجام بده، باز هم از درون خودش رو میخورد. الان… مشخص نیست دقیقاً چی شده.»

«مشکلی برای خانوادش پیش نیومده؟» رستاک پرسید.

«نه. همه چیز از طرف اونا تحت کنترله.»

رستاک دیگر نباید بیش از این سوال میکرد. نباید طوری نشان میداد که انگار برایش اهمیت دارد. «زیردستانش»؟ چه واژهی غریبی! حتی یک بار هم در ذهنش آنها را «زیردست» خطاب نکرده بود. آنها برای رستاک، همان آراج و متئویی بودند که در کودکی بر سرِ طعمِ کیک، یکدیگر را کتک میزدند. همانهایی که نیمهشب، پارچهای سفید بر صورتشان میانداختند و به آشپزخانه عمارت میرفتند تا پرسنل را از ترس به سکندری یا حتی غش بیندازند. همانهایی که الگوشان رستاک بود. آنها… برادران رستاک بودند.

البته اگر آنها هم همین تفکر را نسبت به رستاک داشتند. خودش مطمئن بود که کمکم از نظر آراج هم نه،اما از نظر مت، رستاک چیزی بیش از یک ماشین آدمکشی و هیولایی

که بویی از انسانیت نبرده بود نبود.

سعی کرد موضوع بحث را عوض کند. البته دیر یا زود باید این بحث را پیش میکشید.

«اون دختره چی شد؟ تونستی آدرسش رو گیر بیاری؟»

زیرچشمی نگاهِ خمارش را به آراج دوخت؛آراج، به نشانهی اینکه همه چیز خوب پیش رفت، انگشت شصتش را بالا آورد.

«آره. تا وقتی مطمئن شدم رفته خونهشون، همونجا موندم و بعد برگشتم. آدرسش رو هم دارم. تا رسیدن به خونه داشت لنگ میزد؛ گریه میکرد و وسط راه چند باری نزدیک بود از حال بره. اگه پاش نشکسته باشه، دررفتگیش حتمیه.»

سپس، بیتوجه به درد گردنش، سرش را نیمخیز کرد و با نگاهی متعجب و پرسشگر به او خیره شد:

«چرا نزاشتی کارشو تموم کنم؟ یا حداقل با خودمون ببریم یه جایی و تهدیدش کنیم؟»

رستاک نگاهش را از او گرفت و دوباره چشمهایش را روی هم گذاشت:

«آراج… ما با زن و بچهها کاری نداریم.»

راوی: دانای کل

«فادیا»

سکوت سرد خیابان، نوای ناهمخوان قدمهای تند و هراسان فادیا را در خود میبلعید. درد در

پای چپش میپیچید، گزندهای که تنها خواستهاش، رساندن خود به پناه امن خانه بود؛ به آغوش آشنای آکام و دیگر هیچ. اشکهایش بیوقفه با هقهقی بلند بر گونههایش جاری میشد، نگاهش به هر سو میدوید، شاید چهرهای آشنا، یا حتی نشانی از او، نظرش را جلب کند.

«آروم باش فادیا… نفس عمیق بکش… هیچی نیست… همه چیز درست میشه… فقط باید برسی خونه… همین. آکام اونجاست… همه چیز امنه…»

درست در اوج همین جستجو، در حالی که صورتش را به سمت مخالف چرخانده بود، شلوار پای چپش زیر پای راستش پیچ خورد. تعادلش را از دست داد و با صورت به زمین سقوط کرد.

«آی..با..با…»

«باید قوی باشم… نباید گریه کنم… آکام از گریه متنفره،بودم. این فقط یه لغزشه… فقط یه لغزش کوچیک.»

هرچقدر هم تلاش میکرد تا فریاد بزند، تنها نجوایی ضعیف از گلویش خارج میشد. اطمینان داشت که در این سقوط، تمام صورتش زخمی شده است. اگر آکام او را در این وضع میدید، بیشک زمین و زمان را به هم میدوخت.

با درد و استیصال، خود را از زمین بلند کرد. تنها چند قدم تا سر کوچه مانده بود؛ مطمئن بود که آکام یا بیرون از خانه به دنبالش است، یا برای اطمینان از امنیت او، مشغول قدم زدن

و شاید هم «کشتی گرفتن» با سنگریزههای حیاط شده است.

«فقط چند قدم دیگه… نزدیکه.

چقدر همه چیز… وحشتناک بود. ولی واقعا بود؟ یا همهاش توهم بود؟ نه، نه… واقعی بود. اون آدمها… اون نگاهها… ولی آکام هست. همین کافیه. آکام حواسش به همه چی هست.»

همچنان در حالت نیمخیز بود که نگاهش ناخودآگاه به پای چپش افتاد؛ پوسته آن بخش از پا، تقریباً به طور کامل کنده شده بود. ورود قطرات سرد باران به زخمهای سطحی و عمیق، اشکهای بیاختیار را از چشمانش سرازیر میکرد و لبهایش را از درد به هم میفشرد.

ذهنش آشفته بود. نباید به حضور آن آدمهای

مرموز فکر میکرد، به آن قتل وحشیانه که انگار با آب خوردن انجام شده بود. نباید حس تعقیب شدگی توسط سایهای نامعلوم را در دلش راه میداد، هرچند عقلش فریاد میزد که اینها همه توهمی بیش نیستند؛ نتیجهی مستقیم اتفاقات تلخ چند لحظهی پیش.

«تموم شد… رسیدم. آکام… خواهش میکنم خونه باش. خواهش میکنم...»

بعد از دقایقی طولانی دویدن، که حس میکرد به ساعتها کشیده و شب از نیمه گذشته است، بالاخره به محفل امنش رسید. دیگر توان ایستادن نداشت. با دستی که لرزان روی لوله گازی کنار دیوار تکیه داده بود، خود را به زحمت کشید و به سمت در رفت. پاهایش سنگینتر از صدها هزار تن شده بودند و با کوچکترین تلنگری، نقش زمین شد. آخرین

کاری که توانست انجام دهد، زدن تقهای ضعیف به در آهنین بود؛ تقهای که شاید بیشتر از اینکه صدایی باشد، نالهای بود برای رسیدن به پناه.

پیش از آنکه کاملاً از هوش برود و دنیا در نگاهش به سیاهی مطلق فرو برود، آخرین چیزی که دید، چشمان لبریز از نگرانیِ آکام بود و بعد، فریادهای سهمگین و دورشوندهی او.

***

نمیدانست دقیقاً کجاست، اما تکانهای خفیف، بوی تند الکل و نوری آزاردهنده که از پشت پلکهای بستهاش هم به درون میخزید، وادارش میکرد برای باز کردن چشمهایش تلاش کند.

هرچه بیشتر تقلا میکرد، بیفایدهتر به نظر میرسید؛ انگار وزنهای چندتنی به مژههایش بسته بودند و اجازه نمیدادند پلکهایش از هم فاصله بگیرند. تنش سنگین بود، سرش گیج میرفت و درون رگهایش سستیِ سرد و کلافهکنندهای جریان داشت.

صدایی میان همهمهی مبهم اطرافش پیچید؛ صدایی آشنا، خشدار و لرزان، که حتی در آن حال هم میتوانست تشخیصش دهد.

- فادیا... چشماتو باز کن... چشماتو باز کن، دخترم... زود باش...

در وضعیت بدی بود؛

اما نه آنقدر بد که نتواند صدای آکام را از میان هیاهوی محیطی که حالا تقریباً مطمئن

بود بیمارستان است، بازشناسی کند.

با هر زور و بدبختیای که بود، بالاخره توانست پلکهایش را فقط چند میلیمتر از هم باز کند. نور بیرحمانهای بیهوا به مردمکهایش هجوم آورد و وادارش کرد دوباره چشمهایش را نیمهبسته نگه دارد.

- دکتر...

دکتر، به هوش اومد!

چند بار پشت سر هم پلک زد تا شاید تصویرها وضوح بگیرند، اما همهچیز هنوز در مهی غلیظ و لرزان شناور بود. فقط سایهها را میدید و لکههای کمرنگ نور را.

سرش را با زحمت به سمت چپ چرخاند؛ همانجایی که حضور گرم آکام را حس میکرد.

درست حدس زده بود.

آکام، با چشمانی که خستگی در آنها موج میزد و انگار سه شبانهروز خواب را به خود ندیده بود، دست دخترش را ــ همان دستی که سوزن سرم به آن وصل بود ــ با احتیاط در میان انگشتانش گرفت و آرام بر آن بوسه زد.

نه یک بار،

نه دو بار،

بلکه چندین و چند بار؛ انگار میخواست با هر بوسه مطمئن شود فادیا واقعاً برگشته و این بیداری، خواب و خیال نیست.

لبهای خشک و بیجان فادیا بهسختی از هم فاصله گرفتند.

- آکا...م...

چی... شده؟...

هیچچیز از اتفاقات قبل را به یاد نمیآورد.

و این، شاید در آن لحظه تنها بخشِ خوب ماجرا بود؛ چون اگر آن حادثهها را به خاطر میآورد، بعید نبود دوباره زیر فشار همان خاطرات، فروبپاشد.

آکام بالاخره دست از بوسه زدن برداشت و چشمهای تیرهاش را به او دوخت؛ چشمهایی سرخ از بیخوابی، نگرانی و خشمِ فروخورده.

- نصفهجونم کردی، تولهسگ.

لحنش مثل همیشه زبر بود، اما پشت آن زبری، ترسی پنهان نفس میکشید؛ ترسی که فادیا حتی در آن حال نیمههوشیار هم میتوانست لمسش کند.

چشمهای گیج و بیحال فادیا در اتاق چرخید. دیوارهای سفید، پردههای روشن، صدای بوقهای نامنظم دستگاهها، رفتوآمد سایهوار پرستارها... تا اینکه نگاهش به پنجره رسید. هوا گرگومیش بود؛ نه کاملاً روشن و نه کاملاً تاریک. حدس زد باید حوالی صبح باشد.

گردنش خشک و کرخت شده بود و وقتی خواست دوباره به سمت آکام برگردد، درد تیر مانندی از میان شانهها و ستون فقراتش عبور کرد. با این حال، بهسختی نگاهش را روی چهرهی پدر ثابت نگه داشت.

آکام کمی به تخت نزدیکتر شد و آرامتر پرسید:

- به پرستار بگم تختتو بیاره بالا؟

فادیا فقط سرش را خیلی آرام تکان داد و با درماندگی زمزمه کرد:

- چی شده؟

من... چم شده؟

آکام لحظهای با تعجب نگاهش کرد؛ انگار انتظار نداشت چیزی یادش نمانده باشد. بعد، با همان صدای آرام اما گرفتهی همیشگیاش گفت:

- یعنی هیچی یادت نمیاد؟

تو سه روزه بیهوشی.

جملهی آخر مثل تلنگری ناگهانی بود؛ چیزی شبیه ضربهای سرد به مغزش. چشمهایش کمی بیشتر باز شد، سه روز؟

مگر چه اتفاقی برایش افتاده بود؟

چرا با هر نفس، تمام اجزای بدنش به التماس میافتادند که بیحرکت بماند؟ چرا انگار استخوانهایش زیر پوستش زخم شده بودند و کوچکترین حرکت، دردی خاموش اما عمیق را در جانش پخش میکرد؟

سرش را خیلی آرام تکان داد. این بار صدایش، هرچند ضعیف و خشدار، واضحتر از قبل بیرون آمد:

- هیچی یادم نیست...

آکام چند ثانیه فقط نگاهش کرد؛ نگاهی سنگین، پر از فکر و چیزی شبیه تردید. بعد، طبق عادت همیشگیاش، ناگهان از جا بلند شد و صندلی فلزی کنار تخت را چنان به عقب هل داد که صدای ساییده شدنش روی زمین، نگاه

چند بیمار و پرستار را به سمتشان کشاند.

بیتوجه به نگاهها، شروع کرد به قدم زدن در فضای باریک کنار تخت؛ از پایین تخت تا بالای آن را تنها با سه قدم طی میکرد و باز برمیگشت. یک دستش به کمرش بود و دست دیگرش هر چند لحظه یک بار میان موهای مواج و نسبتاً بلندِ پرکلاغیاش فرو میرفت. فکش منقبض بود و عضلهی کنار شقیقهاش مدام میپرید؛ نشانهای که فادیا خوب میشناخت. آکام وقتی میترسید، بیشتر عصبانی به نظر میرسید.

چند لحظه بعد، ایستاد. نفس عمیقی کشید و بیآنکه مستقیم به او نگاه کند، گفت:

-تو غرق در خون اومدی جلدی در خونه

ساعت دوازده شب رو هم زد کرده بود

واژهها ساده ادا شدند، اما اثرشان مثل تکهای یخ در جان فادیا فرو رفت.

فادیا بیاختیار پلک زد. ذهنش تلاش کرد چیزی را از دل تاریکی بیرون بکشد؛ تصویری، صدایی، ردی از یک اتفاق... اما هر بار فقط خلأیی مبهم پیش رویش دهان باز میکرد. انگار کسی بخش مهمی از حافظهاش را با دستهای خشن کنده و دور انداخته بود

بوی مواد ضدعفونیکننده در فضا پیچیده بود. صدای آهستهی دستگاهی از جایی نزدیک به گوشش میآمد و رفتوآمد پرستارها پشت پردههای نیمهکشیده، حالتی غیرواقعی به فضا میداد. همهچیز آنقدر سفید، سرد و بیروح

بود که دلش میخواست دوباره چشمهایش را ببندد و از این بیداری فرار کند.

اما نمیتوانست.

نگاهش دوباره روی آکام ثابت ماند. زیر چشمهایش گود افتاده بود، تهریش نامرتبی روی صورتش نشسته و پیراهنش چروک شده بود؛ انگار در این سه روز حتی فرصت نکرده بود درست بنشیند، چه برسد به اینکه استراحت کند. فادیا با آن حال خراب هم فهمید که پدرش ترسیده. خیلی بیشتر از چیزی که حاضر باشد به زبان بیاورد.

با تلاشی جانفرسا پرسید:

- کی... منو آورد اینجا؟...

آکام لحظهای سکوت کرد. آنقدر که فادیا متوجه شد سؤالش سادهتر از آن نیست که بخواهد سریع جواب بگیرد.

- خودم رسیدم.

جواب کوتاهش، بیش از حد کوتاه بود.

و همین، چیزی شبیه شک را در دل فادیا کاشت.

پیش از آنکه بتواند دوباره چیزی بپرسد، پرستاری با قدمهای تند به تخت نزدیک شد. زنی حدوداً میانسال با چهرهای جدی، اما نه بیمهر. نگاهی سریع به مانیتور بالای سر فادیا انداخت، بعد چراغ کوچکی را مقابل چشمهایش گرفت.

- خانم، صدای منو میشنوی؟

فادیا بهسختی پلک زد.

- آفرین... خوبه. حالت تهوع داری؟ سرگیجه؟ تاری دید؟

فادیا خواست جواب بدهد، اما گلوی خشکش مثل کاغذ سمباده میسوخت. فقط خیلی آهسته گفت:

- آب...

پرستار سریع لیوان کوچکی برداشت، کمی آب روی لبهایش چکاند و گفت:

- فعلاً کمکم. نباید یهدفعه زیاد بخوری.

خنکی آب، هرچند ناچیز، مثل رحمتی زودگذر

روی لبها و زبان خشکیدهاش نشست. فادیا چشمهایش را بست و برای چند ثانیه فقط به همین حس کوچک و ساده پناه برد.

پرستار چیزی در پروندهاش نوشت و رو به آکام گفت:

- به هوش اومدنش خوبه، ولی نباید بهش فشار بیاد. مخصوصاً از لحاظ روحی. اگر چیزی یادش نمیاد، فعلاً مجبورش نکنید.

آکام جوابی نداد. فقط فکش را منقبض کرد و نگاهش را از صورت فادیا نگرفت. بعد از چند ثانیه، خیلی کوتاه سر تکان داد.

پرستار که دور شد، سکوت دوباره بینشان نشست؛ سکوتی سنگین، کشدار و پر از حرفهایی که هیچکدام حاضر نبودند به زبان

بیاورند.

فادیا با صدایی پایینتر از نجوا گفت:

- آکام...

- هوم؟

- خیلی ترسیدی؟...

این بار آکام خندید؛ خندهای کوتاه، بیرمق و تلخ، از آن خندههایی که بیشتر به اعتراف میمانند تا شوخی.

- نه بابا، اصلاً. فقط سه روز داشتم سگدو میزدم که خانوم بالاخره تصمیم بگیره از اون دنیا برگرده.

با وجود ضعف شدیدی که در تنش پیچیده بود، گوشهی لب فادیا خیلی کم تکان خورد؛ چیزی بین لبخند و درد. همین حس کوچک و ساده پناه برد.

آکام بر صندلی چوبی و البته فرسودهی کنار تخت نشست. سرش را به سمت پایین کج کرد و دستهای از موهایش روی پیشانیاش ریختند. با یک دست، سعی کرد همهی آنها را به عقب هل دهد، اما موهای سرکش دوباره همان کار را تکرار کردند. این تلاشِ بیفایدۀ او، باعث شد گوشهی لب فادیا، جایِ خشکشدهی لبخندی خسته بنشیند.

آکام دستی به نرمی بر سر فادیا کشید و سرش را به دیوارهی سردِ بیمارستان تکیه زد. صدایش کمی گرفته بود، انگار که بغض کرده باشد.

"میدونی که من غیر از تو کسی رو ندارم، فادیا... چرا اینقدر اذیتم میکنی؟"

فادیا خوب میدانست که در این دنیا، جز هم، به هیچکس نمیتوانند پناه بیاورند. مثل دو جزیرهی دورافتاده در اقیانوسی بیانتها. سرش را به سمت دستِ آکام برد و آرام بر آن تکیه کرد، انگار که دستِ پدرش تنها لنگرگاهِ امنِ او باشد.

آکام شروع به صحبت کرد، صدایش آرام اما پر از احساس بود:

"میدونی که وقتی تو رو دادن بغلم، من تازه هجده سالم شده بود. خیلی بچه بودی... راستش، خودم هم بچه بودم. ولی تو، بچهی من بودی. من سر به هواترین و کوچکترین پسرِ خان بودم. توی اون سن کم، یه روز که

داشتم توی یه کلاب با دوستدخترای رنگارنگم وقت میگذروندم، زنگ زدن و گفتن بچهات دنیا اومده. عصبانی شده بودم. تا برگشتن به ایران، اونقدر ناراحت و کلافه بودم که آرزو میکردم یا خودم بمیرم، یا تو... که این بارِ سنگین از رو دوشم برداشته بشه."

مکثی کرد، انگار داشت خاطرات تلخ را مرور میکرد.

"ولی نمیدونی فادیا... وقتی رسیدم بیمارستان و پرستار به زور تو رو داد بغلم... یه حس عجیبی بود. یه حسِ غیرقابل وصف. تو هرچقدر هم منو دوست داشته باشی، یا در آینده عاشقِ کسی بشی، شاید نتونی درکش کنی. تو خودت رو فدایِ زندگیِ من کردی. کاری کردی که دیگه یه پسرِ بچهیِ سر به هوا نباشم. برای همین اسمت رو گذاشتم فادیا... به

معنایِ فدا شونده. تو زندگیِ منی، فادیا."

نگاه فادیا غمگین شد. آکام راست میگفت. او هم سر به هواییهای زیادی داشت، درست مثل جوانیهایِ خودِ آکام. البته، او الان هم جوان بود؛ امسال سی و پنج سالش میشد، اما هنوز گاهی حس میکرد همان دختربچهیِ سرکشِ دیروز است.

یک تکانِ کوتاه، باعث شد آکام سرش را از روی دستِ فادیا بردارد و به سمت او بچرخاند. فادیا هم سرش را از زیر دستِ آکام رد کرد و به پهلو چرخید. همان لحظه، تیری کشنده از قسمتِ پهلویش تا انتهایِ شانهی سمت چپش پیچید. دردش شدید بود، اما سعی کرد نشان ندهد. میدانست که با هر بار درد کشیدنِ او، آکام هم به خلسهای از درد فرو میرود و این برایِ هر دویِ آنها سختتر میشد.

دستِ آکام آرام بر روی موهای فادیا نشست. انگار که عادتِ همیشگیاش بود؛ وقتی بیحوصله میشد، شروع میکرد با موهای فادیا بازی کردن. این بار هم، انگشتانش یکی از شاخههای مویِ از ریختهاش را از میانِ دیگر تارها برگزید و دورِ انگشتانش پیچید.

“تو هم جونِ منی. وقتی همهی همسنوسالهام از تروماهای بچگی مینالیدند و هر روز به خاطرِ مسائلِ خانوادگی وسطِ کلاس حالشون بد میشد، تو حتی نذاشتی من کوچکترین کمبودی توی زندگیم داشته باشم. وقتی همیشه به خاطرِ وضعیتِ بدِ درسیام از مدرسه باهام تماس میگرفتند، بر خلافِ بقیهی پدرها، به جای اینکه دعوام کنی…”