رمان مهمیزهای سیاه | نسخه آفلاین و رایگان به قلم آزاده دریکوندی

«هر انسانی شایسته‌ی آن است که در آغوش کشیده شود...

به وقت غم، به وقت عصیان و به وقت شادی!»

فصل اول

به مرد بلند قد مقابلش خیره مانده بود که چشمان سیاه و نافذش درست به او نگاه می‌کردند.

از دیگران خیلی نامحسوس شنیده بود که چهره‌ی این مرد شیطنت شرارت باری دارد و همین باعث شده بود در لحظه اول هم از او حساب ببرند و بترسند

تکیه‌اش به میز کار بود و دستش زیر چانه‌اش.

هنوز هم به او نگاه می‌کرد..

به انعکاس تصویرِ خودش توی شیشه‌های برق افتاده!

جلالی پشت سرش مدام چانه می‌زد و او داشت به این فکر می‌کرد که قهوه‌‌ی روی میزش را با شکر بنوشد یا بدون آن؟

- قسمت بار یکمی باهامون نمی‌خونه! دور ور داشتن آقا... البته من که در حدی نیستم این رو بهتون بگم ولی باید یه گوش مالی اساسی داد به اینا...

هنوز هم خودش را نگاه می‌کرد.

ته‌ریشش کمی بلند شده بود و باید کوتاهش می‌کرد..

- اینا جنسشون خرده شیشه داره جناب ولیعهد! اگه بهشون رو بدید پاشون رو از گلیمشون درازتر می‌کنن... باور بفرمایید منتظر همین لحظه‌ان... اصلا کمین کردن لامصبا!

- جلالی؟

دستیارش زبانش را روی لب‌هایش کشید.

قطعا باز هم در نظر رئیسش پر حرفی کرده بود.

- بله آقا؟

- از ارتفاع می‌ترسی؟

گاهی سوالات بی‌ربطی می‌پرسید که نفس را توی سینه حبس می‌کرد چون فقط خدا می‌دانست توی سرش چه می‌گذرد...

تصویر جلالی را توی انعکاس شیشه می‌توانست ببیند که تنش را کمی نیم خیز کرد تا بتواند یک بار دیگر ارتفاع برج را ببیند...

- نه آقا واسه چی بترسم؟

صدای لرزانش می‌گفت که دروغ می‌گوید.

- خوبه! خیلی نگرانت بودم همیشه!

لب‌های جلالی یک لحظه کش آمدند؛ اما بعد تنش یخ بست از حرف رئیسش...

- از اینکه بخوام یه روزی از این بالا پرتت کنم پایین و تو بترسی خوشم نمیاد! حوصله‌ی داد و اگر فریادت رو ندارم... اینکه نمی‌ترسی خیلی خوبه...

***

اگر از او می‌پرسیدند در نظرش بهترین روز هفته کدام است؟ قطعا پاسخ می‌داد که سه شنبه!

به خصوص که اگر آفتاب دل انگیزی هم داشته باشد؛ اما این بار سه شنبه‌ی کسالت آوری بود چون هرچند که باشگاه سوارکاریشان خیلی هم شلوغ نبود؛ ولی همان تعداد افرادی هم که آمده بودند حسابی ولوله به راه انداخته بودند.

این شلوغ بازی‌ها برای او انگار اصلا تعریف نشده بودند و حوصله‌اش را سر می‌بردند؛ و البته بدتر اینکه این بار سه شنبه آفتابی و دل‌انگیزی هم نبود!

باران زمین را گِل کرده بود و سرمای آذر ماه نیز استخوان می‌ترکاند.

توی کافه تریای باشگاه نشسته بود و جلالی مانند یک بادیگارد بد قواره بالای سرش علم شده بود.

داشت به این فکر می‌کرد که اگر آن اسب سیاهی که مدت‌هاست دلش را برده است بالاخره بتواند رامش کند، دیگر از دنیا چیزی نمی‌خواهد!

درست زمانی که با چنگالش اولین آلفردو را در دهان می‌گذاشت، دو دختر خیلی جوان پیچیده در پالتوهایشان، سراسیمه وارد آن‌جا شدند و پشت نزدیک ترین میز به او نشستند.

صدای کشیده شدن صندلی یکی از دخترها بر روی زمین اخم به ابرویش آورد.

از صداها بیزار بود.

یکی‌شان اخم‌هایش را در هم کشیده بود.

دستکش‌های سیاهش را از دستان سرخ و یخ زده‌اش بیرون کشید و خیلی عصبی آن‌ها را بر روی میز کوباند.

- حتما شکایت می‌کنم! چی فکر کردن با خودشون که این زبون بسته‌ها رو این‌طوری شلاق می‌زنن؟

و بعد صدای اعتراض دوستش...

- بسه دیگه! خیر سرمون اومدیم اینجا اسب ببینیم کوفتمون کردی!

- من کوفتت نکردم؛ بارون و سرما و چکمه‌های تو گِل رفته‌مون کوفتت کرده! آخه سگ تو این شرایط میاد اسب سواری؟

سه شنبه خوبی نبود، حوصله مشاجره دیگران را هم نداشت.

خیلی نرم گفت:

- جلالی؟

نیازی نبود توضیحی بدهد... جلالی حرف او را نگفته می‌فهمید!

- چه خبرتونه این همه نق می‌زنید؟

یکی از دخترها با اخم‌هایی در هم دهان باز کرد تا جوابی به جلالی بدهد، اما جدیت و هیبت آن مرد، زبانش را کوتاه کرد.

دوستش خیلی آهسته پچ زد:

- من برم یه چیزی بیارم کوفت کنیم تو هم اخماتو وا کن!

مرد جوان چنگالش را روی بشقاب گذاشت و خیلی خشک و اتو کشیده با دستمال سفیدی دهانش را پاک کرد.

- مگه ساعتو نمی‌بینی جلالی؟ اینا چرا نمیان؟

جلالی خیلی سریع پاسخ داد:

- نگران نباشید اصلا. گفت سر ساعت ده صبح می‌رسن همین‌جا.

پنج دقیقه به ده صبح بود و دستش را توی هوا تکانی داد.

جلالی منظورش را فهمید...

فورا رو به جمعیت با صدای بلند اعلام کرد:

- بفرمایید! خانوم‌ها آقایون بفرمایید! کافه تعطیله!

تعجب و همهمه بین آدم‌های توی کافه را شلوغ کرد...

- چه خبره اینجا؟

- این چه نحوه مشتری مداریه؟

همه با نارضایتی بلند شدند و همان دختر معترض به خاطر این بی‌احترامی اخم‌هایش را بیشتر در هم کشید...

- اگه به خاطر شلاق زدن بی مورد اسب‌ها شکایت نکنم واسه این یکی حتما شکایت می‌کنم!

دختر برای دوستش که کنار پیشخوان با دو لیوان کاغذی خشکش زده بود، سری تکان داد و هر دو با عجله از آنجا رفتند.

کافه تریا خالی شد.

بوی دانه‌های قهوه توی فضا موج می‌زد و پسر پشت پیشخوان با دستمالی به جان کانتر افتاده بود.

جلالی گفت:

- تا یه ربع دیگه باشگاه پاک می‌شه آقا! مطمئن باشید اونا سر وقت این‌جا هستن؛ نگران نباشید! اصلا کی جرات داره جناب ولیعهد رو برای یه لحظه منتظر بذاره؟

جلالی کارهایش را خوب انجام می‌داد؛ اما تملق‌هایش حال آدم را بد می‌کرد.

زنگ طلایی روی کانتر به نشانه آمدن مهمانان به صدا درآمد و پسر دستمالش را همانجا رها کرد و رفت.

سه مرد وارد کافه‌تریا شدند.

یکی از آن‌ها که دستمالی سورمه‌ای طرحدار، دور گردنش بسته بود؛ جلو تر قدم بر می‌داشت و روی صندلی چوبی نشست.

- اونی که معامله کرده تویی؟

صدایش کلفت بود و جلالی به جای رئیسش پاسخ داد:

- بله! ایشون جناب ولیعهد هستند!

گوشه چشمان مرد چند خط ریز افتاد.

لبخندش تمسخر آمیز بود.

این نگاه سرد و خشک میزبانش خیلی به دلش ننشسته بود.

- واسه این کار‌ها خیلی جوون به نظر می‌رسی! جوون‌ها خام و بی تجربه هستن. حتما پدرت توی تمام سال‌های عمرت آموزشت داده؟

- چند نفرن؟

بالاخره به حرف آمده بود!

لحن خشکش نشان می‌داد هیچ بحثی غیر کار را نمی‌پسندد.

- شیش نفر! سرجمع ده کیلو توی معده‌هاشون جاساز شده که البته تخلیه‌شون با خودتون!

- چه ساعتی می‌رسن؟

- ساعت هفت عصر می‌رسن فرودگاه! جنس‌های من همیشه آماده‌ان!

ولیعهد سری تکان داد و سیگاری میان لب‌هایش گذاشت.

جلالی فورا خم شد و شعله فندکش را زیر سیگار او گیراند تا روشن کند و بعد همان پاکت کلاسیک را برداشت تا به مهمانان هم تعارف کند‌.

طرف معامله سرخوشانه خندید.

- چه شیرینی خوبی!

هر سه مرد برداشتند. با اولین پک به سیگارشان نگاهی عجیب میان یکدیگر رد و بدل کردند.

سیگارها روی زمین افتادند و نگاه ولیعهد به سمت خاکسترهایشان رفت...

- چی ریختی توی سیگارها...؟

مرد دست به گلویش برده بود و سرفه می‌کرد.

صورت هر سه نفرشان رو به سیاهی رفت و چشم‌های سرخشان به مردی بود که به او ولیعهد می‌گفتند.

هر سه با ناتوانی روی زمین افتادند.

صدایشان توی گلو خُرخُر می‌کرد و کف از گوشه دهانشان بیرون زد.

- اگه ازتون پرسیدن شما رو کی فرستاده؛ حتما اسمم رو بگید! من سورن همایونفرم.

سیگارش را دوباره به لب برد و پکی عمیق به آن زد.

خیره ماند به سه مرد غلتیده در خون‌آبه که چشم‌های بی حرکتشان به او نگاه می‌کردند...

سورن همایونفر از کافه بیرون زد.

نفس‌هایش توی هوای سرد مثل یک مه لرزان حرکت می‌کردند.

در حالی که دستکش‌های چرمی‌اش را می‌پوشید، گفت:

- بسپار امشب فرودگاه چشم و گوشش بسته باشه!

صدای دستیارش را از پشت سرش شنید.

- بله آقا! هر چی شما امر بفرمایید.

- این نعش‌ها رو هم جمع کن از این‌جا...

جلالی یک بار دیگر اطاعت کرد و با چند قدم سریع دوباره به داخل دوید.

سورن بی هدف اطرافش را نگاهی انداخت و چشمش بر روی شیشه‌ی یکی از پنجره‌ها ثابت ماند.

چشم ریز کرد تا با دقت بیشتری ببیند.

بخشی از سطحِ صاف شیشه، با بخاری کدر شده بود.

کسی دست روی آن کشیده و بخار نفس‌هایش را تا حدودی پاک کرده بود تا بتواند توی کافه را ببیند.

زاویه دید پنجره به آن جنازه‌های روی زمین می‌رسید...

ناگهان فریاد کشید:

- جلالی؟؟

دستیارش سراسیمه بیرون پرید.

آنقدر هُل شده بود که نفهمید صدا از کجا می‌آید؛ اما بعد به سمتش دوید...

- ب... بله آقا؟

سورن به سمت یقه‌ی او هجوم برد.

- مگه قرار نشد باشگاه پاک باشه مرتیکه؟

- چ...چ... چرا آقا! پ...پ... پاک شد آقا!

دستش به سمت شیشه اشاره رفت...

- پس این چیه؟

جلالی نگاهش را به پنجره دوخت.

لکه بخار هنوز هم روی شیشه نشسته بود؛ اما چیزی نمی‌فهمید.

- من که چیزی نمی‌بینم!

سورن آستیش کاپشن او را به سمت پنجره کشید...

- اینجا رو ببین! نفس‌های یه نفره! با اون چشم‌های به درد نخورت خوب نگاه کن! این پنجره دقیقا به جایی که ما نشسته بودیم دید داره. این یعنی اینکه یه نفر شاهد ما بوده!

جلالی با دهانی باز به شیشه نگاه کرد و بعد آب دهانش را ترسیده قورت داد.

- الان چی می‌شه آقا؟

- شیشه رو بکن بیار اثر انگشت طرف رو برداریم. اگه نیاز باشه تمام کسایی که این‌جا بودن باید بیانو تست بدن... بچه‌ها رو خبر کن بیان این اطرافو بگردن. زود باش!

جمله‌ی آخرش را آن‌قدر فریاد کشیده بود که جلالی دستپاچه شد و با دستانی لرزان موبایلش را از جیب درآورد تا گروه را خبر کند.

سورن این بار خونسردانه با خودش گفت:

- توله‌ی هرکی که هست قبرش رو با دستای خودش کنده!

***

گروه پس از جستجو کسی را آن حوالی پیدا نکرده بود و سورن توی ویلا با تکیه بر میزش به کارشناسی نگاه می‌کرد که پودری را روی شیشه پخش کرده بود.

با اخمی در هم منتظر نتیجه بود و چشمش مدام به ساعت می‌رفت که دو بعدازظهر را نشان می‌داد.

با خودش فکر می‌کرد آن کسی که آن بیرون ایستاده بود، حتماً تا حالا در حال گزارش دادن است...

- چی شد پس؟

کارشناس سری به اطراف تکان داد.

- توی این قسمت هیچ اثر انگشتی نیست قربان! اطرافش هم ان‌قدر زیاده که احتمالا قابل توجه نباشن چون...

نگاه سورن از این وقفه کمی تند شد.

- چون چی؟

مرد این بار صاف ایستاد تا نگاهش کند.

- چون نتیجه مشاهداتم با میکروسکوپ نشون داده که یه سری پرز سیاه اینجاست! این یعنی اینکه طرف هرکی بوده یا با آستینش شیشه رو پاک کرده یا اینکه دستکش دستش بوده واسه همین اثر انگشتی به جا نذاشته!

سورن پلک‌های سوزانش را به آرامی بر روی هم گذاشت و ناامید از او رو برگرداند.

نگاهش را روی شیشه‌های در فرانسوی گرداند و ناگهان چیزی توی ذهنش جرقه زد!

یک دختر عصبانی که دستکش‌های سیاهش را با خشم به میز کوباند...

لبخندی زد و کف دستانش را مقابل تیغه‌ی بینی‌اش نگه داشت.

خیلی آرام و با افتخار گفت:

- خوبه... کارت رو خوب انجام دادی!

صدای مرد پشت سرش را پس از چند لحظه شنید:

- می‌تونم این پرزها رو برای مطابقت بردارم؛ قطعا به درد می‌خوره البته اگه بتونید مظنونی پیدا کنید!

سورن خیلی سریع پاسخ داد:

- آره! آره! همین کار رو کن!

کارشناس مشغول جمع آوری وسایلش شد و سورن با صدای بلندی که بتواند آن را به بیرون اتاقش برساند، فریاد زد:

- جلالی؟

جلالی که مثل همیشه پشت در بود، داخل دوید و دستانش را در هم قفل کرد.

- بله آقا؟

- اون دختری که امروز توی باشگاه وِر وِر می‌کرد که شکایت می‌کنم... همون! برو از زیر سنگ برام گیرش بیار!

مظنون یک دختر بود؟ جلالی کمی تعجب کرده بود.

- البته که هیچی برای شما نشد نداره جناب ولیعهد! در ضمن آقا با فرودگاه هماهنگ شده برای امروز ساعت هفت همه چی آماده‌اس و اینکه منوچهرخان...

سورن اصلا از این وقت تلف کردن او خوشش نمی‌آمد.

فریاد زد:

- جلالی!!

صدای بلندش جلالی را آنقدر ترساند که به سمت در دوید تا آن دختر را هر طور که شده پیدا کند.

در پشت سر جلالی بسته شد و او از پشت درهای فرانسوی، نگاهش را به باغ دوخت...

سیگاری گوشه لبش گذاشت و آتشش زد.

میان ازدحام فرودگاه، هر دو مرد آرام و سنگین به سوی هم قدم برداشتند.

پدرش صمیمانه او را به خود فشرد و چند ضربه‌ی آرام به شانه‌اش نواخت.

- چطوری مَرد؟

- خوبم! خودت چطوری منوچهرخان؟

- آدمی که از کنار سواحل بر می‌گرده، چطوره؟

لبخند موذیانه‌اش به لب‌های سورن نیز سرایت کرد.

- اشکان کجاست؟

- داره چمدون‌ها رو تحویل می‌گیره. این مدت من که نبودم اوضاع چطور بود؟

سورن نگاهی به رفت و آمد آدم‌ها انداخت..

- می‌ریم صحبت می‌کنیم!

به سمت خروجی به راه افتادند و منوچهرخان کش مویش را باز کرد تا موهای سفیدش آزاد شوند.

- من خیالم از تو راحته! بیخودی نگفتم که این پسر برای من حکم یه ولیعهد برای یه شاهو داره.

ذهن سورن به سمت پیامی رفت که همین چند لحظه پیش دریافت کرده بود.

«انجام شد!»

و این یعنی جلالی آن دختر را پیدا کرده و حالا منتظر دستور دیگری هستند.

به جای گزارش این چیزها، فقط گفت:

- آره همه چیز اوکیه!

برای لحظه‌ای ایستادند مقابل یکدیگر و سورن بی‌آنکه پلکی بزند...

- هر زمان اکه کسی هم خامی کنه... اگه به دردمون بخوره می‌پزیمش اگه هم نه که می‌سوزونیمش!

افتخار توی نگاه پدرش آمد و یک صدای خوشحال گفت:

- نکنه می‌خواستید منو جا بذارید؟

صدای اشکان بود...

صمیمی ترین دوست جناب ولیعهد!

سورن به سمتش برگشت اول مشت‌هایشان را بهم کوبیدند و لحظه‌ای یکدیگر را در آغوش کشیدند.

منوچهرخان با خستگی جلوتر از آن‌ها به راه افتاده بود.

اشکان گفت:

- بابات مدام می‌گفت سورن از پس کارها بر میاد و نگران نیست. خیلی بهت اعتماد داره!

- حق داره!

دوستش به اعتماد به نفسش خندید. راننده خصوصی در ماشین را برای منوچهرخان باز کرد و همان لحظه صدای موبایل سورن نشان از یک پیام تازه داد.

«همیشگی!»

حالا اشکان هم داشت سوار می‌شد.

- من باید برم ولی به سوغاتی‌ها می‌رسم!

پدرش به نشانه خداحافظی برایش سری تکان داد و شیشه دودی کناری‌اش را بالا کشید.

چند لحظه‌ای به دور شدنشان نگاه کرد.

بعد خودش هم به سمت ویلا راند.

مردان کت و شلوار پوشیده همایونفر مثل همیشه توی ویلا پرسه می‌زدند.

مثل مور و ملخ همه جا بودند‌.

میان درختان سرو سر به آسمان کشیده‌ی توی حیاط... کنار استخر پشت ویلا... توی ایوان و کنار ستون‌های بلند... توی سالن‌ها و حتی آشپزخانه!

همه‌شان با دیدن سورن هر جایی که ایستاده بودند، دستانشان را به نشانه احترام در هم قفل می‌کردند.

قرص ماه مثل یک لکه‌ی طلایی توی آسمان می‌درخشید و جلالی با دیدن سورن پله‌های ایوان را پایین دوید.

- آقا خودِ خودشه! توی یه ایستگاه پیداش کردیم آخه وقتی داشتیم ردش رو می‌زدیم گفتن اون ساعت توی همون ایستگاه منتظر تاکسی می‌مونه که بره یه کلاس هنری! دختره از این...

سورن وسط سالن اصلی ایستاد و به پر حرفی‌های دستیارش اخمی کرد.

- کجاست؟

- توی سالن کتابخونه آقا!

بدون حرف به سمت کتابخانه رفت.

شق و رق توی درگاهی‌اش ایستاد و دستش را توی هوا تکانی داد تا به جلالی بفهماند دیگر به او نیازی نیست.

چهار مرد ورزیده و هیکلی توی آن سالن کلاسیک پرسه می‌زدند که با دیدنش توی یک خط صاف ایستادند.

مردمک‌هایش را به دنبال آن دختر گرداند...

چند تشکچه مخملی روی یک فرش ایرانی پخش و پلا بودند.

دختر کنار شومینه با دست و پایی بسته نشسته بود و پارچه سیاه روی چشم‌هایش تا نوک سرخ بینی‌اش می‌رسید.

از موهای آشفته و هرج و مرج وسایل سالن پیدا بود که درگیری زیادی را با این مردان پشت سر گذاشته است.

هر چهار مرد با اشاره سورن بیرون رفتند و بعد صدای بسته شدن در...

- بذارین برم...

لباس‌های مشکی دختر حسابی خاکی شده بودند.

سورن اخم ریزی کرد تا چهره او را توی کافه به یاد بیاورد... چیزی یادش نمی‌آمد.

دختر با صدایی آرام و خفه اشک می‌ریخت و سورن خطی صاف را شروع به قدم زدن کرد.

- حداقل بذارین برم دستشویی! کی هستید؟ چی ازم می‌خواید؟

از صدای گرفته و خش‌دار دختر معلوم بود که حسابی داد و قال به راه انداخته و حالا خسته شده بود.

سرش را کمی عقب برد و از زیر آن چشم‌بند، چشم دوخت به حرکت یک جفت کفش واکس خورده به روی فرش کرمی رنگ...

سورن یک پایش را روی میز چوبی تلفن نشاند و گوشی فلزی و طلایی را برداشت.

عدد یک را شماره گرفت و کمی بعد با صدای کلفتی دستور داد:

- شام بیار!

گوشی را سر جایش گذاشت و دست به سینه خیره دختر ماند.

موهای تیره‌اش از نم عرق و اشک به صورتش چسبیده بودند و لب‌های خشکش را مدام با زبانش تر می‌کرد.

- بذار برم دستشویی... لازم دارم؛ چرا نمی‌فهمی؟

بی‌تاب بود و زانوانش می‌لرزیدند... احتمالا دروغ نمی‌گفت.

سورن رفت به سمت درهای بلند و لمسه کاری.

آدم‌هایش آن طرف در منتظر دستوراتش ایستاده بودند

- می‌خواد بره دستشویی! راهنماییش کن تا اینجا رو به گند نکشیده.

مرد مقابلش تکیه‌اش را از دیوار برداشت.

- چشم قربان!

سورن درها را همان‌طور باز رها کرد و توی سالن برگشت.

خدمتکاری یک میز ترولی را به داخل هدایت کرد.

بوی پلو و ماهیچه خیلی سریع تمام فضا را پر کرد.

با چنگال تکه گوشتی را به دهان گذاشت و همان موقع دختر با اسلحه‌ای که پشت کمرش گرفته بودند، توی سالن برگشت.

سورن خیلی بی‌اهمیت غذا می‌خورد و او کنار شومینه در خودش جمع شد.

- خانواده‌ام حتما خیلی نگرانم شدن‌.. تو رو خدا بذار برم یا حداقل یکی بهم بگه چرا اینجام؟

- چیزایی دیدی که نباید می‌دیدی!

صدایش را تغییر می‌داد چون نمی‌خواست توی ذهن او بماند.

دختر با ناامیدی نچی کرد.

- از چی حرف می‌زنی؟

سورن با نگاهی خیره به او...

- امروز کجا بودی؟

- با دوستم رفتم باشگاه اسب سواری بعدشم هر کدوممون رفتیم خونه و بعدشم که...

شانه‌های دختر پایین افتادند.

معلوم بود که گرسنگی می‌کشد و صدای قاشق و چنگال یک نوع شکنجه بود...

- یعنی چی اصلا؟ چه خبره؟

سورن باز هم تکرار کرد:

- امروز کجا بودی؟

اشک پشت پلک‌های دختر را سوزاند. سرش درد گرفته بود.

گفت:

- تو رو خدا بگو چی می‌خوای بدونی که منم همون رو بگم! بخدا نمی‌فهمم چی ازم می‌خواید... دو ساعته اینجام اولش توی سکوت مطلق با چشم‌های بسته منو یه جور شکنجه دادید الانم یه جور دیگه... بگو چی می‌خوای تا من همون رو بگم!

سورن راضی شد و به نشانه‌اش سرش را بالا پایین کرد.

- بعد باشگاه سوارکاری دقیقا چی شد و کجا رفتی؟

- گفتم که! رفتم خونه..

- توی باشگاه چی شد؟

- هیچی! رفتم سوار اسب بشم ولی زمین خیس و گِلی بود منم تازه کار... واسه همین منصرف شُـ...

سورن هر بار فورا توی حرفش می‌پرید...

- بعد اینکه منصرف شدی چی‌کار کردی؟

- با دوستم رفتیم توی کافه تریای باشگاه نِشَسـ...

- چی‌کار کردید اون‌جا؟

- دو تا نسکافه‌ی داغ...

- مورد مشکوکی ندیدی اون‌جا؟

- نه... آخه چی باید می‌دیـ...

- هر چیزی! هر چیزی که برات شک بر انگیز باشه!

دختر این بار سکوتی طولانی کرد...

دوباره کمی سرش را عقب برد تا از زیر آن پارچه سیاه چیزی ببیند و فریاد سورن توی اتاق پیچید.

- سرتو بنداز پایین!

چانه دختر به یقه‌اش چسبید... شانه‌هایش دوباره لرزیدند و فین فینی کرد.

- شما پلیس هستید؟

کمی مکث...

سورن فکر کرد اگر تاییدش کند شاید او بدون ترس همه چیز را اعتراف کند.

خیلی سرد گقت:

- اطلاعات!

دختر با بیچارگی نالید.

- دروغ میگی! یعنی یه مامور زن نداشتید منو واسه دستشویی راهنمایی کنه؟

و خیلی درمانده‌تر از قبل به گریه افتاد.

- چی از جونم می‌خوای؟ می‌خوام برم خونه!

- جواب سوالم رو درست درمون بده بعدش می‌گم تو رو برسونن همون جایی که بودی.

دختر میان گریه‌هایش گفت:

- خب لعنتی نمی‌دونم چی می‌خوای!

قاشق و چنگالش را لبه‌ی بشقاب چینی رها کرد و دستکش‌های چرمی‌اش را پوشید چون اصلا نمی‌خواست با او تماس مستقیمی داشته باشد.

دایره وار قدم برداشت و دختر سرش را به دنبال صدای قدم‌های او تکان می‌داد.

شانه‌هایش را از روی غریزه توی خودش جمع کرده بود و می‌لرزید...

صدای برخورد چلیک چلیک دندان‌هایش خیلی واضح به گوش سورن می‌رسید.

خیلی آرام و بی‌صدا زانویش را زمین زد و سرش را نزدیک دختر برد.

آنقدر بی‌صدا که می‌خواست غافلگیرش کند.

صورت زبرش را برای لحظه‌ای به گونه‌ی دختر زد و بعد جیغ ترسیده او توی گوشش...

- نزدیکم نیا!

از این همه نزدیکی فکری به ذهن دختر رسید که از هراس آن نفس زیر جناق سینه‌اش بند آمد.

نکند این مرد قصد تجاوز داشت؟

دختر خودش را عقب کشید و ناگهان موهای بلندش توی دستان سورن گرفتار و باز هم جیغ زد... سورن موهای بلند او را به دور دستش پیچاند و تن سستش را از فرش به روی پارکت کشاند...

- ولم کن مرتیکه آشغال...

سورن توی گوشش فریاد زد:

- اگه دروغ گفته باشی اینو بدون با بد کسی در افتادی!

- بخدا دروغ نگفتم!

عرق روی تن سورن نشست.

نکند این دختر واقعا وقتش را تلف کرده بود؟

موهایش را رها کرد و با پشت دست توی دهانش کوبید.

دختر جیغ خفه‌ای کشید‌.

حالا روی پارکت افتاده بود و قطره‌های خون از گوشه‌ی لبش روی زمین ریختند.

سورن خم شد به سمت او...

نوک انگشتش را روی گردن نمناکش کشید و کنار گوشش آهسته گفت:

- می‌خوای یه طور دیگه به حرفت بیارم؟

دختر خودش را عقب کشید.

دست‌هایش را پشت کمرش بسته بودند و تقلاهایش هیچ فایده‌ای نداشت.

- چرا نمی‌فهمی؟ میگم من نمیدونم منظورت چیه! توروخدا با من کاری نداشته باش... نزدیکم نیا!

خودش را گوشه‌ی دیوار چسباند.

زانوانش جفت یکدیگر چسبیده به سینه‌اش.

سورن دستانش را دو طرف پاهای او گذاشت و سرش را نزدیک برد...

بوی عطر سورن و عرق ترس دختر توی هم قاطی شد.

- می‌تونم همین‌جا بکشمت... یا اینکه می‌تونم بفرستمت بری؛ ولی... ولی تا آخر عمرت با ترس زندگی می‌کنی!

دختر پاهایش را خیلی محکم‌تر جفت کرد.

خیلی آهسته نالید...

- به من دست نزن... بذار برم!

از شدت اضطراب عوق زد و سورن کمی فاصله گرفت.

- من چرا؟ انقدر آدم اینجا هست که دلشون بخواد با تو بخوابن...

یک آن دختر هر چه دل آشوبه داشت را بالا آورد...

تمام محتوای معده‌اش میان خودش و سورن ریخت.

سورن با انزجار چشم بست...

- کثافت!

در را پشت سرش بست و فریاد زد:

- جلالی؟

جلالی مثل همیشه در عرض چند ثانیه‌ی کوتاه سروکله‌اش پیدا شد.

- این دختره اونی نیست که ما رو دیده! ردش کن بره!

فورا رفت تا خودش را به ماشینش برساند و به سوی خانه براند.

تمام طول مسیر فکر کرد باید تا پیش از آنکه پدرش از این موضوع بویی ببرد، آن آدم را پیدا می‌کرد.

آدم کم آوردن و باختن نبود.

چند لحظه طولانی توی پارکینگ خانه ماند و با چشمانی بسته سرش را به صندلی تکیه داد.

با ضربه دستی به شیشه کنارش چشم باز کرد و لبخند خواهرش را دید.

- پس چرا نمیای بالا؟ راستش منو مامان خیلی وقته متوجه‌ی اومدنت شدیم.

پیاده شد و هر دو به سمت پله‌ها رفتند.

- چقدر دیر اومدی. بابا گفت به کسی سوغاتی نمی‌ده تا تو هم باشی!

چشم‌های سیاه خواهرش درخشیدند.

شومیز خامه دوزی سفیدش عجیب به او می‌آمد‌.

- ستایش؟

- هوم؟

- خوشگل شدی!

لبخند خواهرش کش آمد.

- مرسی!

فیلتر ورودی را پشت سر گذاشتند و تهمینه به استقبالش آمد.

خوشحال بود چون پسرش بعد از مدت‌ها سروکله‌اش توی خانه پیدا شده بود.

- خوش اومدی مادر! داشتم به بابات می‌گفت این مدتی که این‌جا نبود تو چقدر خسته‌ی کار شدی!

جواب سورن به تمام شور و اشتیاق او، ففط یک سلام خسته بود!

رفت و در اتاقش را پشت سر خودش قفل کرد و لباس‌هایش را از تن بیرون کشید.

درست لحظه‌ای که دستانش را بر روی صورتش گذاشت اتاق به دور او چرخیدن گرفت!

اول آرام آرام اما هر چه که می‌گذشت سِیر این چرخش تندتر می‌شد.

تا جایی که احساس کرد دیگر نمی‌تواند تعادلش را حفظ کند و خودش را بر روی تخت خوابش رها کرد.

آدم‌هایی توی سرش می‌لولیدند و بی وقفه حرف می‌زدند...

آدم‌های وراج و حال بهم زن!

یکی با صدای بلند می‌خندید و دیگری می‌گریست...

زنی جیغ می‌کشید و مردی آن‌قدر کلماتش را فریاد می‌کشید که معلوم نبود چه بلغور می‌کند.

تنش را چرخاند و طاق باز شد این بار صداهای مزاحم واضح تر شدند...

یک صدای ظریف و دخترانه و بعد از آن مردی میانسال که هردو میان جملات یکدیگر می‌گفتند:

«تو رو خدا بذار برم یا حداقل یکی بهم بگه چرا اینجام»

«جوون‌ها خام و بی تجربه هستن»

قطرات عرق بر روی تنش نشستند و او می‌توانست خط سفید و محوی را میان چشمان خمار و نیمه بازش ببیند.

صدای خنده چند مرد توی سرش پخش شد و چنگ‌های او به سمت موهایش رفتند.

همهمه توی سرش کم کم نامفهوم شدند...

به پهلوی راست چرخید و تنش را مانند یک جنین در خود جمع کرد.

صدای ممتد سوت توی گوش‌هایش پیچید و به تمام آن مزاحمت‌ها ‌پایان داد و خواب بلاخره او را در بر گرفت.

میان خواب‌هایش کسی صدایش می‌زد و دستش را روی در می‌کوبید...

چشم باز کرد و با دیدن نور صبحگاهی توی اتاق، متوجه‌ی زمان شد.

- سورن؟ سورن؟

خواب نبود و واقعا کسی در اتاقش را می‌زد.

- اومدم! یه لحظه وایسا...

خیلی بی‌رمق در را باز کرد و خواهرش با دیدن تن برهنه‌ی او هینی کشید و رو برگرداند.

نگاهی به سر تا پای خودش انداخت و انگار تازه مغزش به کار افتاده بود که فقط یک لباس زیر کوچک به پا دارد.

تنش را پشت در پنهان کرد و پرسید:

- چیه اول صبحی؟

ستایش نگاهش نکرد و فقط پاکت سفیدی به سمتش گرفت.

- گذاشته بودن لای در خونه! اسم تو روش نوشته شده.

خیلی پیش نیامده بود نامه‌ای به دستش برسد.

آن را گرفت و در را بست.

پشت و روی پاکت غیر نام او چیز دیگری نوشته نشده بود. بازش کرد و چشم دوخت به یک دستخط ساده...

« حواست به پنجره‌ها باشه!»

حیرت زده به انعکاس تصویر خودش توی آینه نگاه کرد.

کاغذ را توی دستش مچاله کرد.

اگر دوربین‌های مداربسته باشگاه را برای آن لحظه از کار نیانداخته بودند؛ قطعا که مسئله به راحتی حل می‌شد!

وقتی همایونفرها شخصا دست به کار می‌شدند، نباید هیچ ردی به جا بماند... نه یک فیلم و نه چیز دیگر!

نمی‌خواست جنجال کند و پدرش موضوع را بفهمد.

پس خیلی خونسرد به طرف حمام رفت تا دوش صبحگاهی‌اش را بگیرد.

لباس‌هایش کف زمین ریخته بودند.

هر چند از این کار بدش می‌آمد چون ذهنش را به هم می‌ریخت.

ذهنی که بازی های خطرناکی را پیشنهاد می‌داد و شب‌ها پر از همهمه و کابوس می‌شد.

گاهی هم که ناشناس‌ها توی سرش می‌لولیدند و بی وقفه حرف می‌زدند‌.

یک ساعت بعد توی محل کارش بود و داشت پای تمام کاغذ‌های مقابلش امضا می‌زد.

جلالی آن طرف میز، درمورد تمام دستورات انجام شده؛ گزارشاتی می‌داد.

- نگران نباشید جناب ولیعهد! ده کیلو جنسِ درسته بود! الحق و الانصاف که خوب جونور‌هایی بودن؛ به گمونم بیشتر از اینا هم بتونن جاساز کنن.