رمان میکائیل به قلم فاطمه عیوض خانی

« میکائیل »

روی پله های داخل حیاط نشسته بودم و با لبخند به حرفای رستا گوش میدادم و به برف هایی که روی زمین مثل تیکه های شیشه میدرخشیدن چشم دوخته بودم .

موبایلم و به دست مخالفم دادم و دست راستم و داخل جیبم بردم ؛ هوا انقدر سرد بود که هر نفسی که با خندیدنم از دهنم خارج میشد تبدیل به بخار میشد و اروم اروم تو هوا محو میشد.

برف زیادی روی شاخه های ضعیف درختا نشسته بود و با هر حرکت شاخه ها مقداریشون روی زمین میریخت.

رستا با هیجان گفت:

_تازه میدونی چیش جالب بود؟؟

با خنده گفتم:

_چیش؟

انقدر هیجان داشت از تعریف کردن خاطره اش، که بیشتر از حرف هاش به هیجانش میخندیدم ؛ این عادت رستا بود ، دوست داشت تمام اتفاقات روزشو برام تعریف کنه ، یه وقتایی حوصله ی این حرف های کلیشه ای و روز مره رو نداشتم ، ولی برای اینکه ناراحتش نکنم گوش میکردم .

با محکم کوبیده شدن در لبخندم جمع شد و کمی موبایلم و از گوشم فاصله دادم و رو به رستا گفتم :

_ یدقیقه !

بلند گفتم:

_کیه؟

رستا کنجکاو گفت:

_کیه؟

از جام بلند شدم ؛

_نمیدونم!

به سمت در قدم برداشتم که یذره برف داخل دمپاییم رفت که سریع با تکون دادن پام بیرون ریختمش

لعنتی...داشتم یخ میزدم .

دوباره در به صدا درومد که غریدم:

_دارم میام دیگه !

رستا دوباره گفت_کیه خب؟؟؟؟؟

_چه بدونم...یدقه وایسا توام!

با باز کردن در جسم نیمه جون ماهور داخل حیاط افتاد و بلافاصله برف هایی که دورش بود قرمزه قرمز شد !

صورتش سفید شده بود و دستش روی شکمش بود و سعی میکرد با فشار دادن بی جون دستش روی زخم ، جلوی خونریزیشو بگیره .

خون مثل یه رود کوچیک قرمز ، از لابه لای انگشتاش روی زمین میریخت .

دیدن این صحنه چنان شک زدم کرده بود که فقط زل زده بودم به ماهور و ساکت وایساده بودم .

دستم دور  موبایلم شل شد و از شدت هیجان و استرس ضربان قلبم بالا رفت .

رستا پشت سر هم میگفت:

_کی بود؟ الو.....الووو میکائیل !!

با صدای جیغ مامان به خودم اومدم و کنار ماهور نشستم .

با چشمای نیمه باز نگاهم میکرد و چیزی میگفت

با دستای لرزونم بلندش کردم که گفت_پند...ار...

مامان کنار پای ماهور نشست و با فریاد یه چیزایی میگفت ، به سختی خودم و جمع و جور کردم .

اصلا نمیدونم چطور سوار ماشین شدیم  و حرکت کردم.

فقط تا به خودم بیام ، با دستایی که از خون ماهور سرخ بود ، پشت فرمون ، با یک دنیا اضطراب درحال رانندگی بودم .

بوی خون تمام ماشین و برداشته بود.

صدای گریه و جیغای  مامان تو گوشم بود؛ هی به عقب برمیگشتم و نگاهش میکردم .

همون چشمای نیمه بازش حالا کامل بسته بود و خونش تمام صندلی عقب و چادر مامان و قرمز کرده بود.

با سرعت سرسام اوری رانندگی میکردم و از بین ماشینا لایی میکشیدم که با بوق ممدتشون زیر لب فحش بارونشون میکردم .

موبایلم همش پشت سرهم زنگ میخورد ، عصبی موبایل و روی پای مامان انداختم و گفتم:

_خاموش کن این بیصاحابو !

_تروخدا سرعتتو بیشتر کن...یا حضرت ابوالفضل خودت صدام و بشنو و نزار به بچم چیزی بشه

کلافه دستم و رو بوق گذاشتم و روبه ماشین جلویی با حرکت دستم گفتم کنار بره.

شیشه رو کمی پایین دادم ، بوی خون داشت دیوونم میکرد .

با رسیدن به حیاط بیمارستان پیاده شدم و داد زدم:

_کمک کنید....کسی نیست...یکی بیاد کمک کنه؟؟

نا امید از کمک بقیه ، به سختی هیکل درشت ماهور و از ماشین بیرون کشیدم .

انقد ازش خون رفته بود که تمام بلیز و شلوارش حالا قرمز بود .

مامان همش با گریه میگفت:

_میکائیل..چرا تکون نمیخوره....وااای خدااا...چرا انقد رنگش پریده...

کلافه غریدم:

_نمیدونم من...انقد جیغ نزن کلافم کردی!

دوتا مرد با یه برانکارد با عجله به سمتمون اومدن، با کمک هم ماهور و روی برانکارد گذاشتیم که حرکت کردن .

همراه مامان  پشت سرشون میرفتیم .

با حرکت برانکارد ، قطره های خون روی زمین میچکید که تک تکشون و با چشم دنبال میکردم .

هر قطره از خون ماهور مثل یه گالن بنزین روی آتیش خشمم بود.

من عصبی و کلافه بودم و مامان ناراحت و گریون !

به طرف راست برانکارد پا تند کردم .

دست بی جون ماهور و تو دستم گرفتم و نگاهم و به چهره ی بی رنگش دوختم .

قلبم تند تند میزد و احساس میکردم الانه که بالا بیارم .

خیلی سریع ماهور و داخل اتاق عمل بردن ؛ مامان روی صندلی نشست و  به بابا و  میعاد زنگ زد و با گریه همه چیز و براشون تعریف کرد ؛ انقدر بین حرفاش گریه میکرد و برای ادامه دادن حرفش نفس میگرفت که بعید میدونم باباینا متوجه شده باشن که اصلا به کی چی شده !

طولی نکشید که بابا و میعاد خودشون رسوندن  .

با رسیدن پیشمون و دیدن دستای من ، ترس همه ی وجودشون و گرفت.

بابا با هول نزدیکم اومد و پر استرس گفت:

_چی شده؟!؟ کی زدتش؟!؟ کجا بحثش شده؟؟

_نمیدونم....وقتی رسید بیهوش شد ...

_یعنی از بچه های بی پدره محل هیچکی پیشش نبود؟؟؟ مصطفی!! .... زود باش یه زنگ به مصطفی بزن!

بی معطلی موبایلم و از جیبم بیزون کشیدم و شماره ی مصطفی دوست صمیمی ماهور و گرفتم ،که خاموش بود .

_خاموشه!

میعاد_بله ک خاموشه...بایدم خاموش باشه....اون بی*نا*موس بود که همیشه این بچه رو خر میکرد دعوا میبرد....الانم حتما سر اون زدنش !

کلافه غریدم :

_چرا چرت میگی میعاد!! مصطفی بود ک همیشه پشت ماهور در میومد ، اون هیچ وقت ماهور و قاطیه کارای خودش نمیکرد!

میعاد جلو اومد و پرخاشگرانه گفت:

_چشماتو باز کن احمق!!! دقیقا همین الان که این بیشعور( با دست اتاق عمل و نشون داد ) تو اتاق عمله باید گوشیه مصطفی که همیشه مثل کنه چسبیده بود به ماهور خاموش باشه؟!؟

تسبیحشو تو‌دستش چرخوند و اروم تر گفت:

_میدونم باهاش چیکار کنم

مامان_بسه..بسه...انقدر باهم بحث نکنید ، یکم برای برادرتون دعا کنید ، مادرت بمیره برات پسر مظلومم .

بعد از تموم کردن جملش با صدای بلند گریه کرد

میعاد سرشو پایین انداخت و با ناراحتی نفسشو بیرون فوت کرد .

نگار کنار مامان نشست و اروم دستشو رو‌شونه ی مامان گذاشت و  گفت:

_اروم باش مامان جون....بخدا چیزی نمیشه ، ببین! الان دکترا میان میگن همه چی خوبه و داداش هیچ چیش نیست .

یجا بند نبودم ، اصلا نمیتونستم بشینم ؛ مدام طول راهرورو عصبی و پر استرس بالا پایین میرفتم و‌هر چند دقیقه شماره ی مصطفی رو میگرفتم تا بلکه فرجی بشه و جواب بده  .

رستا چند باری زنگ زد ولی اصلا حوصله ی حرف زدن باهاش و  نداشتم ؛ رد دادم و براش نوشتم بعدا بهش زنگ میزنم .

ساعت های طولانی بود منتظر بودیم

پریشون و کلافه !

هممون خسته بودیم از اینهمه منتظر بودن و استرس .

مامان انقد گریه کرده بود نایی براش نمونده بود

تو این لحظه هیچی برام مهم نبود ! فقط میخواستم یه خبر امیدوار کننده از دکتر بشنوم .

با بیرون اومدن دکتر از اتاق عمل همه به سمتش رفتیم که بابا زودتر از همه گفت:

_اقای دکتر...چی شد...لطفا یه خبر خوب بهمون بدید .

دکتر نگاهی به چهره ی هممون انداخت و سری تکون داد و گفت:

_خیلی متاسفم....اندام های داخلیش خیلی اسیب دیده بودن و خونریزی داخلی شدید بود...متاسفانه نتونستیم کاری کنیم....و بیمارتون و از دست دادیم......تسلیت میگم بهتون .

صدای سوت کر کننده ای برای چند ثانیه تو گوشم پیچید .

همه همینطور مات و مبهوت مونده بودیم !!

تسلیت میگم بهتون !! این جمله هزار بار تو مغذم اکو خورد ؛ تسلیت میگم یعنی چی ؟! ماهور !

احساس میکردم قلبم دیگه نمیزنه ، زانوهام دیگه تحمل وزنم و نداشت .

کنار دیوار سر خوردم و روی زمین نشستم .

خیره به سرامیکای کف راهرو بودم ، حتی توان پلک زدن نداشتم ... گوشام داشت سوت میزد ، چشمم دودو میزد..

صدای جیغ مامان تو سرم بود .

دستم و روی گوشم گذاشتم و چشمامو بستم ؛ نه ! اصلا نمیخواستم همچین چیزی و باور کنم .

ماهور زندست ، سالمه ، فقط باید یکم استراحت کنه ، همین !

نگار مامان و بغل کرد و سعی میکرد ارومش کنه اما بی تاثیر بود .

بابا بی حال روی صندلی نشست و اشکاش پشت سرهم روی گونش ریخت .

با لرزیدن موبایل تو جیبم ، بیرون کشیدمش ؛ خیره به صفحه شدم

مصطفی !

با دست لرزونم ، تماس و‌وصل کردم :

مصطفی _الو داداش...زنگ زده بودی!

صداش پر از استرس بود....با شنیدن صدای اطرافم اروم‌گفت:

_یا ابوالفضل.....داداش تروخدا بگو چیزیش نشده....داداش تروقران بگو خوبه !

مثل همیشه..سنگ بودم....دلم میخواست گریه کنم اما دریغ از یه قطره اشک ، کاش الان میتونستم به مصطفی بگم خوبه ! بگم چیزیش نیست ، ولی لال بودم .

موبایلم و قطع کردم  .

در اتاق عمل باز شد و جسم بی جون ماهور و زیر پارچه ی سفید رنگ روی یه تخت ،  بیرون اوردن .

مامان با جیغ و گریه  به سمتش رفت و پارچه رو کنار زد که چهره ی بی رنگ ماهور ، درست مقابل چشمام قرار گرفت .

مامان برای چند ثانیه ، فقط بی صدا نگاه کرد ، داشت کنکاش میکرد ، شایدم منتظر بود ماهور اروم چشماشو تکون بده که فریاد بزنه زندست ! ماهور زندست !

وقتی امیدش نا امید شد ، فریاد زد :

_ ماااااااادررررررر !!!

صدای زجه های مامان دل هر کسی و که نگاهش بهمون میوفتاد و اب میکرد.

میعاد جلو رفت و اروم بازوی مامان و گرفت و گفت:

_اروم باش مامان .. اروم باش قربونت بشم ، بیا بشین .

مامان_اروم باشم...چطوری اروم باشم اخهه....جونم بود...جیگر گوشم بود....باور نمیکنم...من باور نمیکنم....خداااااا...پسرم و بهم برگردون.

نگار و میعاد به سختی مامان و روی صندلی بند کردن و یکم اب بهش دادن .

جلوتر رفتم  ؛ خیره به چشمای بستش شدم . انگار خوابیده بود ... یه خواب سنگین .

داداشیه من ! ماهور من !

اروم خم شدم و بوسه ی کوتاهی به پیشونیه سردش زدم و بعد از چند ثانیه نگاه کردن به چهره ی رنگ پریدش ، پارچه ی سفید رنگ و با دستای لرزونم  روی چهرش کشیدم و برای همیشه باهاش خدافظی کردم  .

دیدار به قیامت ماهور ... دبدار به قیامت داداش بی وفا !

ولی  یه اسم بود که همش زیر لب میگفتم.....پندار!!!!!!!خودم میکشمت عوضی ...

***

دوماه از اون روز کذایی گذشته بود ؛ دوماهی که هر روز خونمون عزا بود و گریه و غم و ماتم .

حال یکیمون از یکی بدتر بود

شبا بیدار و روزا سروکله زدن با مهمونا .

روی مبل های کنار پنجره نشسته بودم و خیره یه لیوان چایی تو‌دستم  ، غرق تو فکر و خیال بودم !

دلسا بدو بدو اومد و‌ رو‌پام نشست .

لبخند کم جونی بهش زدم که گفت:

_عمو...برام بستنی میخری؟!؟ دلم بستنی میخواد بابا میعاد میگه حوصله ندارم...مامان نگارمم میگه بعدا بعدا بعدا !!! من الان دلم بستنی میخواد !

لپشو بوسیدم و با صدای گرفتم گفتم:

_اره عمو...میخرم

همونطوری که بلند میشدم لیوان چاییم و رو میز گذاشتم و دلسارو‌ تو بغلم نگهداشتم و از در بیرون رفتم .

با دیدن حمید پسر همسایمون که داشت فوتبال بازی میکرد ، صداش کردم و گفتم:

_ حمید .. بیا اینجا یدقیقه

حمید بدو‌ بدو به سمتم اومد و گفت:

_جونم اقا میکائیل !

یه تراول از جیبم در اوردم و به سمتش گرفتم و گفتم:

_برو‌ این هر چنتا بستنی میکنه بگیر و جَلدی برگرد

حمید - اقا میکائیل ، این چیه ؟ خودم میگیرم ، پول هست داداش !

ای تخم جن . ۱۴,۱۵ سالشه ها ! ولی انقد ادای مردارو درمیاره که یه وقتایی خندم میگیره از کاراش .

تراول و بیشتر به سمتش گرفتم:

- بگیر پدرسوخته !

حمید دست دراز کرد و تراول و از دستم گرفت :

_رو چشمم اقا ...الانِ  برمیگردم

دلسا دستاشو دور گردنم حلقه کرد و با هیجان گفت:

_عموووو میخوای یه عالمه بستنی بخری ؟

_اره خوشگلم...میخوام برات یه عالمه بستنی بخرم که دیگه هر وقت دلت خواست خونه بستنی داشته باشی....

_مامان نگار که نمیزاره روزی یدونه بیشتر بخورم خب!!به اقاجون و مامان جونم میدیم؟؟؟

_اره..میدیم

_یدونم به بابا میعادم بدم؟؟

_بده عمو...یدونم به بابا میعاد بده

خیره به بنرای تسلیت روی دیوار شدم که چهره ی مهربون و‌خندون ماهور روی اونا نقش بسته بود .

کی باورش میشد ؟

کی باورش میشد که داداش دسته گلم ، الان زیر یه متر خاک خوابیده باشه !

نفسم و با غم بیرون دادم .

این عکس ماهور و قشنگ یادمه ، چند سال پیش عید بود ، با چنتا از بچه ها رفتیم شمال ، تو جاده زدیم کنار ، ماهور با دیدن ویو بی نظیر جاده گفت :

_ عجب ویوییه خدایی ، میکائیل .. بیا اینجا یه عکس ازم بگیر استوری کنم .. قشنگ بگیرا ... مسخره بازی درنیاری .

با صدای دوییدن کسی به سمتمون از فکر بیرون اومدم سرم و‌ به سمتش چرخوندم که حمید رو دیدم .

به سمتم اومد و بستنیارو به دستم داد و گفت :

- خدمت داداش میکائیل

چنتا از توش برداشتم و‌به سمتش گرفتم و‌گفتم_ببر اینو با دوستات بخورید

حمید _ نه اقا میکائیل .. مرسی .. نمیخواد !

بستنی و بیشتر به سمتش گرفتم و گفتم :

_ بگیر حمید

بستنی و گرفت و با تشکر کوتاهی دویید و رفت .

یکی از بستنیارم باز کردم و‌دست دلسا دادم و رو زمین گذاشتمش؛

_برو‌ بشین رو‌ پله ها بخور عمو

دلسا با خوشحالی روی پله ها نشست و مشغول بستنیش شد ‌.

به سمت خونه رفتم .

با دیدن نگار تو اشپز خونه به سمتش رفتم و گفتم:

_بگیر این بستنیارو بزار یخچال...هروقت دلسا خواست بهش بده .

نگار_وای داداش مرسی....چرا زحمت کشیدی ! میعاد یکم دیگه میرفت بیرون میخرید خودش

_دو‌تا بستنیه دیگه ، یه لیوان اب بده بهم .

نگار سریع لیوان ابی به دستم داد که تا خواستم به سمت دهنم ببرمش با صدای عمو که یاالله گویان وارد حیاط شد لیوان اب و از جلو دهنم برگردوندم و روی اپن گذاشتمش .

با تعجب و اخمای گره خورده ، از اومدن عمو اونم بی خبر ، جلو‌در رفتم ‌.

دوتا عمو‌بزرگام به همراه پسر عموی بابامینا و حسن خان و پسر بزرگش چند قدم از در داخل اومده بودن و منتظر بودن .

با دیدن حسن خان عصبانیت همه ی وجودم و گرفت و اخمام به شدت توهم رفت .

بدون حرف خیره شدم بهشون ، چقدر اینا پرو بودن اخه ! بی همه چیزا

تازه لباس مشکی هم تنشون بود ... خجالتم خوب چیزیه والا !

عمو طالب که دید من نه سلامی دادم و نه حرفی زدم  با چشم ابرو کردن اشاره کرد که راهنمایشون کنم داخل .

ای طالب عوضی !

دوباره چه نقشه هایی کشیدی !

حسن خان با چه رویی اومده اینجا اخه ؟!

حسن خان بزرگ فامیل پندارینا بود...بابای،باباش !

ازینکه اینجا بود هم عصبانی بودم هم متعجب!

با عصبانیت و کنایه گفتم:

_حسن خان...اینطرفا ؟!

عمو با خجالت از رفتارم ،  من و کنار زد و در خونرو باز کرد و گفت:

_بابا کجاست میکائیل...بفرما حسن خان..بفرما داخل .. یا الله .. زنداداش مهمون دارید .

دستم مشت کردم و نفس عمیقی کشیدم .

سعی میکردم خودم و اروم کنم که نزنم همینجا همه ی دندوناشو بریزم تو شکمش .

حسن خان نیم نگاهی بهم انداخت ، عنتر خان !

یاالله ارومی گفت و داخل رفت  ؛ بقیه هم پشت سرش داخل رفتن ، من هم به دنبالشون رفتم .

با نشستنشون نگار خرما و چایی اورد و به همه گرفت .

مامان اومد و کنار من با استرس نشست و خوش امد  گویی کرد که عمو گفت:

_ بازم تسلیت میگم بهت آذر...غم اخرت باشه...

مامان با سردی و نگاه به حسن خان گفت_مرسی

عمو طالب ادامه داد:

_طاهر کجاست ؟

مامان اروم گفت_میاد الان

عمو طالب روبه من گفت :

_زنگش بزن پسر...کارش دارم!

حسن خان لاله لال نشسته بود .

نگاه عصبیم بین عمو و حسن خان در رفت و امد بود .

تا خواستم موبایلم و بردارم صدای بابا اومد که از دلسا تو حیاط میپرسید مهمونمون کیه ؟

با داخل اومدنش همه به پاش وایسادن که پشت سرش میعادم وارد شد .

بابا چند ثانیه بدون حرف نگاهشون کرد .

عمو طالب که برای بابا حکم پدر داشت سریع جلو رفت و با بابا دست داد و گفت:

_خیر باشه طاهر....این موقع روز کجا بودی ؟

بابا با دیدن حسن خان تو خونه شوکه شده بود ... ولی به روش نیاورد و با غرور همیشگیش گفت :

_جایی کار داشتم....تو خیر باشه داداش...این موقع روز!!!

و بعد با سر به حسن خان اشاره کرد .

حسن خان ، چشم ابرو کردن بابا رو به خودش دید ، پلی ذره ای به روی خودش نیاورد ، درعوض دستشو به سمت بابا دراز کرد و گفت:

_سلام طاهر

بابا با اخم فراوون  خیره به دست حسن خان شد ، بعد از چند ثانیه بدون دست دادن رفت و جای همیشگیش نشست .

حسن خان با اخم و احساس شکستن غرورش،  دستشو‌ عقب برد و سرجاش نشست .

پوزخند بی صدای زدم . مرتیکه هیچی ندار !

جو خیلی سنگین بود ؛

هرکی یه نقطه برای زل زدن بهش پیدا کرده بود و هیچکی حرفی نمیزد ، همه تو سکوت نشسته بودن .

تنها صدایی که سکوت سنگین خونرو میشکست ، صدای تیک و تاک ساعت دیواری بود .

اما نگاه من ، مستقیم روی حسن خان بود ... هر از گاهی سرشو بالا میاورد و نگاهم میکرد ولی خیلی زود نگاهشو ازم میگرفت.

طالب وقتی سنگینی جو و دید ، خواست چیزی بگه ولی انگار نمیدونست از کجا شروع کنه ، نفسی کشید و گفت:

_ طاهر....حسن خان خواست که خودش باهات حرف بزنه و...

بابا بین حرفش پرید و گفت:

_ حرفی نداریم که بزنیم...خرماتونو‌ بخورید...بعد گفتن تسلیت بلند شید که خدایی نکرده تو خونم بی احترامی بهتون نشه .

عمو طالب سریع اخماشو توهم کشید و گفت:

_بین حرفم نپر طاهر.....

باباهم مثل عمو طالب اخماشو توهم کشید و گفت:

_صلوات بفرستید تموم شه این بحث....نگار خرما بگیر.

صدای صلوات فرستادن همه بلند شد .

نگار تا خواست بلند بشه و خرما بگیره عمو‌ غرید

_نمیخواد....بشین !!

حسن خان با اون صدای کلفتش با ابهتی که همیشه داشت ،  گفت :

- داغداری...دلت سوخته...میدونم...پسر جوونم شهید شد...۴۰ سال با این زخم زندگی کردم ، پس میدونم چی میکشی ... حالا خودم اومدم باهات حرف بزنم که...

بابا _حسن خان......حرفامون و زدیم ، حرفی نمونده ، به نظرم بهتر بود طالب قبل اومدنتون باهام هماهنگ میکرد!

و پشت بندش اخمی به عمو طالب کرد که از چشم بقیه دور نموند

عمو محکم گفت:

_طاهر بزار حسن خان حرفشو بزنه ببین اصلا چی خواد بگه !

بابا با اخم ساکت موند

مگه میشد طالب حرف بزنه و بابا چیزی بگه ؟!

اخمام توهم بود و گوش میدادم ؛ یه هفته بعد از مرگ ماهور،پندار و گرفتن !

اعتراف کرده بود ؛

اعتراف به دعوایی که سره یچیز بیخود شروع شده بوده و دست به یقه شدن و ماهور شروع میکنه به زدن پندار

و بعد چاقو میکشه که پندار ب سختی چاقورو ازش میگیره .

روی کتف پندار یه زخم عمیق افتاده همون موقع

پندار با ترس،با همون چاقو سمت ماهور میره

گفته فقط میخواسته بترسونتش که ماهور بیخیال نمیشه

پندارم از ترس این که ماهور بلایی سرش بیاره چنتا چاقو بهش میزنه و فرار میکنه .

بعد ها مصطفی برام تعریف کرد که اون لحظه اون جا نبوده و بعد از تموم شدن همه چی رسیده و‌ فهمیده که کار از کار گذشته بوده

حسن خان با غیض گفت:

_اومدم که هر طوری که هست رضایت بگیرم ازت...خودم و پسرام نوکریتو کنیم که جَوونمون و ببخشی...بدون رضایتت ازین خونه نمیرم طاهر !

بابا سری تکون داد و گفت:

_لاالاه الاالله

حسن خان گفت:

_مردونگی کن و خون و با خون نشور !

دیگه طاقتم طاق شد ، غریدم:

_خون و با چی بشوره که مذاقتون خوش بیاد؟!اصلا من نمیدونم حسن خاااان بزرگ  با چه رویی اومده خونه ی ما و داره این حرفارو میزنه ! شما متوجهید که چی میخوایید ؟

عمو‌طالب_میکائیل... تو ساکت باش!

دندونام و روهم فشار دادم و چیزی نگفتم ولی نگاهم همه چیز و لو میداد

حسن خان به اندازه ی چند ثانیه نگاهم کرد ولی چیزی نگفت ! مثل هربار .

بابا عصبی تسبیحشو تو‌دستش میچرخوند و من!!! تو عصبی ترین حالتم بودم....تو تمام اون یه هفته ای که پندار نیست شده بود دنبالش بودم....فقط میخواستم پیداش کنم و خونشو بریزم...دیگه هیچی برام مهم نبود

حالام همه ی زورمون و زده بودیم که حکم اعدامش زودتر بیاد !

به این رو بنداز به اون رو بنداز .

به بابا گفته بودم که اگه حکمش نیومد به محض بیرون اومدنش کارش تمومه ، یعنی خودم کارشو تموم میکنم !

دندونام و رو‌هم فشار داده بودم که جلوی خودم و‌بگیرم و دیگه چیزی نگم که بعدا بابا دلخور بشه ‌.

دلسا وارد خونه شد و مستقیم کنارم اومد

گردنم و بغل کرد و کنار گوشم پچ پچ‌ کنان گفت_عموووو

سعی کردم خودم و اروم کنم ، منم مثل خودش گفتم_جونم ؟

_به مامان میگی یه بستنی بهم بده؟

نگاهم و به نگار دوختم،پر استرس نگاهم میکرد و انگار کنجکاو بود بدونه دلسا تو گوشم چی گفته !

_پاشو‌ یه بستنی بیار

نگار اخم ریزی به دلسا کرد و گفت:

_داداش همین الانـ ..

غریدم_میگم پاشو یه بستنی بیار !

نگار بی‌حرف بلند شد و به سمت اشپز خونه رفت و‌چند دقبقه بعد با یه بستنی اومد.

بستنی و‌ناراحت به سمتم گرفت که از دستش کشیدم و بازش کردم و دست دلسا دادم .

دلسا ، بی توجه به عصبانیت مامانش شروع کرد به خوردن بستنیش .

عمو چاییشو خورده بود اما همچنان ساکت بود و چشمش به حسن خان !

طالب از بچگی همین طوری بود...تا میدید یکی یکمی زور داره تو تیم اون بود...الانم براش مهم نیست که بچه ی برادرشه مرده...فقط دوست داشت تو چشم حسن خان مرد خوبی باشه! پس فردا همه جا بگن طالب رضایت گرفت و آدم حسابش کنن !

عوضی  .

عمو طاهر اروم گفت_طالب......حرف بزن....

عمو طالب نگاهشو بین جمع چرخوند و گفت_ حرف حسن خان...خونبهاست!!

با افتادن تسبیح سنگین بابا روی نلبکی و صدای ناگهانیش عمو‌یه لحظه ساکت شد !

بابا_خونبها؟؟؟؟

طالب_اره...آیه!

بابا تسبیح و دست گرفت و عصبی تو‌دستش چرخوند و با پوزخند گفت:

_آیه؟؟؟ خوبه!!خون ریخته ی پسرم و با یه دختر بشورم !!

عمو طاها_ فرصت زندگیه دوباره به یه جوون میبخشی داداش...چه توفیقی بالاتر از این....!!!!

بابا دهن باز کرد چیزی بگه که از بین دندونام گفتم :

_ اگه ماهور نبود و یونس بود بازم همینو میگفتی؟؟؟چه توفیقی بالاتر از این؟

آروم تر و زیر لب گفتم :

_ بی غیرت !

مامان با صدای گرفته گفت:

_نگوووو این حرف و به جَوون مردم میکائیل !

عمو طاهر اخماشو‌ تو هم کشید و گفت:

_جایی که بابات هست تو حرف نزن....

_جایی که بابام هست شمام کاری به چیزی نداشته باشید!

بابا برای اروم کردنم ، با لحن ارومی گفت:

_میکائیل..بسه پسر !

_بسه؟؟؟ حرف نزنم که خون ماهور و با دختر بشورن؟؟؟ ها؟؟؟ ده تا دخترم بدن من اینو‌قبول نمیکنم بابا !

بعد با خشم تو چشمای حسن خان خیره شدم .

بابا غرید_ برو بیرون یه هوایی به سرت بخوره

بلند شدم و گفتم:

_نمیرم....بزار حرف بزنن ببینم دیگه چه نقشه هایی کشیدن برامون !

انگشتم و تو‌هوا تکون دادم و با لحن عصبی روبه حسن خان گفتم:

_ ده تا دخترم که بفرستی و سرشونو کادو پیچ برای سال نو ، میفرستم جلو‌ درتون ، من تا تاب تاب خوردن اون حرومـ...

حرفم و خوردم و با کلمه ی دیگه ای ادامه دادم _ اون بی همه چیز و روی طناب دار نبینم ، اروم نمیشم !

بابا اروم گفت_میکائیل...به مهمون تو خونه ی خودت بی احترامی نکن !

_باباااا خام حرفاشون نشی... اینا از دره توفیق موفیق وارد شدن که زبون ما کوتاه باشه و خونه ماهور زمین بمونه ها !!

بابا به میعاد اشاره کرد که من و ببره بیرون که با پوزخند رو بهش گفتم :

_من نمیدونم دیگه ؛ فکراتو بکن...یکی از پسراتو که اونا کشتن..یکی دیگشم همونا قاتل میکنن !

عمو طاهر بلند شد و دست بابارو کشید  که بلندش کنه ؛

_طالب پاشو..بریم بیرون حرف بزنیم....از اولم اشتباه کردیم اینجا حرف زدیم .

نفسم تند و کشدار شده بود و از عصبانیت نبض پیشونیم میزد .

دستم و روی مچ دست عمو طاها گذاشتم و عصبی گفتم :

_نقشه مقشه برا نجات قاتل داداش من نکشید ؛ من نمیزارم کارتون پیش بره ، پندار اگه با طناب دار نمیره ،، خودم عزرائیلش  میشم !

حسن خان گفت_میکائیل ... پسر جان...جون جوونمون تو‌ دستای شماست...شما بگو چیکار کنیم که ازش بگذرید؟

_کنار وایسید بزارید قانون کارشو‌بکنه

عمو طاها گفت_طاهر بیا بریم خونه ی ما...کسی نیست...چند کلوم حرف مردونه بزنیم

بابا گفت_همین جا خوبه

عمو طاهرم بلند شد و گفت_اره...اونطوری بهتره...پاشو

کلافه گفتم_هیچ‌معلومه شما دوتا چتونه؟؟ فامیل عروسید یا فامیل دوماد؟؟

عمو طالب غرید:

_میخواییم باعث و بانیه یه کار خیر باشیم...

با خنده گفتم_کار خیر؟؟

عمو طالب با اخم از خونه خارج شد و دنبالش حسن خان و بعد عمو طاها !

بابا نگاهش و بین ما چرخوند که مامان با سردی گفت:

_برو ببین حرف حسابشون چیه! حرفاشونو گوش کن..نخواستی رد کن...من راضی نیستم یه مادر دیگم مثل من سیاه پوش بشه !

جلوتر اومد و اروم گفت:

_با حسن خان در نیوفت طاهر...ماهورم که پرپر شد...سر لج نیوفته بدبختمون کنه .

با اخم گفتم_از چی میترسی مامااان!!!

به سمت بابا برگشتم و با التماس گفتم:

_نرو بابا...گول حرفاشونو نخور

بابا سرشو پایین انداخت و با مکث و با شونه های خمیده از در بیرون رفت .

غم همه ی وجودم و گرفت

خواستم دنبالش برم که برگشت و‌گفت_نیا میکائیل

_بابا....

_گفتم نیا !

جلوی در وایسادم و رفتن بابارو تماشا کردم

بعد رفتنشون به سمت مامان و میعاد برگشتم و با نا امیدی و خشم نگاهشون کردم.

میعاد نزدیکم اومد و گفت:

_میکائیل....خوبی داداش ؟

دست روی شونم گذاشت که دستشو پس زدم و گفتم :

_چرا صدات در نمیاد تو میعاد؟؟؟ لالی؟؟؟

میعاد سرشو پایین انداخت و عقب تر رفت و گفت :

_میکائیل ، این قتل عمد نبوده ! منم دلم نمیخواد یه خانواده ی دیگه داغی که ما کشیدیم و بکشن ؛ اصلا ممکنه قاضی حکم و عوض کنه!

_یعنی چی؟؟؟؟ هیچ‌ معلومه چی میگی؟ چرا باید حکم و عوض کنه ؟

همونطور که سرجاش میشست ادامه داد :

_ اعتراض زدن که قتل عمد نبوده...هزار نفرو این چند روزه فرستادن سره من و بابا که رضایت بدیم...همونقدر که داغ ماهور برای تو سنگینه برای منم هست...برای بابا و مامانم هست....ولی با مردن پندار هیچی درست نمیشه که هیچ ، بدترم میشه !

فریاد زدم:

_برای من میشه...برای من همه چی درست میشه

مامان با گریه گفت:

_بمیره مادرت ماهور...پسر دسته گلم ، نه!! نمیتونم یه مادر دیگرم داغدار کنم

عصبی گفتم :

_ مامان تو واقعا میخوای قاتل پسرت همینطوری برا خودش تو‌شهر بچرخه و خوش بگذرونه؟؟؟؟

نگار_مگه میشه اخه داداش؟؟ خوش بگذرونه چیه؟؟ بخدا حال اون الان بهتر از ما نیست...ماهور و پندار ازبچگی هم و میشناختن .

نگاه چپ چپی انداختم و گفتم:

_تو رو‌سننه؟؟؟؟تو‌چی میگی این وسط !

میعاد غرید_میکائیل درست صحبت کن .

_چشماتو باز کن میعاد...میخوایین چیکار کنین شما؟؟ غیرت ندارید؟ اون طالب و طاهای بی همه چیز که مخ بابارو میزنن شمام که الحمدالله مختون زدست خودش...دوروز دیگه تو کوچه خیابون چشمت میخوره به قاتل داداشت...تف نمیندازن تو صورتت اونوقت؟؟؟؟ بی غیرت !

میعاد_چرت نگو میکائیل بسه ، همه عالم و ادم دارن میان که رضایت بگیرن، ادم نمونده که التماس من نکرده باشه

و بعد روبه نگار گفت_جمع کنید بریم

نگار به سمت اتاق رفت که روی مبل نشستم و سرم و بین دستام گرفتم

بعد از چند دقیقه میعاد و خانوادش خیلی سریع خدافظی کردن ورفتن .

بعد رفتن اونا مامان خواست باهام حرف بزنه که بی توجه بهش ، به سمت اتاق رفتم و در و محکم به هم کوبیدم .

تن خستم و روی تخت انداختم.

بالشت و روی سرم گذاشتم و با حرص نفسم و توی سینم حبس کردم

وای خدایا من نمیتونم این و تحمل کنم .

نمیدونم چقد تو فکر بودم و حرص میخوردم که با صدای موبایلم از جیبم شلوارم بیرون اوردمش و نگاهم و به صفحه دوختم

رستا بود

کلافه نفسم و بیرون دادم و تماس وصل کردم :

_الو

_الووو...سلام عزیزم

_سلام...چیه کار داری؟

_وا میکائیل....زنگ زدم حالتو بپرسم...خیلی وقته درست و حسابی حرف نزدیم...دیروزم اومدم خونتون تسلیت بگم...نبودی...پیش مادر و زنداداشت بودم...منتظرت موندم

_خب؟

_خب....چیزی شده؟؟؟

_نه!

_پس چرا انقد عصبانی؟ کاری کردم که خودم خبر ندارم

_حوصله ندارم فقط

_میای بریم بیرون؟

_نه