رمان نبض مرگ | جلد دوم به قلم دنیا.ع

ژانر : #عاشقانه #علمی_تخیلی #اکشن #معمایی #روانشناختی

خلاصه :

آیما همان شبی که مُرد، برای اولین‌بار زنده شد.

شبی که مادرش را از دست داد و مردی در جمجمه‌اش بیدار شد؛ نابغه‌ای مرموز که حالا ذهنش را با او شریک است و هر لحظه مرز میان خود واقعی‌اش و آن غریبه را کمرنگ‌تر می‌کند.

حالا او به پایگاهی بازگشته که تمام زندگی‌اش را در آن جا گذاشته؛ جایی که همه‌چیزش را از او گرفت.

در میان همه‌ی این تاریکی، تنها کسی که قرار بود دشمنش باشد، حالا خطرناک‌ترین نقطه‌ی ضعفش شده است.

اما وقتی آیما تصمیم می‌گیرد برای نجات اسیران دوباره به دل همان جهنم برگردد، نمی‌داند قدم گذاشتن در آن مسیر، جنگی را آغاز می‌کند که نه فقط زندگی او، بلکه سرنوشت تمام دنیا را تغییر خواهد داد.

اگر ذهن خودت دیگر متعلق به تو نباشد... تا کجا می‌توانی به خودت اعتماد کنی؟

یادداشت نویسنده:

اگر جلد اول، (نبض مرگ) را مطالعه نکرده‌اید، پیشنهاد می‌کنم پیش از خواندن این جلد ابتدا جلد اول را بخوانید.

اتفاقات این جلد، ادامه‌ی مستقیم پایان جلد اول می‌باشد.

***

در ذهنم تنها آهنگی تکرار می‌شد که ایلا مدام در چند روز آخر به آن گوش می‌سپرد؛ آهنگی که حتی خواننده‌اش را نمی‌دانستم، اما چنان بر دلم نشسته بود که می‌توانستم ساعت‌ها، همچون ایلا، به آن گوش فرا دهم.

چشمانم را به آرامی باز کردم. سرم سنگین بود، همانند بادکنکی پر از هوا.

قفسه‌ی سینه‌ام سنگینی می‌کرد. درکی از اطراف نداشتم و حتی نمی‌دانستم هنوز خوابم و این رویاست یا واقعیت.

روی تختی دراز کشیده بودم. دنیا دور سرم می‌چرخید.

نور مستقیم، توی چشمانم می‌افتاد و کورم می‌کرد.

خواستم تکان بخورم، اما قبل از هر حرکتی چیزی را احساس کردم.

البته... کسی را.

کمی سرم را چرخاندم. اما هیچ تعجبی نکردم. گویا قلبم می‌دانست که دیر یا زود می‌آید.

نزدیکم بود، خیلی نزدیک. چشمانش می‌درخشید؛ همان نگاه همیشگی‌اش نبود.

طوری نگاهم می‌کرد که انگار به زیباترین شیء جهان خیره شده است؛ به دست‌ نیافتنی‌ترین چیز جهان، همانند عاشق‌ترین مرد روی زمین...

آهسته نفس کشیدم، آن‌قدر آرام که حتی نمی‌دانم شنید یا نه.

چشم از او گرفتم و به نرمی لبخند زدم.

_ تو یک توهمی.

کمی مکث کرد. جواب نداد. اعتراض نکرد. بخشی از موهایم را که روی بالشت پریشان افتاده بودند، لمس کرد و به آرامی لب زد:

_ مرده‌ها توهم نمی‌بینن.

نزدیک‌تر شد، آنقدر نزدیک که گرمای نفس‌هایش را روی لاله‌ی گوشم احساس می‌کردم.

نفس توی سینه‌ام گیر کرد. با صدایی خش‌دار و آرام، کنار گوشم زمزمه کرد:

_ تو... نمردی، ایما.

نه تعجب کردم، نه گریه‌ام گرفت، انگار که می‌دانستم نمی‌میرم، هیچ واکنشی نشان ندادم.

فقط خیره نگاهش کردم.

در این نزدیکی، حتی اگر توهم باشد، بیش از هر چیزی مرا مجذوب خودش کرده بود؛ طوری که بخواهم لمسش کنم.

بی‌اختیار دستم به سمت صورتش رفت. می‌خواستم فک بی‌نقصش را لمس کنم، اما قبل از اینکه انگشت اشاره‌ام به فکش برسد، دستم در هوا ماند.

پشیمان شدم.

لمس او... برای من ممنوع بود. چون لمسش واقعی‌اش می‌کرد... و من از واقعیتش می‌ترسیدم.

نگاهی به چشم‌های بی‌رمقم انداخت. انگار او ترسی نداشت که با انگشت اشاره‌اش آرام، فقط نوک انگشتم را لمس کرد.

انگار که در ذهنم جرقه‌ای خورده باشد. انگار که همه‌ی این‌ها یک واقعیت باشد.

انگار که می‌خواستم با تمام جانش دوستم داشته باشد.

اما دیگر من نمی‌توانستم دوستش داشته باشم...

خاطرات، با تمام درد، عاشقی از نو شروع شد؛ گویا که در ذهنم فیلمی چند دقیقه‌ای پلی شود.

پشت‌بام، وقتی که خودم را انداختم...

در آن جشن، و دستان گرمی که به کمرم زده بود و خیره نگاهم می‌کرد...

پرتگاهی که خودم را پایین می‌انداختم...

لحظه‌ی فراری دادن دکتر، که برای نجاتم خودش را رویم انداخته بود...

پاریس و خانه‌ی جرمی...

وین و فرارمان به آن کلبه‌ی یخ‌زده...

بار فیلیپ و پیشنهادش برای رقص...

و در آخر، آن اسلحه و کشیدن ماشه به سمت مادرم...

همگی، همگی یک‌دفعه به سمتم حمله‌ور شدند.

به خودم آمدم و نگاهم را به چشمانش دوختم. این‌بار عجیب نگاهم می‌کرد.

چشمانش شبیه بغضی بود که دیگر جایی برای پنهان کردنش نداشت.

طوری نگاهم می‌کرد که انگار مرا برای بار اول، و شاید بار آخر، می‌بیند.

اما دیگر برای این نگاه دیر شده بود... خیلی دیر.

نه برای نجات، بلکه برای احساس. من دیگر نمی‌توانستم قبولش کنم.

نه بعد از آن مرگ.

نه بعد از آن شلیک.

چشمانم را محکم فشار دادم که شاید این توهم دیگر پایان یابد. و زیر لب زمزمه کردم:

_ فقط یک توهمی، الان تمام می‌شه.

و وقتی چشمانم را باز کردم، نبود. توهم بود. و من چرا از اینکه یک توهم بود ناراحت بودم؟

من دیگر حتی نباید از او ناراحت هم می‌شدم. من دیگر نباید حتی کوچکترین احساسی غیر از تنفر به او داشتم...

اما بیش از هر چیزی شبیه واقعیت بود، گرمای نفس‌هایش هنوز پوست گردنم را قلقلک می‌داد و من مطمعن نبودم، از توهم بودنش.

آهی کشیدم و با لب‌هایی که می‌لرزید و بغضی که گریبان‌گیرم شده بود، آرام آهنگ را زیر لب زمزمه کردم:

I believe, I believe you could love me.

(باور دارم، باور دارم که می‌توانی عاشقم بشی.)

But you're lost on the road to misery.

(ولی تو گم شدی تو جاده‌ی بدبختی.)

And what I gave to you.

(و اون چیزی که بهت دادم)

I could never get back.

(دیگه هرگز نمی‌تونم پس بگیرم.)

چشمانم را محکم بستم و قطره‌ی اشکی از گوشه‌ی چشمم سقوط کردد. اما بدون مکث ادامه دادم:

Chemicals rushing in.

(مواد شیمیایی (احساسات) به درونم هجوم می‌آورند.)

I know it's you that I belong to.

(می‌دونم که تویی اون کسی که بهش تعلق دارم.)

I'm burning like a cannonball in the air.

(مثل یک توپ آتشین در هوا می‌سوزم.)

Crashing into who I belong to.

(و سقوط می‌کنم به سمت کسی که بهش تعلق دارم.)

صدایم لرزید، بغضم در گلویم شکست.

ناله‌ای از درد کشیدم و همان‌طور که سعی می‌کردم ناله‌هایم را خفه کنم، اشک‌هایم را پاک کردم.

قفسه‌ی سینه‌ام درد می‌کرد؛ هرچه که باشد، سوراخی در سینه‌ام وجود داشت.

اما آن سوراخ فقط تنم را به درد وامی‌داشت. من با حفره‌ی عمیق قلبم چه می‌کردم؟

هق‌هقِ خفه‌ام سینه‌ام را بیشتر می‌سوزاند. جرأت باز کردن چشم‌هایم را نداشتم.

(چقدر خسته‌کننده‌ای... تا کی می‌خوای گریه کنی؟)

ناباور، در یک لحظه چشمانم باز شد. به اطراف نگاهی انداختم، اما هیچ‌کس نبود.

(چی، من که تو وجودتم، دنبال کی می‌گردی؟)

بله، حقیقت داشت. مردی درونم ریشه دوانده و سرِ زندگی‌ نداشته‌اش را به من وصل کرده بود.

سرم را دوباره روی بالشت گذاشتم. هر بار که چشمانم را می‌بستم، لبخند زیبای مادرم جلوی چشمانم نقش می‌بست و سوگم را بیشتر می‌کرد.

اما من فرصتی برای سوگواری نداشتم. باید بلند می‌شدم و ایلا را پیدا می‌کردم.

در بازی کثیفی گیر افتاده بودم که حتی اجازه نمی‌داد دردِ سوگِ عزیزترین کسم را تحمل کنم.

(کافیه دیگه، این میا چرا نمیاد!)

صدایش دستوری بود؛ دستوری برای اینکه تمام کنم و خواسته‌هایشان را برآورده کنم. اما کار از من گذشته بود.

نمی‌دانم دلیل وجود این مرتیکه در جمجمه‌ام چه بود، اما می‌دانم که هرگز اجازه نمی‌دهم به اهداف خبیثشان برسند.

لحظه‌ای سکوت افتاد و سپس صدای در و پاشنه‌های کفش‌های میا روی زمین سرد به گوشم رسید؛ صدایی که به سمتم می‌آمد.

چشم‌هایم را باز کردم. بی‌حرکت روی تخت فلزی خوابیده بودم.

بوی الکل و مواد شوینده تمام راه‌های تنفسی‌ام را بسته بود.

در اتاق جراحی بودم.

میا کنارم قرار گرفت. با کت تیره و موهای کاملاً بسته.

با چشمانی که برقی تحلیل‌گرانه داشت، خیره‌ام شد.

نگاهش سرد بود، مثل تیغ جراحی؛ مثل کسی که دلش نسوخته، چون قبلاً خودش همه‌چیز را سوزانده.

با صدایی آرام و قاطع گفت:

_ هنوزم نمردی، همون‌طور که ازت انتظار داشتم. بالاخره که تو تنها بازمانده‌ای.

فقط نگاهش کردم. دهانم خشک بود و نفس کشیدن سخت.

اما در دلم چیزی می‌جوشید، چیزی شبیه بیزاری آغشته به درد.

زمزمه‌وار گفتم:

_ تو... این صدا رو... می‌شنوی، نه؟ تو هم می‌شنوی؟

لبخند زد؛ لبخندی که بارها برای همین لحظه تمرین شده بود.

او سال‌ها برایم نقش بازی کرده بود. او سال‌ها مرا برای امروز آماده کرده بود، بدون اینکه خودم متوجهش شوم.

_ بله، من هم شنیدم، اما الان نه...

یک قدم نزدیک‌تر شد.

_ اما الان فقط تو می‌شنوی. فقط تو رو پذیرفت. پس افتخار بزرگی نصیبت شده، ایما.

با صدایی که از ته سینه‌ام برمی‌خواست، نالیدم:

_ افتخار؟ اون فقط داره از من به عنوان ظرف استفاده می‌کنه. من... دیگه من نیستم.

کمی مکث کرد و نزدیک‌تر شد.

صدایش را پایین آورد و تقریباً مادرانه؛ مانند همیشه، مصنوعی لب زد:

_ تو خودت هستی، اما باارزش‌تر. تو خود آینده‌ای. ذهن تو خونه‌ی بزرگ‌ترین مغز جهانه. و حالا تو باید بلند شی و نقشت رو بازی کنی.

آرام، با خشمی خفته در وجودم، نالیدم:

_ نقشی که شما برام انتخاب کردین؟

چشمانم را بستم و تقریباً فریاد زدم:

_ مردی توی وجودمه و... داره بهم دستور میده. حتی... توی ظاهرم هم تأثیر گذاشته.

روی صورتم خم شد و خونسرد گفت:

_ من اینو نجات می‌دونم. تو درد داری چون هنوز نمی‌فهمی که احساس، ضعف مطلقه.

نیشخندی زد:

_ اما نگران نباش، نیکالای خوب بلدِ ضعف رو پاک کنه.

سکوتی بینمان حکم‌فرما شد.

فقط صدای نفس‌های عمیق و بلند من بود که سکوت را می‌شکست.

نفس عمیقی کشیدم و چشمانم را بستم؛ دوباره آن صدا در ذهنم پیچید:

(تمومش کن، وقتشه)

خیره به میا، خسته، برای حداقل رسیدن به تعدادی از سوال‌های درون ذهنم، گفتم:

_ اگه قرار بود منو کنترل کنین... چرا الان دارم باهات حرف می‌زنم؟

میا با لحنی جدی‌تر ادامه داد:

_ چون هنوز یه چیزی درون قلبت می‌سوزه. وقتی اون تموم بشه، تو دیگه مقاومت نمی‌کنی. اون‌وقت دیگه واقعاً مال ما می‌شی، ایما.

بلافاصله بدون مکث برگشت و به سمت در رفت.

من تنها ماندم، با صدایی که قرار بود ذهنم را تسخیر کند.

***

لحظاتی بعد، هنوز در سکوت غلیظ اتاق گیر کرده بودم تا اینکه صدای سنگین باز شدن در، مرا به خود آورد.

این بار مردی با قدم‌های محکم وارد شد. لباس سفید بلندی به تن داشت، ماسکی بر صورت، و تبلتی روشن در دست.

پشت سرش، میا وارد شد.

مرد، بی‌آنکه نگاهم کند، خیره به برگه‌های روی میز، پرسید:

_ وضعیت ذهنی؟

میا آرام پاسخ داد:

_ باثبات... اما هنوز درگیر احساساته. صدای نیکالای فعاله.

مرد به سمتم آمد و تبلت را به پایه‌ی کنار تخت وصل کرد.

صفحه‌ای پر از موج، کد و نشانه‌های گنگ روی آن ظاهر شد.

_ خب... وقتشه حرف بزنه.

چشمانم از ترس گشاد شد. به‌سختی گفتم:

_ من چیزی برای گفتن ندارم.

میا با حالتی که انگار جوابم را از قبل می‌دانست، گفت:

_ داری. فقط هنوز به زبونت نرسیده.

در همان لحظه، صدایی در ذهنم پیچید.

(شروع کن... بگو، فاز اول، بازسازی نمونه‌های موفق، آزمایش کنترل احساس، پروژه‌ی هلیکس...)

به‌سختی انگشتانم را در هم قفل کردم. سینه‌ام با درد بالا و پایین می‌رفت. شقیقه‌هایم نبض می‌زد و درد می‌کرد.

_ نه... نمی‌خوام اون چیزها رو بگم. اینا مال من نیستن...

(بگو! زبان تو دیگه زبان من شده.)

به سختی نالیدم:

— نمی‌گم!

فریاد کوتاهی کشیدم. آن‌ها فقط نگاهم کردند. میا لبخندی کج زد.

_ همیشه مقاومت از همین‌جا شروع می‌شه. ولی ما صبر زیادی داریم.

مرد نگاهی به تبلت انداخت و سر تکان داد.

_ ضربانش بالا رفته. نیکالای داره فشار میاره.

سپس میا گفت:

_ پس بهش فرصت بده. بذار خودش بخواد به زبون بیاره. وقتی دیگه هیچ راهی نداشته باشه، فقط اون صدا براش معنا پیدا می‌کنه.

هر دو برای هم سر تکان دادند و از اتاق خارج شدند و من ماندم... تنها با خودم. تنها با صدایی که مدام تکرار می‌کرد:

(فاز اول... پروژه‌ی هلیکس... پروژه‌ی هلیکس... پروژه‌ی هلیکس...)

همانند موشی در آزمایشگاه بودم، که در چارچوب شیشه‌ای قفل شده و برایش انسان بودن را آموزش می‌دهند.

همانقدر ناچار و همانقدر بیچاره.

سکوت، مثل پارچه‌ای سنگین، روی سینه‌ام افتاده بود.

با هر نفس، انگار قلبم برای آخرین بار تقلا می‌کرد.

چشمم به سقف دوخته شده بود، اما گوش‌هایم پر بود از صداهایی که واقعی نبودند...

یا شاید فقط برای من واقعی بودند.

(شروع کن... بگو، ما این‌گونه شروع کردیم... فقط همین.)

صورتم از اشک خیس بود. لب‌هایم را به هم فشردم تا جمله‌ای را که در گلویم می‌سوخت، نگه دارم.

اما بدنم... انگار دیگر مال من نبود.

دهانم نیمه‌باز شد. انگار صدایم بی‌اجازه‌ی من شکل گرفت:

_ ما... این‌گونه...

ناگهان به خودم آمدم. با وحشت، نفس‌نفس زدم.

_ نه! نه! اینو نگفتم! این از من نبود!

(فقط واژه‌هات نیستن که مال من شدن، ایما... حتی خاطراتت هم حالا می‌تونن بازنویسی بشن.)

چشمانم را بستم، قطره‌ای اشک از گوشه‌ی چشمم افتاد و ناگهان صحنه‌ای مثل برق در ذهنم نشست.

مادرم، زیر باران، در حال گریه... اما صورتش محو بود...

در جنگلی پر از مه.

من خیره به او...

می‌خواستم فریاد بزنم، اما صدایم در گلویم خفه شد. قفسه‌ی سینه‌ام درد کرد و صدایی در ذهنم گفت:

(او هیچ‌وقت وجود نداشت.)

جیغ زدم. او در مغزم صحنه‌ای ساخته بود که واقعیت نداشت. صحنه‌ای که هرگز من ندیده بودم.

روی تخت نشستم و به موهایم چنگ زدم.

_ دروغه! من یادمه... یادم میاد صدای خنده‌شو... صدای نفس‌هاشو...

اما در پاسخ، فقط سکوت بود.

و بعد، آرام‌آرام، آن صدا دوباره درونم پیچید:

(پروژه‌ی هلیکس... مرحله‌ی دوم... فعال‌سازی خاطرات مصنوعی.)

با تمام توان دستم را بالا بردم و به شقیقه‌ام کوبیدم.

_ بس کن! من آدمم... من یه ماشین نیستم...

روی تخت نشسته بودم و مدام مثل دیوونه‌ها چنگ می‌زدم، به موهایم، به شقیقه‌هایم.

میا به سرعت وارد شد و به سرعت به سمتم آمد.

اشک می‌ریختم و فریاد می‌زدم.

میا مچ‌هایم را در میان دستانش گرفت و سعی می‌کرد مهارم کند.

اما من فریاد می‌زدم و می‌گریستم.

هیچ نگفت، فقط آنجا ایستاد تا زمانی که آرام شدم.

بینی‌ام را بالا کشیدم.

دستانم را رها کرد، نگاهی به من انداخت؛ به چهره‌ای که از درون داشت فرو می‌پاشید.

نزدیک‌تر شد و با لبخندی خونسرد بر لب گفت:

_ خسته‌ای، درسته؟

ناخواسته سری تکان دادم.

_ خسته‌م...

اما با یادآوری اینکه او درواقع چه کسی است، ادامه دادم:

_ اما هنوز منم.

میا خم شد و آرام کنار گوشم زمزمه کرد:

_ فقط یه جمله... فقط یه دستور... بعدش می‌تونی بخوابی.

چشمانم پر از اشک شد.

لب‌هایم لرزید. اما صدای درون ذهنم خاموش نشد:

(بگو، مرحله‌ی دوم، تأیید می‌شود.)

به چشمان منتظر میا خیره ماندم. چیزی در وجودم فریاد می‌زد که باید همان جملات را بر زبان بیاورم.

داشتم خودم را فراموش می‌کردم. واقعیتم را...

نفس‌ بریده لب زدم:

_ م... مرح...

اما چیزی درونم ایستاد.

سرم را به طرفین چرخاندم و چشمم به جسمی فلزی در گوشه‌ی اتاق افتاد، آینه‌ای شکسته.

من شاید خودم را فراموش می‌کردم، اما فراموش نمی‌شد یا شاید کسی.

در انعکاس آن آینه، برای یک لحظه، رایان را دیدم.

واقعی نبود، اما قدرتمند بود.

آنقدر قدرتمند که تنها با یک جمله‌اش بتوانم ادامه بدهم.

لب‌هایش بی‌صدا، اما آشنا تکان خورد:

_ مقاومت کن، کلاغ کوچولو.

اشک‌هایم فرو ریختند.

و جمله‌ای که باید می‌گفتم، در سینه‌ام دفن شد.

میا هنوز همان‌جا ایستاده بود؛ سایه‌اش مثل تیغه‌ای بالای سرم سنگینی می‌کرد.

فشار در سینه‌ام بیشتر می‌شد.

صدای نیکالای، با همان زمختی مرگ‌بار همیشگی‌اش، در مغزم طنین انداخت:

(بگو... جمله رو بگو، فرمول رو بخون. فقط یکی کافیه. بقیه‌ش رو خودم انجام می‌دم)

دست‌هایم می‌لرزید، اما لب‌هایم قفل شده بودند.

میا آرام گفت:

_ فقط یه جمله‌ست، بعدش تموم می‌شه.

با بغض، نفس‌ بریده گفتم:

_ نه... نمی‌گم... اون کلمات مال من نیستن.

نیکالای خشمگین شد. صدایش از تهدید لبریز بود:

(تو حاملی، مال منی. دهنت، مغزت، سلول به سلولت مال منه! بگو!)

فشاری وحشیانه در جمجمه‌ام پیچید؛ انگار دستی نامرئی مغزم را مچاله می‌کرد.

جیغ کشیدم.

چشمانم ناخواسته گرد شدند، گوشم سوت کشید و ناگهان...

تاریکی شکست.

نور گرم.

بوی خاکِ باران‌خورده.

صدای خنده‌ی مادرم.

بچه بودم. شاید پنج‌ساله.

مادر کنارم زانو زده بود و گل خشک‌ شده‌ای را در دستم گذاشت.

_ گاهی چیزی که فکر می‌کنی مرده... هنوز بذر زندگی تو خودش داره، ایما. فقط باید بهش زمان بدی...

چشم‌هایم باز شد.

در وجودم چیزی به نام امید ریشه کرده بود. من هنوز این خاطرات را داشتم. نیکالای نمی‌توانست همه‌شان را از من بگیرد، نمی‌توانست، همچین اجازه‌ای به او نمی‌دادم.

_ من فقط یه ظرف نیستم.

صدا از گلوی زخمی‌ام خزید بیرون.

_ من انتخاب شدم... اما نه برای اطاعت. برای اینکه تمومش کنم.

میا با اخم جلو آمد.

در ذهنم، نیکالای فریاد می‌زد:

(تمومش کن! بگو! بگو لعنتی!)

نفس‌هایم سنگین شده بود.

درونم جنگی جریان داشت؛ نبردی خاموش میان من و مردی که صدایش از اعماق مغزم بالا می‌آمد، اما حالا با لرزش، نه با اقتدار.

لبخندی کم‌جان روی لبم نشست. اشک از گوشه‌ی چشمم لغزید.

_ من تو رو از توی خودم بیرون می‌کشم، نیکالای... فقط منتظر بمون.

صدایم می‌لرزید، اما مثل چاقویی در تاریکی، بُرنده بود.

_ چون هنوز... چیزهای زیادی برای از دست دادن دارم.

لحظه‌ای اتاق در سکوت فرو رفت.

میا، که تا آن لحظه با تسلط ایستاده بود، برای نخستین بار مکث کرد.

برق عجیبی در چشمان سردش درخشید.

درونم، صدای نیکالای عقب نشست.

گویا هر دو تردید داشتند.

باید هم داشتند، من به همین راحتی‌ها از خودم نمی‌گذشتم، از مادرم، از آیلا و خاطراتم!

انگار شکافی باریک در اراده‌شان افتاده بود.

اما ناگهان سوزشی تیز از پشت جمجمه‌ام تا پیشانی‌ام دوید؛ جرقه‌ای در مغزم منفجر شد. عضلاتم منقبض شد.

میا قدمی جلو آمد، و همان‌جا ایستاد.

نگاهش روی گوشم ثابت ماند.

چیزی گرم و خیس از لاله‌ی گوشم لغزید.

با تردید به سمت گوشم دست بردم.

خون بود.

دیدم تار شد. درد مثل موجی بالا آمد و بعد:

(بس کن. تو مال منی، فقط من!)

قطره‌های خون آرام و منظم روی زمین می‌چکیدند؛ صدایی شبیه آب روی فلز.

سوزشش به چشم‌هایم هم رسیده بود.

همه‌چیز درونم می‌سوخت؛ از مغزم گرفته تا تاریک‌ترین نقطه‌ی روحم.

میا هنوز ساکت بود.

چشم از مانیتور برنمی‌داشت، اما واضح بود، چیزی نگرانش کرده.

انگار اتفاقی افتاده که خارج از محاسباتش بوده.

درِ اتاق باز شد.

آرام، محتاط، مثل حضور کسی که از قبل همه‌چیز را می‌دانست.

رایان بود.

کت بلند مشکی‌اش مثل سایه روی زمین کشیده می‌شد.

چشم‌هایش ثابت، خونسرد، بی‌هیچ هیجانی.

انگار که قلب من برای دیدنش بی‌قراری نمی‌کرد.

انگار که در همین لحظه سلول به سلول تنم نامش را صدا نمی‌زدند.

نباید هم می‌زدند... نباید!

میا سر برگرداند. اخمی محو ولی عمیق بر پیشانی‌اش نشسته بود.

_ چرا بدون اعلام وارد شدی؟

رایان لحظه‌ای سکوت کرد. نگاهی به من انداخت.

اما چشمانش درخشش آخرین بارش را نداشت. همان روزی که در آغوشش مردم.

خون از گوشم پایین آمده و روی گردنم پخش شده بود.

اما او هیچ واکنشی نشان نداد و فقط گفت:

_ سیستم‌ها کمی بهم ریختن. گفتم از نزدیک بررسی کنم. مشکلی نیست، نه؟

میا به من نگاه کرد، بعد دوباره به رایان.

در چهره‌اش تردید بود، ولی هنوز قاطع.

_ مغز در آستانه‌ی فاز دوم واکنشه. نیکالای داره خودش رو تثبیت می‌کنه. اما یه چیزی درست پیش نمی‌ره.

رایان یک قدم نزدیک‌تر آمد. مستقیم کنار تخت ایستاد. نگاهم کرد.

چشم‌هایم خیره‌اش بود، اما ناتوان از هر واکنش واقعی.

با لحنی حساب‌ شده گفت:

_ شاید باید کمی از محرک‌ها دورش کنیم. نیکالای الان ثبات ذهنی لازم رو نداره. فشار بیشتر ممکنه آسیب بزنه... یا سیستم رو از دست بدیم.

میا تردید کرد. داشت بین علم و دستور، بین نیکالای و احتیاط انتخاب می‌کرد.

در نهایت، با اخمی آرام گفت:

_ خب... پنج دقیقه.

و بدون حرف دیگری اتاق را ترک کرد.

سکوت که برگشت، انگار نفس کل فضا ایستاد.

رایان لحظه‌ای بی‌حرکت ایستاد. بعد، خیلی آهسته، کمی خم شد.

نه آن‌قدر که دوربین‌ها ثبتش کنند، نه آن‌قدر که انگار کاری می‌خواهد بکند.

لبانش برای گفتن جمله‌ای تکان خورد، اما در آخرین لحظه پشیمان شد.

نگاهی به خون راه گرفته از گوشم انداخت. در حرکاتش چیزی بیشتر از سردی بود؛ انگار که بخواهد، در اوج غم، مرا در آغوش بکشد.

به حالت اولش برگشت. چشم در چشمم.

و بی‌آنکه حتی پلکی بزند، از اتاق بیرون رفت.

و من ماندم. با قلبی که می‌کوبید، مغزی که می‌سوخت، و مردی درونم... که حالا دیگر نمی‌توانست همه‌چیز را کنترل کند.

پشت سر رایان، در باز شد.

قدم‌هایش سبک‌تر بود، سریع‌تر، اما بی‌شتاب.

مثل کسی که عجله دارد، ولی نمی‌خواهد صدایی بدهد.

سایه‌ای در درگاه افتاد.

سونیا.

با دیدنش چشمانم برق زد. قلبم بی‌قرار می‌کوبید.

چقدر دیدنش آرامم کرده بود. الان دیگر می‌دانستم حداقل رایان به قولی که داده عمل کرده و بلایی سرش نیاورده.

موهایش زیر کلاه سربازی جمع شده بود، ماسک روی صورتش نیمی از چهره‌اش را پنهان می‌کرد.

اما من می‌شناختمش. از آن نگاه جنگلی چشمانش...

با احتیاط در را بست. قدمی نزدیک شد، بعد ایستاد.

انگار داشت فکر می‌کرد که آیا هنوز می‌شود من را نجات داد یا نه.

لب باز کرد، صدایش آرام بود؛ نه سرد، نه گرم، فقط خالص:

_ ایما... هنوز می‌تونی بجنگی؟

نفسم سنگین بود، مثل کسی که توی آب غرق شده و فقط گاهی خودش را به سطح می‌کشد. به‌سختی زمزمه کردم:

_ تو... چرا اومدی؟

نگاهی به دوربین‌ها انداخت. از جیب یونیفرمش یک چیپ کوچک درآورد، به‌سرعت به پنل کنار تخت زد. چراغ قرمز کوچکی رویش روشن شد.

_ سی ثانیه سکوت. فقط همینو تونستم جور کنم.

خم شد، دستش را روی پیشانی‌ام گذاشت. حس داغی پوستش با پوست سرد من برخورد کرد. و آن داغی بیش از هرچیزی مرا آزار داد.

_ فکر کردم به کمک نیاز داشته باشی.

مکث کرد، انگار دنبال واژه می‌گشت:

_ فکر کنم وقتشه تمومش کنیم.

جنگل چشمانش انگار آتش گرفته بود. می‌لرزید، می‌ترسید، اما نشان نمی‌داد. نفس‌هایم بریده‌ بریده بود.

_ سونیا...

بغض به گلویم فشار می‌داد و گویا واژه‌هایش را می‌خورد:

_ ... مردی تو مغزمه، سونیا!

سونیا به آرامی پلک بست.

می‌دانست، معلوم است که می‌دانست او در این‌جا بود و باخبر از همه چیز.

بعد انگار تصمیمش را گرفت. از جیب دیگرش یک آمپول بیرون کشید؛ شفاف، کوچک، مثل یک تهدید مرموز.

_ این، فقط وقت می‌خره. ذهنش رو موقتاً مهار می‌کنه. فقط چند ساعت. رایان گفت اگه هنوز مثل قدیمی، می‌تونی توی چند ساعت، راه خودتو بری.

به بازویم نزدیک شد.

_ بذار خودت باشی. حتی برای یه شب. حتی اگه فردا همه‌چیز تموم شه.

نفسی عمیق کشیدم.

سوزن وارد پوست سردم شد. سرمای دارو در رگ‌هام دوید.

برای لحظه‌ای انگار صداهای درون مغزم خاموش شدند. فقط سکوت.

نه نیکالای.

نه فریاد.

فقط... من.

سونیا عقب رفت. چشم در چشمم ماند.

_ می‌دونی... اگه اتفاقی می‌افتاد، کنارمون بودی. ولی ما هیچ‌وقت نتونستیم از چیزی نجاتت بدیم.

صدایش لرز نامحسوسی داشت.

_ اما الان این تنها چیزیه که می‌تونم برات انجام بدم.

چشم‌هایم لرزیدند. اشک دوباره جمع شد و دیدم تار شد.

نگاه سبز و جنگلی او را تاب نیاوردم؛ نگاهم را پایین انداختم، به کف سرد زمین خیره شدم.

مایع غلیظی که از گوشم راه گرفته بود می‌سوخت… مثل ماری که بخواهد راهش را به درونم پیدا کند.

در همان لحظه، چراغ قرمز چیپ خاموش شد.

سونیا بدون مکث از اتاق خارج شد.

این‌بار تنهای تنها بودم… با خود واقعی‌ام. دیگر نیکالای بی‌وقفه درون سرم زمزمه نمی‌کرد. یا اتقدر دور بود که به گوشم نمی‌رسید.

صدای تق در که بسته شد، مثل قطع‌شدن آخرین خط اکسیژن بود.

میا انگار همان‌جا پشت در منتظر ایستاده بود. وارد شد، نگاهی سریع به ساعت روی مچش انداخت؛ مثل کسی که می‌خواهد قانون‌مندترین شکنجهٔ دنیا را اجرا کند.

_ پنج دقیقه تموم شد، ایما. با دوستت هم که حرف زدی.

قدم برداشت جلوتر.

_ حالا یا حرف می‌زنی… یا اون چیزی که ازت باقی مونده رو هم برمی‌داریم.

نیکالای درونم پیچید.

صدایش این‌بار مثل موجی سهمگین بود، پر از درد و بی‌صبری، اما ضعیف... و دور، بسیار دور.

(شروع کن… تو وقت نداری، دختر. من باید منتقل شم. اون بیرون همه‌چی منتظر منه!)

دستم را آرام به گوشم رساندم. هنوز داغ بود.

آمپولی که سونیا زده بود… قفل‌هایی در ذهنم را جابه‌جا کرده بود.

او را داخل صندوقی قفل کرده و دفن کرده بود، که صدایش همچون سوسوی باد آرام در کنار گوشم می‌وزید.

نیکالای هم می‌فهمید که صدایش مثل قبل، آنقدر قوی نمی‌پیچد که لحنش ناگهان از خشونت به چیزی شبیه ترس تغییر کرد:

(تو… تو چیکار کردی؟ نه، این نباید اتفاق می‌افتاد)

زمزمه کردم:

_ ولی افتاد!

با تهدید گویا فریاد زد:

(اون دوستت تاوان این کارش رو پس می‌ده)

نیشخند زدم:

_ حتما.

چشم راستم تیر کشید.

نوری تیز، مثل لیزر، زیر پلکم منفجر شد.

دستم را بالا بردم؛ چشم راستم تار می‌دید.

چرخیدم و نگاهی به آینه که روبه‌رویم قرار داشت، انداختم.

رنگ چشمم تغییر می‌کرد.

طوسی با رگه‌های سیاه، براق مثل مهتاب شب.

نفسم سنگین بود، اما… مغزم دیگر در مشت نیکالای نبود.

صدایش دور می‌شد. تکه‌تکه.

از هم‌ گسیخته.

میا یک قدم جلو آمد.

_ چه اتفاقی داره می‌افته؟

سرم را بالا گرفتم.

صدایم آرام بود… اما بی‌چون‌ و چرا:

_ داری با من حرف می‌زنی. نه با اون.

چشم‌هایش تنگ شد. اضطراب نامحسوسی در نگاهش برق زد. اخم‌هایش را درهم کشید و لب زد: