رمان پروانه‌ی سیاه به قلم دنیز

ژانر : #عاشقانه #مافیایی #معمایی

خلاصه :

الارز، دختری که به دستان پر مهر پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شده بود، بعد از صانحه‌ی آتش‌سوزی و از دست دادنشان، وارد دنیای مافیایی‌ می‌شود تا خواهری که به گفته‌ی دیگران مرده تلقی شده بود را پیدا کند؛ چرا که به عقیده‌ و حس مادرانه‌ی پری‌خاتون، او هنوز زنده بود. الا در مسیر پر پیچ و خم زندگی‌اش همواره در پی خانواده‌اش می‌گردد تا دوباره آنها را کنار هم جمع کند اما در این بین گرفتار عشقی پر خطر با کسی که آوازه‌ی سیاهی‌اش لرزه به اندام‌ها می‌اندازد، می‌شود. الا درست زمانی که فکر می‌کند به نقطه‌ی درستی از مسیرش رسیده با دادستانی مواجه می‌شود که زندگی‌اش را دچار تحولی عظیم می‌کند...

🦋"مـقـدمــه"🦋:

در گوشه ای از تاریخ بنویسند...

که در جنگ بزرگ زندگی پیروز شد...

چرا که در جنگ بزرگتری به نام عشق...

باختی جبران ناپذیر داد...

باختی که خالی از برد نبود!

و بردی که خالی از باخت نبود!

باخت من به تو...

و باخت تو به من...

به تویی که مرا دیدی...

تویی که سیاهی بال‌هایم را دیدی...

سیاهی بال‌هایی که در

تاریکی نیمه شب پنهان بودند...

تو! مردی از جنس سیاهی شب!

مردی از جنس تاریکی....!

_باور نمیکنم! د....داری دروغ میگی!

مقابل نگاه بهت‌زده‌ام لبی تر کرد و پشت میز سلطنتی و خوش‌تراشی که معلوم بود دست‌رنج چندین ساله‌ی یک اوستای زبردست بود، درست پشت همان میز منفوری که همه‌ی حکم‌های کثیف دنیا را صادر میکرد، نشست.

با خونسردی تمام، دستانش را در هم گره کرد و به چشمانم خیره شد. گویی جز نفرت چیزی در عمق وجودش پیدا نبود.

_متاسفم خانم کوچولو، ولی حقیقت همیشه تلخه! اینجا دیگه آخر خطه!

خشک شده نگاهش می‌کردم. حس می‌کردم تمام ارگان‌های بدنم از کار افتاده‌اند. دهانم همچون ماهی باز و بسته میشد ولی صدایی برای شکستن این سکوت مرگبار پیدا نمیشد.

گویی جایی درست در اعماق وجودم چنان در هم شکسته بودم که این فروپاشی تا مغز استخوان‌هایم رسوخ پیدا کرده بود. این من، دیگر منِ سابق نمی‌شد، می‌شد؟

گلویم خشک شده بود. نمیدانم چگونه، اما صدایی که تا کمی پیش در دل سکوت گم کرده بودم را به چنگ گرفتم:

_نه....د...دروغه....دروغ میگی....د....دروغ...

(دبی، جمعه، 23 دسامبر 2024. ساعت 2:23 بامداد)

نفس نفس میزدم. ایستادم و دستانم را روی زانوانم بند کردم. از کمبود اکسیژن به خس خس افتاده بودم. گویی سینه ام از شدت سرمای هوا، سنگ شده و راهی برای نفس کشیدن نبود. گویی ریه‌هایم یخ بسته بودند. حتی اگر آنها مرا نمی‌کشتند، این آسم لعنتی قطعا مرا می‌کشت!

درست همین امشب....این شب نحس..نحسی‌ای که حتی ستاره ها را هم خاموش کرده بود؛ که مبادا سخن بگویند...که مبادا نشان از لکه‌ی سیاهِ شب بر روی جامه‌ی سپید زمین بدهند، صدای داد کسی در کوچه پس کوچه‌های نفرین شده‌ی شهر، پیچید:

_بدویییننننن...بی عرضه هااااا... پیداش کنینننن....وگرنه رئیسس هممونو میکشههه.....بجنبینننن....

چشمانم تا آخرین حد ممکن گرد شدند. لرزی عجیب به سراسر وجودم نشست. به سختی هوای سرد زمستانی را به ریه‌هایم کشیدم. دهانم از فرط ترس و بی نفسی، باز مانده بود. قفسه سینه ام مدام بالا و پایین میشد تا نمیرم؛ تا قربانی این فلاکت نباشم؛ که زنده بمانم‌؛ که فقط زنده بمانم!

به خس‌خس افتاده بودم. با چشمانی دودوزن به اطراف نگاهی سرسری انداختم و وقتی که از نبودشان مطمئن شدم، بی آنکه بدانم پایان این کوچه پس کوچه ها به کجا خطم میشود، دویدم....با آخرین توانی که در جانم مانده بود، دویدم. ترس در سراسر وجودم به جوش و خروش افتاده بود.

صدای قدم های سریع کسی را از پشت سرم شنیدم؛ لحظه ای سر برگرداندم که کاش برنمیگرداندم...کاش برنمیگشتم.

به کسی برخورد کردم و چند قدمی به عقب، روی زمین پرت شدم. "آخ" بلندی گفتم و لب گزیدم. صورتم از شدت سرمایی که به بدنم منتقل شده بود، درهم شد. موهایم روی صورتم ریخته شده و هیچ جایی را نمی‌توانستم ببینم. سرم را به چپ و راست تکان دادم و وقتی که پرده‌ی موهایم از مقابل نگاهم کنار رفتند، با چشمانی وق‌زده به مرد مقابلم نگاه کردم.

در این چند روزی که در اسارت او بودم بلایی نمانده بود که به سرم نیاورده باشد. باورم نمیشد که بعد از این‌همه تلاش برای فرار کردن دوباره گیر افتاده باشم. باورم نمیشد که این‌همه تلاش به هیچ و پوچ خطم شده باشد.

اما زندگی همین بود، مگر نه؟! زندگی پر از ناباوری‌هایی بود که باورهایت را یکباره در هم بشکند و دست آخر بگوید، ای وای! چه بلایی بر سر خودت آوردی؟! گویی جز تو مقصر دیگری در این دنیا وجود ندارد. گویی تنها گناهکار این عالم تویی. و گناه من....شاید تنها گناه من فرزند او بودن، بود.

در حالی که اسلحه را به سمت سرم، درست جایی وسط پیشانی‌ام نشانه گرفته بود، با همان لبخند چندش‌آوری که در این چند روز مجبور به تحمل کردنش شده بودم، گفت:

_کجا با این عجله موش کوچولو؟! بودی حالا!؟

خواستم بزاقم را قورت دهم اما دهانم از فرط سوز و سرمای هوا و آن همه دویدن، خشک شده بود. مقابلم روی یک زانو به سمتم خم شد.

تره‌ای از موهای لختِ بلندم را میان انگشتانش گرفت؛ با همان نگاه رقت‌انگیزی که در این چند روز مرا تمام و کمال، همچون خریداران کالا، آنالیز کرده بود، گفت:

_حیف شد که نمیشه بیشتر از این زنده بمونی. کارا هم که نتونست به دادت برسه. از اولم گفته بودم اون مال این حرفا نیست ولی تو زیادی امیدوار بودی، موش کوچولو!

سراسر وجودم سوزن‌سوزن شد. نه از سوز سرما‌؛ بلکه به خاطر حرفی که زده بود. اما من همچنان امید داشتم. شاید هم چیزی فراتر از امید...چرا که مطمئن بودم، او هرگز مرا به دست آنها رها نمی‌کند.

نگاهم را کمی بالا گرفتم؛ نفس در سینه‌ام حبس شد. در تاریکی شب، کسی پشت سرش ایستاد. نگاهم کم کم به بالا کشیده ‌شد و به چهره اویی که در سیاهی شب، آخرین شمع امیدم را روشن ساخته بود، خیره ماند. اسلحه را روی سرش گرفته بود:

_بهتره با انگشتات خداحافظی کنی!

جهانگیر خندید و اسلحه را به پهلویم فشار داد که نفسم بیش از قبل در سینه حبس شد.

_وای....وای...وای....کارا! چه عجب، از اینورا راه گم کردی، پسر؟!

کارا از میان دندان های کلید شده‌اش غرید:

_یه حرفو دوبار تکرار نمیکنم، جهانگیر! سومی هشدار نیست! مرگه!

جهانگیر با حرص چشم بست و دندان غروچه‌ای کرد‌؛ موهایم را رها کرد. از جایش برخاست و مقابل کارا ایستاد.

_معلومه خیلی سوگلیتو دوست داری! منم دلم میخواست یه دستی ببرم ولی خب یکم زیادی وحشیه!

سپس جای شکستگی روی سرش را که پانسمان شده بود نشان داد. تک ابرویی بالا داد و رو به من با خونسردی تمام گفت:

_دسته گل توعه؟!

درحالی که سعی میکردم تنها کمی راحت‌تر نفس بکشم که همانجا پس نیوفتم، سرم را به نشانه مثبت تکان دادم. از حالت نیم خیز در آمدم و سعی کردم از جایم برخیزم و بایستم، اما نتوانستم. درد شدیدی در ناحیه مچ پایم احساس کردم و "آخ"ی زیر لب گفتم. لب گزیدم.

لعنت به او...مچ پایم پیچ خورده بود. با درد همانجا نشستم و نگاه منتظرم را به آن دو دوختم. کارا از من رو گرفت و با انگشت شصتش گوشه لبش را خاراند. با پوزخند گفت:

_که یه زن سرتو شکونده! اونم زنِ عمارتِ من!

سپس نیم نگاهی به من انداخت و با حالتی متاسف، سرش را به چپ و راست تکان داد:

_خب..اشتباه کرده دیگه! باید یه جوری میزد که زنده نمونی!

سپس پوف کافه‌ای کشید و گفت:

_انگار اینم افتاد گردن خودم!

به محض تمام شدن حرفش، با پیشانی‌اش محکم به صورت جهانگیر کوبید و به سمتش حمله ور شد. به سختی از جایم برخاستم. خواستم به سمتشان بروم که حضور کسی را در اطراف حس کردم. سرم را به اطراف چرخاندم.

مردی را دیدم که صورتش با ماسکی سیاه پوشانده شده بود و کلاه کپ سیاه‌رنگی به سر داشت. دستکش‌هایی از جنس چرم همچون کتش پوشیده بود؛ و اسلحه‌ای که مرا مرا مات خودش کرده بود. اسلحه‌ای که مرا نشانه گرفته بود!

ماشه کشیده شد و من چنان جیغ زدم که به گمانم گوش آسمان کر شد. صدا خفه کن روی اسلحه مانع از پخش شدن صدای شلیک شد.

در آن سوز و سرمای زمستانی، لحظه ای حس کردم جایی درست کنار قلبم سوخت. گویی مذاب ریخته باشند. مرد پا به فرار گذاشت و من مبهوت، با دهانی باز و نفسی که دیگر راه رهایی‌اش را گم کرده بود، قدمی به عقب برداشتم و بی آنکه بتوانم تعادلم را حفظ کنم، روی زمین آوار شدم.

حس می‌کردم نفس ندارم. لرزی عجیب و ناآشنا به وجودم رسوخ پیدا کرده بود. جاری شدن آن حجم زیاد خون را حس میکردم؛ و نگاه میخ‌شده‌ی کسی روی خودم را!

چنان دادی زد که به گمانم تارهای صوتی‌اش را از هم گسسته بود. شاید به سمتم دویده بود اما من بی جان‌تر از آن بودم که بخواهم چشمانم را برای دیدنش باز نگه دارم!

***

(20 سال قبل)

صدای گریه‌های نوزادش در گوش اتاق طنین انداز شد. بالاخره بعد از گذر حدود هشت ماه تصمیم گرفته بود به خانه داوودخان برود و دخترکش را ببیند. دخترک از همین حالا هم به طرز عجیبی مانند نیمه‌ی دیگر سیب ممنوعه‌اش بود... نیمه‌ی مادرش!

مادری که نفسش بریده شده بود. دخترکش روی تخت دراز کشیده بود. گریه میکرد و دست و پا میزد. اما او درست مقابل تخت روی تک صندلی مقابل میز چوبی بود و در حالی که موهایش را به چنگ گرفته بود، ماتم زده، خیره به در و دیوار نگاه می‌کرد.

پری خاتون دخترک را روی تخت گذاشته بود. اما او حتی توان دیدنش را نداشت که اگر می‌دید تمام تنش سست میشد و حتی توان حرکت هم از او صلب میشد. دخترکش گریه میکرد. گریه میکرد و او بیش از پیش بند دلش پاره می‌شد.

همان دخترکی که بی صبرانه انتظار دیدنش را میکشید. همان دخترکی که شب و روز چه رویاها که برای با او بودن نبافته بود. همانی که بی صبرانه انتظار در آغوش کشیدنش را میکشید...

پری خاتون و داوودخان ،جدا از نامی که او برایش انتخاب کرده بود، نام انتخابی همسرش را به دخترک داده بودند....الارز!

حتی با فکر کردن به نامش هم بغض به گلویش چنگ می‌انداخت. آن دو عاشقان دل خسته ای بودند که پس از جنگی طولانی و گذر از غیرممکن‌ها به یکدیگر رسیده بودند.

اما حالا...از آن تیم پنج نفره‌ای که قول محافظتش را داده بود، تنها سه نفر باقی مانده بودند. صدای گریه های الارز داغونش کرده بود. چه کسی میتوانست بشنود و زنده بماند؟

دو دستش را پشت گردنش قفل کرده و به صورت رفت و برگشت روی پشت گردنش میکشید. کلافه شده بود. جانش به در می‌رفت اما دستش توان دراز شدن به سمت او را نداشت.

پری خاتون و داوودخان بیرون اتاق منتظر ایستاده بودند و از لای در نیمه‌باز اتاق به او خیره مانده بودند. هردو منتظر بودند تا او خودش برای در آغوش گرفتن الارز پیش قدم شود. اما او هربار که از جایش برمی‌خاست، دستش را با تردید به سمتش دراز میکرد و هر بار مشت میشد.

دوباره نشست و دستانش را مشت کرد و محکم روی پاهایش کوبید. اینبار با بی قراری‌ای که وجودش را آزار میداد، سریع بلند شد و به سمتش رفت.

دخترکش را آرام و با تردید در آغوش کشید. در کمال ناباوری طوی نکشید که دخترکش به خوابی عمیق فرو رفت.

تا می‌توانست او را بویید. انگار در آن لحظاتی هرچند کوتاه، قرن‌ها خوشبختی را زندگی کرده بود. حسرت دوری این چندماه کذایی را به ریه‌هایش کشید.

دلتنگی چقدر سخت بود. دوری از او سخت‌تر...اگر پروانه برایش امانتی‌هایی به جا نمی‌گذاشت تا مراقبشان باشد، قطعا خودش برای هم‌آغوشی با مرگ پیش‌قدم میشد. اما نه...هنوز زمانش فرا نرسیده بود.

آرام به سمت در رفت و آن را باز کرد. به محض باز شدن در، پری خاتون و داوودخان را دید. پدر و مادرش در این مدت زمان سخت، برای فرزندانش کم نگذاشته بودند.

حسابی منت دارشان بود که در این روزهای سختی که نمی‌دانست تحمل سپری کردنشان را دارد یا نه، که چنین روزهایی قابلیت سپری شدن را دارند یا نه، از فرزندانش مراقبت کرده بود.

پری خاتون با مهربانی‌ای که به بغضی غم‌آلود آغشته بود، گفت:

_میبریش؟!

مردد بود. کار ساده‌ای نبود. در واقع هیچوقت کار او به این سادگی نبود. حال باید با این فرشته کوچک چه میکرد؟! باید او را هم همراه خودش به دل آتش میکشاند؟! یا اینکه او را تنها میگذاشت و شاید هم بعدها باید نفرت او را نسبت به خودش به جان میخرید؟!

برایش مهم نبود که از او متنفر شود، تنها چیزی که برایش مهم بود، زندگی مفرح و امنیتی بود که حق داشت، داشته باشد. خیره به نگاهِ منتظر پری خاتون گفت:

_نه!

(الارز)

قدم زنان در جنگلی مه‌آلود به سمت ناکجاآباد پیش میرفتم. هرچه بیشتر پیش میرفتم آشنایی بیشتری را احساس می‌کردم. گویی قبلا هم در اینجا حضور داشته‌ام.

به باغی رسیدم؛ عطر گل‌های نرگس که ردیف جلویی کنار سنگفرش‌ها را پر کرده بود، مدهوشم کرده بود. با حالتی گیج و منگ زیر لب زمزمه کردم:

_اینجا چرا انقدر آشناس...

ناگهان پسربچه‌ای با دوچرخه‌اش به سرعت از کنارم رد شد. از این آمدن ناگهانی‌اش یکه خوردم و فوراً خودم را عقب کشیدم.

نگاهم به زنی افتاد که با موهای بلند قهوه‌ای روشن، دست به کمر و با شکمی برآمده که نشان از بارداری‌اش میداد، به سمت پسرک می‌رفت.

یک دستش را روی پیشانی اش به عنوان سایه‌ای برای چشمانش گذاشته بود تا نور چشمانش را اذیت نکند. برای همین صورتش چندان مشخص نبود. با صدای تقریبا بلندی داد زد:

_ایکلای!!! بیا بریم داخل...سفره حاضره، میخوایم غذا بخوریم!

صدایش لطیف و زیبا بود. گویی از جنس بلور باشد. شاید هم به نرمی برگ گل! صدای آشنای مردی را که از پشت سرم می آمد، شنیدم. چشمانم به آنی گرد شده و دهانم از فرط تعجب باز مانده بود. با تردید به همان سمت برگشتم که خون درون رگهایم یخ بست.

_ایلکای بسه! بریم خونه. مامانت خسته شده!

کم مانده بود چشمانم از کاسه بیرون بزنند و مقابلم روی زمین جولان دهند. ناباور نگاهشان می‌کردم:

_بابا؟

قدم‌های بلندش را به سمتم برمیداشت اما گویی مرا نمیدید. ناخودآگاه عقب کشیدم تا به او برخورد نکنم. نگاهم به زن افتاد که لبخندی زد و دستی را که تا کمی قبل سایه‌ی چشمانش در مقابل آن آفتاب سوزنده بود، برداشت.

تازه توانستم چهره‌اش را واضح ببینم. با دیدنش نفسم در سینه حبس شد. گویی در لحظه در آینه به خودم نگاه میکردم. نفس نمیکشیدم. نفسی نداشتم که بخواهم به ریه‌هایم بکشم. همچون مجسمه‌های یخی، سراسر وجودم منجمد شده بود.

چشمان آبی اش...موهای قهوه‌ای روشن بلندش... پوست سفیدش...لبخند بی نقصش...همچون الهه‌ها بود. این...این زن...

پدر با لبخند دندان‌نمایی شکم برآمده‌اش را به آرامی نوازش کرد و به سمتش خم شد:

_خوشگلای بابا چطورن؟!

گویی کسی مرا از داشتن اکسيژن محروم کرده بود که اینگونه نفس‌هایم بریده شده بودند. آرام چشم بستم که لرزی عجیب به تن و روحم نشست. این زن...این مرد...

_بابا؟!

چشم باز کردم و پسرک را نگاه کردم. حس می‌کردم در باتلاق مرگ دست و پا میزنم.

_بگو باباجون...

با لبخند ناشی از کنجکاوی‌اش سرش را کمی روی شانه‌اش خم کرد تا پدر را بهتر ببیند.

_پس دوقلوها کِی به دنیا میان؟!

هردو با یک نگاه به یکدیگر، لبخندی به رویش پاشیدند. زن در حالی که یک دستش روی شکم برآمده‌اش بود و لبخند عریضی به لب داشت، دست دیگرش را به موهای پسرک کشید.

_یکی دو هفته‌ی دیگه باید صبر کنی!

پسرک با صورتی افتاده و تخس یک پایش را روی زمین کوبید:

_هوف...ای بابا، این که خیلی زیاده!

پدر مقابل ایلکای روی زمین زانو زد. دستی بر سر ایلکای کشید و کمی موهای مرتبش را به هم ریخت. با لبخند دندان‌نمایی گفت:

_ببینمت، نکنه خیلی دوسشون داری؟!

ایلکای تندتند لبخند زد و سری به نشانه مثبت تکان داد:

_وقتی به دنیا بیان همیشه ازشون مراقبت میکنم.

قطره اشکم از گوشه چشمم بر روی گونه‌‌ی صحرای برهوتم چکید. لبخند غمگینی روی لبم نشست. پدر از جایش برخاست و دست ایلکای را گرفت. دست دیگرش را پشت سر زیباروی کنارش قرار داد. هر سه به سمت خانه قدم برمی‌داشتند. هنوز هم باورم نمیشد که این زن مادرم باشد. هنوز باورم نمیشد که این همان زنی بود که مرا در بطن خودش رشد داده بود.

با بغض به منظره‌ی روبه‌رویم خیره شده بودم. این مرد... آرش شاهزاد!... پدرم بود؛ و این زن...پروانه دیبا...مادَرم....!

هم‌زمان با صدای ناگهانی شلیک گلوله‌، جیغی زدم و سرم را به سرعت خم کردم. به سمت درختی رفتم تا پناه بگیرم اما با شلیک بعدی سر جایم خشکم زد. کمر زن به خون نشسته بود! پدر نعره زد و به سمتش خیز گرفت:

_پروانههههههه!

با چشمانی گرد شده و دهانی که از فرط ترس و حیرت باز مانده بود، سر بالا آورد و نگاهش به من وحشت زده افتاد. گویی مرا میدید. حس ضعف داشتم.

نگاهش خیره به جایی روی شکمم بود. با تردید سر خم کردم و به شکمم زل زدم. خونی بود...

گلوله ای که به او اصابت کرده بود مرا هم زخمی کرده بود؛ چرا که این من بودم که در بطن او جان میدادم!

با بهت به یکدیگر نگاه میکردیم که در یک آن چشم‌هایم سیاهی رفتند و همزمان، هردو در مقابل یکدیگر روی زمین آوار شدیم.

دستم را بند زخم روی شکمم کردم و به خس خس افتادم. به سختی نفس می‌کشیدم. این زن، مادرم بود!

چشمانم تار شده و در حال بسته شدن بودند که گویی کسی نامم را فریاد زد. صدایی آشنا...از دوردست‌ها. گویی هرچه بیشتر می‌گذشت، صدا نزدیک و نزدیک‌تر میشد.

من در لحظه تنها به مادری فکر میکردم که هرگز مرا در آغوش نگرفته بود، چرا که دستانش سردتر از آن بودند که توان گرمابخشی به وجود تازه جوانه زده‌ی نوزادش را داشته باشند.

نفس نفس می‌زدم. ذره ذره جان میدادم و در لحظه تنها به مادری فکر میکردم که هرگز او را ندیده بودم...و اکنون...تنها در سناریوی مرگش همچون تماشاچی، کم و بیش نقش بازی کرده بودم! نقش یک مُرده!

چشمانم سیاهی را در آغوش گرفتند و من غرق در صدایی که نامم را فریاد میزد، به خوابی عمیق فرو رفتم:

_الاااااااااا...

.....

حس میکردم چندین و چندبار روی تخت کوبانده شده‌ام. گویی کسی به من شوک میداد. شوکی برای برگشت... کاش نمیداد. کاش هر که بود نجاتم نمی‌داد.

من از این برگشتن‌های توخالی بی‌زار بودم. کاش مرا به حال خودم بگذارند. بگذارند که به جای هر روز مردن، یک بار بمیرم. که مرگ یک بار باشد و شیون هم یک بار!

صدای داد کسی که بی‌شباهت به صدای ایلکای نبود را از دور می‌شنیدم:

_الااااااااا...باز کن...چشماتو باز کن...

گویی صدای دیگری هم در میان داد و هوارهای ایلکای، مرا طلب میکرد:

_الا...الااااااااا....

حس سبکی می‌کردم...گویی بین این دنیا و آن دنیا گیر افتاده بودم. گویی از دوطرف کسانی بودند که هرکدام مرا به سمت خودشان می‌کشیدند.

حس کردم باری دیگر روی آن تخت سفت و سرد جابه‌جا شده‌ام که دوباره به خوابی عمیق فرو رفتم.

تنها صدای بوق ممتدی را می‌شنیدم که روح و روانم را کمی تسکین میداد. شاید هم صدای فریادهای پیاپی‌ای که مرا تا آخرین لحظه‌ی هوشیاری‌ام، صدا میزد.

....

_الارز...

در عالم کودکی خودم به این فکر میکردم که چرا وقتی با دختر همسایه بازی میکردم نتوانستم جواب سوالش را بدهم که پرسیده بود "_مامان بابات کجان؟!" و من در جواب تنها به جایی غیر از چشمان کنجکاو اویی که در انتظار جواب من بود، خیره شده بودم و لام تا کام حرفی نزده بودم.

که دوباره پرسید "_مامانم خیلی قرمه سبزیای خوشمزه ای درست میکنه، مامان تو هم بلده درست کنه؟!" و من بیشتر غرق در افکاری شده بودم که هربار همچون سیلابی عظیم مرا آواره‌ی هزار و یک مملکت و غربت دیگر میکرد.

گویی در این دنیا نبودم و تنها به این فکر میکردم که من حتی مادرم را ندیده بودم چه برسد به آنکه دست پختش را چشیده باشم و از خبرگی دست پخت معرکه‌اش تعریف کنم. من فقط قرمه سبزی های پری خاتون را دوست داشتم...

اصلا چرا من بی مادر شده بودم؟!...خان بابا همیشه میگفت که مادرم فرشته‌ی خدا شده و من همان دم با لحنی غمگین و چشمانی که دیگر ظرفیتش از حد معمول پر شده بود، پرسیده بودم که:

"_باید خوشحال باشم؟! نمیشه گریه کنم و مامانم برگرده؟! فرشته بودن که همیشه خوب نیست..."

و امان از آن دم که مامان پری سرم را بوسید و گفت:

"_فرشته ها هیچوقت بچه هاشونو ول نمیکنن قربونت بشم! مامانت همیشه باهاته...هروقت پروانه هارو دیدی...بدون مامانت اومده! "

نگاه مغمومم را به او دوختم و با بغض لب زدم‌:

"_ولی این دلیل نمیشه که من هیچوقت بغل مامانمو نخوام..."

اینبار مامان پری هم نتوانست مانع سد غم و اندوهش شود که گونه هایش تر شدند و سفیدی چشمانش به قرمزی خون رگهایش تغییر رنگ دادند.

آبی چشمانش در میان آن دریای خون منظره بدی را برایم تداعی کرده بود. گویی در دریای بی کران چشمانش قتل عام کرده باشند.

مرا سخت در آغوش گرفت. سرم را روی سینه اش خواباند و موهایم را با ملایمت نوازش می‌کرد.

خان بابا آمد و دستان پر مهرش را پای چشمان مامان پری کشید و اشک‌هایش را پاک کرد.سپس بوسه ای روی سرش زد و با غم مشهود در صدایش گفت:

"_تقدیر الهیه دختر قشنگم..."

با بغض گفتم:

"_من فقط مامانمو میخوام..."

همچون کودکانی که بهانه نبود مادرشان را می‌گیرند، هق زدم:

"_من مامانمو میخوام...."

...

_وضعیتش چطوره؟!...

در حالی که به برگه های درون دستش نگاه میکرد، گفت:

_خطر از بیخ گوشمون رد شد...راستش من زیاد امیدی به زنده موندنش نداشتم، چون وضعیتش خیلی حاد بود!

کمی دیگر به برگه های درون دستش نگاه کرد و با خودکار سرمه‌ای رنگش که دسته‌ای طلایی داشت، چیزی روی آن نوشت و سپس نگاهی به چشمان منتظرش انداخت:

_هر وقت به هوش اومد معاینه نهایی رو انجام میدیم بعدش درمورد وضعیتش کامل باهاتون حرف میزنم.

با چشمانی ترسیده و صدایی که هراس و نگرانی در آن موج میزد پرسید:

_چرا، مگه چیشده؟

....

با آخرین توانی که در جانم داشتم به پلک های سنگین و خسته‌ام تکانی دادم اما چندان موفق نبودم.

نور بیش از حد سفید اتاق، گرد سیاهِ نشسته بر چشمانم را تهدید به رفتن می‌کرد. اما ظاهرا سیاهی، دل به دل چشمان محزون من داده بود که دل کندن برایش سخت شده بود.

اینبار هرچه در توان داشتم جمع کردم و کم کم پلک های سنگینم را باز کردم. اولین چیزی که متوجهش شدم ماسک اکسیژن روی صورتم بود. کمی سرم را به چپ و راست تکان دادم تا منشأ صدا را پیدا کنم.

همه چیز برایم به طرز عجیبی گنگ بود. هیچ درکی از محیط اطرافم و دستگاه‌های بالای سرم نداشتم. کمی با بی‌حالی چشم چرخاندم و سعی کردم هوشیاری‌ام را به دست بیاورم.

چشمانم را بستم و سعی کردم کمی به مغزم فشار بیاورم. صحنه های کوتاهی از آخرین باری که در میان برف های زمستانی میدویدم را به خاطر آوردم. فرار کرده بودم.

خنده های چرکین جهانگیر...سر بزنگاه رسیدن کارا...آن مردک سیاه پوش...صدای گلوله...خون...خونِ من! من تیر خورده بودم!

نفسم از یادآوری آن صحنه‌ها گرفت. آرام چشم باز کردم. به سختی دست بلند کردم و ماسک اکسیژن را کمی پایین کشیدم.

سعی کردم کمی خودم را بالا بکشم اما تنم به حدی سنگین شده بود که توان کوچکترین حرکت را نداشتم.

اینبار با فشاری بیشتر، تکانی به خودم دادم که جای زخمم تیر کشید. از فرط هجوم این حجم از درد ناگهانی چشمانم را سخت فشردم، گویی این‌گونه برایم قابل تحمل‌تر میشد اما دروغ محض بود.

کمی به پاهایم تکانی دادم اما....با چشمانی گرد شده نگاهم را به پای چپم دوختم. گویی تمام وجودم چشم شده بود تا مطمئن شوم که اشتباه کرده‌ام. اما نبود؛ اشتباه نبود؛ پای چپم را حس نمیکردم!

دهانم از ترس و حیرت باز مانده بود که در همین حین در باز شد و پرستار بی‌حواس وارد اتاق شد. زمانی که به تختم رسید سر بالا آورد و ابتدا با تعجب و سپس با خوشحالی که باعث هول‌زدگی‌اش شده بود، گفت:

_ای وای....وای تکون نخور....الان دکتر رو خبر میکنم.

سپس دوید و به سرعت از اتاق خارج شد. اما من مسخ شده به پایی نگاه دوخته بودم که آن را حس نمیکردم. حس کردم به محض خروج پستار، شخصی وارد شد.

همچون مجسمه‌های خشک شده‌، پلک نمیزدم. گویی زمان برایم ایستاده بود. با صدای کسی که باعث چنگ انداختن حسرت به دیوار قلبم شده بود، خون درون رگ‌هایم دوباره به گردش در آمد.

_الا؟

آرام آرام سر بالا آوردم و خشک شده نگاهش کردم. آن دو گوی سیاه همچون سیاه چاله‌های عمیق و سرمازده‌‌ای بودند که در قلب زمستانی من کوره آتش به پا می‌کردند. کمی بعد دکتر وارد شد و با اخم ریزی به سمتم آمد:

_تو چرا نشستی؟! عمل سختی داشتی، دراز بکش..باید استراحت کنی!

مبهوت لب زدم:

_پام....

دکتر با کنجکاوی پرسید:

_چی؟!

جوشش اشک را در چشمانم احساس می‌کردم. با ترس و بهت زمزمه کردم:

_پام....پامو...حس نمیکنم....

نفس‌هایم تند و منقطع شده بودند. ترس وجودم را فرا گرفته بود:

_حس نمیکنم...پای چپمو...حس نمیکنم...چ....چرا حس...نمیکنم...؟

دکتر دست روی شانه‌هایم گذاشت و مرا به سمت عقب هدایت کرد تا دراز بکشم. سپس با لحن دلسوزانه‌ای که خونسردی و آرامش در آن احساس میشد، گفت:

_آروم باش...نفس عمیق بکش...آروم و منظم...خوب میشه...چیزی نیست، بذار معاینه ات کنم...

ملحفه را از روی پای چپم کنار زد. خودکارش را از جیب روپوش پزشکی سفیدش درآورد و روی پای چپم از زانو تا نوک انگشت شصت کشید:

_چیزی حس میکنی؟!

مبهوت سرم را به نشانه "نه" تکان دادم. حس نمیکردم...اینبار سوزنی را برداشت و آن را روی ساق پایم فرو کرد:

_حالا چی؟!

در حالی که قطره اشک سمجی از چشمم سقوط می‌کرد، ناامیدانه سرم را به نشانه "نه" تکان دادم. حس نمیکردم! من حتی وجود خودم را هم در این دنیای خراب شده حس نمیکردم. خودکارش را در جیب گذاشت و بیخیال لب زد:

_خیلی خب...لازم نیست بترسی...همه اینا نرماله...اینا عوارض جانبی بعد از عمله...اگه بعد عمل عوارض خود به خود نرفت، به مرور با فیزیوتراپی خوب میشه!

سپس رو به پرستار چیزی گفت و به سمت کارایی که در یک گوشه اتاق تنها نظاره‌گر من بود، رفت. هر دو باهم از اتاق خارج شدند.

آخرین نگاه های کارا را موقع خروج از اتاق روی خودم حس میکردم. گویی برای اولین‌بار نگرانم شده بود.

روی تخت دراز کشیده و دستانم را در هم گره زدم. نگاه خیره‌ام را به سقف سفید اتاق دوخت زدم. گویی میان آن همه سپیدی، چیزی پنهانی وجود داشت که اینقدر دقیق در پی دیدنش میگشتم.

لباس هایی که ایلکای برایم آورده بود را به سختی تن زدم. یک سویشرت و شلوار سیاه...سیاهِ سیاه، به سیاهی زندگی من! روی تخت نشسته بودم و منتظر آمدنشان بودم تا زودتر از این خفقان خلاص شوم.

حدودا دو هفته‌ای را در بیمارستان سر کرده بودم تا به گفته‌ی دکتر از خطرات احتمالی جلوگیری شود؛ تا از اینی که هستم، بدتر نشوم! هنوز هم پای چپم را کم و بیش احساس نمیکردم. دکتر میگفت که روند بهبودی‌ام تماما به خودم و روحیه‌‌ی نداشته‌ام بستگی دارد.

بغض گریبان‌گیرم شده بود. قطره‌ی اشک سمجی از گوشه‌ی چشمم ریخت و روی روبالشتی سفیدِ تختی که معلوم نبود چند نفر تا به امروز روی آن جان داده بودند، جان داد.

صدای آرامِ باز شدن در اتاق را شنیدم. هل شده، سریع دستی به چشمانم کشیدم و چندین بار پشت سر هم پلک زدم تا آثار آن هوای ابری را کسی نبیند.

آرام نیم خیز شدم و به کمک دستانم سر جایم نشستم. مضطرب دستی به موهای درهمم کشیدم. نفسم را کلافه به بیرون از زندان دلم فرستادم تا او هم اندک هوایی تازه کند و دوباره به سلولش برگردد.

دکتر به همراه ایلکای و کارا وارد شد. با دقت به برگه های درون دستش نگاه میکرد. گره ابروانش هر لحظه شدید و شدیدتر میشد.

به محض اینکه سر بالا آورد، استرس و نگرانی تمام وجودم را فرا گرفت. گویی لبه‌ی پرتگاهی ایستاده بودم که نه راه پس داشت، نه راه پیش..

یا باید تعادلم را حفظ میکردم و ریشه هایم را در خاک محکمتر میکردم تا مبادا روزی اسیر آن دره‌ی خوش خط و خالی که طلب داشتنم را میکرد، بشوم و برای خودم عاقبت بدتری را رقم بزنم، یا اینکه باید خودم را کاملا رها می‌کردم و با خواست خودم دل به دلش می‌دادم.

در هر صورت تفاوتی نمی‌کرد. قانون جاذبه همیشه پایدار بود. در کمال جدیت گفت:

_نمیتونم مرخصتون کنم!

گویی یک سطل آب یخ روی سرم ریخته باشند، با بهت و نگرانی گفتم:

_چ...چی...چرا؟!...مگه چیشده؟

بی آنکه نگاه از برگه‌های درون دستش بگیرد، عصبی، کمی گوشه‌ی ابروی چپش را خاراند:

_باید تحت نظر باشی، باید یه سری آزمایشات انجام بشه تا شکای منم بر طرف بشه!

با کنجکاوی لب زدم:

_شک؟! شک به چی؟!...مگه مریضم؟!

با قاطعیت لب زد:

_ممکنه باشی!

به آنیِ آن لحظه، قلبم ریزش کرد. گویی کسی مرا از لبه‌ی آن پرتگاه هل داده بود و حالا چشم بسته به سوی سرنوشتم سقوطی آزاد را تجربه میکردم. سپس رو به آن دو گفت:

_شما هم بهتره برین. ما حواسمون بهشون هست. نگران نباشین! اینجوری فقط بیمارستانو الکی شلوغ میکنین.

ایلکای با اخم ریزی پرسید:

_نیاز به همراه نداره؟! نمیشه یه نفر اینجا باشه؟!

دکتر با لحن تند و تیزی که بر خلاف همیشه از او برای اولین بار در این در هفته دیده بودم، گفت:

_معلومه که نه آقای محترم! اینجا بیمارستانه! قرار باشه هرکی که میاد، چند نفرم دنبال خودش بکشونه اینجا که کارمون زاره!

کارا چیزی نمی‌گفت و تنها مرا نگاه میکرد. گویی در اعماق چشمانم به دنبال چیزی میگشت. چیزی که گمشده بود و کسی پیدایش نکرده بود! ایلکای به سمتم آمد. به نرمی کمرم را نوازش کرد و بوسه‌ای بر خرمن موهایم زد:

_نگران نباش، باشه؟! میبرمت پیش بهترین دکترا و بیمارستانا...خوب میشی! قول!

با بغض لبخندی زدم که او هم متقابلا لبخندی زد. از همان لبخندهای گرم برادرانه که قلب یخ‌زده‌ی هر خواهری را گرم میکند.

کارا به سمتم آمد. خم شد و پنهانی، چیزی را در جیبم گذاشت. لحظه‌ی آخر چیزی دم گوشم گفت که با چشمانی گرد شده نگاهش کردم.

"_مراقبت کن!"

از حرفش اخم ریزی کردم. صاف ایستاد و موقع رفتن چشمکی حواله‌ی قلب بی جنبه‌ام کرد. حتم داشتم که مرد مقابلم حتی روحش هم خبر نداشت که با هر حرکتش چه بلایی بر سر قلبم می‌آورد!

شب شده بود. وقتی پرستار برای تعویض مجدد لباس‌ها و سرمم آمده بود، اصرار به ماندن همان لباس هایی که ایلکای برایم آورده بود، کردم و او هم دیگر مخالفتی نکرد.

به پرستار گفته بودم قبل از رفتن، برق‌های اتاق را خاموش کند تا کمی استراحت کنم. اما چندان موفق نبودم. هجوم ناگهانی افکار پیچ در پیچم به مغز خسته و درمانده‌ام، کلافه‌ام کرده بود.

جدایی از همه این‌ها، از حرف‌های دکتر چندان حس خوبی نگرفته بودم؛ نه که از مبتلا بودن به بیماری‌ای عجیب و غریب به هراس افتاده باشم، نه!

این دکتر از ابتدای بستری شدن من تا به حال مهربان، خونسرد و مطمئن سخن می‌گفت...اما حالا...دست پاچه بود و با اخم‌هایی که ساختگی‌ بودنش در نظرم پیدا بود، سعی در پنهان ساختن اضطراب زیرپوستی‌‌اش داشت. پیشانی‌اش به عرق نشسته بود و مدام به پیشانی‌اش دست میکشید.

تمام حالات و سخنانش را در سرم مرور میکردم و مدام به پازلی میرسیدم که تکه‌هایش هیچ جوره در کنار هم جور نمیشدند. پرستار مرد وارد اتاق شد. از نیامدن پرستار شخصی‌ام جا خورده بودم.

غیر از او هیچکس دیگری اجازه‌ی ورود نداشت. ایلکای شخصا به او تاکید کرده بود. پس پرستار قبلی کجا رفته بود؟! در لحظه استرسی عجیب به اعماق قلبم نشست.

ماسک روی صورتش که مانع از دیدن چهره‌اش میشد، بیشتر از هرچیزی مرا دچار استرس میکرد. چشمانش چنان ترسناک بودند که در دل تاریکی هم میتوانستم تشخیص دهم که او یک پرستار واقعی نیست!

چرا که گمان میکرد من خوابیده‌ام! با یک ویلچر به سمتم می آمد که فورا چشمانم را بستم. آرام ملحفه را کنار زد و دست زیر گردن و زانوهایم انداخت. به گمانم آن آب پرتقال از طرف ایلکای یا کارا نبود. آن مزه‌ی تلخش...چه خوب که آن را کامل نخورده بودم. وگرنه معلوم نبود امشب چه بلایی به سرم می آمد.

حس کردم مرا روی ویلچر گذاشت. دستانم را روی پاهایم گذاشت و گردنم را به حالت کج به سمت راست روی شانه‌ام گذاشت، طوری که موهای لختم روی صورتم ریخته شدند.

آرام کمی چشمانم را باز کردم تا مسیری که ویلچر را به آن هدایت میکرد، ببینم. به محض اینکه از ایستگاه پرستاری رد شدیم صدای آشنای زنی را شنیدم.

صدایی که بی شباهت به یک فرشته نجات نبود. همان پرستار بود...کاش میفهمید. میفهمید و مانعش میشد. زن با چشمانی گرد شده اول به من و بعد به مرد نگاه کرد. با عصبانیت داد زد:

_هی...داری کجا میبریش؟! اون مریض منه، نه تو! وظیفه رسیدگی به اون مریض کار تو نیست! کی بهت اجازه داده بری تو اتاقش و بیاریش بیرون؟!

ویلچر ایستاد. صدای پچ‌پچ‌های آرام مرد را میشنیدم.

_دکتر گفته ببرمش برای آزمایش...

پرستار که قانع نشده بود، گفت:

_اه؟ جدی؟! کری مگه؟! دارم بهت میگم مریض منه! دکتر اصلا بیمارستان نیست امشب!کدوم دکتری بهت گفته ببریش برای آزمایش؟!

مرد که گویی از این گفتمان کلافه شده بود، گفت:

_تو نبودی، دکتر قبل رفتنش اومد و بهم گفت ببرمش برای آزمایش! تو چرا انقدر گیر دادی؟ یه مریضه دیگه، نمیخوام بخورمش که...

خوشحال بودم که پرستار در کنار مسئولیت پذیر بودنش، سمج‌تر از این حرف‌ها بود که به حرف های این مردک قانع باشد.

_ببین منو! با من درست حرف بزنا وگرنه چشاتو از کاسه در میارم! این مریض وی‌آی‌پیه، منم پرستار خصوصیشم، فهمیدی؟! حالا هم اون دستاتو بکش از روی ویلچرش تا قلمشون نکردم!

تکان سختی به ویلچرم خورد و مرد، آخرین تقلاهایش برای راضی کردن پرستار را خرج کرد:

_دارم میگم باید بره برای آزمایش! بعدا خودت باید به دکتر جواب پس بدی. خودتم بیا خب!

نه نه نه نه...لطفا نه...مدام زیر لب "نه" را زمزمه میکردم. به تمنا افتاده بودم. لطفا لطفا لطفا...لطفا..... با عصبانیت و صورتی سرخ شده رو به او توپید:

_زبون خوش حالیت نمیشه، نه؟!...یه کاری نکن نگهبانیو خبر کنم!

مرد که گویی به باک بیخیالی زده باشد، گفت:

_بذار حداقل کمک کنم بذاریش روی تخت...دست تنها که نمیشه!

گویی قلب من هم در لحظه همراه با توقف ویلچر از حرکت ایستاد. زن با غیض گفت:

_باشه، بیا!

وای....خدای من...این دیگر عمق فاجعه بود...زیر لب مدام زمزمه می‌کردم"کارا...کجایی...کجایی..."

صدای باز شدن در اتاق را شنیدم. حس کردم دوباره تاریکی به روشنایی پشت پلک‌هایم هجوم آورده. کمی پلک‌هایم را باز کردم. پرستار را دیدم که به سمت تخت میرفت تا محلفه را کنار بزند و آنجا را برایم مرتب کند، اما ناغافل از اینکه مرد از پشت سرش او را غافلگیر کرد و دستمالی که حتم داشتم به اتر آغشته شده بود را روی دهان و بینی‌اش گذاشت.

زن مدام جیغ میزد و صدایش میان دستان مرد خفه می‌شد. بعد از تقلاهای بسیار برای فرار کردن، کم کم در آغوشش رها شد. نمیدانستم چگونه باید خودم را از دستش نجات دهم. پای چپم را حس نمیکردم. حالا چگونه باید خودم را از این مهلکه نجات میدادم؟

دخترک را روی تخت درازکش کرده و ملحفه را تا روی بینی‌اش بالا کشید تا کسی به نبودن من شک نکند. ریزبینانه نگاهم را به اطراف چرخاندم. چیزی دم دستم نبود تا بتوانم برای لحظه کوتاهی هم که شده او را گیج و گمراه کنم.

در همین فکرها بودم که ناگهان جرقه‌ای در ذهنم رخ داد. به یاد چاقویی که کارا در جیب سویشرتم گذاشته بود، افتادم. آرام دست بردم و درست زمانی که از بودن چاقو مطمئن شدم، اصوات نامفهومی از خودم در آوردم تا حواسش را به خودم معطوف کنم.

هل کرده به سمتم آمد و مقابلم خم شد تا موهایم را کنار بزند. نمی‌دانم چگونه...شاید از ترس آسیب دیدن جانی که نصفه و نیمه بود یا شاید هم از ترس تجربه دوباره همه‌ی این اتفاقات بود...نمی‌دانم....اما همه نیرویی که در تن داشتم را به جان دستم ریختم و چاقو را بی‌درنگ به سمت چپ پهلویش فرو کردم.

آخ پر دردی گفت و صدایش در فضای خاموش اتاق طنین انداز شد. تلوخوران، عقب عقب رفت. روی زانوانش خم شد و روی زمین نشست. سعی کردم استرسی که به قلب و روحم رخنه کرده بود را نادیده بگیرم و خودم را از روی آن ویلچر نفرین شده بلند کنم.

به سختی بلند شدم و لنگان لنگان به سمت در رفتم. از دیوار و ستونی که در نزدیکی در بود، گرفتم تا مبادا روی زمین بیوفتم. بالاخره به هر سختی‌ای که بود به سمت ایستگاه پرستاری رفتم.

_ببخشید...

گویی گوش هایش را با پنبه بسته بود یا که به کل مرا نادیده میگرفت. دوباره با حرص گفتم:

_ببخشید؟

به سختی دستم را مقابل صورتش تکان دادم و پر استرس به اطراف نگاه کردم، سپس با همان تشویشی که در صدایم پیدا بود، لب زدم:

_میشه یه لحظه از تلفن استفاده کنم؟!

گویی هیچ مرا نمی‌دید. حق هم داشت که مرا نبیند. آنقدر جمعیت زیادی مقابلش بودند که باید پاسخگوی تک به تکشان میبود. با همان کلافگی از آنجا فاصله گرفتم و دستی به موهای به هم ریخته‌ام کشیدم. نفس عمیق و پر دردی کشیدم که زخمم به سوزش افتاد. چهره‌ام از درد در هم شد. با ترس دستم را بند زخمم کردم:

_حالا باید چیکار کنم...

درست زمانی که نگهبان را مقابل در خروجی سالن بیمارستان دیدم، نور امید همچون مهتابِ ماه شب چهارده، به قلبم تابیدن گرفت. با خوشحالی وصف ناشدنی، لنگان لنگان به سمتش روانه شدم:

_ببخشید؟ میشه فقط...یه لحظه از تلفنتون استفاده کنم‌؟ باید به خانوادم خبر بدم!

نگهبان پیر و بداخلاق به نظر میرسید. در ابتدا با اخمی غلیظ نگاهم کرد اما بعد، کمی گره ابروانش از هم باز شدند. بزاقم را به سختی قورت دادم. لبش را کمی کج و کوله کرد و در حالی که فکر میکردم مرا از خودش میراند، سری به نشانه تایید تکان داد. تلفنش را به سمتم گرفت که با خوشحالی از دستش گرفتم. با لبخندی که حاصل از آسودگی خاطرم بود، گفتم:

_ممنون!

سری تکان داد. کمی فاصله گرفتم و با چشمان دودوزنم، اطراف را با دقت آنچه تمام‌تر می‌کاویدم تا مبادا کسی غافلگیرم کند. گوشی را کنار گوشم قرار دادم و صدای بوق ممتد، همچون خط قرمزی بود که روی اعصاب نداشته‌ام کشیده میشد. دوباره زنگ زدم. دوباره و دوباره...اینبار پیغامی فرستادم:

_منم...الا....جواب بده!

اینبار بی معطلی گوشی زنگ خورد که پوکر به شماره روی آن نگاه کردم:

_باور کن اگه الان جونم تو خطر نبود گوشیو روت قطع میکردم ولی خب...

آیکون سبز را زدم و گوشی را به گوشم چسباندم که صدای گرفته و خش‌دارش همچون ملودی‌ای شد که برای نوازش پرده‌‌های گوش‌هایم نواخته شده بود. با تعجب لب زد:

_الا؟ این شماره کیه؟

با عجله لب زدم:

_نگهبان بیمارستان‌!...وقت ندارم...یه یارویی اومده دنبالم...پرستارو بیهوش کرده...

سپس دستم را مقابل دهانم گذاشتم و آرام‌تر زمزمه کردم:

_بهش چاقو زدم...توروخدا...زود بیا...با این پای ناقص نمیتونم فرار کنم...

با صدایی که نهایت جدیت را به خودش گرفته بود، گفت:

_همونجا کنار نگهبان بمون!

صداهایی را از پشت گوشی می‌شنیدم. صدایی مثل صدای بستن یک در و در آخر صدای جیغ لاستیک...

_دارم میام!

تماس قطع شد و من تنها خیره به صفحه مقابلم زل زده بودم. با دستی لرزان گوشی را به سمت نگهبان گرفتم:

_ممنونم بابت کمکتون! اشکالی نداره چند دقیقه‌ای رو اینجا بایستم؟

اینبار عمیق به چشمانم نگاه کرد. در کمال تعجب گره ابروانش از هم باز شدند و لبخندی پدرانه همچون گرده‌ی گل سحرآمیز به رویم پاشیده شد. حس میکردم لبخندش مزه زهر به خودش گرفته بود. همانجا روی سکوی کنار درب خروج نشستم.

خودم را بخاطر سرمای ناشی از هوا بغل زده بودم و خیره به انسان‌هایی که هر از گاهی با گریه و هر از گاهی با لبخندی عمیق از بیمارستان خارج می‌شدند، سرم را به شیشه تکیه دادم. این دنیا چه جای بی رحمی بود. یکی فرزند‌ش را ندارد...دیگری مادرش را ندارد...یکی پدرش را ...دیگری خانواده‌اش را....دیگری حتی خودش را هم ندارد! قطره‌ی اشک سمجی از گوشه‌ی چشمم سقوط کرد. تلخندی زدم."یکی هم مثل من هیچکدومو نداره!"

همه کسی را از دست داده اند. همه داغ کسی را به دلشان دیده‌اند. اما همه دلتنگ‌اند. همه در این آشفته بازار دلتنگ کسی هستند. یکی دلتنگ آن که مرده، دیگری دلتنگ آن که زنده است، دیگری دلتنگ آن که ندیده. کسی به ضرب بازویم را کشید. دقیقا همان دم که دم از آسودگی خاطر زده بودم از اینکه شاید کارا آمده باشد، وقتی نگاهم به چهره‌ی برافروخته‌ی مرد مقابلم افتاد از ترس قالب تهی کردم.

لب هایم همچون ماهی حرکت می‌کردند اما صدایی از من خارج نمیشد. گویی صدایم را گم کرده بودم. لباس‌هایش را تعویض کرده بود. ماسکش را برداشته بود. چهره اش...چهره‌اش برایم زیادی آشنا بود. گویی قبلا هم این چهره‌ی برافروخته را جایی دیده بودم. نگهبان با ترشرویی گفت: