رمان پرندگان مهاجر به قلم دینا قاسمی

به نام او که نامش آرامش بخش جان هاست

"این اثر قصد توهین به هیچ گروه و قومیتی را نداشته و تمامی اسامی و اماکن تصادفی و هرگونه تشابه اتفاقی است و اتفاقات ساخته ی ذهن خالق اثر است. همچنین هرگونه کپی و ایده برداری از این اثر از نظر شرعی جایز نیست و پیگرد قانونی دارد."

هوا طوفانی بود، ابر های سیاه کل آسمان را غارت کرده بودند و موج ها خودشان را به بدنه ی قایق ها و سینه ی ساحل می کوبیدند. قایق ها پشت سر هم توی دریا جلو می رفتند.

یکی شان وسط دریا متوقف شد، مردی دیوانه، مستانه خندید؛ یقه ی دختری را گرفت و بلندش کرد، موهای رنگ شبش توی باد تکان میخورد و شوری دریا روی پوستش نشسته بود. هوا سرد تر شد، تاریک تر شد.

اشک دخترک روی گونه اش خشکید. آسمان گریست و دریا فریاد کشید.

مرد مشتش را باز کرد.....

دریا آغوشش را برای دخترش باز کرد...

دخترک به اعماق فرو رفت.......

آنطرف تر قلبی شکست.....

چهارماه قبل (ایران، تهران، ساعت پنج و پنجاه و چهار دقیقه بعدازظهر)

سرهنگ هاشمی کلافه و منتظر، با پرونده ی خالی خودش را باد میزد و هر از چند گاهی هم نگاهی به ساعتش می انداخت و ثانیه ها را میشمرد، میدانست که رفیقش حسابی وقت شناس است.

بلاخره صدای در آمد! با اینکه منتظر همین لحظه بود تکان سختی خورد و کمی صاف سر جایش نشست و اجازه ی ورود داد. پیرمردی حدودا هفتاد ساله، با قامتی بلند، با قدم هایی محکم وارد شد، سرباز ریزنقش ادای احترامی کرد و در را بست.

به محض بسته شدن در، سرهنگ از پشت میزش بیرون آمد و محکم رفیق قدیمی اش را به آغوش کشید:

-اینطوری جمع میکنی میری دیار غربت، فکر نمیکنی یه رفیقی داری که اینجا داره پیر میشه؟

آقا فرامرز خندید و با دست پشت سرهنگ هاشمی ضربه زد:

-ولی هر وقت میام ایران اول میام دیدن تو‌...نمیام؟

لبخندی روی لب های سرهنگ خسته نقش بست. خیلی وقت بود که اکثر نوه ها و بچه هایش از این شهر رفته بودند. سرهنگ مانده بود و همسرش. آنهایی که مانده بودند هم بهشان سر نمیزدند.

آقا فرامرز دوباره روی صندلی رو به روی سرهنگ نشست:

-امیدوارم چیزی که میخوای بگی ارزش یه روز زود تر برگشتن از سفر رو داشته باشه. تازه اصلا قصد نداشتم برگردم ایران

-باشه آقا فرامرز! بزار من دلم خوش باشه که به خاطر من اومدی ایران.

آقا فرامرز خنده ی بی صدایی کرد. نه، به خاطر سرهنگ نیامده بود، اصلا سرهنگ بعد از اینکه او به ایران آمده بود با او تماس گرفته بود. راستش این بود، دلش برای خاک وطنش یک ذره شده بود.

سرهنگ داد زد:

-افخمی‌!

بعدا وقت برای احوال پرسی بود، فعلا این مسئله مهمتر بود، بالادستی ها داشتند فشار می آوردند و سرهنگ مجبور بود....مجبور بود پای کسی که نه او و نه خودش دلشان میخواست را به پرونده باز کند. البته اگر قبول میکرد، خیلی لجباز بود!.

سرباز ریز نقش در را باز کرد، کمی تلوتلو خورد و بلاخره سلام نظامی داد:

-بله قربان؟

-برو اون پرونده ای که به سروان احمدی سپردم برام بیار....سر به هواییم نکن که چیزی ازش گم بشه.

سرباز سری تکان داد و دو دقیقه بعد نفس زنان پرونده ی قطوری را روی میز بین سرهنگ و فرامرز گذاشت. بعد سلام نظامی محکم دیگری داد و در را پشت سرش بست.

فرامرز چشمی بین پرونده و سرهنگ چرخاند، حدس زده بود که چکارش دارد، حالا مطمئن هم شده بود.

سرهنگ پرونده را ورق زد:

-باید یه لطفی بکنی...فرامرز!

فرامرز سر تکان داد و کاغذی که سرهنگ به سمتش گرفته بود را از دستش گرفت:

-قضیه چیه؟

اینبار، حالت حرف زدن سرهنگ عوض شد، معلوم بود فشار کار حسابی رویش تاثیر گذاشته:

-پنج سال....پنج سال روی این پرونده کار کردم. تا امارات و برزیل رفتیم، حتی چند تا از بچه هامونو از دست دادیم، فقط به خاطر این...

و به کاغذ اشاره کرد. فرامرز ورق زد...اسم اسم اسم و در آخر یک سری عکس و گزارش هایی که ازشان سردر نمیاورد.

-اون عکسایی که میبینی جوونای دسته گل مردمن، همشون توی یه بازه ی زمانی مشخص گم شدن..

فرامرز اخم هایش را در هم کشید. سرهنگ با لحنی خسته گفت:

-خیلی دیر فهمیدیم که قضیه فرار از خونه و این حرفا نبوده، چطوری ممکنه در عرض چند ماه انقدر آدم از خونه هاشون فرار کنن؟ اونم انقدر جوون؟

خیلی طول کشید تا یه سری مدارک به دستمون برسه که قضیه در اصل قاچاق انسان بوده، تا اون موقع فکر میکردیم مردن، خانواده خیلیاشون ازشون دست کشیدن، مراسم ختم براشون گرفتن و براشون عزاداری کردن و سپردنشون به ته قلبشون....خیلیاشونم هنوز باور نکردن بچه هاشون گم شده باشن؛ ما هم هنوز مطمئن نیستیم زنده باشن یا نه.

سکوتی بینشان حاکم شد. آخر سر، فرامرز برگه ها را روی میز گذاشت:

-باید برام بیشتر بگی، باید بدونم چیکار دارم میکنم، هرچند حدس میزنم چی تو سرته!

سرهنگ سر جایش جابه جا شد، گفت و گفت و گفت. از ایران تا امارات و آمریکا.....از دختران جوان و پسرانی که تازه به نون و آبی رسیده بودند، کسانی که یک روز رفتند، ولی دیگر برنگشتند. از موسساتی گفت که سال ها کار کرده بودند و انقدر حرفه ای بودند که هیچ کس شک نکرده بود یک جای کارشان میلنگد.موسسات آموزشی که یک شب بودند و فردا هیچ ردی ازشان نبود.

-من چیکار میتونم برات بکنم؟

-بهش بگو تنها امیدمه! بگو میدونم یه راهی پیدا میکنه تا ردشونو بزنه، بهش بگو میدونم برنمیگرده، ازشم نمیخوام برگرده، فقط بدونه که این کارو برای من انجام نمیده، برای آدمایی اینکارو میکنه که آخرین امیدشونه....

-منظورت چیه؟.

-اگه اینبارم نتونیم یه کاری بکنیم پرونده رو مختوم میکنن! به جان بچه هام فرامرز هیچکس دلش نمیخواد این پرونده همینطوری ول بشه، بچه های مردم چی میشن؟

فرامرز در جایش تکان خورد و به چای سرد شده ی روی میز خیره شد:

-اگرم بخوام اینکارو بکنم از پلیسای اونجا هیچ کاری بر نمیاد

-چطور؟

-همشون گوش به فرمان بقین، با یکم پول سرسخت ترینشون سگ میشه و برای اینکه کارتو انجام بده گوش به فرمانت می ایسته....باید بهت یاد آوریم بکنم که من نمیتونم بچه دست گلمو همینطوری بندازم تو این راه، باید خودش بخواد؛ یادت نرفته چرا ول کرد رفت که؟

-میتونی راضیش کنی؟

-من باهاش حرف میزنم، هرچیو که گفتی میگم، ولی راضی شدنش دیگه به من ربطی نداره.

سرهنگ آرام سری تکان داد.

بعد کمی گپ زدند و فرامرز آنجا را ترک کرد.

…………………………….

زمان حال (ایالات متحده ی آمریکا، تگزاس، هیوستون)

"پرند"

سینی را دستم گرفتم و سمت میز شماره سه رفتم. قهوه هایشان را روی میز گذاشتم. بعد به سمت آشپزخانه رفتم و به انگلیسی داد زدم:

-کاترین. سفارش میز چهار چی شد؟

موهای بلوندش را عقب پرت کرد و بشقاب را سمتم هل داد:

-بیا ببرش.

سری به تاسف تکان دادم و بشقاب را با احتیاط برداشتم و برای مشتری بردم. بعد نگاهی به ساعت کردم و همانطور که به طرف رختکن میرفتم، کلاه مخصوص کارکنان کافه که سرم را به خارش می انداخت در آوردم و گره پیشبندم را باز کردم:

-شیفت من تمومه به اون تام احمق بگید سر ساعت بیاد سر کار که من مجبور نشم نیم ساعتم بدون حقوق به جاش کار کنم.

شمیم خنده ای کرد و سمتم آمد. به فارسی زمزمه کرد:

- همین الانشم دیر کرده. ولی برو من به جات این دو سه تا سفارشو میبرم.

تشکری کردم و کیفم را از توی رختکن برداشتم. بعد پله های کافه را دو تا یکی کردم و برای تاکسی دست تکان دادم. کم پیش میامد اینجا انقدر شلوغ باشد. معلوم نبود مردم چرا انقدر برایشان مهم است که تعطیلات حتما سفر کنند. من از خدایم بود بتوانم دو سه روز توی خانه بشینم؛ ولی از قضا به لطف کار جدیدی که دو سه ماهی میشد پیدا کرده بودم، کلا پنج شش ساعت بیشتر نمیتوانستم استراحت کنم؛ ولی خیلی هم مهم نبود، چیزهای دیگری وجود داشت که خیلی بیشتر اهمیت داشتند.

کلید را توی قفل انداختم و در را باز کردم. قبل از اینکه پا توی خانه بذارم صدای در چوبی خانه ی روبه‌رویی آمد:

-پرند؟

پوف عصبی ای کشیدم و زیر لب غر زدم "عالی شد". ولی با لبخندی مصنوعی برگشتم و به چهره ی استخوانی خانوم اسمیت نگاه کردم:

-خانوم اسمیت.....چه سورپرایزی!

پله های کم عرض را با ناز پایین آمد و دستی به پشت گربه ی طوسی رنگش کشید. من را یاد نامادری سیندرلا می انداخت. هرچند بعید میدانم سیندرلا به اندازه ی من بد شانس بوده باشد:

-دختر شرقی عزیزم. دو ماهه اجاره‌ت عقب افتاده....فکر نکن حواسم نیست!

کم مانده بود از بین آن لبخند سرتاسری ام فحشی آبدار نثارش کنم:

-گفتم که، جدیدا کار پیدا کردم. پولام که جمع بشه پولتو بهت میدم.

-میدونی که آدمای زیادی هستن که حاضرن یک سال جلوجلو اجاره‌شونو بدن. ولی من چون دوستت دارم گذاشتم اینجا بمونی.

به فارسی زیر لب زمزمه کردم:

-چقدر تو خوبی!

بعد صدایم را بالا بردم:

-من قدردانتم

بعد هم برای اینکه بحث را بیشتر کش ندهم سریع داخل رفتم و در را پشت سرم بستم. مگر توی خوابش میدید که کسی به جز من این لانه ی پرنده نمور را اجاره کند!

بوی نم و توی صورتم زد. سقف خانه فرسوده شده بود و اسمیت هم زیر بار نمیرفت تعمیرش کند. ولی با همه ی عیب و ایراد هایش، هنوز هم خانه ی عزیزم بود، سرپناه امنم بود.

دستمزد امروزم را توی جعبه ی پس انداز ریختم. هنوز خیلی پول لازم داشتم تا بتوانم برگردم ایران. ای کاش مامان اینا جوابم را میدادند. ای کاش تا شماره ی خارجی را میدیدند فکر نمیکردند غریبه ام. موهایم را پشت سرم گلوله کردم:

-یه راهی پیدا میکنیم.

در خانه به صدا در آمد. از جا بلند شدم و صدای "تق" کمرم را نادیده گرفتم. در را باز کردم و به هِنری لبخند زدم:

-چه خبرا؟

همین یکی را کم داشتم!

-دیدم اومدی خونه، گفتم شاید بخوای با ما فیلم ببینی....میدونی که...اهم.....امشب دورهمی هفتگیه.

لبخند خسته ای زدم و دوبار به شانه اش زدم:

-شرمنده....امشب شیفت شبم، لازم دارم یکم بخوابم. شاید هفته ی بعد‌ ها؟

سری نامطمئن تکان داد و خواست چیزی بگوید که در را بستم. توی این محله اگر یک نفر پیدا میشد که کمی نرمال باشد همین هنری بدبخت بود. هرچند کمی عجیب و غریب میزد؛ تا الان هر هفته تقریبا دوبار دم در میامد و از من دعوت میکرد توی دورهمی هایشان شرکت کنم و خب....من هربار یکجوری می پیچاندمش؛ به هیچ عنوان دلم نمیخواست با آن آدم های عجیب و غریب یکجا بشینم. اکثر آدم هایی که اینجا زندگی میکردند از قشر نسبتا ضعیف جامعه بودند. آدم هایی مثل من.

خانوم اسمیت یک پیر دختر بی اعصاب بود که بعد از شصت و دو سال هنوز فکر میکرد مرد ها چشمشان پی اوست.....زن بیچاره از دار دنیا همان گربه‌ی خاکستری را داشت که آن هم مثل خودش یک پایش لب گور بود. هنری دانشجو بود( به گفته‌ی خودش) و مثل من شب تا صبح کار میکرد و دیر وقت خانه می آمد بلکم بتواند هزینه های درس خواندنش را بدهد.

خانوم و آقای واتسون هم از آنهایی بودند که آدم به هیچ وجه دلش نمی خواست باهاشان معاشرت کند. پیرمرد از صبح تا شب پیپ و گاها بطری به دست روی صندلی پوسیده ی دم خانه اش می نشست و به قول خودش آفتاب میگرفت. همسرش هم آلزایمر داشت و فقط شوهرش را به یاد داشت.

ولی داستان من، خب یکم عجیب تر از داستان همسایه های بدبختم بود؛ شاید اگر ایران مانده بودم، به یک جایی رسیده بودم‌. نه اینکه به انتخاب خودم رسیده باشم آمریکا. شاید هم اینطور بود، حداقل بخشی از آن.

کتری را روی گاز گذاشتم و به شعله ی آبی رنگ گاز خیره شدم. خورشید پشت پنجره داشت غروب میکرد و تنها صدای بیرون، زنگ دوچرخه ی مکس بود که جرینگ جرینگ میکرد و روزنامه به دست برمی گشت خانه.

با صدای سوت کتری از جا پریدم و زیر گاز را کم کردم. چایی ریختم و بعد از خوردنش و البته قفل کردن در، خودم را روی کاناپه ی قرمز انداختم و چشم هایم را روی هم گذاشتم.

……………………

نگاهی به گذشته

(پرند)

نفسم را حبس کردم...یک، دو، سه. بازدم.... دوباره نفسم را حبس کردم.

-پرند دیر شد!

زیر چشمی نگاهی به فاطمه انداختم و سعی کردم مسئله ریاضی را حل کنم:

-نظرت چیه یکم دهنتو ببندی

-اگه ولت کنم به حال خودت اینجا خفه میشی.

از پشت میز بلند شدم و کتاب قطور را محکم بستم:

-فکر نکنم قبول شم.

دست هایش را به میز تکیه داد، بالا پرید و نشست:

-این همه چرند نگو خب؟ تو مارو کشتی توی این سه ماه.

-استرس گرفتم

-المپیاد المپیاده دیگه....حالا قبول شدی شدی نشدیم به درک

-به درک چیه فاطی! دارم میگم اگه نتونم باهاشون برم دیوونه میشم.

-کی فکر اینو انداخت تو سرت. بدبخت تو بابات نمیذاره تا همین سرکوچه بری چه برسه به ارمنستان. تازه‌شم....

نگاه تندی بهش انداختم تا ادامه ی حرفش را بزند.

-من اصلا حس خوبی به این قضیه ندارم! المپیاد خصوصی چه صیغه ایه دیگه!

-اگه بفهمه برای المپیاده میزاره...در جواب حرف توام سکوت میکنم، حالا المپیاد چه خصوصی چه غیر خصوصی

ابرو بالا انداخت:

-من حرفی ندارم دیگه...باباجونتم که فعلا راضی نشده.

چشم غره ای بهش رفتم و کتاب را توی کیفم گذاشتم....کتاب خانه خالی خالی بود، هیچ کس این ساعت از این روز هفته انقدر احمق نبود که بیاید کتابخانه...البته به جز من، و فاطمه.

از روی پله ی دوم پایین پرید و در کتابخانه را پشت سرش بست:

-چند بار بهت گفتم ول کن این چرت و پرتایی که توی مغزته رو! تو که دانشگاه تهران قبول شدی. دیگه چی میخوای؟

شالم را روی سرم مرتب کردم:

-آزادی...فاطی! دارم خفه میشم دیگه. بعدشم، یکم بعد برمیگردم، سال دیگه ام دوباره کنکور میدم یه شهر دیگه میزنم، دیگه نمیتونم بمونم اینجا، بعید نیست پدربزرگم بشینه مامان بابامو راضی کنه که شوهرم بدن

فاطمه خندید:

-شوخی میکنی؟

-چطور

-حاج رحمان تو رو شوهر بده؟ عزیز دوردونشو؟ نخندون منو!

ادایی برایش درآوردم و از کتابخانه خارج شدم.

تمام راه خانه را باهم گپ زدیم، مثل همیشه. وقتی در خانه رسیدم، نفس عمیقی کشیدم و زنگ را زدم. موهایم را کمی مرتب کردم و وارد خانه شدم. طبق معمول هر آخر هفته کل ایل و قال مادربزرگ پیرم چترشان را توی خانه ما پهن کرده بودند، زیر انداز هایشان را توی حیاط انداخته بودند و بلند بلند حرف میزدند و میخندیدند. لبم را گاز گرفتم و کتاب هایم را توی بغلم گرفتم. لبخندی فامیل پسند زدم و با سر تکان دادن به پسر عمه ی مادرم سلام کردم.

بی سر و صدا از باغ گذشتم و وارد خانه شدم. برعکس بیرون، سکوت بود برای همین با آسایش خاطر از پله ها بالا رفتم، وارد اتاقم شدم و وسایلم را همانجا روی تخت رها کردم. میدانستم پدرم پایین نیست. برای همین از اتاقم بیرون آمدم و به نور زرد رنگ اتاق کار پدر که کمی از فضای تاریک را روشن میکرد خیره شدم.

در زدم، با اینکه در باز بود.

-بفرما

-بابا؟

حاج رحمان سرش را از دفتر حساب و کتابش بلند کرد و نگاهم کرد:

-علیک سلام!

لبخند زدم:

-سلام

-کاری داری؟

می دانست چه کار دادم. بارها بهش گفته بودم، بارها ازش خواسته بودم. کشوی میزش را باز کرد، همان کشویی که تویش پر از راز بود، از جمله راز های من. جعبه ی شکلات فندقی را روی میز گذاشت:

-اینم زیرلفظی

خندیدم و یک دانه شکلات برداشتم، دو سه تا هم توی جیبم گذاشتم.

-خب؟

طوری از بالای عینکش نگاهم کرد که ناچارا گفتم:

-خب....اومدم شانسمو برای بار آخر امتحان کنم.

کتابش را بست؛ محکم! این به معنی جدی شدن بحثمان بود. از پشت میزش بیرون نیامد، ولی به من اشاره زد که روی صندلی بشینم.

-پرند....میتونی بهم قول بدی که سالم برمیگردی؟

-.......

-وقتی باهات حرف میزنم بهم نگاه کن

بینیم را بالا کشیدم و بهش نگاه کردم:

-بابا، این یه چیز ساده‌ست، یه چیز معمول، بعدشم، مقصد که خیلی دور نیست! خرجشم که پای خودشونه. پدربزرگ...

-به پدربزرگ ربطی نداره! تو دختر منی نه اون!

خیالم کمی راحت شد.

لحظه ای سبیل جوگندمی اش را توی دستش چرخاند و خودکارش را درآورد. قلبم توی دهانم زد....رضایت نامه را با دست خط خاصش امضا کرد و جلویم گرفت. با ذوق جلو پریدم:

-وا....واقعا!

سرش را تکان داد و قبل از اینکه از دستش بگیرمش عقب کشیدش:

-هر روز، دوبار یه بار صبح و یه بار شب بهم زنگ میزنی. این کارو بکن خب؟

تند تند سرم را تکان دادم و برگه را از دستش قاپیدم بعد با سرعت از اتاقش خارج شدم.

-فاطی!

گوشی را قطع کرد. متعجب به گوشی نگاه کردم و دوباره تماس گرفتم:

-چرا قطع میکنی؟

-بابات قبول کرد نه؟

-به کوری چشم شما بله

صدایش پایین آمد:

-کی میخوان ببرنتون؟

به متن رضایت نامه نگاهی انداختم:

-سوم....میشه پنج روز دیگه

سکوت کرد. خیلی بیشتر از آنچه که انتظار داشتم، و سرانجام گفت:

-پرند، من اصلا حس خوبی ندارم.

با لج تلفن را قطع کردم و روی تخت انداختمش:

-به درک!

بعد خودم هم روی تخت افتادم و بشمار سه خوابم برد؛ برایم مهم نبود که شام نخورده بودم، در هر صورت دلم نمیخواست برگردم آن پایین.

..........................

زمان حال

شمیم اخم کرد:

-من چیزای خوبی راجع به اون کلابه نشنیدما، آوازه ش تو کل شهر پیچیده.

دو سه تا پیاز توی سبدم انداختم:

-فعلا مهم اینه که پول دربیارم تا بتونم یه گلی به سرم بگیرم و برگردم. تو این چند ماه هم چیز خاصی ندیدم.(معلومه که دیدم)! اگرم باشه به من ربطی نداره

-ای کاش میتونستم کمکت کنم

از وضعش خبر داشتم؛ بدتر از من بود.

-لازم نکرده. بعدشم، حقوقش انقدری هست که با یکی دو ماه دیگه کارکردن، کارم باهاشون تمومه.

-حتما یه کاسه ای زیر نیم کاسشون هست که برای یه تی کش ساده انقدر حقوق میدن دیگه

صدایش را صاف کرد و پلاستیک میوه را دستم داد بعد تن صدایش را به مقدار قابل توجهی پایین آورد:

-میگن اونجا مواد پخش میکنن.

پقی زدم زیر خنده، طوری که مردم عجیب و غریب نگاهم کردند و چند نفری هم به تاسف سر تکان دادند:

-عزیزم....مثل اینکه یادت رفته ما کجا زندگی میکنیم! توی این شهرمواد که چیزی نیست، اگه کسیو جلوی چشمم بکشنم تعجب نمیکنم.

ده دلار به فروشنده دادم و دستی به موهایم کشیدم:

-فعلا باید سرم به کار خودم باشه و سریعتر پول دربیارم

صدایش غمگین شد:

-ای کاش منم روم میشد برگردم

لبخند تلخی زدم، نمیتوانستم کاری برایش بکنم. او به انتخاب خودش آمده بود اینجا، ولی حالا اینجا ماندن دقیقا چیزی نبود که دلش می خواست.

از پله های فروشگاه پایین آمدم و خواستم پشت سر شمیم بروم که با شنیدن صدای کلفت مردی از پشت سرم یک لحظه خشکم زد.

-گفتم همینقدر دارم

انگلیسی اش آنقدر دست و پا شکسته و صدایش آنقدر گرفته بود که به سختی میشد فهمید چه میگوید.

برگشتم و به معتاد داغانی که معلوم بود سر خودش نیست نگاه کردم داشت با یکی هم قماش خودش سر یک بطری نصفه بحث میکرد. مرد جوابش را با صدایی خفه داد، انگار دود توی گلویش گیر کرده بود:

-همین که هست.

-پرند؟

شمیم صدایم کرد، من هم شنیدم ولی از جایم تکان نخوردم، یخ زده بودم، سرجایم خشکم زده بود، می دانستم باید بروم ولی قبل از اینکه به خودم بیایم نگاهش روی من چرخید. آب دهانم را به سختی قورت دادم. چشمان گود افتاده اش را درشت کرد:

-یه جایی دیدمت!

شمیم دستم را گرفت و فحشی به مرد داد او هم نگاه مشکوکی بهم انداخت و رفت.

لحظه ای مکث کردم. امکان نداشت همان کسی که فکر میکردم باشد، اصلا مطمئن بودم که او نبود.

-پرند؟

-اومدم...اومدم

پشت سر شمیم راه افتادم.

ساعت حدودا هفت بود. برگشتم خانه، شام سوپ خوردم و بعد وقتی هوا تاریک تاریک شد سوار آخرین اتوبوس شدم، چون به عنوان یک انسان خوش شانس متولد شده بودم، لاستیک اتوبوس پنچر شد، پس کل مسیر باقی مانده را دویدم و حدودا پنج دقیقه دیر رسیدم که...مهم نبود.

به تابلوی نئونی و بزرگ کلاب خیره شدم:" رقص تا مرگ".....اسم خوبی برای یک کلاب نبود، ولی مثل اینکه مردم با من هم نظر نبودند. در عرض یک ماه درِ نصف کلاب ها کوچک و نوپای شهر تخته شد. فقط چون دهن به دهن بین مردم چرخید که این مکان جدید از همه جا بهتر است. برای آنهایی که میدانستند چرا سود خوبی داشت!

پوفی کشیدم. به نگهبان جلوی در لبخند زدم و به فارسی گفتم:

-گنده بک احمق!

لبخندم را با خنده ی بزرگی جواب داد و چشمکی برایم زد؛ لبخندم تبدیل به پوزخند شد:

-یه وری!

داخل رفتم، به جیمز و مایک سلام کردم و کیفم را یک جای امن گذاشتم. ساعت از ده شب که می گذشت اینجا میشد پاتوق بچه پولدارها و توریست هایی که دلشان میخواست یکم تفریح کنند.....خب، شاید کمی بیشتر از یکم.

دی جی صدای موزیک را بالا برد و من هم پشت میز نشستم تا وقتی موج دختر و پسرها وارد شدند تند تند بهشان بلیط بدهم.

الکس از پشت جلو دوید و به محض باز کردن در داد زد:

-توی صف بمونید.

کنارش ایستادم و به انواع و اقسام زرق و برق ها و آدم های مختلفی نگاه کردم که کنار هم می ایستادند و با هم میرقصیدند:

-به نظرت کار و زندگی ندارن هر شب اینجان؟

سوزان موهایش را با کش بست:

-خیلیاشون این کارو زندگیشونه.

-آها... این که بیان یه گالن مشروب بخورن و یکمم مواد بک....

-هیش!

دور و برش را نگاه کرد و وقتی مطمئن شد کسی به حرفش گوش نمیدهد سری به تاسف تکان داد:

-معلومه از اولشم به خاطر همین این همه پول روی یه کلاب سرمایه گذاری کردن. این همه آدمم بی دلیل اینجا نمیان.

شانه بالا انداختم:

-من ترجیح میدم خودمو قاطی این حرفا نکنم. به جاش به دو ماه اجاره ی عقب افتادم فکر میکنم.

خندید و برای یکی از آشناهایش دست تکان داد:

-همین بهترین کاره. منم از دیشب همین تصمیمو گرفتم

-چطور؟

-میشا قبل از اینکه کلابو ببندیم توی اوج شلوغی غیبش زد. وقتی دنبالش رفتم رفت توی اون انباره که دوتا کوچه اونور تره

-نباید دنبالش میرفتی

شانه بالا انداخت:

-فضولم

-خودتو به کشتن میدی

باز هم خندید! دختره‌ی احمق!

-فکر نمیکنم خالی باشه

-اینش دیگه به ما ربطی نداره. به نظر خطرناک میاد، ما سرمون به کار خودمون باشه کم تر ضرر میکنیم

پوزخندی زدم و طرف دیگری را نگاه کردم. به آدم هایی که رو به رویم ایستاده بودند؛ بوی دود میامد و نور های رنگی آدم را کور میکردند. سعی کردم کمتر نفس بکشم تا بوی علف و سیگار و عطر عرق خفه ام نکند.

...........

-یعنی هیچ جوره نمیتونید کاری کنید؟

مرد عینکش را در آورد و با انگشت شست و اشاره چشم هایش را مالید:

-ببین دختر جون، کارت شناسایی درست و حسابی که نداری، اسمتم تازه ثبت شده

-خب اگه بزارید بستمو بفرستم تا بفهمن اینجا گیر افتادم.....

-هیچ راهی نیست.

-پس چطوری به خانوادم خبر بدم؟ حتی نتونستم با خارج کشور تماس بگیرم

خیلی وقت بود که دیگر موقع بحث کردن با کارمند ها گریه نمیکردم. چون این اتفاق جدیدی نبود.

-چه میدونم، برو کارت شهروندی بگیر.

-خیلی وقته منتظرشم

-من یه کارمند ساده‌م اداره ی پستم یه سری قوانین داره مثلا اینکه نام و نشون داشته باشی.

پوف عصبی ای کشیدم و از جا بلند شدم. از حرص لگدی به میزش زدم و فحش کشیده ای دادم. داد و هوارش را نادیده گرفتم و از اداره ی لعنتیشان بیرون زدم.

-مرتیکه ی احمق لعنتی!

………………………………..

پنج سال پیش

فاطمه محکم بغلم کرد و وقتی ازم فاصله گرفت چند لحظه ساکت به صورتم خیره شد:

-مراقب خودت هستی دیگه؟

لبخندی بهش زدم و سر تکان دادم:

-مطمئن باش

از ذوق سر جایم بند نبودم و از استرس دست هایم یخ زده بود، پدرم را در آغوش گرفتم

-به لیدر تورتون سپردم ویژه حواسش بهت باشه، زیاده روی نکن، شبم بیرون نمون مملکت غریب معلوم نیست چه خبره

نگرانی اش قابل درک بود، برای همین فقط با لبخند سر تکان دادم و مادرم را بوسیدم، بعد برادرم پیمان را به خودم فشردم. اگر میدانستم آخرین بار است که میبینماشان، همانجا میماندم، خودم را بهشان زنجیر میکردم و هیچ وقت سوار هواپیمای نفرین شده نمیشدم.

با بقیه تقریبا چهارده یا پانزده نفر بودیم، همه ی آدم هایی که توی آن آزمون قبول شده بودند و کل راه دفترچه و کتاب به دست درس می خواندند. توی هواپیما صندلی ام را پیدا کردم و سرجایم نشستم. کوله پشتیم را بالای سر گذاشتم و به بقیه نگاه کردم که چطور روی صندلی هایشان جاگیر میشدند. دفترچه ی کوچکم را بیرون آوردم و شروع به درس خواندن کردم، نباید هیچ زمانی را از دست می دادم.

کل مدت پرواز را درس خواندم و کمی هم خوابیدم. زمانی که به مقصد رسیدیم و چمدان هایمان را به کمک لیدر تور تحویل گرفتیم، دفترچه را توی جیبم گذاشتم و نگاهی به اطراف انداختم. ذوق زیادم باعث شده بود کمی بی حواس شوم و متوجه نشوم که نیم ساعت است منتظر ایستاده ایم و هیچ خبری از لیدر تور نیست! تا اینکه یکی از بچه ها پوفی از سر بی حوصلگی کشید و گفت:

-پس این لیدره کجا رفت؟

دور و برم را نگاه کردم؛ اولش فکر کردیم دستشویی ای جایی رفته؛ ولی در اشتباه بودیم...خواستم به سمت فرودگاه برگردم اما سوزشی روی گردنم حس کردم، سوزشی ظریف و کوتاه، چون قبل از اینکه متوجه شوم چشم هایم سیاهی رفت. تلاش کردم ضربه ای به مرد پشت سرم بزنم، ولی چشم هایم داشت بسته میشد و آخرین چیزی که دیدم ون آبی رنگ گردشگری رو به رویم بود.

پلک زدم، چشم هایم تار می دید ولی گوش هایم می شنوید. کمی طول کشید تا متوجه بشوم توی یک انبار تاریک بودم، بوی بنزین و یک چیز دیگر می آمد....شاید مایع ضد عفونی کننده. چند نفر دیگر هم بودند و همه شان ایرانی، ولی به نظر نمیامد به هوش باشند.

اثرات مایع بیهوشی هنوز هم توی بدنم بود و چند دقیقه طول کشید تا دوباره بتوانم تکان بخورم. کم کم دوهزاری ام افتاد.....ترس و غم هردو به دلم چنگ انداختنتد و لبم را گاز گرفتم. چگونه آنقدر احمق بودیم که خودمان را گیر همچین آدم هایی انداخته بودیم. چطور با این مغز لعنتیمان که یکسره مسئله های ریاضی و فرمول های فیزیک تویش میچرخید فکر نکرده بودیم که غیر ممکن است یک موسسه ی خصوصی بتواند خرج این همه آدم را برای همچین سفری بدهد؟

از ترس دست هایم میلرزید و زانو هایم سست شده بود؛ توی آن نور کم، تلوتلو خوران دست و پای خشک شده ام را روی زمین کشیدم و پشت یکسری جعبه مخفی شدم و دعا دعا کردم پیدایم نکنند.

نمی دانستم کجام، نمی دانستم چند روز گذشته و خانواده ام فهمیده اند گمشده ام یا نه‌. بدنم انقدر درد میکرد که نمی توانستم راحت نفس بکشم و به غیراز جای سوزن اولی روی گردنم، یکی دیگر آن سمت گردنم بود. حتما راه زیادی آمده بودیم که مجبور شده بودند دوباره بیهوشمان کنند.

چند ساعتی طول کشید تا یک نفر در بزرگ را باز کرد و همه را کشان کشان برد. بعد دوباره برگشت و همانطور که آنجا را زیر و رو میکرد تا من را پیدا کند، از کناری بیرون دویدم؛ متوجه ام شد، دویدم، تا میتوانستم به این امید که بهم نرسد....ولی یقه ام را محکم گرفت و برم گرداند. التماسش کردم بگذارد بروم، قسم خوردم به کسی درباره شان نگویم ولی انگار کر بود. کجا بودم....کجا بودم؟

با خودم فکر کردم شاید توی ایتالیا یا آلمان، باشم. ولی خیلی نگذشت که فهمیدم به اندازه ی یک نیمکره از وطنم دور شده ام....نمیدانم چطور مارا تا اینجا رسانده بودند.

چون قاچاقی وارد کشور شده بودم به عنوان پناهنده حسابم میکردند و چند سال بود که گرفتن کارت شهروندی و شناسنامه ام را پشت گوش می انداختنند. برای همین نه میتوانستم بلیط هواپیما بگیرم و نه میتوانستم چیزی برای خانواده ام بفرستم. هرچند می توانستم از طریق چند نفر با خانواده ام تماس بگیرم، ولی جوابم را نمی دادند. از طرفی پول جمع می کردم تا به محضی که توانستم، از اینجا خارج شوم....

..............

رسید را دست پسری که از کل بدنش فقط کف دست هایش تتو نداشت دادم و دستی به سرم کشیدم:

-تمومه.....درو ببندید ظرفیت پره.

درها بسته شد و صدای موزیک بلند شد. پوفی کشیدم و روی یکی از صندلی های پشت میز بار نشستم. با انگشت روی میز ضرب گرفته بودم و آدم هایی که وسط پیست به خودشان می پیچیدند و می رقصیدند نگاه کردم.

یکسری ها بیشتر به چشمم میامدند‌. آن هایی که یواشکی کیف هایی رد و بدل می کردند، کسانی که بسته های کوچک سفید را دست به دست می کردند. مافیا های پر آوازه ی معروف.....

-میبینم که اینجایی

کلافه لحظه ای پلک هایم را فشار دادم و بعد با چهره ای پوکر به نیکلاس مارتین نگاه کردم. نیکِ کنه! :

-چطوری میتونم کمکتون کنم؟

پوزخند مسخره ای زد:

-حالا دیگه یه جوری رفتار میکنی که انگار منو نمی شناسی؟

لبخند الکی ای زدم:

-من دلم نمیخواد باهات حرف بزنم....اگه نوشیدنی میخوای، بگو...اگه نه به سلامت.

نیک از ان آدم های کله خری بود که یکسره توی همچین جاهایی می گشت. تقریبا از همان روزی که آمدم اینجا ول کنم نبود

-خیلی سرکشی. اینطور نیست؟....پرند؟

از طوری که اسمم را تلفظ میکرد خوشم نمیامد.

-من تعهد ندادم که به حرف تو گوش کنم.

صدایش را پایین آورد و در گوشم گفت:

-منم بلاخره میگیرمت

بوی گند الکل میداد. مرتیکه بوگندو.

پوزخندی زدم و رو برگرداندم....تا وقتی که گورش را گم کرد.

سوزان روی صندلی نشست:

-چرا یه بار باهاش نمیری سر قرار؟

شاکی نگاهش کردم:

-واقعا میگی؟

شانه بالا انداخت. خندیدم و چشم هایم را توی کاسه چرخاندم:

-چون دیوونه‌ست!

سری به تاسف تکان داد و طرف دیگری رفت. بی حوصله نیم ساعتی را بیکار نشستم. در این بین دو نفر را به خاطر دعوا بیرون کردند، یک نفر روی پای بغل دستی اش بالا آورد و سه چهارتا لیوان شکست، عادی عادی عادی.

همانطور که نشسته بودم، پوفی کشیدم و گوشیم را بیرون آوردم تا ساعت را چک کنم، سایه ای روی صورتم افتاد. سرم را بالا آوردم و پسری با پوستی کک و مکی و مویی قهوه ای دیدم. ولی قبل از تمام این ها، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد چشم های روشن عسلی رنگش بود. چرا موقع ورودش ندیده بودمش؟! حتی بهش بلیط هم نفروختم، من چهره ها را خوب یادم میماند.

به انگلیسی گفتم:

-مشکلی هست؟

لبخند نصفه نیمه ای زد:

-فکر کنم....نمیشه اسمشو مشکل گذاشت.

نفس عمیقی کشیدم و از بین آن همه نور های رنگی و صدای جیغ و داد اعصاب خراب کن مردم، نگاهش کردم:

-چی میخوای؟

همان لحظه سنگینی نگاهی را حس کردم و چشمم را توی جمعیت چرخاندم....هیچکس!

امشب کلا شب من نبود. همه دست به دست هم داده بودند گند بزنند به اعصابم.

لبخند بزرگتری زد:

-دنبال یکم مواد میگردم!

چشم هایم را دور صورتش چرخاندم:

-به من چه؟

دور و بر را نگاه کرد و لبخند مرموزی زد:

-میخوای بگی نمیدونی اینجا چه خبره؟

اخم کردم.....ایرانی بود، فارسی بلد بود و سوالم این بود که از کجا میداند من ایرانیم؟ بی خیال انگلیسی حرف زدن شدم:

-اگه مواد میخوای میتونی بری توی خیابون بگردی هزارتا ساقی پیدا کنی.....حالا برو پی کارت.

لیوان را برداشتم و توی سینک آشپزخانه انداختم تا سوزان بشورتشان. بعد دری که رویش طرح چرمی داشت را باز کردم و به اتاق رئیس پا گذاشتم.

با ورودم به اتاق، سر و صدا را پشت سرم جا گذاشتم و در را که بستم، سکوت شد.

-امروزو حساب کن....من دارم میرم.

میشا، لبخندی روی لب های رژ قرمز خورده اش نشاند. قد نسبتا کوتاهی داشت و همیشه لباس هایی می پوشید که برایش یکی دو سایز بزرگ بودند. با این حال بهش میامد. از پشت میز بلند شد. دسته ی پول توی دستش را بالا گرفت، انگشت شست و اشاره اش را به زبان کشید و به اندازه ی دستمزدم از پول ها شمرد و دستم داد:

-بفرما

آدامسش را ترکاند و لبخند عجیبی زد، فرق نداشت تابستان یا زمستان، همیشه پالتو می پوشید و به طرز حال به هم زنی بوی عطر شیرین و آدامس توت فرنگی میداد. سری تکان دادم و پول را توی کیفم گذاشتم و به سمت در رفتم.

-وایسا !

دستم روی دستگیره ی در خشک شد. برگشتم و سر تکان دادم. با آن لهجه ی بریتانیایی غلیظش گفت:

-اون پسری که باهاش گپ میزدی رو میشناسی‌؟

سرم را به طرفین تکان دادم. او حرفم را باور کرد ولی خودش خیلی کنجکاو به نظر میامد.

آدم جدید بود. اکثر مشتری های کلاب های معروفی مثل اینجا، دائمی بودند و اکثرشان حق عضویت داشتند. او از من آدرس مواد فروش را پرسید، ولی نمیدانم چرا به میشا گفتم:

-میخواست مخمو بزنه

لبخندش لحظه ای از بین رفت و بعد به خنده تبدیل شد:

-میبینم دل همرو بردی! حواست به نیک باشه، دلم نمیخواد شر درست بشه. میفهمی چی میگم که‌؟!

خنده ی مصنوعی ای کردم:

-آره. حالا میتونم برم؟

-برو

معلوم بود که حتی یک ذره از حرفم را هم باور نکرده.

در را باز کردم و باز به مکان پر سر و صدا پا گذاشتم. ساعت از دوازده و نیم شب گذشته بود و من هم ماشین نداشتم. این ساعت هم از تاکسی خبری نبود، پس باید پیاده میرفتم. از در اصلی خارج شدم و نفس عمیقی کشیدم. اواسط تابستان بود و هوا معتدل. شلوار جین گشادم را تکاندم و کوله ام را روی دوشم محکم کردم. تا خانه نیم ساعتی راه بود و حداقلش این بود که راهم خیلی هم خلوت نبود.

فکرم لحظه ای به سمت پسری رفت که دیدمش، بعد از آن مکالمه ی کوتاه و عجیبمان، دیگر ندیدمش. انگار غیب شده بود. از آن هم عجیب تر این بود که مانده بودم چطور فهمید من ایرانی ام؟ شاید لهجه ی واضحی داشتم و شاید هم چهره ام اینطور داد میزد.

هوای تابستانی صورتم را نوازش کرد، خیلی سرد نبود، ولی گرم هم نبود.

-کجا میری؟!

بی توجه به پسری که این حرف را زد راهم را ادامه دادم

-اه.....وایسا دیگه

مست مست مست

سرعتم را بیشتر کردم و پسرک سمج هم دنبالم آمد.‌ سعی ‌کردم بهش اهمیتی ندهم، ولی وقتی از بازویم گرفت، خونم به جوش آمد و کوله ام را محکم به پیشانی اش کوبیدم:

-ولم کن ببینم

خندید. به نظر نمیامد بیشتر از بیست سال داشته باشد:

-وحشیم که هستی!

پوزخندی زدم و قدمی جلو رفتم:

-آره....دلت میخواد جد و آبادتو بیارم جلو چشمت؟....هِری!

خواستم راهم را ادامه بدهم که جلوی رویم ایستاد. تنها نبود، دو سه تا از رفقای درب و داغانش هم دورم را گرفتند. پوف عصبی ای کشیدم. بین این همه خستگی همین یکی را کم داشتم.

-برو پی کارت بچه جون

جلو آمد و دست کثیفش را به گونه ام کشید. با حرص دستش را کنار زدم.

سرش را کج کرد و ارتودنسی های سبز رنگش را به نمایش گذاشت:

-مثل اینکه یه نفر اینجا قراره ادب بش......

-مثل اینکه یکی خیلی دلش میخواد پلیس خبر کنم

به پسر ایرانی نگاه کردم و پوفی کشیدم

-پلیس بیاد چیکار....برو ببینم کار دارم

خندید:

-مگه اینکه بهشون بگم این ماشینه که اینجاست رو برای سرگرمی دزدیدید ها؟

برای اینکه پسر نفهمد، به فارسی غریدم:

-ولش کن این بچه پولداره شر میشه.

-بچه پولدارا باید مزاحم مردم بشن؟

-اینجا ایران نیست که

راه افتادم و پشت سرم ولشان کردم. همانطور که جلو میرفتم پوزخند بدبختانه ای زدم:

-معلوم نیست این از کجا پیداش شد.

سرعتم را زیاد کردم.

-کی تاحالا مردم تشکر نمیکنن؟

به او که خودش را به من رسانده بود نگاه هم نکردم.

-از اون موقعی که مردم زیادی تو کار بقیه دخالت میکنن.

سلانه سلانه و بی عجله کنار من که داشتم تند تند راه میرفتم راه میامد. با حرص از حرکت ایستادم:

-چرا نمیری پی کارت؟

دست هایش را توی جیبش گذاشت و ادای فکر کردن درآورد:

-نمیدونم....شاید جوابمو ندادی.

-تو یهو از ناکجا آباد جلوی راهم سبز شدی. بعدشم. به تیپ و قیافت میخوره از این پولدارای بی عار و بی درد باشی که یه سفر اومدی آمریکا حال کنی. باید بگم اینجا هر پنج نفر یه نفر ساقیه

-محض اطلاعت باید بگم من بچه ی اینجام پس لازم نیست به من بگی چیکار کنم.

این را خودم فهمیده بودم. با آن لهجه ی آمریکایی لعنتی اش اگر خودش فارسی حرف نمیزد صدسال دیگر نمی فهمیدم ایرانی است.

باز هم یکی نگاهم میکرد. ولی هیچکس!

-حالا که بچه ی اینجایی پس چرا یقه ی منو چسبیدی؟ اه!

-بهم بگو توی اون کلاب چه خبره

-هیچ خبری نیست

حرف مفت میزدم....معلوم بود که یک خبرهایی است. ولی من بیشتر از اینکه مجبور باشم جواب او را بدهم، باید شغلم را سفت می چسبیدم.

-داری چرت میگی.

پوف عصبی ای کشیدم:

-چی به تو میرسه آخه؟

شانه بالا انداخت:

-جنس مرغوب میخوام.

-ایندفعه تو داری چرت میگی

-چطور؟

سر تا پایش را از نظر گذراندم و عاقل اندر سفیه نگاهش کردم:

-یه آدمی که خیلی تصادفی ایرانیم هست و از قضا به قول خودش بچه ی اینجاست سر از یه کلاب درمیاره

-تا اینجاش که اوکیه

ادامه دادم:

-به قیافت نمیاد معتادی چیزی باشی. پس قطعا یه ریگی به کفشته

خنده ی کوتاهی کرد و ابرو بالا انداخت:

-آفرین....معلومه که یه ریگی به کفشمه!

-چه دخلی به من داره؟....ببین، ساعت دوازده شبه و منم از دیروز تاحالا رو هم شیش ساعت نخوابیدم....حالا که یه ریگی به کفشته برو جای دیگه کفشتو بتکون....بای

راه افتادم و چند قدم ازش دور شدم. دیگر دنبالم نیامد....

……………….

بسته ی پول را به خانم پشت میز دادم و با امید بهش خیره شدم

-کجا میخوای بری؟

نفس عمیقی کشیدم و پیراهنم را صاف کردم:

-ترکیه