رمان داستان نون خ بابا گیان من به قلم زهره پورصباغ

ژانر : #فانتزی

خلاصه :

آوا دختریست که عاشق سریال نون خ و شخصیت نورالدین خانزاده هست پس از تماشای یکی از قسمت‌های مورد علاقه‌اش با خیال شخصیت‌ها و داستان در ذهنش به خواب می‌رود

صبح روز بعد درمی‌یابد که دیگر در اتاق خود نیست بلکه در دل روستا و در خانه نور الدین خانزاده هست و میان شخصیت‌های محبوبش قرار گرفته است

او به‌تدریج با فضای ساده و طنزآمیز روستا خو می‌گیردو در موقعیت‌های خنده‌دار و عجیب گرفتار می‌شود

و از نزدیک با شخصیت نورالدین خانزاده آشنا می‌شود.......

تقدیم به

خداوند نوری در دل تاریکی‌‌ها

و آقاجون غریبم

و تقدیم به همه کسانیکه علاقمند به شخصیت نورالدین خانزاده هستند

اگرچه شخصیت بابا نوری خیالی و ساخته ذهن است اما همه ما دوست داریم جهان اطراف ما پر از انسان‌هایی چون "کاک نوری گیان" باشد ❤

نفس عمیقی کشیدم و سینی چای را کنار خودم گذاشتم عجیب چای هل دار باخوردن نقل گل محمدی میچسبید

تلویزیون کوچیکم را روشن کردم تصویرش کیفیت خوبی نداشت اما خداروشکر کردم حداقل مامان بزرگ بعد از فوت مامان و بابا خونه اش رابرایم به یادگار گذاشته بود

پاهایم راجمع کردم و به صفحه کوچیک تلویزیون چشم دوختم دنیای روستایی سریال نون خ را نشان میداد بادیدن نورالدین خانزاده ذوق کردم چقدر این کاراکتر برایم شیرین بود

عاشق سادگی بیغل و غش او بودم حرف زدن نورالدین با آن لحن خاص و گفتن دخترای بابا بهم انرژی میداد انگار بابا گیان خودم بود

گاهی اوقات توی دنیای قصه اش غرق میشدم از بچگی تخیلات بالایی داشتم اما دوست داشتم یکی اینجوری صدام بزنه دختر بابا

آرزوی من بود آرزویی که گاهی قبل از خواب بهش فکر میکردم

چی میشد اگر فقط تماشاچی نبودم یا می‌توانستم یک ساعت هم که شده نفس کشیدن در هوای پاک آن روستا را تجربه کنم کاش برای فیلمبرداری لوکشین را پیدا کرده بودم و بهش سری زده بودم شاید اجازه ورودبهم میدادن.

فردای آن روز سکوت همیشگی در خانه مامان بزرگ با صدای بوق ماشین‌ها از پنجره کوچیک اتاقم شکسته نشد

بلکه صدای مرغ و جوجه می‌آمد بوی دود هیزم

و نان تازه که از تنور بیرون میامد و مشامم را پر کرده بود

چشمانم را که باز کردم دیوار اتاقم را ندیدم به جایش دیوارهای کاهگلی و پنجره‌های چوبی دیدم خیلی شوکه شدم ترسیدم نیمخیز شدم که دیدم لحافی پشمی و سنگین روی بدنمه و زیر پایم فرشی با طرح‌های محلی پهن شده

باوحشت از جا پریدم نگاهی به خودم کردم لباس های دیشب تنم بود همان لباس و شلوار سفید اما اتاق اتاق من نبود در کجا بودم یعنی هنوز خواب بودم یا در دنیایی موازی؟

با قدم هایی لرزان از اتاق بیرون رفتم و حیاط کوچیک نون خ را دیدم که در قاب تلویزیون دیده بودم و من درست وسط حیاط خانه نورالدین خانزاده ایستاده بودم

یقینا خواب بودم جلوتر رفتم آنچه که میدیدم قابل باور نبود شیرین با لباس محلی و موهایی بافته شده که صورتش زیر نور آفتاب سرخ شده بودبا تعجب بهم خیره شده بود

شیرین دست از ظرف شستن برداشت وبا چشمان گرد شده بهم گفت تو دیگه کی هستی؟

خیلی ترسیده بودم دهانم خشک شده بود به سختی گفتم

من آوا هستم من اینجا... یعنی من اینجا نبودم

اصلا نمی‌دانستم چه می‌گویم

شیرین ناگهان با خنده ی کوتاهی گفت آهان از مهمان‌های عمه ها هستی کهِ قرار بود هفته بعد بیایند اما لباست فرق دارد نکند از فامیل های دورکرمانشاه هستی؟

حیران مانده بودم به او چی بگم

باید میگفتم که از دنیایی آمده ام که

بابا نوری در آن فقط یک شخصیت تلویزیونی است؟

آخه آنجا لوکیشن هم نبود که بگم فیلمبرداری هست انگار واقعا بابا نوری و دخترانش بودن و من در دل داستان

بریده گفتم نه... من از تهران آمدم من فکر میکنم تو خوابم هستم و...

شیرین متعجب

شانه هایش را بالا انداخت و میانه حرفم پرید و گفت تهران؟ خیلی راه است تا اینجا حتماً در راه خوابیدی و

جایت عوض شده بیا بشین حالت خوب نیست

در همان لحظه ناگهان صدای آشنایی از ایوان خانه شنیده شد که من را میخکوب کرد

نورالدین خانزاده بود بابا گیان دایی رونه کلمن با همان لبخند شیرین همیشگی و ریشی سفید و لباس محلی کردی اما ناگهان با نگرانی به من که پریشان هاج و واج نگاهش میکردم نگاه کرد

_یا ایزد منان! دخترم، چی شده؟ چرا رنگ به رو نداری؟

بابا نوری بیدرنگ جلو آمد ومن احساس کردم که اگر خودم را کنترل نکنم ممکن هست همانجا ازهوش برم و خواب شیرینم و دیدن بابا نوری تمام شود

بابانوری دست گرم و زمختش را روی پیشانیم گذاشت

_ تب نداری خوب است و با مهربانی

ادامه داد عروسک کوکی بابا حرف هایت باشیرین راشنیدم نگران نباش بیا بشین یه چایی بخور حتماً از راه دور اومدی خسته شدی غریبگی نکن

متعجب تر از پیش به بابا نوری خیره شدم

حتی یک لحظه هم به گفته ام مبنی بر آمدن از دنیای دیگر فکر هم نکرده بود برای او هر

کسی که به خانه اش پناه آورده بود سزاوار احترام بود

جهان بابا نوری چقدر ساده وقشنگ بود مهمان

مهمان است

زیر کرسی چوبی نشسته بودم در حالیکه عمه های نورالدین با کنجکاوی از آشپزخانه من را زیر

نظر داشتند من میدانستم که داستان اصلی چیه میتوانستم تاریخها و وقایع را به ترتیب سریال

پیش بینی کنم.

امروز بابا ناچار میشد با نازنین خانم در بقالی عقد کند

حال آنکه می‌دانستم تهش بانک عقد نامه را قبول نمی‌کند

و چقدر بابا نوری ممکنه ناراحت بشه از این اتفاق بنابراین می‌دانستم که کلید موتور بابا نوری دقیقاً کجاست روی طاقچه کنار قاب عکس که با چابکی که از یک دانشجوی انصرافی شهری انتظار نمی‌رفت به سمت طاقچه خیز برداشتم و کلید را برداشتم بابا نوری متوجه رفت و آمد من شد اما فکر کرد شاید به دنبال چیزی می‌گردم که توجهی نکرد

کلید را با دستپاچگی پشت پشتی پنهان کردم.

بابا نوری آماده رفتن شد و رفت تا کلید را بردارد اما دید نیست

_اوه، یس! کلید موتورم نیست دختران بابا شماها مگر نگفتید آدم نباید چیزهای مهم را جابه جا کند؟ دختران بابا دوست دارید پدر شما همین جا سکته کند بمیرد؟

عمه ها با شیطنت خندیدند که شیرین با اخم گفت عه بابا جان خدا نکنه این حرف ها چیه و بعد مشکوک بهم نگاهی کرد و گفت ما این دختر را تازه دیدیم.

بابانوری به من نگاه کرد ومن یخ کردم

_ دخترم تو ندیدی؟

سعی کردم بی تفاوت باشم

_ نه بابا گیان من تازه از خواب بیدار شدم و اصلا تازه به اینجا آمده ام

که بابا نوری سرش را تکان داد_ عیب نداره من با خلیل میرم

سرم را تکان دادم نمی‌توانستم بازهم سریال را از روندش خارج کنم قصدم هم این نبود پس بیخیال شدم و کلید را یواشکی از زیر پشتی درآوردم و وانمود کردم حالا آن را دیدم و گذاشتم کنار پشتی وروبه بابا نوری گفتم یه کلید کنار پشتیه

بابا وشیرین نگاهم کردند بابا گفت خب خداروشکر کلید هم پیدا شد من برم

و من گوشه ای نشستم که عمو خلیل وارد خانه شد و او رادیدم و ماتم برد او باخنده وارد خانه شد و گفت مژده بده نورالدین که قراره با یک سرمایه گذار جدید برای فروش انارم وارد معامله بزرگی بشم

من که صحنه شکست خوردن عمو خلیل در آن معامله را یادم بود ناخودآگاه گفتم عمو خلیل انارهایت را نفروش آن مردی که آن هارو میخواد کلاهبرداره

عمو خلیل ابتدا شوکه شد بعدش خندید _این کیه؟ دختر تازه از راه رسیده چه میداند از معامله های ما؟

عمه ها مشکوک نگاهم کردند

اما بابا نوری خندید وگفت

– بیا بشین چایی تازه دم شده بخور حرفمون رو سر فرصت میزنیم

ومن نفس راحتی کشیدم که توجه ها روی من برداشته شده ولی درونم غوغایی بود هنوز باورم نمی‌شد در دلِ سریالم آدم‌هایی که تا دیروز فقط از پشت تلویزیون می‌شناختم

بابا نوری با همان شوخی و صفای همیشگی روبه‌رویم نشسته بود عمو خلیل با صدای بلند حرف می‌زد و شیرین استکان های چایی را جمع می‌کرد

کاش روژان گیان و آقا مهیار رو میدیدم

شاید تو ادامه رویام امکان پذیر بود اماهنوز ذهنم درگیر بود که چطور باید رفتار کنم تا داستان از مسیر خودش خارج نشود اگر من چیزی را تغییر می‌دادم شاید همه اتفاقات سریال عوض می‌شد اما من که خواب بودم

مگر توی خواب هم چیزی تغییر می‌کرد درهرصورت نمی‌دانستم چی درسته یاغلط

از فشار افکار زیاد سرم را تکان دادم

بابا نوری به آرامی گفت

این حرفی که زدی درباره معامله خلیل دلِ منو لرزوند اصلا حالی به حالی شدم خلیل بذار یه‌بارم حرف دختر بابا رو گوش کنیم ببینیم چی میشه

عمو خلیل پوزخندی زد و گفت:

–‌نورالدین تو هم با هر حرف تازه ای دلت میلرزه من از این معامله نمی‌گذرم این بهترین فرصتِ عمرمه

بابا نوری چایی اش را آرام نوشید بعد چشمانش را تنگ کرد و گفت

–‌خب اگه خدا خواست معلوم میشه بین عقل و طمع کدوم برنده‌ست ما دیگه واقعا بریم

که همراه بابا نوری از جا بلند شدم

و پرسیدم میتونم منم امروز باهاتون بیام

بابا نوری سرش راتکان داد و گفت دخترم ایندفعه رو نه تو برو پیش شیرین تا من برگردم

شانه ای بالا انداختم درک میکردم که بابا نوری بااین خواسته ام معذب شده پس استکان های چایی را برداشتم و گفتم چشم پس من میرم این هارو بشورم

بابا خندید گفت ایی باریکلا

خندیدم تیکه کلام بابا زیادی قشنگ بود باهمان لحجه قشنگ ترش

عمه ها تخمه هارو داخل پاکت می‌ریختند و من هم برای پاکت کردن تخمه ها خودم را جلو کشیدم و مشغول شدم

مشغول بودم و در افکارم غوطه میخوردم که در بازشد و بابا سرکی کشید و شیرین را صدا زد به عمد خودم را مشغول نشان دادم مطمئن بودم راجع به نازنین خانم و آن خانم وکیل بود که توی حیاط روی تخت نشسته بودند و چایی می‌خوردند

بحث هم حتما در ادامه ماجرا داشتند که همینطور هم شد و بابا میخواست به دنبالشان برود و گیج شده بود

سریع میان بحث ها بیرون دويدم و به بابا گفتم از در پشتی برید بهشون می‌رسید خیلی دور نشدن

بابا در حالیکه میدوید گفت یس افکورس

اما ناگهان میانه راه ایستاد ومتعجب گفت تو از کجا میدانی

لب گزیدم و گفتم فعلا برید تانرفتن بابا نوری دوباره یادش افتاد و سمت حیاط دوید وگفت اوه من رفتم اما برگشتم باید بهم بگی

سری تکان دادم و به بابا که تقریبا دور شده بود گفتم حتما

و برگشتم

اما دیگر داخل خانه نرفتم فقط به یکی از عمه ها گفتم برای چرخیدن و قدم‌زدن میرم به شیرین خانم بگید

که شیرین رسید و وبانگاهی به ظاهرم گفت این شکلی میخواهی بری بیا تو لباس محلی بهت بدم بپوشی و لحظاتی بعد بالباس بلند شیرین که تقریبا میانشان گم شده بودم میان اتاق ایستاده بودم که جمعیت حاضر دوره ام کردند و ریز می‌خندیدند کلافه گفتم اندازه ام نیست درش بیارم

که شیرین فورا گفت نه بذار درستش میکنیم و لحظاتی بعد با یه کمربند پارچه ای زنانه برگشت و دور لباس پیچید اوضاعش بهتر شده بود

گفت آهان حالا درست شد میتانی بری فقط زود برگرد یه وقت گم نشی

سرم را تکان دادم خیالتان راحت

باید به دنبال بابا نوری تا بقالی محل عقد میرفتم بعد از کلی جست و جو بالاخره بقالی را ازدور دیدم پاهایم زوق زوق میکرداز بس راه رفته بودم که دیدم بابا نوری از بقالی بیرون آمد به گمانم دنبال خجسته خانم بود سرم را تکان دادم و خوشحال شدم که بالاخره بهشون رسیدم

نازنین خانم را دیدم که به بابا میگفت سوار ماشین شود

خودم را سریع پشت دیوار خانه ای در همان نزدیکی پنهان کردم

ماشین حرکت کرد طبق سریال می‌دانستم دوباره برمی‌گردند کنار دیوار چمباته زدم و منتظر نشستم هرکسی رد میشد نگاه عجیبی بهم می‌انداخت به طوریکه ناچار شدم دوباره بایستم زیر نور آفتاب کلافه شده بودم

پولی هم همراهم نبود برم از بقالی خوراکی بگیرم تا برگردند

و اما بالاخره آمدند در یک چشم به هم زدنی که بقال خواست در را ببندد تا بابا نوری دوباره فرار نکند رسیدم و خودم را داخل بقالی انداختم بابا با تعجب از سرجایش بلندشد من هم وانمود کردم تازه بابا رو دیدم

و مثلا برای خرید آمدم که گفت فعلا بسته هست دختر جون مغازه برو نیم ساعت دیگه بیا

که سریع گفتم بابا نوری بهشون بگید منم میتونم بیام تو

نازنین خانم با خانم وکیل باتعجب بهم نگاه میکردند

که بقال گفت دوباره یه خانم دیگه الان دوباره نظر آقا عوض میشه لب گزیدم و خواستم بهش بتوپم که بابا نوری گفت این الان بامن بود مردحسابی من اون خانوم رو با یکی دیگه اشتباه گرفته بودم زشته این حرف ها وبعد رو به نازنین خانم گفت آوا مهمان خانه ی ماست تو اینجا چه میکنی بابا جان

نزدیک تر رفتم و روبه بابا نوری که ناراحت بود گفتم نگران نباشید من چیزی به هیچکس نمیگم چون در جریان همه چی هستم الان هم اومده بودم خوراکی بگیرم

بابا نوری گفت همه چی رو میدونی از کجا چطور

که یواش گفتم بعدا براتون مفصل توضیح میدم بابا

و روبه نازنین خانم سرم را تکان دادم و بالبخندی سلام کردم که لبخندی زد و گفت سلام پشت صندلی بابا ایستادم

مرد بقال روی صندلی نشست و گفت خب به میمنت و مبارکی این دختر هم که آشنا دراومد خب به کارمون برسیم و گفت حلقه ها

که نازنین خانم گفت حلقه هارو گفتیم پس انداز کنیم

خنده ام گرفت اما جلوی خنده ام را گرفتم

که دوباره بقال گفت مهریه

که خانم وکیل گفت ای آقا مهریه رو کی داده کی گرفته که بقال بانگاهی به صورت همه مان خودکار را انداخت و دفترش رابست و گفت این که نشد اصلا کار من نیست بفرمایید جای دیگه

که بابانوری بلند شد و گفت قسمت نمیشه راست میگه مزاحمتان شدیم و روبه من گفت بریم بابا جان

خواستم جلو برم

که خانم وکیل گفت یه دقیقه صبر کنید بفرمایید بنشینید

بابا دوباره نشست و من هم کنارش ایستادم

خونسرد به صحنه مقابلم نگاه میکردم چقدر بقالی و سکانس هایش برایم همیشه جذاب بود و حالا کاملا حسش میکردم

از فکر بیرون آمدم که دیدم

خانم وکیل مشغول برداشتن خوراکیه احتمالا برای در نظر گرفتن مهریه

که بقال بعد از نشستن روبه بابا نوری گفت شما نمیخوای چیزی اضافه کنی

که نازنین خانم پوفی کشید و بابا هم عههههه ای طولانی گفت و مشغول فکر کردن و بعد بلند شد و قند ونبات و روغن و چند بسته پاستیل و لواشک برداشت و روی میز مقابل بقال گذاشت و هنگام نشستن بسته ای از لواشک راهم جلوی من گرفت و گفت بیا باباجان خوراکی بخور

خندیدم خیلی هوس لواشک کرده بودم ممنونی گفتم و لواشک را گرفتم

که بقال شروع به خواندن خطبه عقد کرد

خانم نازنین خداپرست آیا بنده وکیلم شمارو به زوجیت جناب آقای نورالدین خانزاده به صداق و مهریه ی یک پک کامل ویفر عسلی یک پاکت آبنبات جرقه ای یک تخته لواشک هندوانه‌ای و دو بسته پاستیل نواری و یک شانه تخم مرغ و یک بطری روغن و مقداری دیگر تنقلات مندرج در عقدنامه در بیارم

نازنین خانم گفت بله بله بله و بعد بلند شد تا خوراکی هارو جمع کند

بقال باتعجب گفت بار اول بله و خانم وکیل هم گفت ای آقا بله دیگه

بقال گفت خب به میمنت و مبارکی که من هم دست کوتاهی زدم و به طرف بابا خم شدم _خب بابانوری مبارکه دیگه بریم

می‌توانستم جلویشان را بگیرم اما این بخشی از زندگی بابانوری بود

به منظره های بیرون نگاه میکردم خانم وکیل چنان با ولع لواشک مهریه نازنین خانم رو می‌خورد که دهانم آب افتاده بود

بابا نوری گفت نزدیک روستا پیاده مان کنند

که خانم وکیل گفت نازنین یه میس کال بنداز آقا نوری شماره ات رو داشته باشند

که بابا نوری مخالفت کرد اما نازنین خانم گفت نمیخواد سر اندک چیزی مزاحم دخترها شود

بابا گفت میس کال کوچولو باشه

همه چی اینجوری شروع میشه اول میس کال بعد هم لابد ویس کال بعد هم زبانم لال خدای ناکرده ویدئو کال که خانم وکیل که دید زیادی نگاهش کردم تکه ی بزرگی از لواشک را کند و به دستم داد

_بخور از بس نگاهم کردی نفهمیدم چی خوردم

خجالت کشیدم و لب گزیدم و گفتم آخه خیلی جالب می‌خورید

و خنده خجلی کردم که اوهم خندید و بعد رو به بابا نوری گفت آقا نوری میخواهید تا روستا برسانیمتان

که بابا گفت نه هرچی مارو باهم در انظار نبینند بهتره

که نازنین خانم گفت خداروشکر اینقدر اختلاف سنیمان بالا هست که کسی خیال نکند ما باهم زن و شوهریم

از تیکه اش به خنده افتادم که بابا با نگاهی به من و خانم وکیل روبه نازنین خانم گفت این تیکه ها تو روانشناسی اسم خاصی نداره

نازنین خانم گفت تا اونجایی که من خوندم نه

لبخندی نصفه و نیمه زدم و روبه نازنین خانم گفتم بابا نوری من رو اذیت نکنید نازنین خانم بابا هنوز هم جوانه و روبه خانم وکیل گفتم بازم بابت لواشک ممنون و خداحافظی کردم

همراه بابا در مسیر روستا بودم که قسمتی از لواشک که دست نخورده بود را به طرفش گرفتم و لب زدم لواشک مهریست

بابا صورتش را درهم کشید و لب زد نمی‌خورم بابا جان بعد هم اینقدر این جمله رو تکرار نکن یکی زبونم لال زبونم لال میشنوه

و بعد انگار چیزی یادش افتاده باشد رو بهم گفت راستی از کجا میدانستی همه چی را

لب گزیدم و لحظه ای حیران ماندم این پا و آن پا کردم وگفتم از شیرین گیان پرسیدم او هم همه چیز رو برایم گفت میدانستم با قلب مهربان شما به خاطر اون بچه ها هم که شده میرید دنبالشان برای عقد هم که من دیدم زودتر اومدید بیرون من هم برای گشتن حوالی روستا اونجا بودم اتفاقی از بقال شنیدم میخواهید اینجا عقد کنید

لبم را لحظه ایی به دندان گرفتم چه دروغ هاو بهانه های آشکاری

بابا نوری که باور نکرده بود نگاهی بهم انداخت و فهمید نمی‌خواهم بگویم

حرفی نزد و فقط به رو به رو نگاه کرد و لب زد اوه یس

سرم را به زیر انداختم و با پایم تکه سنگ کوچکی را کناری انداختم

طبق سریال اینجا بابا با خجسته خانم همسر مرحومش دیدار می‌کرد نمیخواستم مزاحمشان شوم روبه بابا گفتم میخواهم کمی تنها قدم بزنم و بابا هم مخالفتی نکرد گویا اوهم به تنهایی نیاز داشت

آن شب قابلمه پارتی بود باید دم روستا تاشب منتظر می‌ماندم تا بابا نترسد و برایش توصیح بدهم فعلا جریان عقد را نمی‌دانند

اما باید خودم را به خانه می‌رساندم تا شیرین گیان خیال نکند واقعا گم شده ام

کنار خانه مدام راه میرفتم و دستم را بهم می‌فشردم بابا دیر کرده بود و خانه اش غلغله بود که ناگهان از دور بابا را دیدم که دستش را یکی از مردهای روستاگرفته بود و به سمت خانه می‌آورد دانستم همان مردیست که راجع به قانون بز و بزغاله حرف میزنه به طرف بابا دويدم که پایم در آن لباس کردی بند شد و به جلو پرتاپ شدم و خوردم به آن سه پسری که مشغول بازی وسط کوچه بودند و با دست خوردم زمین که بابا نوری دستش را از دست آن مرد رها کرد و به طرفم دوید وگفت چیشدی بابا جان

از درد لبم را گاز گرفتم و به سختی گفتم چیزی نیست حواسم یه لحظه پرت شد بابا نوری من باید راجع به این جمعیت یه چیزی بگم

بابا مضطرب لب زد بابا را بیچاره کرده ای همه چیز را گفتی

فوری گفتم معلومه که نه من کلمه ای در این مورد صحبت نکردم اصلا قضیه قابلمه پارتی.....

که صدای بلند جمعیت آمد که یکصدا گفتند مهلقا خانم

من و بابانوری نگاهی به جمعیت کردیم

که ناگهان به سمت بابا آمدند و اورا روی کولشان گرفتند و به داخل خانه بردند

بابا ناراحت و حيران به من نگاه می‌کرد

به سختی بلند شدم و خاک لباسم را تکاندم میان بحبوحه جمعیت کسی حواسش به من نبود بنابراین یه سختی خودم را به داخل خانه رساندم

بین روژان گیان و روناک نشسته بودم توی قابلمه پارتی همه بودند روژان مرجان شیرین مهیار و حتی سلمان

با چشم های باز به سلمان نگاه میکنم شیرین اگر می‌فهمید با سلمان در آخر ازدواج می‌کند چیکار می‌کرد مطمئنم واویلا بود

بابا مضطرب در صدر سفره نشسته بود که مردی که اسمش را نمی‌دانستم رو به بابا گفت بسم الله آقا نوری این میهمانی به خاطر شماست

بابا خجالت زده و سر به زیر گفت بله

یکی دیگه با امتناع بابا گفت چیه آقا نوری غذای معمولی به مزاج پولدارها نمیسازه

چشم غره من و روژان و روناک حوالی سلمان شد که با این حرف شروع کرد به خندیدن

عمو کاووس گفت راستش نوری جان این میهمانی به پیشنهاد من بود همانطور که در شادی هم شادیم برای زندگی جدید شماهم آرزوی موفقیت میکنیم

بابا نوری مردد مانده بود در نهایت گفت والا عمو کاووس جان ااا.. زندگی جدید که نمیشه گفت نمی‌دانم چطور اصلا تن به این اشتباه دادم

باید بابا را زودتر متوجه میکردم تا لو نداده بود خودش را

که فریده خانم گفت به فرض محال که اشتباه کرده باشی کی از مال مفت بدش میاد

دلم میخواست فریده خانم را با گفتن این جمله خفه کنم

که بابا پیش دستی کرد وگفت اینجوری نگید فریده خانم من خواهش میکنم لطفا لطفا لطفا آبروی طرف مقابلم حفط بشه

که عمو کیوان گفت نه فریده منظور بدی نداشت

که آقا وحیدگفت این اتفاق به نفع همه ی ماست الان آینده روستا در دستان شماست

بابا که گیج شده بود گفت کدام آینده چی داری میگی وحید جان این ماجرا نهایتا تا هفتاد دو ساعت دیگه تموم میشه میره پی کارش

روژان گیان که راجع به چهارونیم میلیارد گفت دیگر صبر را جایز ندانستم و روبه بابا جوری که جمعیت بشنوند بلند گفتم بابا نوری میشه نوشابه مشکی برام بریزید و خودم را به کنار بابا رساندم و آهسته گفتم بابا قضیه عقد رو نمیدونند منظورشون اون چهار و نیم میلیارد پول تو حسابتونه

بابا نگاهی خیره بهم کرد و گفت مطمئنی

سرم را تکان دادم که بابا روبه همه گفت یعنی شما منظورتون از اون حرف ها یعنی الان دارید راجع به اون چهار ونیم میلیارد صحبت می‌کنید؟؟؟

همه گفتند آره خب

و بابا نفس راحتی کشید منم باهاش نفس راحتی کشیدم و سرجایم برگشتم

بابا که بافهمیدن این موضوع خوشحال شده بود خندید و گفت همگی خوش آمدید و از دختری که حتی کیک هم برای گشایش مالی بابا درست کرده بود تشکر کرد

بشقاب را برداشتم و بیرون رفتم شیرین داشت بیرون روی حیاط غذایش را می‌خورد می‌دانستم سلمان بالاخره صدای جیغش را درمی‌آورد مزاحمش نشدم و خودم را به حیاط پشتی رساندم کنار درختی نشستم و شروع به غذاخوردن کردم

نمی‌دانم چنددقیقه گذشته بود که صدای جیغ شیرین بلند شد وبعد صدای یاایزد منان بابا نوری

و بعد همه به سمت حیاط پشتی دویدن صدای سلمان گفتن روناک بلندتر از همه بود بعد عمو کیوان که می‌گفت باید زنده بگیریمش

بشقاب را کنار گذاشتم و بلندشدم

جلوتر که رفتم مهیار منصرف شده بود ار رفتن به پشت بام چون میخواست پدر شود و نمیخواست ته پشت بام پوسیده برود

وبعد کتکی که از عمو کیوان خورد بابت تف انداختن خنده ام را کنترل کردم می‌دانستم دقیقا سلمان آنجاست

بابانوری بعد از اینکه تهدید اش را خطاب به سلمان برای دیگران و گفت می‌خواهد زانوی عمو کیوان را در حلق سلمان کند برگشت برود کنارش ایستادم که با دیدنم گفت ااا راستی امروز یه مرد شهری آمد معامله خلیل عقب تر افتاده و با نگاهی معنی‌دار سمت من برگشت

–‌دیدی دختر بابا؟ گاهی خدا، حرفِ آدم رو تأیید می‌کنه

خندیدم.

اما در عمق چشمان بابا نوری رگه‌ای از دانایی بود انگار خودش فهمیده بود که من از جایی غیر از اینجا آمده ام

لبم را به دندان گرفتم حس میکردم خداحافظی آخره و روبه بابا با لحن با نمکی گفتم بابا نوری اگه یه موقع رفتم بدونید خیلی دوستتون دارم

بابا نوری نگاهی طولانی بهم کرد و گفت بامزه گفتی خیلی بامزه گفتی اگه یه روز رفتی یادت نره که نورالدینِ خانزاده همیشه پنج تا دختر بابا داشت که اسم یکیشون آوا بود بابا جان حالاهم بیا بریم ادامه شاممان رو بخوریم

لبخندی زدم بابا فکر می‌کرد من شوخی میکنم اما من کاملا جدی بودم

بعد از شام مطمئن بودم سلمان از پشت بام بیرون می‌آید باید جلویش را می‌گرفتم تا قبل از اینکه روژان گیان چوب را توی سرش بزند یه چوب که دیگه چیزی نبود گناه داشت و دلم میسوخت

سلمان با روناک مشغول حرف زدن و التماس کردن بود که جلوتر از آن ها رفتم و چوب روژان محکم به سرم خورد آخ کوتاهی گفتم

و آخرین صدا صدای روناک بود که گفت چه کردی روژان

انگار زمان لغزید و همه چیز تاریک شد

پلک‌های سنگینم را گشودم و خودم را روی تختم دیدم نگاهی به اطراف اتاقم انداختم

تاحالا خواب دیده بودم چه خوابی بود لذتش به جانم نشسته بود

موبایل روی میزم ویبره رفت که دست کردم و نگاهی به صفحه اش کردم یکربع تا شروع تکرار سریال نون خ مانده بود بلند شدم و نشستم

همین که لحظه هایی حتی روحم کنار بابا نوری ودر آن روستا بود خوشحال بودم و زندگی کرده بودم

سریع از تخت بیرون رفتم تا به تلویزیون خودم را برسانم

تمام پاییز 1404