رمان داستان نامه بیست و یکم به قلم لیانا کاظمی

بی حوصله، آرام آرام پرهای پونه را از ساقه جدا می کردم و داخل سبد سرخ و سفیدی می انداختم.

آ نقدر ب یحوصله و ناراحت بودم که دیگر بوی خوش خرمالوهای رسیده بالای سرم و نسیم خنکی که بهصورتم می خورد، برایم اهمیتی نداشت.

هر هفته همین موقع از ظهر، پستچی پیر نامه های کوروش را م یآورد؛ اما حالا نه خبری از آن پستچی پیرِپرحرف و مهربان بود و نه از نامه های عاشقانه کوروشِ عزیزتر از جانم.

حیف که نم یدانستم این سِر خدمت سربازی مردها را چه کسی بنیان گذاری کرده تا حسابی به شرافتشرسیدگی می کردم! آخر این نامِردها با خودشان نگفتند شاید یک خدازده مفلوک، دلتنگ عزیزش بشود؟به دل نگران مادر این جوان ها فکر نکردند؟

به عشقی که این پسرها در دل یک دخترک خدازده ایجاد کرده اند، فکر نکردند؟پس نامه بیس تویکمم کجاست؟!

ای خدای بزرگ... این دیگر چه روزگاری است که نصیب ما شده؟بعد از کلی غر زدن توی دلم، انگار کسی از اعماق وجودم فریاد زد:

— پریزاد، این چه رفتاری است؟ کلاً یک روز از هفته است که برایت نامه نفرستاده! آن قدر ادای ترشیده هارا درنیاور!

ای بابا...

این صدای مغز ما هم خوب بلد است این منِ بدبختِ بی شعور را تخریب کند.

تا حالا برایتان پیش آمده که از شدت خستگی، خودتان را روی بالشی که زیر سرتان است بکوبید تا یکچرت ناز بزنید، اما آن بالشی که فکر می کردید وجود دارد، در واقع وجود نداشته باشد و سرتان به زمینبخورد؟

قطعاً برایتان پیش آمده و می توانم قیافه مچاله شده تان را از پشت این کلمات ببینم.

من دقیقا همین حس را برای بار سی وهفتم داشتم و این دفعه، س یوهشتم حساب م یشد.

می دانید چًرا؟

چون پسرک ب یتربیت تهمینه، آن توپ بدقوار های را که با ماژیک رویش نقاشی سبیل های آقاجانش راکشیده بود و خیلی سفت و سنگین بود، روی سرم کوبید.

همان طور که دنیا دور کل هام م یچرخید و هزاران سر تکراری را دور خودم می دیدم، غلامحسین را دیدم کهیواشکی به سِمت لواش کهایی که برای کوروش جانم روی سینی پهن کرده بودم، می رفت.

با همان سر بادانگیز شده، مثل معتادهای پای منقل، فریاد کشیدم:

— انگشتت به آن لواشک ها بخورد، رویش قیر داغ م یریزم!

بعد با صدای آرامی که فقط خودم و آبجی تهمینه، که زیر شان هام را گرفته بود، شنیدیم، گفتم:

— آن ها برای کوروش جانم است. قرار است...

نیشگون دردناک آبجی تهمینه خفه ام کرد و اجازه نداد حرفم را کامل کنم.

زری با آن شکم گنده اش، مانند پنگوئن راه م یآمد و سعی داشت قبل از اینکه بمیرم یا عقلم را از دستبدهم، آب قند را به دست مادرجانم برساند تا در حلقم بریزد.

جالب بود که زری، آبجی تهمینه، مادرجان و حتی غلامحسینِ بغض کرده را دوتا می دیدم.

یعنی ننه جانم دوتا از مادرجانم و مادرجانم از زری و تهمینه دوتا زاییده بود؟جالب است... اما چرا من یادم نمی آمد؟

شاید طلعت خانم هم از کوروش جانم دوتا زاییده بود که حالا من دوتا کوروش جلوی در حیاط می دیدم؟اگر هم زاییده بود، که باید هر دویشان سرِ خدمت سربازی می بودند!

بی خیال این حرف ها، من خوابم می آید! باید حتماً بخوابم...

چشمانم را بستم و جیغ آبجی تهمینه هایم و زری ها و مادرجان ها و صدای »پریزاد« گفتنِ کوروشجان هایم را نشنیده گرفتم.

یک لحظه حس کردم کل آب اقیانوس های جهان روی سرم سقوط کرده و دارم جان می دهم؛ آن همبدون اینکه برای آخرین بار کوروش جانم را ببینم.

گفتم:

_کوروش...

بین مصدوم شدنم توسط توپ غلامحسین بی آبرو، کوروش جانم را دیده بودم؛ آن هم نه یکی، بلکه دوتا!

سریع چشمانم را به امید دیدن کوروش باز کردم و خدای بزرگ... کوروش جانم اینجاست! درست بالایسرم!

با صدایی که بیشتر شبیه اره برقی بود تا پریزاد عاشق و خدازده، گفتم:

— کوروشم! پادشاهم! تاج سرم، بالاخره آمدی؟ چشم هایم به در خشک شد، مرد!

کوروش دهانش را باز کرد و با ابروهای بالا رفته گفت:

— ها؟

این چه طرز حرف زدن است؟

مردها را می فرستند خدمت تا آدم شوند، اما کوروش من نه تنها عقلش را، بلکه شعورش را هم از دستداده بود.

اصلا از چه موقعی کوروش من آب دماغش تا بین لب هایش می رسید و بعد با یک نفس آن را بالامی کًشید؟

یا چرا چشم های سبز و زیبایش حالا یک جفت چشم ریز و سیاه شده بودند؟جَل الخالق...

یا شاید هم...

ای خدا، به قربان این روزگار سگ دو بشوم که من، کوروش جانِ جذاب و زیبایم را با این غلامحسین زشتو بی تربیت اشتباه گرفت هام!

بیشتر به صورتم نزدیک شد و با آن دماغ پهن و زشتش، درحالی که سعی داشت آن همه آب دماغ رایک جا در گلویش بفرستد و بخورد، گفت:

— خاله جان، وقتی مرده بودی، من تمام لواشک هایت را خوردم. چرا انگشتم را داخل قیر داغ نمی گذاری؟وقتی آن نگاه عصبی و قاتل مانندم را دید، ترسیده عقب رفت و با حفظ فاصله ایمنی کنارم نشست.

زری با پارچه ای خیس و بدبو شقیقه ام را پاک می کرد.

می توانستم شرط ببندم این پارچه کدر و بدبو، یکی از کهنه های مینا و مونا بوده که هر روز یک تشتداخلش ادرار م یکردند.

دستش را پس زدم و درمانده سر جایم نشستم.

آدم چقدر می تواند بدشانس باشد؟

به اندازه منِ بدبخت که برای سی ونهمین بار به سرم ضربه خورده بود و این دفعه دیگر خرمالوی نرمی بودکه روی روسری ام هزار تکه شده بود.

ای پروردگار...

به امید اینکه کوروش را ببینم، به اطرافم خیره شدم؛ اما چیزی جز محمد پلشتی که انگشتش را تا آخرداخل سوراخ دماغش کرده بود و می چرخاند، شوهر فرنگی زری که با آن جِلیقه سیاه و ساعت آویزان بهپیراهنش سخت مشغول خواندن کتاب آموزش آشپزی بود و تهمینه که نیاز را محکم بین پاهایش نگهداشته بود و بی توجه به ضجه ها و جیغ هایش موهایش را محکم شانه می زد، ندیدم.

یک لحظه حرف غلامحسین از ذهنم رد شد و ناباور به قواره بی ریختش نگاه کردم.

لواشک هایی را که من با آن انگشتان ظریف و نازم برای کوروش درست کرده بودم، خورده بود؟با خودم گفتم شاید هم نخورده باشد؛ عصبانی نشو.

اما آن تکه پر از تفِ لواشک که از گوشه لبش آویزان شده بود، مدرک جرم سنگینی بود.

عصبانی جیغی کشیدم و در یک حرکت، موهای بلندش را که از شدت حمام نرفتن چرب شده بود، گرفتمو با تمام قوا کشیدم.

سزای کسی که لواشک های کوروش من را بخورد، مرگ است؛ اما من به این مارمولک پلشت رحم کردم.

مادرجانم با آن پای دردناکش که به دنبال خودش می کشید، به سمتم آمد و موهای غلامحسین را به زوراز میان انگشتانم بیرون کشید.

غلامحسین اشک هایش را پاک کرد و فحش های رکیکی به کوروش من داد که جزای این کارش را به زودیمی دید.

تهمینه با آن لپ های تپل و سرخش، اخم غلیظی روی ابروهای پهنش گذاشت و گفت:

— وا، بلا به دور! پری خواهر، به خاطر آن مرد گنده، موهای بچه ام را به این روز آوردی؟به حرف تهمینه جوابی ندادم.

البته می دانستم اگر بخواهم جوابش را بدهم، باز هم قهر و غیظ می کند.

توجهی به غرغرهای ریز تهمینه نکردم و از بین پونه ها و لیوان آب قند بلند شدم.

سرم هنوز کمی گیج می رفت، اما کم کم بهتر شدم و تازه هوشیار شدم.

هزاران فکر بدشگون به سرم زد و بیشتر نگران کوروش و نامه بیست ویکمش شدم.

نکند باز هم آن سروان سیبیل کلفت و عصبی توبیخش کرده؟شاید هم توبیخش کرده بود.

کوروش که قربان زبانش بروم، از زبانش کم نمی شد.

یا شاید هم سرش با کس دیگری گرم است که من را یادش رفته است؟

...

هیِع!

زبانم لال شود.

اگر کوروش بفهمد من درباره اش همچین فکری کرده ام، عصبانی می شود.

نه، این طوری نمی شود. باید یک کاری کنم.

نم یتوانم که بنشینم و دست روی دست بگذارم تا، زبانم لال، هفت کوه به میان، جنازه کوروشم را رویدستم بگذارند!

مادرم که حالا کنار سعید، همان داماد فرنگی مان، نشسته بود و از سر به هوایی من گله می کرد، با دیدنچادر روی سرم حرفش را قطع کرد و متعجب نگاهم کرد.

دستش را محکم روی رانش کوبید و با بغض نمایشی ای گفت:

— گور به گور بشوی، بچه! باز کجا می روی که چادرچاقچور کرده ای؟لبه چادر را با دندانم گرفتم و با اخم ناامیدی رو به مادر گفتم:

— کوروش نامه اش نرسیده است. من که نمی توانم دست روی دست بگذارم!

زری خرمالوی داخل دهانش را گوشه دهانش چپاند و درحالی که سعی داشت از دهانش بیرون نریزد،گفت:

— پری خواهر، حالا یک روز نامه اش نرسیده، اینکه چیز ترسناکی نیست!

سعید هم برای تأیید حرف زنش، سریع عینک ته استکانی اش را روی چشمانش گذاشت و گفت:

— بله، پری خانم، همسرم راست می گوید.

این سعید هم ما را مضحکه فامیل و آشنا کرده است.

هرچه زری می گوید، این هم مثل رادیوی خراب تکرار می کند.

این دیگر چه وضعی است...

به سمت در پا تند کردم و به غرغرهای زیرلبی تهمینه و دادوبیداد مادرجانم توجهی نکردم.

باید یک کاری می کردم. این طور که نمی شد.

به سر خیابان که رسیدم، با اولین ماشین به سمت پادگان شهرمان راه افتادم؛ به امید یک نیمچه خبریاز کوروشم!

می دانم حالا با خودتان می گویید این دوتا چقدر دیوانه و شل مغزند که در یک شهر برای هم نامهمی فرستند!

می توانند از طریق تلفن با همدیگر حرف بزنند؛ اما اشتباه فکر می کنید.

چند دفعه کوروش با هزاران خواهش و التماس اجازه گرفته بود که به من زنگ بزند و از قضا کمی هم باهمدیگر صحبت کردیم، اما آقاجانم دیگر اجازه نداد.

می گفت:

_پول تلفن را آن مردیکه چوب کبریت می خواهد بدهد یا منِ بدبخت؟

همیشه از توهین آقاجانم به کوروش ناراحت می شدم، اما حرفی هم نمی توانستم بزنم؛ چون آقاجانمبود.

گذشته از این حرف ها، نامه نویسی خیلی عاشقانه تر و جذاب تر است.

شما فکر کنید سه، چهار ساعت یک بند با کسی حرف بزنید، خودتان هم خسته می شوید؛ البته این مورددر رابطه با خانم هایی که جلویشان سبزی پهن است صدق نمی کند!

خلاصه بگویم، نامه نگاری هیجانش بیشتر است.

بالاخره به پادگان رسیدم و سریع از ماشین پیاده شدم.

آن قدر فکرم درگیر فکرهای کج ومعوج شده بود که نزدیک بود کرایه بنده خدا را ندهم!

آلزایمر همین است دیگر...

وارد پادگان شدم و با دیدن آن همه سرباز و مرد رنگارنگ، سعی کردم حجابم را بیشتر رعایت کنم.

با دیدن اولین مردی که لباسش با بقیه متفاوت بود و حس ششمم می گفت این مرد یک سر و گردن ازبقیه بالاتر است، به سمتش رفتم و آرام سلام کردم.

ماشالله، ابروهایش به اندازه تُرنه های پیشانی من بود!

یک جوری اخم کرده بود که من ناخودآگاه از ترس منقبض شدم.

با خودم گفتم الان است که به سمتم حمله کند و تکه پاره ام کند.

البته ممکن است از آن مردهایی باشد که، بلانسبت مردم، آدم را شاش بند می کنند، اما شب ها گردنشانبرای زنشان از مو هم باری کتر است.

به هر حال، احتیاط شرط عقل است.

نمی دانستم دقیقا چه جمله ای را برای گرفتن خبر بیان کنم. به همین خاطر صاف تر از قبل ایستادم وخیلی جدی به مردً گرد نکلفت روب هرویم گفتم:

— با سرباز، کوروش سیاقی، کار دارم.

مرد با شنیدن اسم کوروش، نگاهش خطرناک تر شد و با صدای وحشتناکش که باعث می شد در دلم سهتا از بوقلمون های تهمینه را نذر سلامتی کنم، گفت:

— اتفاقاً منم باهاش کار دارم!

متعجب سرم را کج کردم و با صدای آرامی که انگار قصد جاسوسی داشتم، گفتم:

— اتفاقی افتاده است؟

مرد دست بزرگ و قول مانندش را محکم روی میز آهنی کوبید و جوری عربده کشید که فاتحه تارهایصوتی و حلزونی حلق و گوشش را خواندم!

— اگر پیدایش کنم، از همین پنکه آویزانش می کنم! از مادر زاییده نشده که مرا دور بزند! دورپیچشمی کنم!

قسم می خورم همین جا یک سکته ناقص و نصفه زدم!

کوروش چطور جرئت کرده بود این ببر مازندران را دور بزند؟کوروش واقعاً احمق است.

به جای اینکه دورش بگردد تا پاره پاره اش نکند، بعد دورش می زند؟

برای حفظ جان و سلامتی ام کمی به عقب رفتم و امیدوار به اینکه این مرد، که می گفت کوروش نیست،آرام گفتم:

— شما مطمئنید؟

مرد که حالا کظم غیظ کرده بود، آرام سرش را تکان داد و منِ بدبخت، با این روزگار سگ دو که خودمفحشش می دهم و قلبی که در سینه ام نزدیک ایستادن بود، تنهایش گذاشتم و مثل مرغ از قفسپریدم!

اولین جایی که ممکن بود کوروش بعد از دور زدن آن مرد رفته باشد، خانه طلعت خانم یا همان خانهمادری اش بود.

نمی دانم خودم را چطور به آنجا رساندم؛ فقط وقتی هوشیار شدم که جلوی چشمان نافذ و سختگیرطلعت خانم، در حال زدن لبخندهای پست های بودم.

نمی دانستم چطور بپرسم که کوروش اینجاست یا نه، طوری که نترسد و خدای نکرده روی دستم غشنکند.

البته اگر روی دست من غش کند، نه تنها دستانم، بلکه کل اعضا و جوارحم فلج می شود.

بعد از کلی صغری و کبری چیدن برای طلعت خانم، از زیر زبانش کشیدم که کوروش اینجاست یا نه!

اما مثل اینکه کوروش جانم اینجا هم نبود.

کلی از خانه فامیل هایمان را که به شدت از آن ها متنفر بودم هم رفتم، اما چیزی دستگیرم نشد.

آن نامردها هم نمی گفتند این دختر از راه رسیده، بگذار یک چکه آب در حلقش بریزیم!

آدم نباید آن قدر دست تنگ و خسیس باشد.

آفتاب دیگر در حال غیب شدن بود و من باید قبل از آقاجانم به خانه می رفتم تا مثل دفعه قبلی الم شنگهایجاد نکند.

به سمت خانه مان راه افتادم و هر از گاهی برای ماشین های در حال تردد دست تکان می دادم تا بایستند؛اما هرکس درگیر زندگی خودش بود!

بالاخره به خانه مان رسیدم و هزاران صلوات نذر کردم که آقاجانم باز هم مشتری سیریش گیرش بیاید ودیرتر به خانه برسد.

این هم از دعایی که من برای آقاجانم می کنم.

به قول مادرجانم، مردم چه می گویند، من چه می گویم!

ساعت از پنج هم گذشته بود و خدا را هزار مرتبه شکر که آقاجانم خانه نیامده بود.

آن شب هم مثل برق و باد گذشت و من مثل مرغ سرکنده در خانه مان این طرف و آن طرف می رفتم!

از اولین برگه دفترچه تلفنمان تا برگ آخرش، به همه فک وفامیل و آشنا زنگ زدم تا بلکه از کوروشم خبریبگیرم یا به اصطلاح، آمارش را دربیاورم!

در این دو روز دوتا نکته درباره زندگی یاد گرفته ام.

یکی اینکه زیر زبان فامیل را کشیدن، دومین کار سخت بعد از کار در معدن است.

دومین نکته این است که اگر با فامیلی که نمی شناسید و فقط اسمش را شنید هاید، اصلاً صمیمی برخوردنکنید؛ چون شک م یکند.

فقط می توانید سؤال های دری وری از در و دیوار و طاقچه بپرسید و آرام آرام بحث را به سمت چیزی کهخودتان م یخواهید بکشانید.

این هم از تجربه های من.

امیدوارم در مواقع اورژانسی، به درستی از آن ها استفاده کنید!

خب، به قول معروف، از هرچه بگذریم، سخن دوست خوش تر است!

باید به سراغ عملیات سوم برویم!

باید به مرکز پست استان بروم که آن هم آن سر شهر است.

عملیات راضی کردن مادرجانم را به عهده آبجی تهمینه می گذارم!

ساعت ده صبح ـ مرکز پست استان

آخرین قلپ از آب معدنی را به سختی خوردم و خودم را برای روبه رو شدن با بدبختی های جدید آمادهکردم!

این اضطراب اجتماعی هم بد دردی است.

فکر کن کلی حرف برای زدن آماده کرده ای، اما همین که وارد مرکز اتفاق می شوی، به اندازه یک پشه همبارت نیست!

نفس عمیقی کشیدم وارد پست بانک شدم. به اولین باجه که رسیدم، روبروی مرد میانسالی که سرش رادر کاغذ فرو کرده بود و سخت مشغول بود، گفتم:

_ببخشید؟

خیلی آرام سرش را بالا اورد و با آن چشم های عاری از هر حسی خیره نگاهم کرد. نگاهش طوری خالی و پوچ بود که یک لحظه حس مضخرف بودن کردم. گلویم را صاف کردم و با صدای بلند تری گفتم:

_من منتظر یک نامه بودم اما هنوز به دستم نرسیده است؛ می شود دفتر تان چک کنید ببینید چهاتفاقی برای نامه من افتاده است؟

مرد چند لحظه نگاهم کرد و بعد یک کلمه لب باز کرد:

_خیر!

آنقدر این جواب با ارامش و کوتا سنگین بود که یک لحظه نطقه ام برید.

مگر می شود یک آدم کاری کند که طرف مقابلش حس کند شلواری است که حتی برای کهنه اشپزخانههم مناسب نیست! در هر حال این مرد میانسال که یک پایش لب گور است، این کار کرده است.

بالاخره بعد از کلی خواهش و التماس، مرد را راضی کردم که دفترشان را چک کند تا ببیند چه بلا بر سرنامه های کوروش من امده است.

آخرش هم معلوم شد که نامه من، به اشتباه برای پیرزن تنهایی در پایین ترین نقطه شهر فرستاده شدهاست و طبیعتا من بدون دلشتن همراهی حق رفتن به آنجا را ندارم!

به سمت خانه راه افتادم تا اتفاقات اخیر را به کلی برایشان توضیح دهم و با هم همفکری ای داشتهباشیم.

من اتفاقات و افکارم را برای خانواده ام توضیح می دهم بعد از دموکراسی کامل تصمیم می گیرم. البته اگر نظر انها مخالف نظر من باشد، دموکراسی را نادیده و کار خودم را انجام می دهم.

بالاخره به خانه رسیدم انگشتم را روی زنگ در فشردم. انقدر انگشتم را طولانی به زنگ فشردم که صدایداد و بیداد و نفرین های مادرجانم بلند شد.

همه می دانستند این در زدن فقط مخصوص من است و فحشم می دادند. بعد از چند دقیقه غلامحسین در را باز کرد و با ان دندان های کج و کوله اش گفت:

_سلام خاله جون!

حوابش را دادم وارد خانه شدم.

تمیز شده بود و نه خبری از اب دماغش بود و نه ان موهای سیاه و چربش. ظاهرا حمام کرده بود! خداراشکر که تهمینه خانم به خودش دیده بود و بچه را حمام کرده بود وگرنه تا عید سال بعد این بشرهمان جوری پَرچَل می ماند.

هنوز به خاطر لواشک هایم محلش نمی دادم و مثل کنه دنبالم می امد.

طبق معمول زری کنار سعید نشسته بود و لپ هایش از شدت چپاندن خرمالو باد کرده بود. سعید همکه موهایش را نوازش می کرد!

چقدر عاشقانه...

تهمینه هم موهای نیاز را شانه میزد و شوهرش محمد، با ان شکم گنده اش با مادرجانم شیوید پاک میکرد.

من نمی دانم خواهر هایم شوهر کرده اند یا این هارا به سرپرستی گرفته اند که از هفت روز هفته،هشت روزش را خانه ما سپری می کنند.

سلام کردم و همه به جز تهمینه و مادرجانم با مهربانی جوابم را دادند. محمد چند دانه شیوید را در دهانش گذاشت و گفت:

_ خواهر زن به دنبال با جناق مان رفتی!؟چادرم را به گیره کنار در اویزان کردم و گفتم:

_ بله ظاهرا نامه من اشتباهی برای پیرزن پیری فرستاده شده! زری خرمالو هارا به زور قورت داد و گفت:

_ پس فرمانده سیبیل کلفت را دور نزده است! جای شکرش باقی است. سعید به تایید حرف همسرش گفت:

_ همین که فرار نکرده اضافه خدمت نداشته خوب است. کنار غلامحسین روبروی بخاری نشستم و گفتم:

_ من می دانستم فرار نمی کند! غلامحسین به شانه ام تکیه داد و گفت:

_حالا چیکار می کنی خاله جان؟

حالا که از حال کوروش خیالم راحت بود، کمی غلامحسین را بخشیده بودم. به همین خاطر فقط کمی چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

_اولا به تو ربطی ندارد، دوما؛ با محمد یا سعید باید به خانه ان پیرزن برویم و نامه ام را پس بگیرم! غلامحسین دوباره خودش را به شانه ام چسباند و گفت:

_ شاید نامه را تحویلت نداد. اصلا شاید توهم زده است که شوهرش ان نامه را برایش فرستاده است! از اینکه کسی بعد از کلی نقشه چیدن و فکر کردن، تصوراتم را بهم بریزد، متنفر بودم.

و فکرش را بکنید، این غلامحسین احمق و عقب افتاده این کار را انجام داده است.

از کنار خودم به عقب هولش دادم و زیر لب فحش های رکیکی نثارش کردم و البته امیدوار بودم کهمحمد نشینده باشد چون در تربیت پسرک پانزده ساله بیشعورش حساس بود. همه با حرف غلامحسین موافق بودند و این یک معضل بزرگ بود.

چون من نمی خواستم خانواده ام بر اساس حرف های مسخره یک بچه برایم تصمیم بگیرند. تکه ای از خیار خورد شده جلویم برداشتم و قبل از اینکه در دهانم بگذارمش گفتم:

_ در هر حال باید یکی از مرد ها برای پس گرفتن نامه به همراه من بیاید.

بی توجه به نگاه سعید که برای ناراحت نشدن من سعی داشت از زری اجازه بگیرد و محمد که نامحسوسبرای تهمینه چشم تکان میداد که اجازه ندهد، خیارم را جویدم و با خیال را قورتش دادم. واقعا این خانواده است که من دارم ؟

زری که بد من را نمی خواهد اما ممکن است اجازه ندهد شوهرش با من راه بیافتد و با ان دک پوزش بهپایین شهر بیاید.

تهمینه ام که دلش می خواست محمد را به دنبال من بفرستد اما محمد با ان همه دنبه و چربی بهخودش نمی دید که با من پیاده روی کند؛ مگر انکه دست در جیب مبارکش کند و تاکسی بگیرد که انهم از دست این مردک خسیس که اب می خورد و دستش را می لیسد، بر نمی اید. مرد ها به دنبال کسب اجازه بودند و من منتظر به دهانشان چشم دوخته بودم. بعد از چند دقیقه محمد گلویش را پاک کرد گفت:

_خواهر زن جان خودت که وضعیت پاهای من را می دانی! سختم می شود. خب این از اولین جواب رد!

سعید هم بعد از چند ثانیه نگاه کردن به زری ای که مثلا خودش را مشغول خوردن نشان می داد گفت:

_ من باید مراقب زری باشم نیست که پا به ماه است، شگون ندارد تنهایش بگذارم.

و این یکی...

از اول هم می دانستم این ها زن زلیل و داناد سرخانه اند! اصلا از این ها نباید انتظار داشت. اخر اینها که به حرف زنشان بلانسبت شما مستراح هم نمی روند می خواهند مراقب من باشند.

کلا از خواهر هایم انتظار نداشتم!

_ خاله من می توانم به عنوان یک مرد دنبالت بیایم.

لازم است بگویم این حرف را چه ادم بی درک و شعوری زده است؟

چپ چپ نگاهش کردم و در حالی که سعی داشتم عصبانیتم را پنهان کنم گفتم:

_ نه لازم نکرد...

مادر جانم اجازه نداد من حرفم را کامل کنم، سریع گفت:

_اره مادر قربان سرت شود! تو هم چست و چابکی و هم خداراشکر برای خودت مردی شده ای!

تهمینه که دیگر نمی توانست روی حرف مادرم حرفی بزند، پسرش را با من به دور ترین و پایین تریننقطه تهران فرستاد.

در راه انقدر از ان دخترک چشم ابی با موهای فرفری اش که از زیر چارقد بیرون می ایند و سر چهار راهادامس می فروشد، صحبت کرد که من هم کلافه شدم و هم عاشق ان دخترک مهربان شدم.

من برای غلامحسین چرکو هم خاله ای به مثال دشمن بودم و هم همرازی که قرار بود تا روز خواستگاریغلامحسین از ماهک خانم چیزی به کسی نگوید.

بالاخره بعد از سه چهار ساعت پیاده روی، درحالی که افتاب مغزمان را ابپز کرده بود و به زور ادرس را ازان مردک بد قلق گیر اورده بودیم، به خانه ان پیرزن رسیدیم.

خانه در ته کوچه ای پر از بوته های گل رز و دیوار خانه هایی که از بالایشان درختان انجیر و توت و گلاساویزان بود، قرار داشت.

غلامحسین از دیواری که گیلاس از شاخه های درختش اویزان بود، بالا رفت و چندین گیلاس برای مانچید.

آنقدر گیلاس ها به دلم شیرین بود که یادم رفت غلامحسین را برای بی اجازه دست زدن به درخت مردم،سرزنش کنم.

به سمت خانه رفتیم و زنگ زدیم؛ اما انگار خراب بود که نه صدایی می داد و نه کسی در را باز میکرد. محکم به در خانه کوبیدم و بعد از چند دقیقه صدای نفرین پیرزنی بلند شد. _ الهی خیر نبینی ننه! در خانه ام را کندی.

تقریبا ربع ساعت نفرین میکرد و بالاخره در را باز کرد.

پیرزن قد کوتاهی بود که از صورتش سلیطه بودن را خوب متوجه می شدی! با اینکه چین و چروک پیریروی صورتش نشسته بود اما هنوز هم زیبایی خاصی داشت.

با صدای ارامی سلامش دادم و او با عصبانیت گفت:

_ سر اوردید ننه!؟

نه از ان نفرین ها و عصبانیتش، نه به این " ننه" گفتنش. عجیب است. غلامحسین برعکس من که انگار لال مادر زاد بوده ام گفت:

_ ببخشید ننه جان. یک امانتی ای اشتباهی برای شما فرستاده شده است! بی زحمت ان را برای ما بیاورید، عجله داریم. این پسرک شپشو هم خوب بلد است زبان بریزد!

پیرزن چپ چپ نگاهم کرد و انگار طوری که سعی داشت عشوه بریزد گفت:

_ شما را مش قربان فرستاده!؟ بهش بگویید پری گفت دیگر کار از کار گذشت، من دیگر با این فدایتشوم ها خر نمی شوم.

من به غلامحسین که از عشوه شتری های این پیرزن، دیوار گلی را گاز میزد و اشک از چشمانش امدهبود، کاری ندارم، این پیرزن نامه عاشقانه کوروش مرا با نامه مش قربان خودش اشتباه گرفته است؟ متعجب به پیرزن نگاه کردم و با منطقی ترین حالت ممکن گفتم:

_ احتمالا اشتباهی صورت گرفته است. مرکز پست گفته است نامه ام که قرار بود برای من بفرستند برایشما فرستاده اند.

پیرزن عصبی شد و فریاد کشید:

_ مش قربان به خاطر تو به من خیانت کرد؟

از حرفش به شدت تعجب کردم. این پیرزن دیوانه دیگر چه می گفت.

خودم که عصبی هستم، ولی حساب این غش کردن های غلامحسین را کف دستش می گذارم! مردکبی تربیت.

پیرزن در شُرُف ترکیدن بود.

در حالی که مثل گندم برشته بالا و پایین می رفت، دستش را درون جیبش فرو برد و پاکت نامه ای رامحکم بر صورتم کوبید و در در را محکم بست.

دست غلامحسین بی جان را گرفتم و بی توجه به نفرین های ترسناک پیرزن، از ان کوچه زیبا که باسکونت ان پیرزن شارلاتان خراب شده بود، بیرون رفتم. در کنار اولین درخت بید ایستادم و نامه را باز کردم:

"بسم رب عشق"

پریزاد عزیز تر از جانم سلام!

امروز که این نامه را می خوانی، تقریبا بیست و چهار روز از خدمت سربازی ام مانده و به زودی می توانمان صورت زیبا تر از ماهت را ببینم.

دلم خیلی برایت تنگ شده است. چند دفعه ای به سرم زد تا فرار کنم و تو را ببینم، اما باز هم به خاطرخودت صبر کردم.

راستی می دانستی می گویند اگر می خواهی مرد عاشق را محک بزنی، ببین چقدر صبر می کند؟

فکر می کنم من خیلی عاشق هستم که با این چند وقت دوری از تو، بازهم صبر می کنم.

راستی عزیز تر از جانم، خدا ان پیرمرد مهربان پر حرف را که قاصد سخنان عاشقانه ما بود را از روی زمینجدا کرد. خودت را ناراحت نکن و زیاد گریه نکن. نمی خواهم ان چشم های قشنگ کوچک شوند.

"انکه با بی صبری انتظار دیدن تو را می کشد؛ کوروش"

ذوق از سالم بودنش و ناراحت از مرگ ان پیرمرد مهربان، روی اولین صندلی نشستم. گاهی وقت ها به دنبال غم و عشق می رویم تا عشق و غم به دنبالمان بیاید.

"چند سال بعد"

غلامحسین با استرس برای شانصدمین بار خودش را در آینه چک کرد و رو به کوروش که با نیما بازیمیکرد گفت:

_ وقتی امدی خواستگاری خاله جانم چه کردی؟

کوروش با لبخند عاقی که انگار او را به گذشته های دور پرت میکرد گفت:

_ فقط به چهره زیبای خاله ات نگاه کردم و خدارا بابت این گوهر نایاب شکر کردم.

با اینکه حالا بزرگ تر شده بودم و پسرم مردی شده بود، باز هم از تعریف های کوروش، خر ذوق میشدم.

غلامحسین چپ چپ نگاهمان کرد و عصبی گره کراواتش را شل کرد.

این مرد خوشتیپ که خودش را برای خواستگاری از ان دختر چشم ابی با موهای فرفری اماده میکند،همان غلامحسین شپشو و چرک است.

ان زنی که چند تار از موهایش سفید شده و برای خواستگاری تک پسرش اشک میریزد، همان تهمینهزبان تیز است که همه شک داشتند چیکه ای اشک بریزد.

ان زن جوانی که دخترش را نیشگون کیگیرد تا رژ لبش را کمرنگ کند، همان زری ای است که سرخی رژلبش باعث کتک خوردنش از دست مادر جانم می شد.

ان مرد های لاغر و چاق، باجناق هایی هستند که هنوز هم سر بازی شطرنج دعوا می کنند.

ان عکسی که یک گوشه اش روبان سیاه زده اند، مادرجان و پردم بودند که ارزوی دیدن عروسی نوه شانرا به گور برده بودند...

این مردی که با لبخند به من خیره شده است، همانیست که من به خاطر نامه بیست و یکمش شهرا زیرپاهایم له کردم.

همانیست که بعد ها فهمیدم سر ان فرمانده سیبیل کلفت را شیره مالیده است و در مستراح قایم شدهبود....

بعد ها تاریخ می گوید که چشمانت با من چه کرد، با من تنها تر از ستار خان بی سپاه

"پایان"