رمان نسخه آخر به قلم ستاره صبح(رومینا.ک)

ژانر : #معمایی #روانشناختی #جنایی

خلاصه :

الیاس ورمان فکر می‌کرد مهاجرتش فقط آغازی تازه است؛ اما شهر پیش از آنکه او را بپذیرد، سایه‌اش را بر زندگی‌اش می‌اندازدـ خانه‌ای که در آن مستقر شد، بیشتر شبیه دهلیزی خاموش بود تا پناهگاهی امن؛ جایی که صداها سقف ندارند و هر لرزشی انگار از عمق چیزی زنده برمی‌خیزد. چندان طول نمی‌کشد که الیاس می‌فهمد این محله، حافظه‌ای دیرینه دارد؛ حافظه‌ای که تازه‌واردها را می‌سنجد، می‌ترساند و اگر لازم باشد می‌بلعد. میان پرونده‌های نیمه‌کاره، نگاه‌های ناتمام همسایه‌ها و دروغ‌هایی که پشت لبخندها قایم شده‌اند؛ رازها در سایه‌ها پنهان‌اند و هر قدم، پرسشی جدید به دنبال دارد:

چه کسی دروغ می‌گوید؟

و چه کسی قربانی می‌شود؟

***

D1:

با صدای خفه و تیک‌تاک یکنواخت ساعت، چشمانم را باز می‌کنم. برای لحظه‌ای فقط سقف ترک‌خورده بالای سرم را نگاه می‌کنم؛ انگار این چند ساعت خواب، فقط یک پلک‌زدن بوده باشد.

حرکت نرمی می‌کنم و بدنم با ناله‌ای بی‌صدا جواب می‌دهد؛ به سختی خودم را روی تشک جمع می‌کنم. از پنجره خیره می‌شوم به آن آبی عمیق و سرد که انگار هر لحظه قرار است سیاهی‌ها از لای آن بیرون بزنند. سایه‌های سیاه و متحرکی که کلاغ‌های بدشگون‌شان، مثل نگهبان‌های تاریکی، آسمان را قبضه کرده‌اند. آه؛ هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم دوباره مجبور باشم با کلاغ‌ها دست و پنجه نرم کنم.

سرپا می‌ایستم، بدنم هنوز سنگین و کُند است، و قدم‌هایم را آرام و بی‌صدا به سمت سرویس بهداشتی می‌برم. امروز روز سختی بود؛ اول به خاطر تأخیر لعنتی جیکوب و شغل مزخرفش، که مجبور شدم دو ساعت معطل بمانم و همه برنامه‌ها به هم ریخت.

می‌دانستم فردا هم سخت‌تر خواهد بود. به همین دلیل ساعت دو بامداد راهی شهر جدیدم شدم؛ شهری که شاید کلید فرصت‌های تازه در آن نهفته باشد.

سرم را می‌خارم، ذهنم هنوز گیج است. آدلا و مشاوره‌های احمقانه‌اش را به یاد می‌آورم؛ آنقدر مزخرف حرف می‌زند که گاهی فکر می‌کنم چطور خودش از حرف‌هایش نمی‌خندد.

شیر آب را باز می‌کنم. منتظر می‌مانم آب بیاید اما...

لوله چند بار به طرز مشکوکی می‌لرزد و سکوتی سنگین فضا را پر می‌کند. این هم از شروع تازه‌ام!

با کلافگی شیر را چند بار باز و بسته می‌کنم اما همچنان چیزی نمی‌آید.

روی توالت می‌نشینم و نگاه می‌کنم به سرویس تاریک و مخوف. چراغ آویز لرزان به سختی نور قرمزش را پراکنده می‌کند؛ نوری که بیشتر شبیه هشداری خاموش است تا روشنایی. روشویی کج شده، گوشه‌اش شکسته و تکه‌ای از سرامیکش مثل دندان شکسته‌ای، خطرناک و بی‌رحم به چشم می‌خورد. انگار کسی که قبل از من اینجا بوده، در این‌جا لحظه‌ای وحشتناک را تجربه کرده؛ شاید ناظر صحنه جرم بوده یا خودش قربانی شده است.

بلند می‌شوم، ولی همین که می‌خواهم تکان بخورم، سرویس بهداشتی انگار نفسش بند آمده باشد، می‌لرزد و یک صدای ناهنجار از دل دیوار می‌پیچد.

هراسان از سرویس بیرون می‌آیم و به پنجره تکیه می‌دهم. بوی کهنه و کثیف گرد و خاک پرده‌های پوسیده دماغم را قلقلک می‌دهد.

برای لحظه‌ای فکر می‌کنم اگر به جای اینجا، آن پولی که صاحبخانه قبلی‌ام می‌گفت را می‌دادم، حالا محل بهتری برای زندگی داشتم. با نگاهی کوتاه می‌توان فهمید تعمیر و تبدیل کردن اینجا به یک خانه قابل سکونت، مدت‌ها زمان می‌برد.

خانه قبلی‌ام، یک سویت کوچک بود که با وسواس و تمرکزی خاص چیده شده بود؛ هرچند فضای کمی داشت، اما چیدمان مدرن باعث شده بود که مساحت‌اش، آخرین چیزی باشد که بتوان به آن فکر کرد.

شاید دوری از آنجا، بهترین ایده بود. خاطرات هردرن مثل سایه‌های مرموزی که زیر پوست شهر جا خوش کرده‌اند، هر لحظه خطر را برایم یادآوری می‌کردند.

D2:

آخرین کارتن را برداشتم. نفس‌هایم مثل شعله بر سینه‌ام چنگ می‌کشیدند و تشنگی‌ام را بیشتر می‌کردند.

ورودی ساختمان، دری فلزی داشت که رنگ و رمقش را باخته بود. لولاها طوری ناله می‌کردند که اگر در را کمی محکم‌تر فشار می‌دادم، قرار بود خودش را رها کند و روی زمین بیفتد.

چراغ‌های کم‌نور، حتی به راهرو هم رحم نکرده بودند. هر لحظه حس می‌کردم الان است که خاموش شوند و مرا در تاریکی خالی و سرد آنجا، تنها بگذارند.

با قدم‌هایی مردد به آسانسور رسیدم و دکمه را زدم. از وقتی پا به این ساختمان گذاشته‌ام، حتی یک نفر را هم ندیده‌ام. البته نمی‌توانم صدای خفهٔ واحدها را نادیده بگیرم. پس مطمئنا کسانی پشت آن درها زندگی می‌کنند.

صدای باز شدن آسانسور، مرا از فکر بیرون کشید. در را کشیدم و نگاهی به داخل انداختم. تنها یک زن مسن آن‌جا بود. کمی مکث کردم، کنار رفتم و سرم را به نشانه احترام خم کردم. زن بی‌ آن‌که نگاهم کند، با شتاب از آسانسور بیرون زد. کمتر از زمانی که برایش در نظر گرفتم، صدای خروجش از ساختمان را شنیدم.

در هِردِرن، همسایه‌های زیادی نداشتم. محله‌ای زیبا، آرام و خلوت. مثلا یکی از آن همسایه‌های اندکم، خانوادهٔ وایس‌هاوپت' بود؛ پیرزن و پیرمردی مهربان که با اصرار خودشان، آن‌ها را «وایس‌ها» صدا می‌زدم.

و پنی... دختر جوان و خدمتکاری که در خانه‌های زیادی نظافت می‌کرد؛ از جمله خانهٔ من.

اما این‌جا، فرق دارد. تفاوت در همه‌چیز، حتی آسفالت خیابان‌ها هم دیده می‌شود. انگار میان‌شان با مردم فرایبورگ، کیلومترها فاصله است؛ نه جغرافیایی، بلکه فرهنگی.

هِردِرن، محله‌ای در شمال فرایبورگ است. آرام، سنتی، با فضای سبزی که گاهی آرامشش غیرواقعی به نظر می‌رسد.

اما اگر به دنبال خلوتی مطمئن و صمیمیتی خاموش باشید، قطعا هنوز هم می‌تواند بهترین گزینه باشد.

آخرین کارتن را روی جعبه‌های کج و معوج گذاشتم و خودم را روی مبل پرت کردم. صدای معده‌ام بالاخره یادآور شد که از صبح چیزی نخورده‌ام.

بعید می‌دانم چیزی هم در یخچال پیدا شود؛ شاید فقط کمی پورهٔ سیب‌زمینی و ته‌ماندهٔ مربای پای سیب.

شاید مجبور باشم امشب از خانه بیرون بزنم و چیزی از فروشگاه بگیرم.

صدای زنگ تلفن، افکارم را قطع کرد.

لب‌هایم را با نوک زبان مرطوب کردم و گوشی را برداشتم.

- بله؟

- سلام الیاس... چه‌خبرا؟

با شنیدن صدای جِیکوب، نفس راحتی کشیدم.

مکث کوتاهش باعث شد برای لحظه‌ای فکر کنم پشت خط، یک قاتل سریالی است که بعد از مدت‌ زیادی که سراغم را گرفته، بلاخره آدرسم را پیدا کرده.

یا شاید یکی از بیماران قدیمی با اختلالی خاص...

بزرگ‌ترین خطر در درمان بیماری‌های روانی افراد، این است که همیشه جایی در ذهن، این احتمال را می‌دهی: شاید یکی از آنها ناگهان هوس کند تو را بکشد.

- خبری نیست، جیکوب... از وقتی رسیدم فقط دارم خونه رو مرتب می‌کنم.

دروغ گفتم!

گاهی، برای فرار از توضیح دادن، دروغ لازم است. گاهی حتی نجات‌بخش. در واقع کسی از تو انتظار ندارد همیشه راستش را بگویی.

- چه عالی. فقط امیدوارم وقتی رسیدم، بوی رنگ دیوارا فراریم نده.

خب؛ فکر می‌کنم وقتش رسیده که دروغم لو برود. شاید نه به این سرعت، اما به هرحال اگر دروغ می‌گویید، باید حواستان جمع باشد که آن‌را خوب قایم کنید.

- میای اینجا؟ کی؟

نفسش سنگین بود. صدایی که از آن‌سوی خط آمد، صدای مردی نبود که در لحظه زندگی می‌کند؛ صدای کسی بود که با آینده کلنجار می‌رود.

- نمی‌دونم... فعلاً که سرم خیلی شلوغه.

چند لحظه سکوت کرد. بعد، صدایش آرام‌تر شد؛ مثل صدایی که از لای مه بیرون می‌آید:

- لنکا این‌روزا خیلی عوض شده. مدام با هم جر و بحث داریم و خب...جدیدا کارم سخت‌تر هم شده. اما تلاش می‌کنم در اسرع وقت بهت سر بزنم.

لنکا را می‌شناختم. همسر جیکوب، زنی از نسلِ مشت‌های گره‌کرده و چشم‌های بی‌گذشت.

زنی که اگر چند دقیقه کنارش بنشینی، همان‌قدر که لبخند می‌زند، همزمان تو را می‌بلعد.

زن‌ها وقتی خطرناک می‌شوند، همیشه با لبخند شروع می‌کنند.

به‌نظرم باید افکارش را در شیشه‌ای مهر و موم کنند و در موزه‌ی لورن وارن کنار اشیای نفرین‌شده به نمایش بگذارند. خطرش واقعی‌ست؛ بی‌نیاز از هرچه روح و جن وجود دارد.

- عالیه. چطوره وقتی میای، همراهت بیاریش؟ شاید خوب باشه یه کم باهاش صحبت کنم.

همه می‌گویند من همیشه یا حداقل بیشتر وقت‌ها، منطقی هستم؛ اما آنچه در ذهنم می‌گذرد، همیشه راهی به زبانم پیدا می‌کند، پیش از آن‌که عقل فرصت قضاوت داشته باشد.

برای من، دیدن لنکا همان‌قدر دلچسب است که قدم زدن در گورستانی شبانه‌، زیر باران و با کفش‌هایی که در گل فرو می‌روند.

او از آن زن‌هایی‌ست که تصور می‌کند چون مستقل است، باید همه‌ی مردها را از صحنه‌ی زمین محو کند. و این تصور، به‌طرز ترسناکی در نگاهش زیباست.

اما خب... چه می‌شود کرد؟

احتمالاً جیکوب هم دلش می‌خواهد با او حرف بزنم. شاید فکر می‌کند با حرف‌های منطقی و روانشناسانه من، می‌تواند همسرش را رام خودش کند.

دل بستن به کلمات، ساده‌دلانه‌ترین اعتیاد آدمی‌ست.

صدایش در گوشم پیچید، با انرژی‌ای ساختگی که نمی‌دانم قرار بود مرا آرام کند یا خودش را گفت:

- خیلی خوبه؛ مطمئنم دورهمی عالی‌ای می‌شه.

مدتی، فقط سکوت بود. سکوتی ضخیم و بی‌ملاحظه؛ از آن‌ها که درونت را در خود می‌مکد و تهی‌ات می‌کند.

بعد، همان واژه‌ی آشنا، مثل قلابی که از گذشته بیرون کشیده شود، آرام بیرون خزید:

- ممنونم الیاس... ممنون، رفیق.

دقیق بخواهم بگویم، سه ماه و چهار روز از آخرین‌باری که جیکوب این کلمه را گفته بود، گذشته.

ما باهم صمیمی هستیم، اما «رفیق» واژه‌ای‌ست که جیکوب به‌راحتی خرج نمی‌کند.

وقتی آن را می‌گوید، یا چیزی در دلش فرو ریخته، یا چیزی در دل من باید فرو بریزد.

سال‌هاست باهم دوستیم. میانه‌مان آن‌قدر خوب است که گاهی غریبه‌ها خیال می‌کنند برادریم. البته می‌دانم بعد از داستان جابه جایی من و پروژه‌های جدید جیکوب، قرار است کمتر یک‌دیگر را ملاقات کنیم.

این سخت است؛ مخصوصا بعد آن‌همه دوستی و رفاقت. با این اوضاع؛ چهره‌هایمان هم زمین تا آسمان باهم فرق دارند.

او مردی‌ست با چهره‌ای غربی؛ موهای بور روشن، بینی کشیده و چشمانی به رنگ دریا.

پوستش نازک است؛ آن‌قدر که سرخی خون در گونه‌هایش همیشه پیداست.

می‌خندد، حتی وقتی چیزی برای خندیدن نیست.

کنارش اما، من، مردی هستم با چهره‌ای آفتاب‌سوخته، موهایی قهوه‌ای با موج‌هایی بی‌قرار، و چشمانی که بیشتر از آن‌که نگاه کنند، قضاوت می‌کنند.

چشمانم عجیب‌اند. گاهی آن‌قدر سیاه می‌شوند که مرز عنبیه و قرنیه در هم می‌ریزد.

چشم‌هایی که گاهی لب به حرف می‌گشایند. گاهی؛ گذشته را بازپخش می‌کنند.

مثل وقت‌هایی که رو‌به‌روی آینه می‌ایستم، و در آن‌سوی بازتاب، فریادهای عجیبی می‌زنند.

¹: Herdern

²: Weishaupt

D3:

صبح با صدای زنگ در، پلک‌هایم با بی‌میلی تمام باز شدند.

ابروهایم ناخودآگاه در هم گره خورد و قدم‌هایم، حق به جانبانه راهی در شدند.

دستگیره‌ی سرد را بالا و پایین کردم و خیره شدم به مردی که با لبخندی پهن و سینی‌ای در دست، درحالی که هنوز بخار می‌داد، آنجا ایستاده بود. با دیدنم، سرحال آمد و لبخندش جان تازه‌ای‌ گرفت.

- صبح بخیر آقای...

مکثش، لحنم را خسته‌تر کرد.

- ورمان!

چشمانش کمی گرد شد؛ سبزی عنبیه‌اش برجسته‌تر به نظر می‌رسید. لب‌هایش بی‌حرکت، صاف و بسته روی هم نشستند.

تلاش کردم چهره‌ام را مشتاق نشان دهم، اما صدایم تغییر چندانی نکرد.

- الیاس ورمان هستم.

دستش را فشردم؛ گرمی کف دستش و نبض تند شستش، لحظه‌ای حواسم را پرت کرد.

- صبح بخیر آقای ورمان. ورودتون رو به ساختمون تبریک می‌گم. فکر نمی‌کنم هنوز فرصت کرده باشید با همسایه‌ها آشنا بشید. پس این... می‌تونه اولین ملاقاتتون باشه.

مکثی کردم؛ گوشه‌ی سمت چپ پیشانی‌ام را خاراندم، پلک محکمی زدم و گفتم:

- ممنونم.

سینی را با احتیاط جلو گرفت؛ با ذوقی تازه گفت:

- همسرم توی شیرینی‌پزی استعداد عجیبی داره. فقط کافیه یکی‌شو بچشید، دیگه نمی‌تونید کنارش بذارید.

سینی را گرفتم. حواسم بود مبادا از دستم بلغزد و شیرینی‌ها روی زمین بریزند.

- ممنون بابت لطفتون. خوشحال شدم از ملاقاتتون آقا.

با لحنی گرم و تاکیدی خاص گفت:

- جاناتان هستم. جاناتان ویراس.

سرم را تکان دادم.

- خوش‌وقتم.

در را آرام بستم. سینی میان دستم را، مانند شئ ارزشمندی حمل می‌کردم.

بوی کلوچه‌ها در فضا پیچیده بود. عطری گرم و آرامش‌بخش. گردالی‌های طلایی وسوسه‌ام می‌کردند که یکی را بردارم و بی‌درنگ گاز بزنم.

ساعت از هفت گذشته بود. باید آماده‌ی رفتن به کلینیک می‌شدم.

با عجله، سینی را روی کابینت گذاشتم و از یخچال، پاکت شیر را بیرون کشیدم.

دیشب، هرطور شده، خودم را به سوپرمارکت رسانده بودم. شیر پاکتی، نان جو و یک کنسرو ماهی شور، تنها چیزهایی بودند که خریدم.

شیرداغ‌کن را روی شعله‌ی ملایم گذاشتم. چند دقیقه بعد، لیوانی شیر کنار کلوچه‌ها قرار گرفت. حالا، بوی شیر داغ با عطر شیرینی در هم آمیخته بود.

صحنه‌ای بود که می‌شد برای لحظه‌ای به آن دل بست، اگر صبح این‌قدر عجله نداشتم.

پس از صبحانه، به اتاقم برگشتم. لباس‌هایی که شب پیش برای کلینیک انتخاب کرده بودم، پیراهنی ساده و شلواری اتوخورده بودند که از دل کارتن‌ها بیرون کشیده شده بودند.

کفش‌هایم را پوشیدم؛ واکس‌خورده و آماده شروع تازه.

در آینه نگاهی گذرا به خودم انداختم؛ ته‌ریشی سیاه روی صورتم جا خوش کرده بود. فرصت اصلاح نبود، اما می‌توانستم کمی مرتبش کنم.

بلاخره از ساختمان تاریک بیرون زدم. موجی از نور مستقیم به صورتم خورد. هوا، به طرز عجیبی دلچسب است؛ و می‌تواند دل‌انگیزترین اتفاقِ امروز باشد.

امیدوار بودم مسیر تا کلینیک راحت باشد؛به هیچ‌عنوان آمادگی رو یا رویی با مکانی جدید و بی‌نظم‌ای تازه را نداشتم.

نفس عمیقی کشیدم، سوییچ را چرخاندم. امروز، باید روز خوبی باشد!

D4:

از خیابان‌های والدزه که می‌گذرم، انگار یک شاهکار است.

در واقع تجربه جیکوب باعث شد براساس شناختی که از من دارد، این محله را به من پیشنهاد بدهد.

محله والدزه در شرق فرایبورگ قرار دارد؛ اینجا دقیقا همان جاییست که دلم می‌خواهد سال‌های زیادی در آن زندگی کنم.

خیابان‌های خلوت؛ جمعیت کم و فضای سبز. همه‌ی چیز‌هایی که من لازمه ادامه حیاتم می‌دانم.

به انتهای خیابان که می‌رسم، دریاچه‌ای کوچک را می‌بینم که در همسایگی پارک جنگلی زیبایی قرار گرفته. این دو، می‌توانند گزینه‌های مناسبی برای وقت‌هایی باشند که دلم تنهایی را آرزو می‌کند.

با اینکه در هردرن، مدت زیادی زندگی کردم اما هیچ‌وقت آن را با زادگاهم، شهر نو قرار ندادم. اما حالا با جرعت می‌توانم بگویم والدزه از آنجا هم برایم زیباتر و آرامش‌بخش‌تر است.

به سختی چشم از مناظر و اطراف می‌گیرم و بلاخره کمی بیشتر پدال گاز را می‌فشارم.

از اینجا تا مطبم، تقریبا با دو چرخه بیست دقیقه و با اتوبوس پانزده دقیقه طول می‌کشد. در حقیقت، صبح کمی برای رویارویی با مطب جدید استرس داشتم، اما خوشبختانه پیام جیکوب باعث شده خیالم راحت شود.

طوری که در پیامش شرح داده بود؛ قبلا کسی را برای نظافت آنجا فرستاده و حالا، قرار است با یک مطب تمیز و مرتب رو به رو شوم. این لطفش انکار نکردنی است و همیشه سپاس‌گزارش خواهم بود.

چند دقیقه مسیر به سرعت سپری می‌شود و من، بلاخره به آدرس دریافت شده از جیکوب می‌رسم.

یک خیابان پهن، پوشیده از پیاده‌روی‌های تمیز و درختانی تنومند با قامت‌های کشیده و بلند، که برای دیدن انتهای‌شان، باید سرت را بالاتر از حالت معمول بگیری. آسمان آبی با هاله از ابرهای پشمکی.

از دو طرف خیابان، چند کافه و رستوران، مطب پزشکی و چند

فروشگای دیگر به چشم می‌خورد. اما نسبت به امکانات، جمعیت بسیار کمتری دیده می‌شود. و بجای ماشین‌های غول پیکر، می‌توانید در هرگوشه و کناری، زنان و مردان دوچرخه سوار را ببینید.

کلید طلایی را در قفل می‌چرخانم که با صدای تیک کوتاهی باز می‌شود؛ قبل از هرچیزی، بوی رنگ به پیشوازم می‌اید و

خوش‌آمد‌گویی می‌گوید.

ناگهان می‌ایستم؛ اگر هفته پیش کسی برای نظافت و رنگ‌کاری اینجا آماده است، قاعدتا باید درش قفل می‌بود.

اما در با ناباوری باز شد!

با قدم‌های محکمی از پله‌های پیچ‌پیچی راهروی کوچک بالا می‌روم. راهرو، شبیه یک دایره، شمارا به بخش مورد نظرتان از این ساختمان هدایت می‌کند.

در طبقه دوم، نگاهم روی در قهوه سوخته می‌نشیند. جایی که نام من با پسوند دکتر و روان‌درمان روی تابلوی کوچکی حکاکی شده.

دستگیره را بالا و پایین می‌کنم که باز می‌شود؛ چشمانم ریز می‌شوند و کل اتاق را یک‌باره می‌جویند.

شاید قبل من، کسی به قصد دزدی وارد اینجا شده؛ یا کسی از قبل خبر داشته که اینجا برای مدتی خالی است، برای همین اینجا آمده تا افکار پلیدش را پیاده کند.

شایدهم نظافت‌چی کلید را گم کرده و کسی در این حوالی آن‌را پیدا کرده.

اگر پشت میز کسی مسلحانه انتظارم را بکشد چه؟

جلوتر می‌روم و روبه روی میز کارم می‌ایستم. یک میز قهوه‌ای با صندلی همرنگش که توسط نور هدایت شده از پنجره روشن شده.

پنجره‌ای بزرگ دقیقا پشت صندلی‌ام؛ بدون پرده و محافظ.

قفسه خالی که احتمالا بی‌تابانه انتظار پرونده‌های بیماران را می‌کشد.

دستی روی می‌کشم که صدای حرکتی از پشت سرم می‌آید.

به سرعت برمی‌گردم؛ نفس‌هایم تندتر از حد معمول شده و قفسه سینه‌م در سریع‌ترین حالت ممکن بالا و پایین می‌شود.

دقیقا پشت سرم مردی ایستاده با سطلی پر از خون.

D5:

احساس می‌کنم دستی نامرئی دور گلویم حلقه شده و هر لحظه بیشتر فشار می‌آورد. نفس کشیدن سخت‌تر می‌شود. چشم‌هایم می‌سوزند؛ پلک زدن تنها راه فرار است. تند، بی‌وقفه.

لحظاتی می‌گذرد. اوضاع کمی آرام‌تر می‌شود. فقط کمی.

مرد، سطل رنگ را با دقت روی زمین می‌گذارد. یک قدم جلو می‌آید. خجولانه نگاهم می‌کند و از حرف زدن طفره می‌رود. در نهایت می‌گوید:

- صبح بخیر، دکتر ورمان.

نگاهش می‌کنم. چشم‌هام هنوز فریاد شک و تردید می‌کشند. از آن قیافه ساده و جثه‌ی لاغر، نه قاتل درمی‌آید، نه یک فراری روانی که نگهبان آسایشگاه‌اش را دور زده.

خب؛ خیال‌ام کمی راحت می‌شود. قرار نیست در روز اول ورودم به مطب جدیدم، توسط یک قاتل روانی که تظاهر می‌کرد نظافت‌چی‌ست، کشته بشوم.

البته اگر بشوم، ابتدا کسی نگران غیبتم نمی‌شود.

اما قطعا بعد از دو سه روز، بوی گند جنازه بالا می‌رود و شکایت همسایه‌گان باعث کشف بایی مانده لاشه‌ام می‌شود.

مرد کمی خودش را جمع‌وجور می‌کند. صدایش کمی می‌لرزد، اما در عین حال سردی خاصی در آن است.

- نظافت‌چی‌ام. از طرف جیکوب نوواک.

نفسی که تا آن لحظه حبس کرده بودم، بی‌صدا بیرون می‌پرد. شاید صدای آن را نشنود، اما حتماً بالا و پایین شدن قفسه سینه‌ام را دیده.

لحظه‌ای دلم برایش می‌سوزد و می‌خواهم طرفش را بگیرم.

برای چندرغاز پول، صبح شنبه، خواب گرم و ناز را رها کنی، برای نظافت و تازه صاحب‌کارت، به چشم یک قاتل روانی تورا نگاه کند. بدون اغراق کمی منزجر کننده و کمی هم اعصاب خوردکن است. ( شایدهم بیشتر از کمی)

البته من سال‌ها با روان‌پریش‌ها و پارانوئیدها زندگی کرده‌ام.

طبیعی‌ست که به آدم‌ها، هیچ‌وقت صد در صد اعتماد نکنم؛ و همیشه مقدار درصدی را برای بیمار بودن افراد در نظر بگیرم.

لبخندی ساختگی می‌زنم. امیدوارم زیادی مصنوعی نباشد.

قطعا بعد این صحنه، لایق لبخندی اطمینان بخش است.

سریع از کنارش رد می‌شوم. چشم‌هایش، دنبالم می‌چرخند.

پیشانی‌ام خیس شده. عرق سرد، مثل روحی، بی‌هوا دنبالم می‌کند.

نه. نباید اجازه بدهم رفتار کسی روزم را خراب کند.

من برای این روزها، سال‌ها برنامه‌ریزی کرده‌ام.

حتی وقتی پدرم زنگ می‌زد و من، با دروغی حرفه‌ای می‌گفتم که وقت غذاخوردنم رسیده؛

در واقع، دراز کشیده بودم. مجله می‌خواندم؛ کتاب ورق می‌زدم. و در ذهنم، این روزها را می‌ساختم.

از وقتی به این گوشه‌ی دورافتاده‌ی فرایبورگ آمده‌ام، مطمئنم پدرم هزار بار تماس گرفته.

قطعا تا چند وقت دیگر، نامه‌هایش هم می‌رسند. البته اگر آدرس پست جدیدم را زودتر پیدا نکرده باشد و همین حالا پستچی با زنگ خانه‌ام درحال جدال نباشد.

در حقیقت، همین نامه‌ها و گوشزد‌های همیشگی‌اش بین ما فاصله می‌اندازد.

او هنوزهم خیال می‌کند من پسربچه سر به هوایی هستم که ممکن است با توپ فوتبال، به شیر گاز یا پنجره خانه همسایه بکوبد. درحالی که من، در دهه سی‌سالگی‌ به سر می‌برم.

پدرم، مردی پنجاه‌و‌پنج‌ساله است که هنوز حاضر نیست خانه‌‌ی کلنگی‌ای که برای مادرم ساخته بود را در نووه میستو(شهر نو، زادگاهم) ترک کند.

هربار که بحث فروش خانه درب و داغانش را پیش می‌کشیدم، با بهانه ناراحتی مادرم، از آن امتناع می‌کرد.

احمقانه‌ترین دلیلی که می‌شود برای ماندن در آنجا آورد.

من، از بچگی رویای روان‌پزشکی را داشتم که جایی دور از همهمه خانواده و خاطرات، مشغول کار می‌شود.

مرگ مادرم ناراحت‌کننده بود؛ هرچه باشد، او مادرم بود.

کسی که بی‌منت و خواسته‌ای، مرا با محبت بزرگ کرد.

اما سرنوشت، با بی‌عدالتی او را از حق واقعی‌اش دور کرد.

کسی نمی‌داند چند دقیقه بعد، چه چیزی در انتظارش است.

شاید با بی‌رحم‌ترین شکل ممکن از دنیا بروی و جسدت را در حالتی پیدا کنند، که چشم‌هایت به رو به رو خیره مانده و با رنگ پریدگی‌ات، ترس را پیشکش می‌کنی.

شاید هم کسی را بکشی؛ نه از روی نفرت؛ تنها بخاطر اینکه فکر می‌کردی هنوز راهی برای نجاتش وجود دارد.

در واقع، هیچ‌کس نمی‌داند چند دقیقه بعد، چه سرنوشتی در انتظارش است.

D6:

«شش ماه قبل، اتاق درمان»

"الیاس"

زن جوان، روی صندلی چرمی نشسته بود. پاهایش را جمع کرده بود زیر خودش. دست‌هایش بی‌حرکت و صورتی بدون آرایش داشت؛ اما چشم‌هایش هنوز با چیزی درگیر بودند.

«می‌دونی چرا این‌جایی؟»

سکوت بر فضای سرد اتاق حکم می‌کند و بعد،صدای عقربه‌های ساعت.

سه بار پلک زد. آهسته می‌گوید: «چون گفتن خطرناکم.»

یادداشت نمی‌کنم. فقط نگاهش می‌کنم. آن‌قدری که متوجه شود دیده می‌شود، اما نه آن‌قدری که احساس تله کند.

دلم می‌خواهد با میل خودش ادامه بدهد؛ نه از روی ترس.

لحن من، به نسبت گرم‌تر از اوست. سعی می‌کنم از تکنیک‌های مختلف برای جلب اعتمادش استفاده کنم.

«تو چی فکر می‌کنی؟ واقعاً خطرناکی؟»

لبخندی باریک می‌زند. از همان‌هایی که بیشتر شبیه اخطار است تا خوش‌رویی. شاید اگر روزی از من بپرسد زیباترین بخش چهره‌اش کجاست، پاسخم وقتی باشد که لبخند می‌زند.

«بستگی داره... برای کی.»

نور اتاق کم است. فضای خنثی کمک می‌کند راحت‌تر حرف بزند. یا دست‌کم، فکر کند که در امنیت‌ است.

از جمله یا لحن بیان‌اش، حسی خاصی دریافت نمی‌کنم.

کاراگاه چیز‌های عجیبی می‌گفت؛ می‌دانم که صفت«عجیب»برای این می‌آید که من، از او انتظار این سرگذشت را نداشتم. البته، همیشه احتمال اینکه ممکن است بیماری روانی افراد، گذشته ترسناکی را برای‌شان ساخته باشد، کنار می‌گذارم. اما او، واقعا از تصور من دورتر عمل کرده.

با کمی مِن‌مِن، سعی می‌کنم منظورم را طوری به او بفهمانم که اوضاع بهم نریزد.

«اگه بگم فکر می‌کنم واقعاً یه نفر رو کشتی چی؟»

این‌بار، یک‌راست نگاهم می‌کند. پلک نمی‌زند. لبخند محوی روی لب‌های صورتی‌اش می‌نشیند. احساس می‌کنم در انتهای چشمانم، چیزی را دیده که او را نرم می‌کند.

شاید احساس عصبانیت، شایدهم مقداری ترس.

«پس چرا هنوز اینجام؟ چرا دستبند ندارم؟»

واقعا نمی‌دانم چرا؛ شاید چون هیچ‌کس باور نکرد. شاید چون جسدی پیدا نشد، یا مدارک کافی نبود. یا شاید چون او... بلد است چطور وانمود کند کسی را نکشته؛ درحالی که لباسش، بوی تعفن خون و آهن می‌دهد.

بلند می‌شود. قدم‌زنان به طرف پنجره می‌رود؛ و دستش را روی شیشه می‌گذارد.

«آدمایی مثل من راه می‌رن، لبخند می‌زنن و معاشرت می‌کنن؛ ولی یه صدایی ته ذهن‌شون میگه اگه هولش بدی چی‌ میشه؟ خیلیا این سوال رو در همون حد باقی می‌زارن؛ ولی خیلیا هم نه»

نفسم توی سینه حبس می‌شود و هیجان خونم را میمکد.

«تو هیچ‌وقت این جمله رو نگفتی به خودت؟ حتی یه‌بار؟»

صدایش در اتاق پخش می‌شود؛ آرام اما محکم.

«نمیدونم...»

D7:

امروز مراجعه‌کننده‌ تازه‌ای وارد مطب شد.

مگی؛ زن سی‌وسه‌ساله‌ای با چشم‌هایی غیرعادی؛ نور درخشانی در آن تیله‌های مرموز موج می‌زد، طوری که برای لحظه‌ای تصور کردم اگر مستقیم‌تر نگاه کند، کور می‌شوم.

اطلاعات چندانی از او نگرفتم؛ اما چیزهایی هست که با نگاه کردن، می‌شود فهمید.

او به وضوح دچار پارانویاست؛ در همان دقایق اول، ردش را در لحنش، چشم‌های مضطربش، و مکث‌های مکررش دیدم. مدام از نقشه‌هایی می‌گوید که پسرش برای قتل او کشیده؛ باور دارد او می‌خواهد به قتل برسد، فقط برای چندرغاز مستمری بازنشستگی که از بیمه همسرش می‌گیرد.

همسرش، آقای بنت، سال‌ها پیش در تصادفی شدید جان باخته. حالا مگی با پول ناچیزی که از بیمه باقی مانده، روزگارش را می‌گذراند.

در واقع اگر من جای پسرش بودم، قربانی بهتری انتخاب می‌کردم. مثلاً پیرزنی آلزایمری با حساب بانکی‌ای چاق و بی‌دفاع. قتل مادرم، فقط برای حقوق کم بازنشستگی؟ نقشه‌ی ضعیفی‌ست، پر از ریسک و ردپای واضح. تازه سود کمی هم دارد.

و البته چنین افکاری، فقط از ذهن یک روان‌پزشک خیال‌پرداز می‌گذرد و بهتر است در همان حد خیال، خاموش بمانند.

مگی، پاهای لاغر و استخوانی‌اش را روی هم انداخته و با نگاهی مایل و تیز نگاهم می‌کند. در حالی‌که هنوز وارد چهل‌سالگی هم نشده، چند چین واضح دور چشم‌هایش جا خوش کرده‌اند. گاهی سرگذشت سخت افراد، از چهره آنها فریاد می‌زند.

دست‌هایم را در هم قفل می‌کنم. سعی می‌کنم ذهنم را از مسیرهایی که نباید، دور کنم.

چشمانم را از پشت عینک ریز می‌کنم و می‌پرسم:

- بیشتر برام بگو. دقیقاً چه زمانی این حس رو داری؟

پلکی می‌زند، انگار تصویری را در ذهنش بازسازی می‌کند. با دقت می‌گوید:

- تقریباً همه وقتی که پسرم خونه‌ست.

مکثی می‌کند، بعد با لحن آرامی ادامه می‌دهد:

- دیشب فکر می‌کردم با یه چاقو توی چارچوب در اتاقم ایستاده. خودش می‌گفت فقط اومده مطمئن شه راحت خوابیدم.

حرف‌هایش بوی بی‌اعتمادی می‌دهند. بویی که تیز است، مثل اسید، و نمی‌شود نادیده‌اش گرفت.

ساکت نگاهش می‌کنم. گردنبند صدفی باریکی به گردن دارد که با نور اتاق می‌درخشد. کت‌ودامن طوسی‌اش هم او را شبیه یکی از زنان اشراف‌زاده‌ی قدیمی کرده. اما نگاهش، نرم نیست؛ چیزی در آن هست که نمی‌توانم دقیقاً توصیفش کنم.

- احساس می‌کنم باید بیشتر راجع‌بهش حرف بزنیم. جلسه بعدی کی می‌تونی بیای؟

ابروهای نازکش بالا می‌پرد. خیره نگاهم می‌کند و با اطمینان پاسخ می‌دهد:

- بیشتر وقتم خونه‌ام. هر موقع که شما صلاح بدونین.

سری تکان می‌دهم. دوشنبه را برای جلسه بعدی یادداشت می‌کنم. آخرین وقت هم پر شد.

مگی بلند می‌شود. دستش را به سوی من دراز می‌کند و می‌گوید:

- از دیدنتون خوشحال شدم، دکتر. مطمئنم با مشاوره‌های شما، اوضاع بهتر می‌شه.

لبخند می‌زنم، دستش را می‌فشارم. انگشت‌های کشیده و ظریفی دارد. بیشتر از آن‌که به زنی خانه‌نشین شبیه باشد، شبیه کسی‌ست که سال‌ها ویولن می‌نواخته.

- از این بابت خوشحالم.

وقتی می‌رود، فضای اتاق برای لحظه‌ای سنگین‌تر می‌شود. احساس خستگی می‌کنم، اما کارهای عقب‌مانده زیادی منتظرم هستند. با اینکه نزدیک به سه ماه از حضورم در این شهر می‌گذرد، هنوز نتوانسته‌ام نظم دلخواهم را در دفتر برقرار کنم.

نگاهم به کارتن‌های بازنشده‌ی گوشه‌ی اتاق می‌افتد. یکی‌شان را باز می‌کنم؛ پر از کتاب و پرونده. امروز باید کارشان را تمام کنم؛ هفته آینده پر از وقت شده، و این خودش چیزی شبیه امید است.

تا مدتی فکر می‌کردم شاید کمی وقت نیاز باشد تا مطبم، دوباره پر از بیمار شود.

اما قرار نیست همیشه خیالات پیروز باشند؛ آنها گاهی با واقعیت فرق دارند.

و گاهی، خیال، چیزی‌ست که باید از آن ترسید.

D8:

«سه ماه قبل، اتاق درمان»

"الیاس"

امروز خیلی خوشحال‌ هستم؛ آلا، یکی از بیمارانم هدیه بسیار گران‌قیمت و ارزشمندی برام فرستاده.

من عاشق همه‌چیز این گرامافون جدید هستم؛ اگر بهتر بگویم، از موسیقی خوشم می‌آید و از چیزی که آن‌را برایم پخش می‌کند، بیشتر خوشم می‌آید.

با حالتی خاص، دستم را روی سطح سرد و سیاه‌اش می‌کشم.

کمی از گرامافون فاصله می‌گیرم؛ ابعاد قابل توجهی دارد و دکمه‌های زیاد. معلوم است حسابی هزینه کرده است.

راستش اگر صد سال دیگر بگذرد، فکر نمی‌کنم خودم بتوانم چنین چیزی برای خودم بخرم.

خب اولا حقوقی که دارم، چندان زیاد نیست که بدون فکر و توجه برای همه‌چیز کارت بکشم و هزینه کنم. صرفا اگر یک روز هزینه‌هایم را مدیریت نکنم، مجبورم برای شام از اکسیژن تغذیه کنم.

دوما قابل پیش‌بینی است که اگر روزی پول کافی برای خریدن همچین چیزی را داشته باشم، هرگز این کار را نمی‌کنم.

آه، این هم یکی از مزایای زندگی فقیرانه است. خسیسی را می‌گویم.

موبایل کوچکم در جیبم می‌لرزد و هشدار می‌دهد کسی

با من کار دارد.

بدون نگاه کردن به عنوان شماره، دکمه تایید را می‌زنم و با سرخوشی جواب می‌دهم.

- بله؟

- دکتر ورمان؟!

سکوت می‌کنم؛ صدای پشت خط برایم آشناست. خب، شاید بسیار آشنا‌تر از آشنا.

گوشم‌هایم داغ می‌شوند و مغزم سوت می‌کشد. درواقع انتظار نداشتم بازهم صدایش را بشنوم. بعد آن‌همه مدت، همه‌چیز درباره او، برایم کمرنگ‌تر شده.

چیز عجیبی که مرا آزار می‌دهد این است؛ که او برای پیگیری جلسات درمانش با من تماس نگرفته.

تازه می‌فهمم که چقدر اشتباه کردم این تماس لعنتی را جواب دادم، و چقدر من از این صدای زنانه می‌ترسم.

با حالتی گنگ و گرفته می‌گوید:

- باید بینمتون؛ این فوری‌ترین جلسه ما میشه.

دستی روی پیشانی عرق کرده‌ام می‌کشم؛ کاش می‌شد شبیه بچگی از مکالمه با افراد، امتناع کنم و به اتاقم پناه ببرم.

اما متاسفانه حالا آدم بزرگی هستم که باید با تمام خطرات پیش‌رویش مقابله کند.

لب‌های خشک شده‌ام را با زبان مرطوب می‌کنم و پاسخ می‌دهم:

- همه‌‌چیز تموم شده؛ بهت گفتم که تو درمان شدی و دیگه مشکلی نداری.

احساس می‌کنم نیشخندی می‌زند؛ شاید هم پوزخند. از آن پوزخند‌های همیشگی‌اش که احساس ترس و عصبانیت را در من ایجاد می‌کند.

- من حالم خوب نیست؛ نیاز دارم بازهم به جلسات مشاوره بیام.

وقتی سکوت مرا می‌شنود؛ صدایش دیگر آرام و شمرده شمرده نیست. انگار کمی عصبانی‌تر از قبل می‌شود.

- بس کن دکتر، تو که می‌دونی جواب رد به درخواستم برات چقدر گرون تموم میشه.

فراموش کرده بودم؛ مغز لعنتی‌ام فراموش کرده بود. این زن حکم نابودی مرا در دست داشت.

حتی فکر کردن به دیدن و حرف زدن با او، مرا بدجور بهم می‌ریزد. راه گریز برایم بسته شده. از طرفی دلم می‌خواد خود چند دقیقه پیشم را خفه کنم. دستش را بشکنم تا این تماس لعنتی را آغاز نکند و سند مرگ خودش را امضا نزند.

چاره‌ای ندارم؛ با صدایی که انگار ته چاهی عمیق می‌آید، می‌گویم:

- امشب بیا اینجا...

D9:

صدای قار و قور شکمم آن‌قدر بلند است که انگار از اعماق یک غار خالی به گوش می‌رسد. ناخودآگاه حلقه‌ی انگشتانم دور دسته‌ی سبد خرید سفت‌تر می‌شود.

چشمانم را باریک می‌کنم و قفسه‌ها را با دقتی وسواسی از نظر می‌گذرانم. بوی نان تازه، اول از همه خودش را به مشامم می‌رساند، جلوتر از خیارشورهای ترد یا سوسیس‌های چرب گاوی.

می‌خواهم همان خرید همیشگی‌ام را انجام بدهم؛ نان و کمی سوسیس. اما چشمم به قفسه‌ی غلات صبحانه می‌افتد و ناگهان همه‌چیز به هم می‌ریزد.

دقیق‌تر نگاه می‌کنم. شاید وقتش باشد چیز جدیدی را امتحان کنم، چیزی که انگار هیچ‌وقت در لیست نبوده اما همیشه آنجا بوده؛ بی‌صدا، منتظر.

سعی می‌کنم یکی از بسته‌ها را بردارم بدون اینکه به نظر برسد اصلاً نمی‌دانم طعم هیچ‌کدام‌شان چیست. یک بسته‌ی بنفش را انتخاب می‌کنم. خوراک صبحانه، ساده است اما بسته‌بندی‌اش چیزی دارد که نمی‌توانم آن را توضیح بدهم.

درست همان لحظه اتفاق عجیبی میوفتد.

احساس می‌کنم کسی دارد نگاهم می‌کند. نه، چیزی فراتر از نگاه. انگار یک جفت چشم، درست در فاصله‌ی دو سانتی‌متری‌ام، بی‌حرکت خیره مانده‌اند به من.

می‌چرخم. هیچ‌کس نیست. فقط قفسه‌ها، نور سفید مهتابی و صدای دور دستگاه‌های کارت‌خوان.

نفس عمیقی می‌کشم. احتمالاً مغزم باز هم دارد بازی می‌کند.

اما هنوز چیزی پشت آن قفسه‌ها قلقلکم می‌دهد.

با چشم‌هایی خسته پلک می‌زنم و به سمت پیشخوان می‌روم. صفی طولانی جلوی صندوق تشکیل شده؛ از میز فروشنده تا درِ خروجی کشیده شده، انگار غذای رایگان پخش می‌کنند.

پشت یک پیرمرد لاغر ایستاده‌ام؛ قد بلند، با عینک مستطیلی و لب‌های بی‌حس. شلوار ورزشی مشکی پوشیده و پیراهن سفیدش پر از خط‌های رنگی‌ست. مثل کسی‌ست که از دهه‌ی دیگری آمده باشد؛ یا شاید فراموش کرده که حالا در این فروشگاه بزرگ، میان این همه آدم، چه می‌خواهد. که البته احتمال کمی دارد.

قدش خیلی بلند است. باید کمی سرم را بالا بگیرم تا صورتش را ببینم. و این در حالی‌ست که خودم ۱۸۶ سانت قد دارم. نه، کوتاه نیستم. فقط شاید در فهرست مردان ایده‌آل دختران امروزی به ندرت پیدا شوم.

سال‌هاست که با هیچ زنی رابطه نداشتم. چون اصلاً نیازی به آنها در خودم حس نمی‌کنم.

درست در آستانه جوانی، یاد گرفتم چطور غرایزم را کنترل کنم؛ و دقیقا همان موقعه دریافتم که بیش از نیمی از زنان، بسیار خسته کننده‌ و حوصله سربرند.

فروشنده زنی کوتاه‌قامت با لباس‌های قرمز فرم است. اخم کرده، اما بامزه است. شاید از آن زن‌هایی‌ست که صبح‌ها قهوه‌شان را جا می‌اندازند و تمام روزشان خراب می‌شود.

با بی‌حوصلگی سبد خرید را جلو می‌کشد و بارکد اقلام را یکی‌یکی ثبت می‌کند. چهره‌اش زیباست. ولی حسی درونم می‌گوید، پشت آن چهره‌ی خسته، چیزی پنهان است.

شاید مشکلاتی در زندگی شخصی با همسرش؛ شایدهم

حقوق احتمالا کمی که کفاف هزینه‌هایش را نمی‌دهد.

به‌طرف ماشینم می‌روم. کلید را در قفل می‌چرخانم، اما همین که در را باز می‌کنم، می‌ایستم.

نان؛ نان لعنتی را فراموش کرده‌ام.

و برای لحظه‌ای، مطمئنم صدای پایی از پشت سرم شنیدم.

D10:

امشب، آسمان ساز مخالف زده و برخلاف صبح آفتابی‌اش، چنان می‌غرد که انگار دیوانه شده.

روی کاناپه دراز کشیده‌ام؛ تلویزیون سریال «فرندز» را پخش می‌کند. تقریباً نیم‌ساعت است که به آن خیره شده‌ام، اما هیچ‌چیز از آن نمی‌فهمم.

دختری با موهای طلایی مدام جلوی دوربین می‌چرخد و جیغ می‌زند.

البته دارد حرف می‌زند، اما صدایش آن‌قدر بلند است که کلماتش را غیرقابل فهم کرده.

آسمان می‌خراشد. با بی‌خیالی مبهمی ساندویچ سوسیس با سس مایونز و گوجه‌ام را گاز می‌زنم.

ترکیب داغی سوسیس و سردی سس، حس عجیبی دارد؛ بیشتر از همه، عاشق لحظه‌ای هستم که سوسیس زیر دندان‌هایم تکه‌تکه می‌شود.

دندان‌هایم را مثل چرخ‌دنده‌هایی بی‌رحم تصور می‌کنم که بی‌وقفه گوشت را خرد می‌کنند.

نوشیدنی‌ام را برمی‌دارم و قلوپی از آن را سر می‌کشم. گلویم می‌سوزد و گرمای عجیبی از آن بالا میآید.

امروز انتظار داشتم صدای پایی که پشت سرم در فروشگاه شنیدم، متعلق به دزدی بی‌رحم باشد که با چاقوی ضامن‌دارش تهدیدم کند موبایل و کیف پولم را به او بدهم.

اما وقتی برگشتم، صورت خندان و شاداب آدلا را دیدم.

مثل همیشه با کفش‌های پاشنه‌بلندش که حتی تصور راه‌رفتن با آنها مرا آزار می‌دهد، چند سانتی‌متر بلندتر دیده می‌شد، و تقریباً هم‌قد بودیم.

موهای ابریشمی‌اش، بلوندتر از قبل، در پنجه‌ی آفتاب می‌درخشید و جلب توجه می‌کرد.

با همان صدای همیشه شاد، احوالم را پرسید؛ حرف زدن با او همیشه مرا خسته می‌کند.

مشکل اینجاست که او همیشه انرژی دارد؛ و البته هیچ‌وقت نمی‌گذارد ظاهرش به‌هم ریخته باشد یا لباس‌هایش نامرتب.

اوایل جوانی، به‌خاطر فشار درسی، پدرم مجبورم کرد پیش مشاوری بروم که قبلاً درباره‌ام با او صحبت کرده بود. او بر این باور بود که وجود مشاور باعث می‌شود هم آرام‌تر بشوم هم برنامه سالم درسی داشته باشم.

آدلا نسبت به آن سال‌ها، جاافتاده‌تر (به هیچ‌وجه پیر نشده) و حتی زیباتر شده؛ مثل شاخه‌ گلی که با گذر زمان، بازتر و پُرجلوه‌تر می‌شود.

سعی کرد مرا سین‌جین کند تا بفهمد چرا دیگر با او ارتباطی ندارم؛ شاید فراموش کرده که دیگر آن فشارهای درسی باعث نمی‌شوند سر پدرم داد بزنم یا دچار سردردهای عجیب و طولانی شوم.

حتی تلاش کرد مرا به شام دعوت کند که خب، قاعدتاً پیشنهادش را رد کردم.

سال‌هاست حس می‌کنم میلی به نزدیک‌شدن به زنان ندارم.

واقعیت این است که هیچ‌چیز در آن‌ها برایم جذاب نیست.

شاید باید بیشتر تلاش کنم، به آدلا نزدیک‌تر شوم و سعی کنم اوضاع را عوض کنم.

شاید راست می‌گوید و باید دوباره با او صحبت کنم (البته که هیچ‌چیز را عوض نمی‌کند؛ فقط امیدی واهی می‌دهد).

شاید هم من راه درست را انتخاب کرده‌ام و بهتر است با همین فرمان جلو بروم. چون اولاً بعد از پایان بیست‌سالگی‌ام، دیگر حوصله‌ی ناز کشیدن هیچ زنی را ندارم.( حتی اگر مادرم زنده بود) ثانیاً اصلاً نمی‌توانم با این دستمزد، هزینه‌های نجومی یک زن را تأمین کنم.

مثلاً همین کفش‌های آدلا، هرکدام چند هزار دلار ارزش دارند که خب، این مقدار پول، حقوق و مزد زحمت‌های فراوان من است.

نمی‌توانم تصور کنم روزی برای کسی چنین پولی خرج کنم، فقط چون «همسرم» است و «باید» دوستش داشته باشم.

اما سوال اصلی اینجاست: آدلا در والتزه چه می‌کند؟

وقتی با این سؤال غافلگیرش کردم، برخلاف تصوّرم کاملاً خوشحال و خونسرد پاسخ داد: «برای دیدن برادرم اومدم.»

کاملاً فراموش کرده بودم که برادر کوچکش، لوک، در والتزه زندگی می‌کند.

این یعنی آدلا مرا تعقیب نکرده، و شاید والتزه اصلاً آن پناهگاهی نیست که برای دوری از آشناها انتخاب کرده بودم.

در فکر و خیال عصر غرق شده‌ام که ناگهان، همزمان با رعد و برقی عظیم، برق‌ها قطع می‌شوند.

تلویزیون خاموش می‌شود و خانه، به‌جای صدای جیغ‌جیغوی زنِ سریال، پر از سکوت می‌شود.

زیر لب ناسزایی می‌گویم و باقی‌مانده‌ی ساندویچم را در ظرف پرت می‌کنم. بلند می‌شوم و به سمت حیاط می‌روم.

صدای باران، زیباست؛ هنوز هم می‌تواند پناهی باشد برای وقت‌هایی که می‌خواهم از فکر و خیال فرار کنم.

درواقع، وقتی کودک بودم و گاهی پدرم کتکم می‌زد؛ زانوهایم را در حیاط بغل می‌گرفتم و با خیال اینکه خدا هم آسمان را کتک زده که دارد گریه می‌کند، زار می‌زدم.

با یادآوری آن خاطرات، حس خوشی ندارم. یکی از اصلی‌ترین دلایل فرارم از هِردِرن و نووه‌میستو، اجتناب از کودکی‌هایم بود.

با دیدن پدرم، همه‌چیز برایم زنده می‌شد و خشمم، غیرقابل کنترل.

اما انگار آسمان هم تأیید می‌کند که نمی‌شود خاطرات را فراموش کرد؛ فقط می‌شود ازشان فرار کرد و مدتی در امان ماند.

صدای در، مرا از جا می‌پراند. هیچ‌کس قرار نبوده مرا ببیند.

در واقع، اگر هم بوده، فکر نمی‌کنم دلیلش آن‌قدر حیاتی باشد که زیر این باران و طوفان، بخواهد پیدایم کند.

با قدم‌هایی کنجکاوانه به سمت در می‌روم؛ هیچ تضمینی نیست چه کسی آن بیرون ایستاده.

دستم با تردید روی قفل در می‌نشیند، و در یک تصمیم آنی، آن را باز می‌کنم.

چشمانم از حیرت گرد می‌شوند و ابروهایم بالا می‌پرند؛

جیکوب است!

D11:

«سه ماه قبل، اتاق درمان»

"الیاس"

نفس‌های عمیق هردوی ما، در اتاق طنین‌انداز می‌شوند.

در سکوتی پر از راز‌های سر به مهر، هردوی ما با جان به سکوت گوش سپرده‌ایم.

عمیق نگاهش می‌کنم؛ با آن لباس سفید و شانه‌های ظریفی که در احاطه موهای سیاهش است، ترسناک به نظر می‌رسد.

چهره‌اش بی‌رنگ و چشمانش بی‌روح‌اند؛ لب‌هایش لرزان و بنفش‌اند.

نیم‌دایره‌های سیاه، زیر چشمان‌اش را سایه انداخته‌اند.

چشمان عجیبی دارد؛ آبی عجیب و عمیق که اگر چند لحظه حتی غفلت کنی، ممکن است تورا ببلعند.

نگاهم می‌کند؛ آب دهانم را با دیدن گوی‌های دریایی‌اش فرو می‌برم.

معصومانه نگاهم می‌کند؛ در چشمانش می‌بینم که چقدر کمک می‌خواهد. دلم می‌خواهد دست دخترک بی‌گناه در نگاهش را بگیرم و از کابوس‌های سیاه، نجاتش بدهم.

- ازش می‌ترسم...

با بیچارگی به من خیره می‌شود؛ قطره‌اشک درشتی از گوشه چشمش سرازیر می‌شود و از گونه‌اش روی لباسش می‌چکد.

جای اشک، کمی خیس می‌شود.

- وقتی سرم داد می‌زنه... دست... دستام می‌لرزن.

با کلافگی نفسم را فوت می‌کنم؛ با خودکارم ضربه‌هایی یکسان روی میز می‌زنم.

چیز عجیبی سرم را به درد می‌آورد؛ به افکارم چنگ می‌زند و رشته فکر و خیال را از من می‌گیرد.

احساس سردرگمی می‌کنم؛ انگار روی تپه‌ای ایستاده‌ام و نمی‌دانم چطور سر از این بیابان برهوت در آوردم.

می‌دانم شخص آشنایی مرا اینجا آورده، ولی نمی‌دانم چه کسی.

احساس تردید، چنگک‌های زشت و درازش را در پهلویم فرو می‌برد و با نفرت عمیقی می‌چرخاند.

احساس درد می‌کنم؛ می‌ترسم و بدنم از شدت آنها می‌لرزد.

اشک چهره‌ام را یک‌بار شست و شو می‌دهد. اما هنوز معتقدم درد تردید بیشتر است.

دلم برایش می‌سوزد؛ شاید اولین بیماری باشد که احساساتم را جریحه‌دار کرده. پریشانی، کینه از کسی بگیرد، به این آسانی‌ها اورا رها نمی‌کند. و حالا اورا انتخاب کرده.

دلم می‌سوزد؛ هم برای او و هم برای خودم...

D12:

صدای سوختن هیزم در شومینه مثل مترونوم ذهنم شده؛ یکنواخت، گرم، و کمی بیش از حد آرام.

همین‌جاست که در باز می‌شود. بی‌زنگ، بی‌پیام. فقط صدای قفل و بوی باران.

جیکوب با کفش‌های خیس و خنده‌ای نصفه وارد می‌شود. نگاهش سریع اتاق را اسکن می‌کند، بعد مستقیم سمت من می‌آید.

کاپشنش را در‌می‌آورد و روی دسته‌ی مبل می‌اندازد، انگار خانه‌ی خودش است. شاید هم هست. مدت‌هاست اینجا بیشتر از خانه‌ی خودش وقت می‌گذراند.

- پیش‌بینی نکردی میام، نه؟

لبخندش به پهنای صورت نیست، ولی در چشم‌هاش موج می‌زند.

ابرو بالا می‌اندازم.

- مگه قراری بود؟

خوب، قبلا حرف زده بودیم؛ ولی او بهانه اورد که کارش زیاد است و اگرهم بیاید لنکا را همراهش میاورد.

ولی حالا خبری از لنکا نیست؛ شاید بازهم ساز مخالف زده و نیامده. اما این قضیه هنوز برایم جای تردید دارد.

می‌نشیند روبه‌رویم، بدون اینکه جوابم را بدهد. قطره‌های باران هنوز از موهایش روی پیشانی‌اش سُر می‌خورند.

دستم می‌پرد سمت حوله، بی‌اراده، انگار طبق یک عادت قدیمی دستش می‌دهم.

می‌گیرد ولی استفاده‌اش نمی‌کند.

- یهویی دلت برام تنگ شد؟

سعی می‌کنم لحنم خشک نباشد، ولی تعجبم را هم پنهان نمی‌کنم.

او اما، لبخند می‌زند. این بار واقعی‌تر.

-اگه بگم آره، شک می‌کنی؟

لحظه‌ای مکث می‌کنم. چیزی در رفتارش هست که شبیه جیکوبِ همیشگی نیست. همان‌قدر صمیمی، اما شاید کمی... ساختگی؟ یا زیادی کنترل‌شده؟

- صادقانه؟ آره، شک می‌کنم. تو اهل دل‌تنگ شدن نیستی.

نگاهش ثابت می‌ماند روی صورتم. بعد بی‌هیچ زمینه‌ای می‌گوید:

- یه‌وقتایی دلتنگی دلیل نداره. فقط میاد، با خودش یه حس میاره... یا یه سؤال.

اخم می‌کنم؛ و این دست خودم نیست.

- چه سوالی؟

نفس عمیقی می‌کشد. بلند نمی‌گوید، بیشتر زمزمه‌وار:

- تو خونه‌ات دوربین کار گذاشتی؟

نفس در سینه‌ام گیر می‌کند. سعی می‌کنم بخندم.