رمان داستان پروتکل فراموشی به قلم لوما

تخمین مدت زمان مطالعه : ۳۰ دقیقه ۳۵ ثانیه

داستان : پروتکل فراموشی

نویسنده : لوما

ژانر : #معمایی #علمی_تخیلی #جنایی #داستان_کوتاه

خلاصه :

رمان پروتکل فراموشی یک رمان معمایی، علمی تخیلی و جنایی است که در تهرانِ آینده روایت می‌شود؛ جایی که شرکت «یادمان‌تک» فناوری پیشرفته‌ای برای بازیابی و اصلاح خاطرات در اختیار مردم قرار داده است. اما با وقوع قتل‌های زنجیره‌ای مرموز، پای رازهایی بزرگ‌تر از یک پرونده جنایی به میان می‌آید.

آرمان رستگار، تحلیل‌گر سابق پلیس سایبری، که هنوز درگیر مرگ مشکوک خواهرش یگانه است، برای کشف حقیقت وارد پرونده‌ای پیچیده می‌شود. او در این مسیر با هستی نوری، روزنامه‌نگار تحقیقی، و سروش راد، هکری توانمند، همراه می‌شود. جست‌وجوی آن‌ها به شبکه‌ای مخفی از دستکاری حافظه، جعل حقیقت و تغییر خاطرات می‌رسد؛ شبکه‌ای که ممکن است ارتباطی مستقیم با قتل‌ها و گذشته آرمان داشته باشد.

در رمان پروتکل فراموشی، مرز میان خاطره و واقعیت کم‌کم از بین می‌رود و این سؤال شکل می‌گیرد که اگر بتوان خاطرات انسان را تغییر داد، چگونه می‌توان حقیقت را از دروغ تشخیص داد؟

فصل اول

کسی که خاطره جا گذاشت

باران از آن بارانهایی نبود که شهر را تمیز کند.

تهران را فقط براقتر کرده بود؛ طوری که چراغهای آبی و قرمزِ خودروهای پلیس روی آسفالت خیس کش میآمدند و انگار تا انتهای خیابان ادامه پیدا میکردند. پهپادهای کنترل ترافیک، آرام و بیصدا بالای چهارراه شناور بودند و لنزهای کوچکشان، هر حرکت را ثبت میکردند. روی نمایشگر ایستگاه اتوبوس نوشته بود:

شاخص آلودگی: هشتاد و هفت

احتمال بارش تا دو ساعت آینده: شصت و دو درصد

هویت دیجیتال خود را بهروزرسانی کنید.

جسد مرد کنار ورودی پارکینگ یک برج اداری پیدا شده بود؛ همانجایی که سنسورهای شهری باید هر ورود و خروجی را ثبت میکردند. اما امشب، برای هفت دقیقه، تمام دوربینهای آن محدوده چیزی نشان نمیدادند. نه تصویر سیاه، نه نویز، نه اختلال. فقط یک خلأ تمیز و بیصدا؛ انگار آن هفت دقیقه هرگز وجود نداشتهاند.

سرگرد لیلا صبوری زیر چتر نایستاده بود. باران روی موهای جمعشدهاش مینشست و قطرهها از لبه فکش پایین میآمد. او به صفحه شفاف تبلت پلیسیاش نگاه کرد و گفت:

«زمان مرگ بین هشت و یازده دقیقه تا هشت و هجده دقیقه. هفت دقیقه کور. خیلی تمیزه.»

کارآگاه جوان کنارش جواب داد:

«کیف پول، ساعت، حلقه... هیچچیز برده نشده. درگیری هم کم بوده.»

لیلا نگاهش را از صفحه برداشت و به جسد دوخت.

مرد حدود شصتسال داشت، کت گرانقیمت پوشیده بود و یک دستش به حالت عجیبی نزدیک سینهاش مانده بود؛ انگار لحظه آخر خواسته چیزی را نگه دارد. روی زمین، چند سانتیمتر آنطرفتر از دستش، یک ماژول شفاف به اندازه یک سکه افتاده بود. داخل آن، پالس ضعیفی از نور سبز روشن و خاموش میشد.

کارآگاه گفت:

«این چیه؟»

کارشناس صحنه جرم که تازه نزدیک شده بود، مکث کرد.

«شبیه قطعه ذخیره خاطرهست. مدل پزشکی. قدیمی نیست... ولی عمومی هم نیست.»

لیلا ابرو درهم کشید.

«یعنی یکی خاطره آورده صحنه قتل؟»

کارشناس با دستکش، قطعه را برداشت و در محفظه ایمن گذاشت.

«یا چیزی بیشتر از خاطره.»

باد سردی در کوچه پیچید. بوی فلز خیس و برق سوخته در هوا بود.

لیلا دوباره به جسد نگاه کرد. نام قربانی قاضی بهروز فکور بود؛ بازنشسته، کمحاشیه، با سابقه چند پرونده مهم امنیت سایبری. در پرونده اولیه هیچ دشمن آشکاری نداشت. دوربینهای ساختمان او را ساعت هشت و ده دقیقه وارد پارکینگ نشان میدادند. در ساعت هشت و هجده دقیقه، سنسور ضربان زیستی تعبیهشده در ساعتش، ایست قلبی شدید را ثبت کرده بود.

ولی چیزی جور نبود.

نهفقط بهخاطر قطعه حافظه.

بلکه به این دلیل که چهره مرد در لحظه مرگ، بیشتر از ترس، شبیه شناختن بود.

انگار قاتل را دیده بود و فهمیده بود چرا آمده.

لیلا به واحد دیجیتال گفت:

«این قطعه رو فوری بفرستید برای تحلیل عمیق. آفلاین. بدون اتصال به شبکه شهری.»

کارشناس سر تکان داد.

«بله، سرگرد.»

اما سه دقیقه بعد، وقتی نتیجه ابتدایی رسید، اولین چیزی که روی صفحه ظاهر شد، نه تصویر بود و نه صدا.

فقط یک جمله بود:

این پرونده را به آرمان رستگار بدهید.

—

آرمان رستگار در آپارتمانش نشسته بود و به دستگاه قهوهساز خیره مانده بود، انگار صدای شرهکردن قهوه از نازل میتوانست ذهنش را مرتب کند. آپارتمان در طبقه یازدهم برجی قدیمی در یوسفآباد بود؛ نه آنقدر مدرن که دیوارها همه لمسی و شیشهای باشند، نه آنقدر قدیمی که نتواند با شبکه شهر حرف بزند. ترکیبی از گذشته و آینده، دقیقاً مثل صاحبش.

روی دیوار روبهرو، سه نمایشگر بیصدا روشن بودند:

• نقشه زنده ترافیک شهر

• جریان دادههای عمومی شبکه شهری

• و قاب ثابتی از یک پرونده بستهشده

پروندهای با نام:

یگانه رستگار — خودکشی احتمالی

آرمان از جایش تکان نخورد.

بخار قهوه بالا میرفت و در نور سرد اتاق گم میشد.