رمان نقاب ششم به قلم درنا

ژانر : #معمایی #هیجانی #تخیلی #جنایی #طنز

خلاصه :

آریا همیشه استعداد عجیبی توی دردسر درست کردن داشته...

اما این بار یه شوخی ساده، اونو به جایی می‌کشونه که هیچ‌کس نباید ببینه؛ یه جسد بی‌چهره، یه آیین فراموش‌شده و یه سایه با چشم‌های طلایی که انگار سال‌ها منتظرش بوده...

وقتی تعادل یه راز قدیمی به هم می‌خوره، آریا ناخواسته وارد بازی مرگباری می‌شه که نه قانون‌هاشو می‌دونه و نه راه فراری ازش داره.

هرچی بیشتر برای نجات خودش و آدم‌هایی که دوستشون داره تلاش می‌کنه، بیشتر توی تاریکی‌ای فرو می‌ره که سال‌ها زیر نقاب‌های رنگارنگ شهر پنهان شده.

توی شهری که همه یه چیزی برای پنهان کردن دارن، حقیقت می‌تونه از هر هیولایی ترسناک‌تر باشه...

و وقتی نقاب‌ها یکی‌یکی می‌افتن، فقط یه سؤال باقی می‌مونه: واقعاً هیولا کیه؟

مقدمه

می‌گن زندگی آدم با یه تصمیم عوض می‌شه.

مزخرفه.

زندگی من با یه شوخی عوض شد.

فقط یه شوخی احمقانه که قرار بود چند دقیقه بخندیم و بعد فراموشش کنیم.

اما اون شب، به‌جای خنده، چیزی پیدا کردم که هیچ‌وقت نباید می‌دیدم.

یه جسد.

یه سایه.

و دو تا چشم طلایی که از دل تاریکی بهم زل زده بودن.

همه‌چی از همون شب شروع شد.

***

در شیشه‌ای راهرو با یه ناله‌ی خفه باز شد.

لبم رو به دندون گرفتم و آروم از لای در به داخل خزیدم.

راهرو توی سکوت فرو رفته بود. فقط جیرجیر کفش اسپرتم روی کاشی‌ها و زوزه‌ی ضعیف باد پاییزی که از پنجره‌های نیمه‌باز رد می‌شد، به گوش می‌رسید. نور کم‌جون ماه از شیشه‌های بلند راهرو می‌ریخت داخل و روی زمین رگه‌های نقره‌ای می‌کشید.

قدم‌هام با ضربان قلبم هماهنگ شده بود.

فقط چند قدم دیگه...

یک...

دو...

سه...

و بالاخره جلوی در قدیمی کلاس شیمی وایسادم.

لبخند کمرنگی روی لبم نشست.

- مرحله‌ی اول انجام شد.

آروم نفسم رو بیرون دادم و دستگیره‌ی سرد رو پایین کشیدم. دستم یکم می‌لرزید. نه از ترس...

یا حداقل خودم دوست داشتم این‌طوری فکر کنم.

در با یه ناله‌ی آروم باز شد.

سریع رفتم داخل و پشت سرم بستمش.

چند ثانیه همون‌جا وایسادم و کف دستم رو روی در گذاشتم. قلبم جوری می‌کوبید که انگار فهمیده بود صاحبش یه احمق تمام‌عیاره و تصمیم گرفته بود اعتراض رسمی ثبت کنه.

چشمم توی کلاس چرخید.

کمدهای شیشه‌ای کل دیوار رو پوشونده بودن و پشتشون ردیفی از بشرها، لوله‌های آزمایش و بطری‌های مواد شیمیایی دیده می‌شد. میزها توی تاریکی گم شده بودن و نور ماه فقط تیکه‌هایی از کلاس رو روشن می‌کرد.

پشت میز معلم، هدف اصلی عملیات منتظر من بود.

لپ‌تاپ میرزایی.

لبخندم یه درجه بزرگ‌تر شد.

بدون معطلی رفتم سمت میز، کوله‌م رو روی زمین گذاشتم و لپ‌تاپ خودم رو بیرون کشیدم. بعد پورت قرمز رو بین دو دستگاه جا زدم.

چند ثانیه بعد، هر دو صفحه روشن شدن.

عکس ماری کوری روی صفحه‌ی قفل ظاهر شد.

پوزخند زدم.

- معلومه هنوز واسه نوبل برنامه داری، استاد.

انگشت‌هام روی کیبورد نشست.

الان وقتشه آریا.

پنجره‌ها یکی بعد از اون یکی باز می‌شدن. خط‌های کد از جلوی چشمم رد می‌شدن و تیک‌تاک ساعت مچیم توی سکوت کلاس می‌پیچید.

زیر لب گفتم: یک... دو... سه...

کلید اینتر رو زدم.

- و وارد شدیم.

یه لبخند رضایت‌مند روی صورتم نشست.

چند کلیک بعد، فایل ویدیوی دستکاری‌شده‌ی تدریس فردا رو از درایوم فرستادم روی لپ‌تاپ میرزایی.

نوار سبز انتقال روی صفحه ظاهر شد.

چشمم روی عدد بالای پنجره ثابت موند.

پنج دقیقه.

پنج دقیقه برای یه فایل سه گیگی.

انگار قرار بود این نوار لعنتی تا زمان بازنشستگیم پر بشه.

پوفی کشیدم و خودم رو روی صندلی معلم انداختم. با فشار پام، صندلی چند سانتی‌متر عقب رفت و چرخ‌هاش یه صدای معترض کوتاه درآوردن.

سرم رو عقب بردم و به سقف خیره شدم.

چند تا لکه‌ی تیره روی سفیدی سقف خودنمایی می‌کرد.

عجیب بود.

مدرسه‌ای که اگه یه برگ خشک توی حیاط پیدا می‌شد جلسه‌ی بحران تشکیل می‌داد، هنوز نتونسته بود این لکه‌ها رو جمع کنه.

نگاهی به ساعت گوشیم انداختم.

از نیمه‌شب گذشته بود.

میم‌های توی ویدیو خوب بودن.

خیلی هم خوب بودن.

ولی کافی نبود.

سال آخر بود.

اگه قرار بود از مورکالیا برم، باید یه چیزی از خودم به جا می‌ذاشتم. یه میراث فرهنگی. یه اثر هنری. یه پرونده‌ی انضباطی که تا چند نسل بعد هم درباره‌ش حرف بزنن.

آهان... همون آریا آذرخش؟

آره دیگه. همون دیوونه‌ای که نزدیک بود سیستم مدرسه رو از هم بپاشه.

لبخند شیطنت‌آمیزی روی صورتم نشست.

چراغ گوشی رو روشن کردم و کنار صندلی زانو زدم.

نور رو زیرش انداختم.

چهار پیچ.

گیره‌سر سیاهی رو از کیفم بیرون آوردم.

هنوزم برام عجیب بود که همچین ابزار خطرناکی رو تحت عنوان اکسسوری دخترونه می‌فروشن.

نوک گیره رو کنار پیچ اول گذاشتم و آروم چرخوندم.

یه کم شل شد.

ولش کردم و رفتم سراغ بعدی.

چند ثانیه بعد، بعدی...

و درست همون لحظه صدای زنگ گوشی توی کلاس پیچید.

قلبم تقریبا از سینه‌م بیرون پرید.

گیره از دستم افتاد و روی زمین تقی کرد.

لعنت.

با دستپاچگی گوشی رو بیرون کشیدم و روی حالت بی‌صدا گذاشتم.

بعد خشک شدم.

چشمم روی در کلاس قفل شده بود.

سکوت.

فقط سکوت.

اما قلبم هنوز دیوونه‌وار می‌کوبید و عرق سردی روی شقیقه‌م نشسته بود.

چند ثانیه صبر کردم. وقتی مطمئن شدم کسی صدای زنگ رو نشنیده، نفس عمیقی کشیدم و علامت سبز تماس رو کشیدم.

گوشی رو کنار گوشم گذاشتم.

صدای رامتین همون لحظه توی گوشم پیچید.

- آریا، گاومون زایید.

پوزخند زدم.

- سلام به تو هم. چی شده؟

- همین الان میرزایی وارد مدرسه شد و داره میاد سمت کلاس شیمی.

لبخندم همون‌جا خشک شد.

بی‌اختیار نگاهم رفت سمت لپ‌تاپ.

لعنت.

استرس مثل آب یخ توی رگ‌هام دوید.

- هنوز دو دقیقه مونده.

رامتین یه نفس کلافه کشید.

- آریا، زود باش بیا پایین. این سال آخری یه گندی نزن. هی بهت گفتم بی‌خیال شوخی امسال شو، ولی نه! آقا هنرمند باید اثرش رو خلق کنه...

گوشی رو یه کم از گوشم دور گرفتم.

- مرسی که خبر دادی.

- آریا، جدی میگم اگه گیر بیفتی...

تماس رو قطع کردم.

دوستام هیچ‌وقت از شوخی‌های سالانه‌م با کادر مدرسه خوششون نمی‌اومد. البته حق هم داشتن.

هر سال یه نفر پیدا می‌شد که حدس بزنه کار منه.

هر سال هم همون آدم نمی‌تونست ثابتش کنه.

بعدش هم یه هفته جوری جریمه‌م می‌کردن که انگار امنیت ملی رو به خطر انداخته بودم.

تنها کسی که همیشه کنارم بود رامتین بود.

و ترجیح می‌دادم همین‌طوری هم بمونه.

نگاهم برگشت سمت صفحه.

نوار سبز انتقال با آرامش اعصاب‌خردکنش جلو می‌رفت.

انگار هیچ عجله‌ای توی دنیا وجود نداشت.

لبم رو به دندون گرفتم و وسایلم رو ریختم توی کوله.

بعد دو دستم رو به لبه‌ی میز تکیه دادم و به صفحه خیره شدم.

سکوت کلاس سنگین شده بود.

خیلی سنگین.

اون‌قدر که حتی صدای نفس کشیدنم هم زیادی به نظر می‌رسید.

انگشت‌هام یخ کرده بودن.

چند ثانیه دیگه...

فقط چند ثانیه.

همون لحظه صدای چرخیدن دستگیره بلند شد.

سرم با سرعت به سمت در چرخید.

دستگیره خیلی آروم پایین رفت.

خیلی آروم.

قفسه‌ی سینه‌م بالا و پایین می‌شد و نبضم بی‌وقفه توی شقیقه‌هام می‌کوبید.

یه نگاه به در.

یه نگاه به لپ‌تاپ.

پنج ثانیه مونده بود.

فقط پنج ثانیه.

اما انگار زمان تصمیم گرفته بود بازنشسته بشه.

زیر لب زمزمه کردم: بدو دیگه... بدو...

دستگیره چرخید.

در تقی کرد.

چهار...

سه...

در آروم باز شد.

دو...

یه سایه از لای در افتاد توی کلاس.

یک...

نوار سبز کامل شد.

بالاخره.

بدون معطلی پورت رو کشیدم بیرون، لپ‌تاپ میرزایی رو خاموش کردم و لپ‌تاپ خودم رو چپوندم توی کوله.

واقعاً آوردن یه فلش چه مشکلی داشت آریا؟

صدای قدم‌هایی توی کلاس پیچید.

آروم نبود.

اما عجله هم نداشت.

بدون اینکه حتی فکر کنم، خودم رو زیر میز پرت کردم.

زانوهام رو بغل گرفتم و کوله رو مثل باارزش‌ترین دارایی دنیا به سینه‌م چسبوندم.

نفس‌هام تند شده بود.

خیلی تند.

قدم‌ها نزدیک‌تر شدن.

نفسم رو حبس کردم و از لای پایه‌های میز نگاه انداختم.

یه مرد مسن.

قدبلند.

کمی خمیده.

یه سطل توی یه دستش بود و یه جاروی بلند توی دست دیگه‌ش.

سرایدار.

لبخندی بی‌اختیار روی لبم نشست.

همین که میرزایی نبود، خودش یه پیروزی محسوب می‌شد.

مرد چند ثانیه کلاس رو برانداز کرد.

نور ماه نصف صورتش رو روشن کرده بود و نصف دیگه‌ش توی تاریکی مونده بود.

بعد جارو رو محکم‌تر گرفت و به سمت کمدهای ته کلاس رفت.

آروم نفسم رو بیرون دادم.

وقتی چند قدم از در فاصله گرفت، نیم‌خیز شدم و روی زانوهام به سمت خروجی خزیدم.

باید می‌رفتم.

همین الان.

بوی تند عرق توی بینیم پیچیده بود.

تمام حواسم به سرایدار بود که در یکی از کمدها رو باز کرد.

و درست همون لحظه...

پشتم به در خورد.

در از ته دلش جیغ کشید.

خشک شدم.

لبخندم همون‌جا مرد.

صدای محکم بسته شدن کمد توی کلاس پیچید.

بعد صدای سرایدار اومد: هوم؟ اون چی بود؟

دیگه وقت فکر کردن نبود.

از جام پریدم و با تمام توانم دویدم سمت در خروجی.

- هی! وایسا!

داد سرایدار پشت سرم بلند شد.

اما من فقط می‌دویدم.

بی‌توجه به فریادهاش.

بی‌توجه به نفسی که داشت بند می‌اومد.

فقط هر چند قدم یه بار، یه نگاه کوتاه به پشت سرم می‌انداختم.

صدای قدم‌هام با نفس‌های بریده‌م توی راهرو می‌پیچید.

به دو راهی که رسیدم، خواستم بپیچم سمت راست که مستقیم به یه نفر خوردم.

دستم دور بند کوله‌م سفت شد و چند قدم عقب رفتم.

- آخ!

نفسم بند اومد.

با چشم‌های گشاد شده نگاش کردم.

بعد چشمم افتاد به چشم‌های عسلی آشناش.

یه نفس راحت کشیدم.

- آخیش...

آرادین که داشت شونه‌ش رو ماساژ می‌داد، سرش رو بلند کرد.

- جلوتو نگاه کن آریا.

ابروهاش رفته بود بالا و معلوم بود ضربه کم‌زور نبوده.

بعد یه نگاه به اطراف انداخت.

اما همون لحظه رنگ صورتش عوض شد.

- نگو اومدی فیلم رو بریزی رو لپ‌تاپ میرزایی.

سرم رو کج کردم و لبخند زدم.

- خوشم میاد این‌قدر سریع مطلبو می‌گیری.

با حرص لب‌هاش رو به هم فشرد و یه ضربه به شونه‌م زد.

- آخ!

ابروهام توی هم رفت.

دختره یا دستگاه تخریب ساختمونه؟

نفسم رو با صدا بیرون دادم.

- چته گوریل؟

بی‌توجه به اعتراضم، خیره نگام کرد.

- تو آخه چیکار این میرزایی داری؟ اون بدبخت چه هیزم تری بهت فروخته؟

گوشه‌ی لبم بالا رفت.

- آییی... نگو تمساحمون دلش واسه میرزایی سوخته؟

چشم‌هاش گرد شد.

- این‌قدر منو با اسم حیوونا صدا نکن.

نیشم باز شد که صدای آشنایی توی راهرو پیچید.

- خانم سورنا؟

خون توی رگ‌هام یخ زد.

میرزایی.

برای یه لحظه قلبم یادش رفت وظیفه‌ش چیه.

قبل از اینکه حتی فرصت فکر کردن پیدا کنم، آرادین یقه‌م رو گرفت و منو پشت دیوار کشید.

بعد لبخند مودب و مصنوعی همیشگیش رو زد و رفت جلو.

- شبتون بخیر آقای میرزایی.

نفسی که توی سینه‌م گیر کرده بود رو آروم بیرون دادم و از کنار دیوار سرک کشیدم.

میرزایی با تعجب نگاش می‌کرد.

- اینجا چیکار می‌کنین؟

آرادین موهاش رو پشت گوشش داد.

- یه وسیله جا گذاشته بودم. اومدم برش دارم.

- این وقت شب؟

یه خنده‌ی مضطرب کرد.

- ضروری بود.

میرزایی چند ثانیه ساکت موند.

خیره شده بود به چشم‌های آرادین.

انگار دنبال دروغ می‌گشت.

موفق باشی استاد.

هیچ‌وقت نمی‌تونست چیزی از چشم‌های آرادین بخونه.

بالاخره سری تکون داد و خواست بره.

اما صدای دویدن کسی از ته راهرو بلند شد.

هر سه برگشتیم.

چند ثانیه بعد سرایدار از پیچ راهرو بیرون اومد.

نفس‌نفس می‌زد.

دستش روی زانوهاش بود.

میرزایی ابرو بالا انداخت.

- اتفاقی افتاده آقای هاشمی؟

هاشمی؟

پس اسمش هاشمی بود.

مرد خودش رو صاف کرد.

- دیگه واسه این مسخره‌بازی‌ها خیلی پیر شدم.

بعد به سمت کلاس شیمی اشاره کرد.

- یه پسری توی کلاست بود. دوید اومد این طرف.

زمان ایستاد.

کاملاً ایستاد.

نگاهم فقط روی میرزایی قفل شده بود.

میرزایی خیلی آروم سرش رو چرخوند.

خیلی آروم.

و مستقیم به سمتی نگاه کرد که من پشتش قایم شده بودم.

لعنت.

آب دهنم رو قورت دادم و خودم رو عقب کشیدم.

قدم‌های میرزایی بلند شد.

آروم.

منظم.

و هر لحظه نزدیک‌تر.

قلبم داشت از سینه‌م بیرون می‌زد.

راه فرار.

فقط یه راه فرار پیدا کن.

چشمم افتاد به در کنارم.

همون در ممنوعه.

همون دری که همه درباره‌ش حرف می‌زدن.

لبم رو به دندون گرفتم.

انتخاب دیگه‌ای نداشتم.

بی‌صدا خودم رو بهش رسوندم.

دستم روی دستگیره‌ی سرد نشست.

نفسم رو حبس کردم.

و در رو باز کردم.

یه شکاف باریک.

بعد سریع از لای در به داخل خزیدم.

در رو پشت سرم بستم.

چند قدم ازش فاصله گرفتم و همون‌جا وایسادم.

سکوت.

فقط صدای نفس‌های خودم رو می‌شنیدم.

چند بار پلک زدم تا چشم‌هام به تاریکی عادت کنن.

بعد آروم دستم رو لای موهام کشیدم و یه قدم جلو رفتم.

یه قدم دیگه.

و یه قدم دیگه.

سال‌ها بود کسی جرئت نکرده بود وارد این اتاق بشه.

و حالا من وسطش ایستاده بودم.

تاریکی همه‌جا رو بلعیده بود.

نه پنجره‌ای بود.

نه نوری.

انگار روشنایی از مدت‌ها پیش تصمیم گرفته بود دور این اتاق رو خط بکشه.

بوی چوب نم‌کشیده و آهن زنگ‌زده توی هوا پخش بود.

قلبم هنوز مثل طبل می‌کوبید.

چشم‌هام رو بستم و چند نفس عمیق کشیدم.

پاهام از خستگی می‌لرزیدن.

آخرش پشت در روی زمین نشستم.

یه پام رو دراز کردم و اون یکی رو بغل گرفتم.

سرم رو به در تکیه دادم.

امسال واقعا روی لبه‌ی تیغ راه می‌رفتم.

اگه میرزایی منو موقع انجام این خرابکاری می‌گرفت، بدون شک هر کاری می‌کرد تا منو بفرسته کیمرا.

یه گوشه‌ی لبم بالا رفت؛ از اون لبخندهایی که انگار خودشونم مطمئن نیستن می‌خوان دیده بشن یا نه.

یکم دلم برای آرادین می‌سوخت، ولی وقتی سعی می‌کرد عصبانی به نظر برسه، بیشتر شبیه یه پاندای بداخلاق می‌شد تا یه موجود ترسناک.

پلکی زدم.

سه سال می‌شد که جمع دو نفره‌مون شده بود یه گروه پنج نفره. آرادین، اوا و راینو یهو از ناکجاآباد پیداشون شده بودن و حالا جدا کردنشون از زندگیم تقریبا غیرممکن بود.

نگاهم روی گوشه‌ای از اتاق گیر کرد.

انگار یه چیزی اونجا بود.

چشم‌هام رو ریز کردم و بیشتر دقت کردم.

همون لحظه یه سنگینی عجیب ته گلوم نشست.

انگار یه بوی تند ناخواسته رفته بود توی بینیم.

هوا رو بو کشیدم.

یه چیزی بین میوه‌ی گندیده و تخم‌مرغ فاسد...

قاتی بوی سوختگی.

بوی مرگ می‌داد.

بینی‌م رو جمع کردم و بدون توجه به اعتراض عضلات خسته‌م از جام بلند شدم.

گوشی رو از جیبم درآوردم.

نور صفحه، هرچقدر ضعیف، از هیچی بهتر بود.

روشناییش رو سمت اون گوشه گرفتم.

و همون لحظه یخ زدم.

نه فقط بدنم.

همه‌چیز.

انگار یکی دوشاخه‌ی مغزم رو از پریز کشیده باشه.

فقط خیره موندم.

شبکیه‌ی چشمم تصویر رو می‌فرستاد، اما مغزم حاضر نبود قبولش کنه.

یه بدن رنگ‌پریده...

یه صورت سیاه و سوخته...

بدون بینی...

بدون دهن...

و دو حفره‌ی خالی به جای چشم‌ها.

یه جسد.

یه جسد بی‌نقاب.

پاهام خودشون عقب رفتن.

من تصمیمی نگرفته بودم.

بدنم قبل از مغزم فهمیده بود باید فرار کنه.

قلبم چنان می‌کوبید که انگار می‌خواست از قفسه‌ی سینه‌م فرار کنه.

دهنم باز شد.

خواستم فریاد بزنم.

هیچی بیرون نیومد.

نه صدا.

نه ناله.

نه حتی یه نفس درست و حسابی.

و بعد درد شروع شد.

اول مثل چند مورچه که روی پوست سرم راه برن.

بعد صدها مورچه.

هزاران مورچه.

انگار چیزی از داخل مغزم داشت گوشت و استخونم رو می‌جوید.

درد مثل آتیش توی سرم پیچید.

دنیا دور سرم چرخید.

صدای برخورد گوشی با زمین رو دوردست شنیدم.

مثل سنگی که ته یه دریاچه سقوط کنه.

زانوهام خم شدن.

دست‌هام رو دو طرف سرم گذاشتم و فشار دادم.

نمی‌تونستم نفس بکشم.

انگار هوا هم از دیدن اون جسد وحشت کرده بود و فرار کرده بود.

درد از مچ دستم بالا خزید.

مثل یه مار پیچ‌خورده.

مثل چیزی که داشت بیدار می‌شد.

دیگه نتونستم تحمل کنم.

همه‌چیز سیاه شد.

و من سقوط کردم.

***

آب تا بی‌نهایت کشیده شده بود.

چشم‌هام رو روی یه قایق چوبی باز کردم.

وسط یه اقیانوس آروم.

نسیم خنکی روی سطح آب سر می‌خورد و موهای لختم رو تکون می‌داد.

نفس عمیقی کشیدم.

هوا بوی آزادی می‌داد.

بوی زندگی.

آروم پلک زدم.

یادم نمی‌اومد چطور سر از اینجا درآورده بودم.

اصلا قبلش کجا بودم؟

شونه‌ای بالا انداختم.

راستش مهم هم نبود.

با یه لبخند کمرنگ روی عرشه دراز کشیدم و اجازه دادم گرمای آفتاب روی صورتم پخش بشه.

صدای موج‌ها...

پرنده‌ها...

باد...

همه‌چیز آروم بود.

انگار خود آرامش رو روی دنیا ریخته بودن.

زمان گذشت.

شاید چند ساعت.

شاید چند دقیقه.

تشخیصش غیرممکن بود.

کم‌کم ابرها روی خورشید خزیدن.

بارون شروع شد.

قطره‌های سرد روی پوستم می‌نشستن و می‌لغزیدن.

لبخند زدم و نشستم.

دریا خشن‌تر شده بود.

اما هنوز منظم بود.

هنوز آروم بود.

نگاهم روی سایه‌م افتاد.

روی کف قایق کشیده شده بود.

کم‌رنگ.

محو.

دستم رو بلند کردم تا آب رو لمس کنم.

اما سایه تکون نخورد.