رمان ناگفته‌های این دل‌آزرده از جهان به قلم ف.پ.ققنوس

بسم الله الرحمن الرحیم

فصل اول

لبخندهایی که راز دارند

«بعضی خانه‌ها، دیوار نیستند؛ پناه‌اند. پناهِ آدم‌هایی که دنیا، جایی برای خستگی‌شان نگذاشته است...»

صبح، آرام‌آرام خودش را روی حیاط قدیمی خانه پهن می‌کرد. نور خورشید از لابه‌لای شاخه‌های نارنج می‌گذشت و روی آب زلال حوضِ فیروزه‌ای می‌رقصید. بوی یاس پیچیده در ایوان، با عطر چای تازه‌دم درهم آمیخته بود و صدای شرشر آب، سکوت دلنشین خانه را نوازش می‌داد.

خانه، سال‌ها بود صاحب اصلی‌اش را از دست داده بود؛ اما هنوز گرمای حضور او در گوشه‌گوشه‌اش نفس می‌کشید. انگار هیچ‌کس جرأت نداشت خاطره‌هایش را از این دیوارها جدا کند.

ننه سکینه، با چادر گلدار و دستانی که ردّ سال‌ها زحمت روی آن نشسته بود، خم شد و چند برگ نارنج را از روی آب حوض جمع کرد.

صدای باز شدن درِ چوبی حیاط، لبخند را روی صورت مهربانش نشاند.

ـ سلام، جونِ ننه...

حمید آریان، با پیراهن سفید و شلوار سرمه‌ای، قدم به حیاط گذاشت. عینک آفتابی‌اش را از روی چشم برداشت و مثل همیشه، پیش از هر سلامی، خم شد و دست‌های پیرزن را بوسید.

ـ سلام، ننه... صبحت بخیر.

ننه دستش را روی گونه‌ی او کشید.

ـ الهی هیچ غمی روی دلت ننشینه، جونِ ننه...

حمید لبخند کم‌رنگی زد.

ـ آمین...

چند لحظه نگاهش در حیاط چرخید. همه‌چیز مثل همیشه بود؛ حوض قدیمی، شمعدانی‌های کنار ایوان، گربه‌ی سفید خانه که زیر آفتاب چرت می‌زد... اما یک چیز سرِ جایش نبود. پنجره‌ی اتاق ریحان هنوز بسته بود.

نگاهش همان‌جا ماند.

ـ ریحان بیدار نشده؟

ننه آهسته سری تکان داد.

ـ نه، جونِ ننه... دیشب تا سحر چراغ اتاقش روشن بود. هرچی گفتم بخوابه، گفت الان می‌خوابم... اما انگار دلش آروم نمی‌گرفت.

حمید اخم نامحسوسی کرد.

ـ چیزی شده؟

ـ خدا عالمه...

بعد آهی کشید و ادامه داد:

ـ بعضی غصه‌ها رو آدم فقط توی دلش نگه می‌داره.

حمید چیزی نگفت. سال‌ها بود ریحان را می‌شناخت. می‌دانست هر وقت چیزی آزارش می‌دهد، شب را به صبح می‌رساند و صبح، با همان لبخند همیشگی، طوری رفتار می‌کند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.

در همین فکر بود که صدای خنده‌ی کودکانه‌ای فضای حیاط را پر کرد.

ـ بابا حمید!

آلما، با موهای پریشان و عروسکی در بغل، از ایوان پایین دوید و خودش را در آغوش او انداخت. لبخند واقعی، بعد از مدت‌ها، روی صورت حمید نشست. دخترک را در آغوش گرفت و چرخاند.

ـ سلام به خانم کوچولوی من...

آلما گونه‌اش را بوسید.

ـ دلم برات تنگ شده بود.

ـ من که دیروز دیدمت!

ـ ولی بازم دلم تنگ شده بود.

حمید خندید.

ـ عجب دختر احساساتی‌ای...

آلما دست‌های کوچکش را دور گردن او حلقه کرد.

ـ بابا حمید...

ـ جانِ بابا؟

ـ مامان هنوز خوابه.

حمید نگاهی دوباره به پنجره انداخت.

ـ هنوز؟

دخترک با ناراحتی لب پایینش را گاز گرفت.

ـ صداش کردم... بیدار نشد.

نگرانی، آرام‌آرام در نگاه حمید نشست.

ـ تب نداره؟

آلما شانه‌هایش را بالا انداخت.

ـ نمی‌دونم...

بعد آرام، انگار رازی را تعریف می‌کرد، کنار گوشش گفت:

ـ صداشم گرفته...

حمید لحظه‌ای سکوت کرد. بعد دخترک را آرام روی زمین گذاشت.

ـ برو مامانت رو بیدار کن، عزیز دلم. بگو من اومدم.

آلما با ذوق سر تکان داد و از پله‌های چوبی بالا دوید.

حمید همان‌جا ایستاد. چشم از پنجره برنداشت. نسیم، پرده‌ی سفید اتاق را کمی تکان داد. دلش بی‌قرار بود... بی‌آنکه بداند چرا، حس می‌کرد امروز، روزی شبیه روزهای دیگر نخواهد بود.

صدای پای آلما روی پله‌های چوبی، سکوت خانه را شکست. درِ اتاق را به‌آرامی باز کرد و سرش را از لای در داخل برد.

ـ مامان...

ریحان تکانی خورد، اما چشم‌هایش هنوز بسته بود. آلما جلو رفت، کنار تخت نشست و دست کوچک و گرمش را روی شانه‌ی مادر گذاشت.

ـ مامان... بیدار شو...

ریحان پلک‌های سنگینش را باز کرد. چند لحظه طول کشید تا تصویر دخترک را واضح ببیند.

ـ جانم، عزیزِ مامان...

آلما لبخند کوچکی زد، اما نگرانی از نگاهش پیدا بود.

ـ بابا حمید اومده...

ریحان با شنیدن نام حمید، انگار یکباره از خواب پرید. نگاهش روی ساعت افتاد. ساعت از ده گذشته بود.

ـ یا خدا...

با دست پیشانی‌اش را گرفت. سرش تیر می‌کشید و گلویش از شدت سوزش به سختی اجازه‌ی حرف زدن می‌داد.

آلما آرام پرسید:

ـ مامان... حالت خوب نیست؟

ریحان فوراً لبخند زد؛ همان لبخندی که همیشه پیش از هر پاسخی روی لبش می‌نشست. دست دخترش را گرفت و بوسید.

ـ خوبم، قربونت برم. فقط دیشب دیر خوابیدم.

آلما با تردید نگاهش کرد.

ـ مطمئنی؟

ریحان موهای پریشانش را پشت گوش دخترک کنار زد.

ـ مگه مامانت تا حالا جلوی تو کم آورده؟

آلما با شیطنت خندید.

ـ نه...

ـ پس خیالت راحت باشه.

آلما دوباره چیزی درباره‌ی عروسکش پرسید. ریحان، بی‌آنکه بخواهد، تندتر از حد معمول جواب داد:

ـ الان نه، آلما... بذار برسم!

دخترک جا خورد و لب برچید. ریحان فوری پشیمان شد؛ خم شد و پیشانی‌اش را بوسید.

ـ ببخشید عزیزم... مامان فقط خسته‌ست.

آلما با تردید سری تکان داد و آرام شد؛ اما ریحان از آن تندیِ ناگهانی خودش، برای چند لحظه جا خورده بود.

از تخت پایین آمد، شالش را مرتب روی سر انداخت و نگاهی به آینه انداخت. رنگ صورتش از همیشه پریده‌تر بود. زیر چشم‌هایش، خستگیِ یک شب بی‌خوابی پیدا بود. چند نفس عمیق کشید، لبخند کم‌رنگی روی لب نشاند و زیر لب گفت:

ـ نباید چیزی بفهمه...

آلما کنجکاوانه پرسید:

ـ کی؟

ریحان با مهربانی بینی او را گرفت.

ـ هیچ‌کس.

دست دخترش را گرفت و هر دو از اتاق بیرون آمدند.

حمید هنوز کنار حوض ایستاده بود. نگاهش روی ماهی‌های قرمز مانده بود، اما ذهنش جای دیگری پرسه می‌زد. صدای قدم‌های ریحان باعث شد برگردد. همین‌که چشمش به او افتاد، لبخندش محو شد. ریحان تلاش کرده بود خودش را مرتب نشان دهد، اما رنگ‌پریدگی صورتش و گرفتگی صدایش چیزی نبود که از نگاه حمید پنهان بماند.

بی‌اختیار چند قدم جلو رفت. نگاهش، بی‌آنکه حرفی بزند، روی صورت رنگ‌پریده‌اش ماند.

ریحان لبخند زد.

ـ ببخشید، معطل شدین.

حمید بی‌آنکه پاسخی بدهد، دستش را بالا آورد و آرام روی پیشانی او گذاشت. نه پرسید، نه اجازه خواست؛ فقط این کار را انجام داد، همان‌طور که در این شش سال بارها انجام داده بود.

ـ تب داری...

ریحان با دستپاچگی یک قدم عقب رفت. نه از سردی دست او، از این‌که باز هم بی‌اجازه وارد مرزی شده بود که خودش هیچ‌وقت جرئت نکرده بود اسمش را بگذارد.

ـ چیز مهمی نیست.

ـ از کی؟

ـ از دیشب... نه، یعنی...

جمله‌اش را نیمه‌کاره رها کرد.

حمید با همان آرامش همیشگی نگاهش کرد.

ـ باز نخوابیدی، مگه نه؟

ریحان نگاهش را دزدید. همیشه از این می‌ترسید که حمید، حال دلش را زودتر از خودش بفهمد.

ـ یه کم کار داشتم.

حمید نگاهش کرد؛ چیزی در نوک زبانش بود، چیزی ساده‌تر و در عین حال خطرناک‌تر از یک جمله‌ی معمولی. اما قورتش داد.

فقط آهسته سری تکان داد. بعد رو به آلما کرد و لبخند زد؛ انگار نمی‌خواست نگرانی‌اش را به دخترک منتقل کند.

ـ خانم کوچولو...

آلما با ذوق جلو آمد.

ـ جانم؟

ـ امروز صبحانه مهمونمون می‌کنی؟

آلما دست‌هایش را به هم زد.

ـ آره! مامان بهترین صبحانه‌ی دنیا رو درست می‌کنه.

ریحان خواست مخالفت کند، اما نگاه آرام حمید اجازه نداد.

ـ من حاضرش می‌کنم.

ننه سکینه که از ایوان شاهد همه‌چیز بود، با لبخندی پنهان زیر لب گفت:

ـ خدا خودش دل‌ها رو به هم نزدیک می‌کنه...

اما هیچ‌کدام از آن سه نفر، صدایش را نشنیدند.

* * *

بوی نان تازه و چای دارچینی، فضای آشپزخانه را پر کرده بود. ریحان با حرکاتی آرام، استکان‌ها را روی سینی چید. هر چند ثانیه یک‌بار، دستش را روی پیشانی‌اش می‌گذاشت؛ تب هنوز از تنش نرفته بود، اما نمی‌خواست کسی متوجه شود.

ننه سکینه از آستانه‌ی در نگاهش می‌کرد.

ـ دخترم...

ریحان برگشت.

ـ جان، ننه؟

ـ بذار خودم سفره رو بندازم.

ریحان لبخند زد.

ـ شما بشینین، من انجام می‌دم.

پیرزن جلو آمد، استکان چای را از دستش گرفت و با نگاهی مادرانه گفت:

ـ همیشه قرار نیست همه‌ی بار دنیا رو تنهایی به دوش بکشی.

ریحان چیزی نگفت. فقط لبخند زد؛ همان لبخندی که بیشتر از آنکه از شادی باشد، برای پنهان کردن خستگی بود.

چند دقیقه بعد، سفره روی تخت چوبی ایوان پهن شد. نان سنگک داغ، پنیر، گردو، خامه، عسل و استکان‌های چای، کنار هم منظره‌ای آشنا ساخته بودند.

حمید کنار آلما نشست. لقمه‌ی کوچکی برایش گرفت و با حوصله گفت:

ـ اول اینو بخور، بعد تعریف کن ببینم دیروز چه شاهکاری کشیدی.

آلما با ذوق دهانش را باز کرد.

ـ یه خونه کشیدم... با یه حوض بزرگ... بعد تو هم کنارش بودی.

ـ منم بودم؟

ـ آره، داشتی به ماهیا غذا می‌دادی.

حمید خندید.

ـ پس معلومه نقاشیت قشنگ شده.

دخترک با هیجان شروع کرد به تعریف کردن نقاشی‌اش؛ گاهی دست‌های کوچکش را در هوا تکان می‌داد و گاهی خودش از حرف‌هایش می‌خندید. حمید هم با همان صبری که همیشه داشت، به تک‌تک حرف‌هایش گوش می‌داد؛ سؤال می‌پرسید، همراهش می‌خندید و انگار تمام دنیا برایش به همان چند دقیقه خلاصه شده بود.

ریحان، بی‌اختیار نگاهش روی آن دو ماند. لبخند محوی روی لبش نشست. همین صحنه، گرمای عجیبی در دلش می‌نشاند.

نگاهی کوتاه به چهره‌ی آرام حمید انداخت و دوباره سرش را پایین انداخت تا چایش را هم بزند. احساسی که نسبت به او داشت، برای خودش کاملاً روشن بود.

احترام...

اعتماد...

و قدردانی.

قدردانی از مردی که در سخت‌ترین روزهای زندگی، دستشان را رها نکرده بود. و همین، به نظرش کافی می‌آمد.

از گوشه‌ی چشم، چیزی توجه ریحان را جلب کرد؛ ماشینی خاکستری، آن‌طرف کوچه، جلوی خانه‌ی روبه‌رو پارک شده بود. دیروز هم همان‌جا بود، یادش آمد. شاید مهمان همسایه بود. نگاهش را برگرداند و دوباره به سفره رسید.

حمید لقمه‌ای کوچک برداشت، اما اشتهایی برای خوردن نداشت. هر چند لحظه یک‌بار، نگاهش بی‌اختیار روی صورت رنگ‌پریده‌ی ریحان می‌لغزید.

ریحان متوجه نگاهش شد.

ـ چرا چیزی نمی‌خورین؟

حمید بی‌آنکه نگاهش را بردارد، گفت:

ـ تو هم چیزی نخوردی.

ریحان استکانش را بلند کرد.

ـ چای می‌خورم.

ـ از دیشب چیزی خوردی؟

چند لحظه سکوت میانشان نشست.

ـ یادم نیست...

حمید آهی کشید.

ـ یعنی نه.

ریحان خواست چیزی بگوید که آلما با دهانی پر از مربا گفت:

ـ مامان دیشب هم شام نخورد.

ریحان با خجالت به دخترش نگاه کرد.

ـ آلما...

دخترک تازه فهمید چیزی گفته که شاید نباید می‌گفت. سرش را پایین انداخت.

حمید دیگر چیزی نگفت. اما نگاهش سنگین‌تر از هر سرزنشی بود.

* * *

صبحانه که تمام شد، آلما از جا پرید.

ـ مامان... می‌شه برم با مریم بازی کنم؟

ریحان لبخند زد.

ـ برو عزیزم... فقط از حیاط بیرون نرین.

ـ چشم.

دخترک گونه‌ی مادرش را بوسید، بعد خودش را به حمید رساند.

ـ بابا حمید، بعداً برام قصه می‌گی؟

حمید لبخند زد.

ـ قول می‌دم.

ـ قولِ قول؟

ـ قولِ قول.

آلما خندید و از ایوان پایین دوید. صدای خنده‌اش آرام‌آرام در حیاط پیچید و بعد دور شد. سکوت، جای آن را گرفت. فقط صدای آب حوض شنیده می‌شد.

حمید استکان چایش را روی نعلبکی گذاشت. چند ثانیه به بخار چای خیره ماند. بعد آرام گفت:

ـ چند ساله همدیگه رو می‌شناسیم؟

ریحان با تعجب نگاهش کرد.

ـ دقیق یادم نیست... اون‌قدر که دیگه از خودم بیشتر منو می‌شناسین.

حمید نگاهش را از او برنداشت.

ـ پس چرا هنوز فکر می‌کنی می‌تونی حالت رو از من پنهون کنی؟

لبخند از روی لب‌های ریحان محو شد. نگاهش را به حوض دوخت. نسیم آرامی از میان شاخه‌های نارنج گذشت. برای چند لحظه، هیچ‌کدام چیزی نگفتند. اما هر دو می‌دانستند؛ این سکوت، مقدمه‌ی گفت‌وگویی بود که سال‌ها از آن فرار کرده بودند.

صدای خنده‌ی آلما کم‌کم در حیاط دور شد. ننه سکینه هم به بهانه‌ی جمع کردن استکان‌ها، آرام از ایوان پایین رفت. حالا فقط ریحان و حمید مانده بودند. نسیم، پرده‌ی سفید ایوان را تکان می‌داد و عطر بهارنارنج میان سکوتشان می‌پیچید.

حمید نگاهش را از حیاط گرفت و به ریحان دوخت.

ـ خانم صالحی... چی شده؟

ریحان لحظه‌ای سکوت کرد. استکان چای را میان دو دستش چرخاند و آرام گفت:

ـ چیزی نشده.

حمید لبخند کم‌رنگی زد.

ـ هنوزم فکر می‌کنی می‌تونی از من پنهونش کنی؟

ریحان آه کوتاهی کشید.

ـ بعضی غصه‌ها گفتنی نیستن.

ـ برای من هم نیست؟

نگاهش را بالا آورد. چشم‌های حمید، مثل همیشه آرام بود؛ اما پشت آن آرامش، نگرانی موج می‌زد.

ریحان نگاهش را دزدید.

ـ دیشب... مهوش اومده بود.

حمید لحظه‌ای مکث کرد.

ـ فهمیدم.

ـ باهام خیلی حرف زد...

سکوت.

ـ راست می‌گفت.

حمید اخم‌هایش درهم رفت.

ـ درباره‌ی چی؟

ریحان چند ثانیه طول کشید تا جواب بدهد.

ـ درباره‌ی شما...

حمید چیزی نگفت. منتظر ماند.

ریحان نفس عمیقی کشید.

ـ شما سال‌هاست زندگی خودتون رو وقف من و آلما کردین.

حمید آرام اما قاطع گفت:

ـ هیچ‌وقت این‌طور بهش نگاه نکردم.

ـ ولی من نگاه کردم.

صدایش می‌لرزید.

ـ هر بار که برای آلما وقت گذاشتین... هر بار که کنارمون بودین... هر بار که پشت ما ایستادین...

لبخند تلخی زد.

ـ هیچ‌وقت نتونستم حتی گوشه‌ای از محبت‌هاتون رو جبران کنم.

حمید نگاهش می‌کرد؛ بی‌آنکه حرفی بزند.

ریحان ادامه داد:

ـ امروز وقتی داشتین با آلما حرف می‌زدین، فقط به یه چیز فکر می‌کردم... خدا، دل بعضی آدما رو برای پدر بودن آفریده...

لبخند از روی لب‌های حمید محو شد.

ریحان دستش را زیر میز، در چین‌های روسری‌اش گره کرد؛ محکم، طوری که ناخن‌هایش در پارچه فرو رفت. با صدایی آرام ادامه داد:

ـ شما حق دارین یه زندگی واقعی برای خودتون داشته باشین... کسی که کنارتون باشه، دوستتون داشته باشه...

سکوت سنگینی میانشان افتاد.

حمید آهسته پرسید:

ـ بعد تو؟

ریحان لبخند زد؛ لبخندی که بیشتر شبیه پنهان کردن درد بود.

ـ من و آلما... همیشه دعاگوی شما می‌مونیم.

حمید برای اولین بار نگاهش را از او گرفت. انگار طاقت شنیدن ادامه‌ی حرف‌هایش را نداشت.

ریحان با تردید گفت:

ـ آقای آریان...

او آرام جواب داد:

ـ بگو.

ریحان تمام شجاعتش را جمع کرد.

ـ فکر می‌کنم... وقتشه این نمایش تموم بشه.

این بار سکوت، طولانی‌تر شد. صدای شرشر آب حوض، تنها صدایی بود که میان آن دو شنیده می‌شد.

حمید خیلی آرام پرسید:

ـ نمایش؟

ـ آره...

ـ منظورت اینه که...

ریحان حرفش را کامل کرد.

ـ دیگه لازم نیست به‌خاطر من و آلما، از زندگی خودتون بگذرین.

حمید چشمانش را بست. انگار هر کلمه، زخمی تازه بر دلش می‌نشاند.

ریحان که سکوت او را دید، آخرین حرفش را زد.

ـ شما سال‌هاست برای ما کاری کردین که هیچ‌کس ازتون انتظار نداشت... ولی من نمی‌خوام بیشتر از این، زندگی شما رو تحت تأثیر تصمیم‌ها و مشکلات خودم قرار بدم.

حمید آهسته سرش را بالا آورد. نگاهش پر از ناباوری بود. چیزی نگفت.

ـ این حق شماست.

ـ ...

ـ دیگه بیشتر از این، خودتون رو به پای ما نسوزونین.

حمید از جا بلند شد. چند قدم تا لبه‌ی ایوان رفت. پشتش به ریحان بود. دست‌هایش را مشت کرده بود.

بعد، بی‌آنکه برگردد، با صدایی گرفته گفت:

ـ از فردا... مثل همیشه، سرِ ساعت بیا شرکت.

نه جوابی به حرف‌های او داد، نه اجازه داد بحث ادامه پیدا کند؛ فقط با یک جمله‌ی کاری، در را بست. ریحان می‌دانست این هم یکی از همان عادت‌های حمید بود -هر وقت چیزی زیادی نزدیک می‌شد، با یک دستور ساده، فاصله را دوباره برقرار می‌کرد. اما چیزی نگفت.

حمید آرام از پله‌ها پایین رفت.

ننه سکینه از دور، فقط نگاهش کرد. او سال‌ها بود حمید را می‌شناخت. و خوب می‌دانست؛ بعضی سکوت‌ها، از بلندترین فریادها دردناک‌ترند.

ریحان هنوز روی تخت چوبی نشسته بود که گوشی‌اش لرزید. یک تماس؛ شماره‌ای ناشناس، بدون کد شهر آشنا. چند بوق خورد و قطع شد. نه پیامی، نه یادداشتی. ریحان چند ثانیه به صفحه‌ی خاموش‌شده خیره ماند، بعد شانه‌ای بالا انداخت و گوشی را کنار گذاشت -احتمالاً تبلیغات بود، یا شماره‌ای اشتباه.

اما درست همان لحظه که گوشی را زمین گذاشت، نگاهش بی‌اختیار به سمت کوچه رفت. همان ماشین خاکستری، هنوز همان‌جا بود؛ فقط این‌بار، چند متر جلوتر آمده بود، درست روبه‌روی درِ خانه. راننده‌اش را نمی‌شد از این فاصله دید. ریحان چند ثانیه خیره ماند، بعد با خودش فکر کرد شاید زیادی به قضیه فکر می‌کند -احتمالاً کسی منتظر همسایه بود، همین.

اما آن شب، وقتی از پنجره‌ی اتاقش به کوچه نگاه کرد، ماشین رفته بود.

* * *

فصل دوم

پشت لبخندهای یک ستاره

صبح هنوز کاملاً روشن نشده بود. آخرین چراغ طبقه‌ی مدیریتی هلدینگ آریان، از ساعت‌ها قبل روشن مانده بود.

پشت دیوارهای شیشه‌ای دفتر مدیرعامل، مردی نشسته بود که تمام شب را بیدار گذرانده بود. کراواتش را شل کرده و آستین‌های پیراهنش را تا آرنج بالا زده بود. فنجان قهوه‌ای که ساعت‌ها پیش برایش آورده بودند، حالا سرد شده بود؛ اما حتی یک جرعه از آن ننوشیده بود.

تمام شب فقط یک جمله در ذهنش تکرار شده بود:

«دیگه لازم نیست به‌خاطر من و آلما، از زندگی خودتون بگذرین...»

پلک‌هایش را بست. انگار هنوز صدای آرام ریحان در سکوت خانه‌ی قدیمی می‌پیچید.

هیچ‌کس نمی‌دانست مردی که میلیون‌ها نفر لبخندش را روی پرده‌ی سینما دیده بودند، گاهی برای پنهان کردن شکست‌هایش، تمام شب را با چشم‌های باز صبح می‌کرد.

تق‌تق...

صدای در، رشته‌ی افکارش را برید.

ـ بفرمایید.

در باز شد. مردی بلندقد با کت طوسی و همان لبخند همیشگی وارد شد.

ـ صبح بخیر، رئیس.

حمید بی‌آنکه سر بلند کند، پاسخ داد:

ـ صبح بخیر، آرمان.

آرمان رادمنش پوشه‌ای روی میز گذاشت و با لحنی شوخ گفت:

ـ از تعداد فنجون‌های قهوه می‌شه فهمید یا دیشب تا صبح جلسه داشتی... یا باز با خودت دعوا کردی!

حمید بالاخره نگاهش کرد. لبخندی نزد و همین کافی بود تا آرمان شوخی را کنار بگذارد.

ـ نخوابیدی؟

ـ نه.

ـ باز رفتی اون خونه؟

حمید فقط سر تکان داد.

آرمان آهی کشید. سال‌ها بود دوستش را می‌شناخت. می‌دانست هر وقت حمید از آن خانه برمی‌گشت، یا آرام‌ترین آدم دنیا بود... یا شکسته‌ترین. و امروز، از همان روزهایی بود که شکستگی‌اش را نمی‌توانست پنهان کند.

* * *

آرمان برنامه‌های روز را مرور کرد:

ـ ساعت نه جلسه‌ی هیئت‌مدیره، یازده مصاحبه با شبکه، سه بعدازظهر قرارداد تبلیغاتی.

حمید بی‌آنکه نگاهش کند، پرسید:

ـ ریحان میاد؟

آرمان مکث کوتاهی کرد.

ـ امروز نوبت خودشه.

حمید فقط یک «هوم» کوتاه گفت.

آرمان پوشه را بست و چند لحظه به دوست قدیمی‌اش نگاه کرد.

ـ یه سؤال بپرسم؟

حمید سکوت کرد.

ـ تا کی می‌خوای نقش آدمی رو بازی کنی که هیچ اتفاقی نیفتاده؟

چند ثانیه سکوت سنگینی بینشان افتاد.

بعد حمید خیلی آرام گفت:

ـ از وقتی بازیگر شدم، سخت‌ترین نقشی که بازی کردم... همین بوده.

* * *

ساعت چند دقیقه مانده به هشت را نشان می‌داد.

ریحان کارت ورودش را روی دستگاه گذاشت. در تمام مسیر تا آسانسور، هرکس او را می‌دید با احترام سلام می‌کرد و او با همان لبخند همیشگی پاسخ می‌داد؛ لبخندی که هیچ‌کس نمی‌دانست پشت آن، شب گذشته خواب به چشمش نیامده بود.

آسانسور در طبقه‌ی آخر ایستاد.

آرمان رادمنش با لیوان قهوه‌ای در دست، کنار در آسانسور ایستاده بود.

ـ سلام، خانم مدیر برنامه.

ریحان لبخند کوتاهی زد.

ـ سلام، آقای رادمنش.

ـ آرمان صدام کن!

ـ توی شرکت عادت کردم رسمی صدات کنم.

ـ و من مطمئنم هیچ‌وقت این عادتت عوض نمی‌شه.

چند قدم کنار هم راه رفتند.

آرمان نگاهی به چهره‌ی ریحان انداخت.

ـ حالت بهتره؟

ریحان نگاهش را از روبه‌رو برنداشت.

ـ معلومه مریضم؟

ـ نه... فقط بعد از این همه سال، یاد گرفتم از رنگ صورت آدم‌ها هم گزارش تهیه کنم.

ریحان لبخند خیلی کم‌رنگی زد.

ـ چیز مهمی نیست.

به در دفتر مدیرعامل رسیدند.

آرمان قبل از باز کردن در مکث کرد.

ـ از دیشب تا الان تقریباً نخوابیده.

ریحان آرام نگاهش کرد.

ـ اگه امروز دیدی اخموتر از همیشه‌ست، بدون از دست تو عصبانی نیست... از خودش عصبانیه.

ریحان نفس عمیقی کشید.

ـ ممنون.

دو ضربه‌ی آرام به در زد.

صدای بم و آشنای حمید از داخل آمد:

ـ بفرمایید.

ریحان در را باز کرد.

ـ صبح بخیر، آقای آریان.

حمید از پشت میز سر بلند کرد. نگاهشان برای چند ثانیه درهم گره خورد؛ اما هر دو خیلی زود همان نقاب حرفه‌ای همیشگی را به چهره زدند.

ریحان پوشه را روی میز گذاشت.

حمید با آرامش گفت:

ـ خانم صالحی... لطفاً در رو باز بذارین و بفرمایید بشینین.

با اشاره‌ی دست، گوشه‌ی دیگر اتاق را نشان داد.

ریحان نگاهش را چرخاند و برای لحظه‌ای متوقف شد.

میز کارش...

همان میزی که سال‌ها در اتاق خودش بود، حالا کنار پنجره‌ی بزرگ دفتر مدیرعامل قرار داشت. تمام وسایل شخصی‌اش، حتی ترتیب پرونده‌ها و لوازمی که روی میز گذاشته بود، دقیقاً مثل قبل چیده شده بود.

ـ این... از کی اینجاست؟

حمید بی‌آنکه نگاهش را از پرونده‌ها بردارد، گفت:

ـ قبل از اینکه برسین منتقلش کردن. از امروز دفتر کار شما همین‌جاست تا هماهنگی‌ها سریع‌تر انجام بشه.

همه‌چیز شبیه یک تصمیم کاملاً مدیریتی و منطقی بود.

اما ریحان حمید را خوب می‌شناخت.

می‌دانست این کار فقط برای صرفه‌جویی در زمان نیست.

گوشی‌اش روی میز جدید لرزید؛ یک بار، بی‌صدا. همان شماره‌ی ناشناسِ دیروز بود. این‌بار حتی زنگ هم نخورد، فقط یک اعلانِ تماسِ ازدست‌رفته. ریحان نگاهی گذرا به آن انداخت و گوشی را واژگون روی میز گذاشت؛ حوصله‌ی فکر کردن به آن را نداشت.

* * *

برنامه‌های روز مرور شد.

حمید کت سرمه‌ای‌رنگش را روی شانه‌هایش انداخت و جلوی آینه ایستاد. دستش را بالا برد تا گره‌ی کراواتش را مرتب کند، اما انگار ذهنش جای دیگری بود. چند لحظه با آن درگیر شد و در نهایت با بی‌حوصلگی رهایش کرد.

نگاهش از داخل آینه به ریحان افتاد که آن سوی اتاق، تبلت به دست، مشغول بررسی فاکتورها بود.

چند لحظه فقط نگاهش کرد.

به زنی که سال‌ها بود کنار او ایستاده بود، اما حالا فاصله‌ای میانشان بود که با هیچ قدمی کوتاه نمی‌شد.

با همان صدای بم و آرامش همیشگی‌اش گفت:

ـ خانم صالحی...

ریحان سر بلند کرد.

چشمان قهوه‌ای و نافذش به نگاه حمید گره خورد.

ـ بله، آقای آریان؟

حمید لحظه‌ای مکث کرد، انگار خودش هم برای گفتن جمله‌ی بعدی مردد بود.

ـ لطفاً گره‌ی کراوات رو مرتب می‌کنین؟

ریحان چند ثانیه سکوت کرد.

تبلت را آرام روی میز گذاشت و به سمتش رفت.

قدم‌هایش آرام و حساب‌شده بود؛ همان‌طور که همیشه در برابر حمید رفتار می‌کرد. نه عجله‌ای داشت و نه اجازه می‌داد چیزی از آشفتگی درونش دیده شود.

وقتی مقابلش ایستاد، عطر آشنای حمید در فاصله‌ی کوتاه میانشان پیچید.

ریحان دست‌هایش را بالا آورد. آستین مانتوی سرمه‌ای‌اش کمی کنار رفت و انگشتان ظریفش گره‌ی ابریشمی کراوات را گرفت.

تمام تمرکزش را روی همان گره گذاشته بود. نه به چشم‌های حمید نگاه می‌کرد، نه اجازه می‌داد ذهنش به خاطراتی برگردد که سال‌ها برای دفن کردنشان تلاش کرده بود.

اما سنگینی نگاه حمید را حس می‌کرد. صدای آرام نفس‌هایش را می‌شنید. فاصله‌شان کم بود؛ آن‌قدر کم که برای چند لحظه، تمام دیوارهایی که سال‌ها بینشان ساخته شده بود، شکننده به نظر می‌رسید.

ریحان زیر لب، بیشتر شبیه حرف زدن با خودش گفت:

ـ انگار هر روز باید این گره رو از اول یاد بگیرم...

فکر می‌کرد صدایش آن‌قدر آرام بوده که شنیده نشده.

اما صدای خونسرد حمید درست کنار گوشش پیچید:

ـ لازم نیست بلند بگی... گوشم از همیشه تیزتره.

برای لحظه‌ای دست‌های ریحان متوقف شد. قلبش بی‌اختیار ضرب گرفت، اما چهره‌اش همان آرامش همیشگی را حفظ کرد. برای اینکه دستپاچگی‌اش دیده نشود، گره‌ی کراوات را کمی محکم‌تر بالا کشید.

حمید لبخند محوی زد. سرش را کمی عقب برد و با لحنی آرام گفت:

ـ اگه قصد خفه کردن منو ندارین... فکر کنم همین اندازه کافیه.

برای یک لحظه، سایه‌ی لبخندی روی لب‌های ریحان نشست. لبخندی کوتاه و ناخواسته.

اما درست همان لحظه...

صدای قدم‌های چند نفر در راهروی بیرونی پیچید. انگار دستی نامرئی، لحظه را از بین برد.

ریحان فوراً یک قدم عقب رفت و دست‌هایش را در هم قفل کرد.

حمید دکمه‌ی کت خود را بست و نگاهش را به سمت در چرخاند.

در یک چشم‌ برهم‌زدن، آن دو نفری که چند لحظه قبل، خاطرات و احساسات پنهانشان را میان سکوت تقسیم کرده بودند، دوباره به همان آدم‌های حرفه‌ای تبدیل شدند:

مدیرعامل مقتدر هلدینگ آریان...

و مدیر برنامه‌ی دقیق و نفوذناپذیرش.

هیچ‌کدام متوجه نشدند؛ آن‌طرف دیوار شیشه‌ای، در راهروی روبه‌رو، مردی با یک دوربین کوچک، دقیقاً همان لحظه‌ی نزدیک‌شدنشان را ثبت کرده و بعد، بی‌آنکه کسی صدایش کند، در آسانسور گم شده بود.

* * *

فصل سوم

سایه‌های پشت ویترین

ساعتی بعد، در استودیوی پخش زنده، چراغ قرمز بالای دوربین خاموش شد و پایان برنامه را اعلام کرد.