رمان معصومیت از دست رفته | نسخه کامل به قلم فرگل حسینی

«فقط تحمل کن،این یه قانونه»

_چند روز دیگه آزادی،اون بیرون کی منتظرته؟

روی تخت جابه جا شد ودستش را زیر بالشتی که انگار از سنگ ساخته شده ‌ گذاشت .زن با طنازی گفت:

_معلومه دیگه صدبار بهتون گفتم نامزدم..

دستش را از زیر بالشت برداشت وسرش را در بالشت فرو کرد.انگار که بخواد تمام خودش را درون آن پارچه‌‌ی یک دست سفید رنگ پنهان کند.

_خوش به حالت اون بیرون یکی‌و داری منتظرت باشه،من که...

بدون اینکه زن را ببیند،غم نهفته‌ی درون صدایش را شنید و حتی با آن زن غریبه همذات‌پنداری کرد.

زن دستش را روی شانه‌ی فرد مقابلش گذاشت و چندبار کشید.

_نگران نباش همه چی درست میشه.

دلش میخواست از روی تخت پایین بپرد و یک تو دهنی نثار گوینده‌ی آن جمله‌ی کلیشه‌ای سراسر احمقانه وحال بهم زن ،کند.اما آن قدر ها هم حوصله نداشت.

_وای شمس اومد.

هر پنج زن دست پاچه از جا بلند شدند.در همان حین صدای گریه‌ای نوزادی در فضا پیچید.شمس که زن هیکلی وبیشتر مشابه با سوگلی ناصرالدین شاه بود با نوچه هایش وارد بند شد.یک نفر سمت راستش ایستاده بود ویک نفر سمت چپش ودو سه نفر هم با فاصله پشت سرش،ایستاده بودند.

سبزه رو بود وصورت گرد وتپلی داشت.البته با آن هیکل درشت همچین صورتی دور از انتظار نبود.موهای سیاه رنگش را که تازه رنگ زده بود فرق وسط باز کرده بود.واز بس بقیه‌ی زندانیان اورا سوگلی خطاب کرده بودند هوا برش داشته که بود که یک ملکه‌ست وروز به روز خودش را بیشتر شبیه زنان قاجار میکرد.سبیل هایش را اصلاح نمی‌کرد و ابروهایش هم پیوسته بود.ناگهان چشمش افتاد به زنی که روی تخت طبقه‌ی بالا خوابیده بود.چند تار سبیلش را به صورت نمایشی پیچ و تابی وداد ودست به کمر زد.

_این کیه که احترام بزرگ‌تر حالیش نیست ؟

یکی از زن ها جلوتر از همه گفت:

_تازه وارده،همین امروز آوردنش..از وقتی اومده خوابیده .حتی یک کلمه هم حرف نزده،اسمشم نمی دونیم چیه.

شمس با چشم و ابرو اشاره‌ی زد.

_خب بیارینش تا آشنا بشیم،به هر حال یه معرفی کوتاه لازمه.

دو زن که در سمت چپ و راستش ایستاده بودند به طرف تخت رفتندوبلافاصله زن را از روی تخت پایین کشیدند.روی دو زانو به زمین افتاد.کلافه بود وحوصله‌ی دنیا وآدم هایش را نداشت.با بی حوصلگی وچشم های خسته به زن نگاه کرد.

_میگن تازه واردی،بنابراین قوانین رو نمی دونی،پس باید قوانین رو بهت بگم چون که این وظیفه‌ی منه!

زن کلافه نفسش را بیرون فرستاد.چند نفر شانه های او را گرفته بودند و به زور وادارش کرده بودند ،زانو بزند.

_اسمت چیه؟

ابتدا به چشم های زن رو به رویش خیره شد.قصد نزاع نداشت و باید مدت حبسش را آرام وبی سرو صدا می گذراند.

_لیلام.

«اسمت لیلاست وزندگی هیچ وقت روی خوشی بهت نشون نداده،تا جایی که یادته فقط لحظه های کمی رو با خوشی دست و پنجه نرم کردی و اگه بخوای اون خوشی هارو جمع کنی حتی یک ماه کامل هم نمیشه. همیشه روی بد وزشتش رو دیدی وآدمای اطرافت بهت میگن که تو دیگه اون دختر معصوم نیستی،شاید راست میگن!اگه معصوم مونده بودی الان توی زندان چیکار میکردی؟»

*یک سال و نیم قبل‌*

روی نیمکت پارک جنگلی نشسته بودند.عده‌ای با لباس ورزشی درحال دویدن با سرعت از جلویشان رد می شدند.اما تمام حواس آن ها جایی دیگری بود.

مرد خودش را روی نیمکت کشاند وکمی به دختر نزدیک تر شد.دختر که سرش را پایین انداخته بود لبخند محجوبی زد وبیشتر در خودش جمع شد.

_از کی فاصله میگیری؟از من که نامزدتم ها؟

چانه‌ای دختر را در دست چپش گرفت و دست دیگرش را روی نیمکت آهنی پشت کمر دختر گذاشت.

_منو ببین لیلام.

لیلا نگاهش را بالا کشید،توی مردمک مرد روبه رو خودش را دید.

_قربون اون حُجب وحیات برم من.

چانه‌اش را رها کرد وبعد انگار یاد چیزی افتاده باشد،با هیجان وذوق مضاعفی شروع به حرف زدن کرد:

_راستی دیشب گُل زدم اونم چه گُلی.شادی گلم انگشت حلقه‌م و نشون دادم.البته دوربینی نبود که این لحظه رو ثبت کنه وگرنه تو می دیدی که چقدر هر ثانیه وهر جا به یادتم.

لیلا لبخند محجوبش را تکرار کرد.چند ماهی بود که با ماهیر کامران که سودای فوتبالیست بزرگی شدن ،را در سرش داشت به طور کاملا سُنتی، نامزد شده بودند. البته که همین چند ماه هم دلش را دو دستی تقدیمش کرده بود.

_یه روز اون قدر فوتبالیست معروفی میشم که همه جا عکسم‌و ببینی،دعوت میشم تیم ملی،ودیگه همه‌ی بازیام‌و از تلویزیون پخش میکنن،این قدر گل میزنم و آقای گل میشم،همشونم تقدیم میکنم به تو،عزیزکم.

لیلا گردنش را کج کرد و دختر وپسری که دست در دست هم قدم می زدند،نگاه کرد.

_میشی،مطمئنم میشی.

ماهیر لب هایش را به قصد بوسیدن جلو آورد اما لیلا با عقب کشیدن مانع او شد.همین که قیافه ناراحت ودلخور او را دید گفت:

_مامانم گفته خط قرمز داشته باشیم.

دست لیلا را که روی ران پایش بود گرفت.وانگشت هایش را درون انگشت های او فرو برد.

_حالا فوقش یه بوسه‌ست.این مادر زن ما هم عقده های دوران نامزدیش را روی ما پیاده می‌کنه.

لیلا به دست هایشان نگاه کرد و پروانه ها درون قلبش به پرواز در آمدند.

_آخه میگه همه چی باشه برای بعد عقدتون.

بیشتر خودش را به لیلا چسپاند و عمیق نفس کشید،انگار که بخواهد بوی اورا برای روزهای مبادا در اعماق روحش نگه دارد.

_به من که باشه همین الان می برمت محضر عقدت میکنم تموم شه این شکنجه.

لیلا هم که از این وضعیت ناراضی نبود،اما کمی معذب بود به طرف او چرخید.

_یعنی من مسبب شکنجه‌شدنتم؟

ماهیر بی طاقت تر از همیشه وقتی لیلا واین لحن مظلومانه‌ش را دید برخلاف خواسته‌‌اش لب هایش را به گونه‌ای او چسپاند وپلک هایش را روی هم گذاشت.چیزی درون قلب لیلا فرو ریخت وضربان قلبش بالا رفت.

بالاخره با رضایت خاطر، خودش را عقب کشید.

_من تو رو میخورم آخر،میزارمت لای نون لواش وقشنگ میخورمت،فهمیدی؟این قدر که معصومی دلم نمیاد اذیتت کنم وبه چیزی مجبورت کنم.

ناگهان لیلا مثل برق زده ها از جا پرید وسبدی که کنارش بود را روی بالا گرفت.

_اینارو پاک یادم رفته بود،وای سرد شدن.چقدر من گیج وخنگم.

ماهیر سبدی که از آن عطر غذای خانگی حس میشد را از لیلا گرفت.

_حالا مگه چی شده؟اجازه نمیدم به زنم این قدر توهین کنی!منم باشم وقتی که یارم کنارم باشه چیزای بی اهمیت رو یادم می‌ره.

از جا بلند شد ودست لیلا را گرفت و پشت سر خودش کشاند.

_بیا بریم روی چمنا بشینم،کیفش بیشتره

روی چمن ها روبه روی هم چهار زانو نشستند.لیلا وسایلی که آماده کرده بود را آرام از سبد بیرون می کشید و ماهیر طوری اورا نگاه میکرد که انگار به یک اثر هنری خیره شده.سفره‌ی یک بار مصرف را روی چمن ها پهن کرد ویک بشقاب چینی که گوشه‌اش چین داشت وسطش طرح گل یاس بود جلوی حامد گذاشت.

_من از شهرستان بکوب نیومدم که اینجا بشینم روبه روی معشوقه‌م تنهایی غذا بخورم، بیا این جا بشین.

لیلا با تردیدی نمایان در صورتش دور و اطراف را نگاه کرد.

_نگران نباش مادرت این اطراف دوربین کار نگذاشته که مارو ببینه،دِ یالا بیا.

لیلا خودش را کمی آن طرف تر کشید.ماهیر یک کش سفید رنگ از جیب شلوار جین آبی رنگش بیرون کشید و موهای لخت یک دست مشکی رنگش را بالا فرستاد.لیلا با دقت به او نگاه میکرد و برای تمام حرکاتش در دلش قند ها آب میشد.با دو انگشت ابرو های پر پُشتش را مرتب کرد ودستی به ته ریشش که یک ساعت پیش اصلاحش کرده بود کشید،همین که نگاه لیلا را روی خودش دید لبخند دندان نمایی زد ودو دندان نیشش که بزرگ تر از بقیه دندان هایش بودند، نمایان شدند. با دو انگشت گونه‌ای لیلا را گرفت و به طرف خودش کشید.

_داشتی من‌و دید میزدی؟

لیلا سرش را پایین انداخت،احساس کرد گونه‌هایش در حال گُر گرفتند.یا شاید هم این جریان قوی یک طوفان است که از توی قلبش شروع شده و به گونه هایش رسیده.

_الان خجالت کشیدی؟خب چه اشکالی داره شوهرت رو دید بزنی،حتی باید مثل ندید بدیدا نگام کنی،همون طوری که من مثل دختر ندیده ها باهات رفتار میکنم.

لیلا دست هایش را روی گونه هایش گذاشت ونفس عمیقی کشید.ماهیر آرنجش را روی ران پای لیلا گذاشت و کامل به او تکیه کرد.

_صبر کن یه قرارداد ببندم یه خونه زندگی واست بسازم که مامانت دو دستی تورو تقدیمم کنه.تو زن خونه‌م بشی من هر روز این چشمای خوشگلت که مثل جنگله رو تماشا کنم.

لیلا بشقاب را برداشت و درب ظرف کوچکی که در آن زرشک پلو بود را باز کرد.

_تو واقعی هستی دختر؟

لیلا محتوای ظرف را توی بشقاب خالی کرد.وران مرغ را گوشه‌ی آن گذاشت.

_هم دسپختت عالیه،هم خوشگلی،هم معصومی..همه چیز تمومی.من تا چند وقت پیش فکرشم نمی کردم همچین دختری وجود داشته باشه،اصلا نسل این دخترای آفتاب مهتاب ندیده رو میگفتن منقرض شده.همه یه طور قاطع میگفتن نه همچین دخترای تو قصه هان..

بعد صدایش را بالاتر برد ورو به آسمان گفت.

_آهای ایهالناس وجود داره،دختر آفتاب مهتاب ندیده الان کنار من نشسته وقراره تا چند وقت دیگه خانوم‌خونه‌م بشه.

لیلا همین که دید مردمی که در آنجا بودند به آن ها نگاه می کردند،دستش را بالا برد وروی لب های ماهیر گذاشت.

_تو رو خدا بس کن همه دارن نگامون میکنن.

او هم از موقعیت سو استفاده کرد وانگشت هایش را بوسید.لیلا سریع دستش را عقب کشید.

دست پاچه سالاد وترشی که در ظرف های کوچک سربسته گذاشته بود را بیرون آورد.

_داداش به پای هم پیر شید،خیلی بهم میآید.اما بازم به نظرم زیاد به جنس اینا اعتماد نکن.ما اعتماد کردیم چوبشم خوردیم یه جوری هم خوردیم که الان کمرمون راست نمیشه،من‌و فقط به چندرغاز بیشتر فروخت وبا یه با یکی رو هم ریخت که اندازه‌ی تف نمی ارزید .

لیلا درب ظرف هارا باز کرد وبعد نیم نگاهی به پسر جوانی که قیافه‌ش داد میزد خمار است،انداخت.

_برو بابا لیلای من‌و با اون هول‌وهرزه های دورتون مقایسه نکنید.

بعد فوری سرش را برگرداند و دوباره مشغول شد.

_اینا نمیدونن،تو رو نمیشناسن که خوشگلم.نمیدونن من اولین پسریم که تو زندگیت اومدم.اینا حُجب وحیای تو رو ندیدن که.بعضی وقتا اینقدر مغرور میشم که من اولین مرد زندگیتم که بوسیدمت،اولین نفریم که دستت رو گرفتم،اولین نفری که باهات هم قدم شده..و و و..

لیلا چند ثانیه به مردمک چشم های او خیره شد.ماهیر تیکه موهای پیچ در پیچ فِر او را که توی صورتش افتاده بود را دور انگشت اشاره‌ش پیچید.

_حتی موهاتم‌خاصه،فقط پنج درصد از مردم دنیا موهاشون فره.لیلام تو همه چیت خاصه.

سرش را پایین انداخت.موج های پی در پی درون قلبش بهم کوبیده می شدند و سرمست از حرف های ماهیر که شبیه به شراب صد ساله بود،شده بود.

_غذامون رو بخوریم؟

ماهیر تیکه موی اورا پشت گوشش انداخت:

_بخوریم عزیزکم.

یک قاشق از غذا درون دهنش گذاشت.

_من کنار تو باشم که دیگه مزه‌ی هیچ چیزو حس نمیکنم،فقط دلم میخواد تو رو بخورم.

کلید را درون قفل چرخاند ،درب باز شد.وارد خانه شد وباآرام ترین شکل ممکن درب را بست،مراقب بود که مادرش متوجه آمدنش به خانه نشود.توی سالن کمی مکث کرد.به سمت آشپزخانه که در سمت راستش بود رفت.ظروف خالی را روی سنگ اوپن قرارداد.کیف چرم مشکی رنگش را هم کنار همان وسایل قرار داد.روی نوک انگشتان پایش راه می رفت.مطمئن بود که در این ساعت مادرش خوابیده !

خودش را وسط آشپزخانه رها کرد.کابینت های تازه رنگ شده کف آشپزخانه بودند.مقابل یخچال ایستاد وآن را باز کرد .تا کمر درون یخچال خم شد ،دانه‌ای انگور از سبد توری صورتی رنگ برداشت و در دهانش گذاشت.بعد بطری شیشه‌ای را از بالاترین قفسه پایین آورد.لبه‌ی آن را به دهانش نزدیک کرد وجرعه‌ی آب نوشید.

_تا این ساعت کجا بودی؟

با شنیدن صدای عصبانی مادرش آب توی گلویش گیر کرد و به سرفه افتاد.حتی مقداری آب هم روی سر و صورتش ریخت.می ترسید!بیشتر از هر چیزی در دنیا از عصبانیت مادرش می ترسید.

به عقب چرخید.مادرش خشمگین دست های پر النگویش را به کمر زده بود توی درگاه آشپزخانه ایستاده بود.صورت سفیدش کاملا قرمز شده بود و ابروهای هاشور خورده‌اش بهم گره خورده بودند.طوری که انگار با دندان هم باز نمی شدند!

_من یا جای خاصی نبودم...

بریده بریده حرف میزد.وبطری هنوز میان دستانش بود.

_به خدا راست میگم فقط رفتیم پارک کاری نکردیم که..

صورتش رنگ باخته بود.وهمین حرف های شک بر انگیز ملک نسا را بیشتر بهم ریخت.

_اگه کاری نکردین چرا رنگت مثل گچ دیوار شده؟

به سمت او هجوم آورد وبازویش را گرفت.

_من بهت نگفتم که مبادا خط قرمز هارو دور بزنی..فکر کردی من نمی فهمم..

انگشتش را چنان تهدید وار توی صورت لیلا تکان میداد که انگار جرم نابخشودنی مثل قتل انجام داده!

او را دنبال خودش کشاند.بطری از دست لیلا رها شد وروی زمین افتاد.همزمان هم صدای شکستن بطری هم جاری شدن آب روی سرامیک ها بلند شد.لیلا زیر چشمی بطری شکسته شده را نگاه کرد و البته آن را به عاقبت خود تشبیه کرد.

ملک نسا اورا کِشان کِشان درون حمام انداخت.در همان حین صدای پیام از گوشی‌اش که روی اوپن درون کیفش بود به گوش رسید.

_همین جا بشین تا بیام فکر اینکه بری تو اتاقت یا هرجای دیگه...

صدای پیام دیگری مانع ادامه‌ی حرف هایش شد.

_ببینم این شازده‌ی احمق تو چه کاری داره که ...

زیپ کیف را باز کرد گوشی را بیرون کشید.قفل بود برای همین نمی توانست پیام را بخواند.

_حالا دیگه واسه من گوشی قفل می‌کنی...

چندبار دستش را همین طور بیهوده روی الگو کشید.صدای جیرنگ جیرنگ النگوهاش توی فضا پیچید.

پُر شتاب به سمت حمام رفت.درب را بدون فوت وقت باز کرد .لیلا یه گوشه کِز کرده بود توی خودش جمع شده بود.

_باز کن این ماسماسک‌و ببینم چه زری زده..

هق‌هق کرد.

_مامان بخدا کاری نکردیم...

_دهنت‌و ببند و فقط بازش کن.

درب حمام را محکم بست.صدای النگوهایش با صدای بستن درب قاطی شد.گوشی را مقابل صورت لیلا گرفت.واو خوب می دانست که نمی تواند در مقابل مادرش بایستد و مقاومتی بکند.بنابراین بدون کشتن وقت گوشی را باز کرد.

ملک نسا به دیوار تکیه زد.موهای شرابی رنگش را پُشت گوش فرستاد وبعد پیام هارا باز کرد.

لیلا کنار اسم ماهیر یک قلب سفید رنگ هم گذاشته بود و همین باعث پوزخندش شد

_وای عزیزم چقدر امروز کنارت خوش گذشت...

پیام هارا بلند بلند می خواند.

_کاش برای همیشه پیشم بودی،نمی دونی دوری ازت..

با حرص لب زیرینش را گاز گرفت وگوشی را در یقه لباسش جا داد.بعد شیر دوش را باز کرد

_باید غُسل بدیم...

لیلا در تمام مدت خودش را سفت به دیوار چسپانده بود،انگار که بخواهد به دیوار پناه ببرد.

_مامان میگم کاری نکردیم..

_کاری نکردید پس این همه مدت داشتید دعا می خوندید باهم...

_مامان دارم میگم هیچ کاری نکردیم چرا نمی فهمی..بعدشم ما نامزدیم قراره باهم ازدواج کنیم از چی می ترسی...

ملک نسا خم شد و توی صورت لیلا گفت:

_شاید به هر دلیلی نشد ،بهم خورد!از آینده که خبر نداری.

لیلا با نگرانی پرسید:

_بابا چیزی گفته؟گفته میخواد نامزدیمون رو بهم بزنه؟

ملک نسا دستش را توی هوا تکان داد پر حرص گفت:

_من چی میگم تو چی میگی..اون بابات که خیلی با شازده‌ی احمقت حال می‌کنه...دیشب یه خواب بد دیدم...بلندشو برو اتاقت فردا صبح باید بریم جایی.

لیلا نفس راحتی کشید واز جا بلند شد.آزادی هم سن و سال هایش را نداشت.بابت چیزهای کوچک وبی اهمیت به مادرش حساب پس می داد.دلیل این همه سخت گیری بیهوده را نمی دانست در حالی که به اصرار مادرش با ماهیر نامزد شده بود.

درب حمام را باز کرد و همان جا ایستاد.

ـ میشه گوشیم رو ...

ملک نسا حتی نگذاشت حرفش تمام شود.

_ نمیشه تا فردا از داشتن گوشی محرومی.

لیلا خودش را درون اتاق انداخت.دکمه های مانتویش را باز کرد وآن را گوشه‌ای انداخت.اتاقش تقریبا کوچک بود اما برای یک نفر خیلی هم خوب وبزرگ محسوب میشد!تختش چسپیده به دیوار و کنار پنجره بود.پنجره‌ای که رو به خیابان اصلی باز میشد.یک کمد دیواری کِرم رنگ ویک میز آرایش به همین رنگ داشت.خودش را مقابل آینه‌ی قدی برانداز کرد.دستی به گونه‌اش کشید وشیرینی‌بوسه‌ی ماهیر را به خاطر آورد.لبخندی روی لبش نشست.همیشه همین بود ،ماهیر در این دنیا دلیل لبخند‌هایش بود.آخرین لباسی که به تن داشت را هم روی زمین انداخت وبعد درب کمد را باز کرد.یک تیشرت خاکستری ویک شلوار راحتی با گُل های رنگارنگ بر تن زد.خودش را روی تخت انداخت.دست هایش را زیر سرش گذاشت وبابت محروم بودنش از تلفن حرص میخورد.

****

ملک نسا بعد از چک کردن قابلمه‌غذایش گاز را خاموش کرد.در همان حین صدای زنگ خوردن تلفن خانه باعث شد با سرعت خودش را به سالن برساند.روی مبل نشست وتلفن را کنار گوشش گذاشت وبا صدای رسایی گفت:

_الو بفرمایید.

صدایی نازک زنی از پشت تلفن به گوشش رسید.

_الو من نسرینم ملک‌خانوم..گفته بودی اگه موردی بود بهت زنگ بزنم..

ملک نسا آهایی گفت ولبخند بود که روی صورتش جا خوش کرد.

_آره عزیزم ...خوبی چه خبر؟

_ممنون خوبم.فقط خواستم بگم یه مورد خیلی خوب برات پیدا کردم.دیگه هیچ وقت همچین فرصتی نسیب دخترت نمیشه،مطمئن باش.

با باز شدن درب ودیدن شوهرش که داشت کُتش را از تنش خارج میکرد،صدایش را تا آرام ترین حد ممکن پایین آورد.

_دستت درد نکنه ،میشه من بعداً بهت زنگ میزنم...

_اما تو که نمی‌خوای همچین فرصتی رو از دست بدی...

شوهرش با کنجکاوی به او نگاه میکرد. دستش را جلوی دهانش گرفت وگفت:

_معلومه که نه..ولی فعلا کار دارم بعداً باهم حرف می زنیم خب؟..فعلا خداحافظ .

بدون اینکه مهلتی برای خداحافظی به فرد پشت خط بدهد،تلفن را سرجایش گذاشت و از جا بلند شد.

_سلام خوش اومدی؟

مرد ابرویی بالا انداخت وبا کنجکاوی پرسید:

_کی بود؟ثریا خانوم بود؟

ملک نسا کف دست هایش را به پشت لباسش کشید ولبخند تصنعی زد.

_خیرباشه،ثریا خانوم چرا باید زنگ بزنه..

مرد کُتش را روی دستش انداخت وکیف سامسونت‌مشکی رنگش را روی یکی از مبل های قهوه‌ای رنگ قرار داد.

_برای اینکه تکلیف این دخترو رو مشخص کنن دیگه.قرار مدار ازدواج بزارن برن سر خونه زندگیشون...

ملک نسا پر حرص نفسی گرفت وکمی جلوتر رفت.مقابل شوهرش ایستاد وکُت را از او گرفت.

_آخه مصطفی جان این حرفه تو میزنی؟ اینا هنوز درست هم‌و نمی شناسن...

مصطفی توگلویی خندید وبعد به سمت آشپزخانه رفت.چشمش که به کابینت های روی زمین خورد با صدای بلندی گفت:

_این پسر طوبی خانوم هنوز نیومده واسه نصب اینا؟

ملک نسا هم در حالی که دستش روی دستگیره اتاقشان بود این را شنید .دستگیره را پایین کشید،درب باز شد با صدایی بلندی گفت:

_نه ،البته فکر نکنم به این زودی بیاد..باید به فکر یکی دیگه باشیم..

مصطفی درب قابلمه را باز کرد وکمی بو کشید.ماکارونی های توی قابلمه انگار روح او را به بازی گرفته بودند،بس که خوش رنگ و خوش عطر بو بودند.

_چرا مگه چیشده؟

جوابی که نشنید با دست کمی ماکارونی از قابلمه برداشت ودرون دهانش گذاشت.همین که به عقب چرخید ملک نسا را دید که دست هایش را چلپیا روی سینه اش گذاشته بود و او را تماشا میکرد.

_چون دخترش مریض شده وچند روزی بیمارستان می مونن...

_یه نفر دیگه رو پیدا میکنم..فکر کنم احمد آقا بابای ماهیر بتونه حلش کنه.

این روزها شنیدن نام هریکی از اعضای خانواده‌‌ی ماهیر برای ملک نسا چیز خوبی نبود.

_بابا مصطفی ول کن اونارو..

_یه نفرو دیگه رو پیدا کن که هیچ ربطی به اونا نداشته باشه.

مصطفی شانه‌ای بالا انداخت.

_چون خانواده‌ای دختریم زشته ما قرار عقد و عروسی تعین کنیم ؟باز میگم تو یه جوری پیش ثریا خانوم حرف‌و...

نگذاشت که جمله‌ی شوهرش کامل شود.به سمت او هجوم آورد و درب قابلمه را از دستش بیرون کشید.

_ده بار گفتم به غذا ناخونک نزن..

درب قابلمه را محکم روی آن قرار داد.مصطفی با تعجب دست هایش را توی هوا تکان داد.آثار خستگی توی چهره‌ش موج میزد.

_مشکلت چیه زن؟

ابرو های پر پُشتش را بهم نزدیک کرد .

_یه حالی داری...نمی دونم انگار..

در همان حین صدای لیلا بیرون از آشپزخانه به گوششان رسید.

_بابا مامان چه خبره؟

ملک نسا خودش را به مصطفی نزدیک تر کرد وبا تُن صدای پایینی گفت.

_مصطفی مبادا جلوی این دختر از عقد و عروسی چیزی بگی..همین طور هواییش می‌کنی.

انگشتش را بالا آورد.حواسش نبود اما لحن وآن انگشتش که مقابل صورت شوهرش بالا وپایین میشد کاملا تهدید آمیز به نظر می آمد.

_هنوز وقتش نرسیده،ما کاملا این خانواده رو نمی شناسیم یه دونه دختر که بیشتر نداریم این همه عجله رو نمی فهمم من..

لیلا وارد آشپزخانه شد.

_صداتون خیلی بلند بود...

ملک نسا خودش را عقب کشید.

_چیزی نیست که به تو مربوط باشه.یه بحث بین خودمون..بشقاب ها رو ببر سر میز تا شام‌و بکشم..

لیلا به سمت جلو حرکت کرد.وملک نسا با انگشت بشقاب هایی که روی اوپن قرار داشتند را به او نشان داد.بشقاب هارا آرام برداشت وبا نیم نگاهی کنجکاوانه به پدر و مادرش از آشپزخانه خارج شد.

_تو چی میگی ملک؟ من در واقع دلیل این همه مخالفتت رو برای عقب انداختن عروسی نمی فهمم...میگی خانواده‌اش رو نمی شناسیم؟دیگه آشناتر از اینایی که ده ساله همسایه مونن؟

ملک نسا پر حرص موهایش را بالا فرستاد.

_چه همسایه‌ایی؟دو کوچه پایین تر از ما میشینن.

_من نمی فهممت کسی که با اصرار این وصلحت رو جور کرد خودت بودی،رفتی اومدی هی کنار گوش من خوندی اله بله..چه میدونم پسر خوب وسر به زیر وسالمیه..ورزشکاره آینده داره..

_مامان چیزی شده به من نمیگین؟

ملک نسا پر اضطراب به سمت لیلا چرخید.

_گوش وایمستی؟داریم حرف خصوصی می‌زنیم مثلا...

_اصلا هم حرف خصوصی نیست و کاملا...

ملک نسا چشم غره ای به شوهرش رفت و مانع از ادامه حرف او شد.همه جا را که سکوت فرا گرفت،گفت:

_برو بشین سر سفره،ما الان میایم..

لیلا با تردید از آشپزخانه خارج شد.از رفتن او که مطمئن شدند دوباره بحثشان را از سر گرفتند.

_آره من گفتم،اما الان شک به دلم افتاده که نکنه آینده‌ی دخترم‌و تباه کرده باشم.تو هم که سرنوشت زنای خاندان مارو خوب میدونی؟

_بس کن ملک نسا اینا همه خرافاته..

دستش را بالا آورد.

_بهتره همین جا تمومش کنیم ولطفا چیزی به دخترمون نگو.بریم شاممون رو بخوریم،مثل اینکه حسابی گشنته و برای همین یکم بهم ریخته ایی.

مصطفی علامت زیپی روی دهانش کشید.

_من دیگه حرفی نمیزنم،هرچی خیره اتفاق بیفته.

_آفرین برو دست وصورتتم بشور ،بیا سر میز.

****

_پسر اون آچارو به من بده؟

ماهیر‌ صدای پدرش را نشنید.دائم پیام هایی که توی واتس اپ وتلگرام به لیلا داده بود را چک میکرد.اما دیده نشده بودند،آهی از سر کلافگی کشید.در همان حین پدرش به عقب چرخید ودست هایش که آغشته به رنگ سیاه شده بودند را کمی پاک کرد.بعد همان دستمال را پرت کرد توی صورت ماهیر.

ماهیر مثل برق زده ها دستمال آغشته به روغن موتور را از روی صورتش برداشت.

_بابا داری چیکار میکنی؟

پیشانی عرق کرده‌اش را پاک کرد ودستی به کف کله‌اش کشید،بیشتر موهایش ریخته شدند ومی توانست پوست سرش لمس کند.

_ در اصل این سوال منه،داری چیکار میکنی؟

زیپ لباس فرمش را پایین تر کشید.خستگی از سر وکولش بالا و پایین می رفت.

_حالا همین امروز که هستی آوردمت ور دستم یکم کمک حالم باشی..

ماهیر از جا بلند شد.به ساعتش که عدد ده را نشان میداد نگاه کرد.

_معذرت میخوام فکرم یکم درگیره،چیکار باید بکنم؟

پدرش و کنجکاوانه پرسید:

_فکرت درگیر چیه؟

بدون مکث گفت:

_لیلا،جوابم‌ونمیده...

دستش را چند بار توی هوا تکان داد به ماهیر نزدیک تر شد.چند ماشین در اطرافش پارک شده بودند وصاحب هایشان چشم انتظار تعمیرشان بودند،فکر کرد جوانی چقدر خوب وبی دغدغه‌ست ودلش برای روزهای جوانی خودش تنگ شده.

_اوه پسر چقدر تو زن ذلیل از کار در اومدی!

ماهیر غُرید:

_بابا..

_بابا چی،مگه دروغ میگم؟مارو باش شب وروز سگ دو می زنیم برای یه لقمه نون بعد آقا فقط چون نامزدش جواب پیامش رو نداده حالش گرفته‌ست..خب از بس اون وامونده دستته هی زرت زرت پیام میدی،دختره هم خسته شده..خفش کردی یه خورده بهش مهلت بده،میگن دوری دوستی میاره...

ماهیر میان حرف پدرش پرید:

_اوف بابا خسته واینا چیزارو نگو،خدانکنه از من خسته بشه.

پدرش دست هایش را روی شانه های ماهیر گذاشت وسعی کرد او را آرام کند.

_بیخیال،قیافت رو اینجوری نکن پدرسوخته،یه چیزی همین جوری گفتم.از خداشم باشه پسر به این دسته گلی شوهرشه،چرا خسته بشه.

ماهیر لبخندی زد و پدرش او را در آغوش کشید.

_حالا بیا یه چایی بخوریم من یه فکرایی دارم.

ماهیر با هیجان پرسید:

_چه فکری؟

پدرش کامل از او جدا شد و مقابلش ایستاد.کمی با دست خودش را باد زد.

_امشب من وتو مادرت میریم خونشون.دخترو می گیریم تموم میشه می‌ره..

_یعنی چی،منظورتون نمی فهم.

با مُشت به شقیقه ‌ای او کوبید وگفت:

_خنگ خدا میگم میریم تکلیفتون رو روشن می کنیم دیگه،قرار عقد و عروسی تعین میکنم ..این عشق واقعا تو رو دیونه کرده،عقلت‌و کامل از بین برده.

ماهیر با چشم های گشاد شده به پدرش نگاه کرد.جریان شادی مثل برق از توی رگ هایش گذشت وبعد پدرش را محکم در آغوش کشید.

_جدی میگین؟خیلی ممنون بابا،چه فکر خوبیه.

_آره دیگه تا وقتی به کارت بیایم خوبیم وبغلمون می‌کنی.

بعد هردو باهم بلند بلند خندیدند.

پارت_8

****

ملک نسا دست لیلا را گرفت و پشت سر خودش کشید.

_مامان بازم اومدیم...

حرفش با باز شدن درب نصفه نیمه رها شد.زنی که موهای سفیدش را از دو طرف بافته وروی سینه اش انداخته بود با ابروهای باریک سفید ومژه های سفید وچشم های آبی رنگ که یکی از آن ها دائما در حال لرزش بود میان چهار چوب درب ایستاده بود،بفرماییدی گفت.

_ممنون نشاط جون...

زن نگاه سنگینش را چنان وزنه‌ای صد کیلویی روی صورت لیلا انداخت.یک تتو با دو شکل لوزی که درون آن سه نقطه قرار داشت، وسط پیشانی وتا نقطه‌ی شروع بینی‌اش، میان ابروهایش حک شده بود.

نگاهش را از لیلا گرفت واز میان درب کنار رفت.ملک نسا وارد خانه شد.لیلا اما همان جا ایستاده بود،سرجایش خُشکش زده بود.که دستش کشیده شد و مادرش او را به زور وارد خانه کرد و درب را پشت سرش بست.

زن جلوتر از همه میان آن راهرو تنگ که تابلو های عجیب و غریب نقاشی دعا و متون عربی به آن آویخته شده بود،راه افتاد.

_مامان چه نیازیه،برگردیم..

همیشه از این زن می ترسید!از این زن و پیشگویی هایش!تقریبا هر چیزی که می گفت به عینه اتفاق می افتاد.به درب بسته شده نگاه کرد.

_لیلا بیا دیگه...

قدم هایش آرام وپر از تردید بودند.هر چند ثانیه یک بار برمی گشت و به عقب نگاه میکرد.در همان حین صدایی برخورد شی با زمین آن هارا متوقف کرد.پاهای لیلا سُست شده بودند وقلبش درون حلقش میزد.

_چیزی نیست،فقط یه تابلو افتاده.

ملک نسا به روی خودش نیاورده بود اما او هم ترسیده بود! زن خم شد و لباس یک دست سفید رنگش روی زمین نشست.تابلو را بلند کرد ویک گوشه‌ای گذاشت.

_بعدا نصبش میکنم..

وارد یک سالن بزرگ شدند.یک سالن که در گوشه‌ای آن یک شومینه قرار داشت ،کنارش یک صندلی،تعداد زیادی کتاب های مختلف روی میز. مبل های یشمی رنگ ،پرده های خاکستری و پنجره های بلند!لیلا همیشه از این خانه خوف داشت ،از این خانه واز این زن زال!

_باید بریم زیر زمین..

زن جلوتر راه افتاد.

لیلا رو به مادرش گفت.

_اصلا فکر خوبی نیست،من توی اون زیرزمین لعنتی مخوف نمیام.بهتره همین جا تمومش کنیم.

زن تقریبا همه‌ی حرف های لیلا را به وضوح شنید.ایستاد وبعد به عقب برگشت.

_قرار نیست برات اتفاقی بیفته دختر جون.

پنجره ها باز بودند،باد تندی وزید و تمام پرده ها را به رقص در آورد،گربه‌ای سیاه رنگی خودش را درون اتاق کشاند.

_از گربه ها متنفرم...

انگار که گربه این حرف را شنیده باشد یا مفهومش را درک کرده باشد،زل زد به لیلا.ملک نسا بازویش را چنگ زد.

_بس کن دختر،این قدر جفتک ننداز.فوقش یه پیشگوییه ،کسی نمیخواد سرت‌ رو ببره وبزاره روی سینه‌ت.

_ولی مامان..

اجازه هر گونه مخالفتی را به او نداد.اما ناگهان نظر زن عوض شد.

_باشه همین جا می مونیم.برین اونجا بشیند.

هردوی آنها به مقصدی که زن با نوک انگشتانش نشان میداد،رفتند.ملک نسا روی فرش چهار زانو نشست. لیلا کنارش ایستاد.مچ دست لیلا را گرفت واو را پایین کشاند.

_چرا همش مخالفت الکی می‌کنی..اگه الان پیشگوییت درست در نیاد چی؟

_حالا انگار هرچی میگه درست...

با آمدن زن ؛ملک نسا نوک انگشتانش را مثل یک مهر سلطنتی روی لب های لیلا کوبید.زن شمع های کوچک را دایره شکل دور لیلا گذاشت.لیلا هیچ حرفی نزد،فقط میخواست این مراسم مضحک لعنتی تمام شود وبعد تلفن همراهش را از مادرش بگیرد و جواب پیام های ماهیر را بدهد.این شرط مادرش بود!

_رو به من بشین..

لیلا کمی چرخید ورو به روی زن نشست.زیر لب زمزمه وار گفت.

_این دیگه چه مسخره بازیه...

زن شال سفید رنگ را روی صورتش کشید.دو کاسه‌ی مسی پر از آب که گل های محمدی درون آن شناور بودن مقابل او قرار داشت.

_حتما بابت این رمال بازیا پول خوبی میگیره..

زن گوش های تیزی داشت.بنابراین هرچیزی که از دهان لیلا خارج میشد ،را می شنید.

یک تسبیح بزرگ که با هسته های خرما درست شده بود ومیشد گفت هزار دانه است را دور دستش پیچاند.کتابی را باز کرد که جلد چرم مشکی رنگ داشت وروی آن عبارت نامفهومی با خط نستعلیق حک شده بود.نوک انگشتانش را روی آب های درون کاسه کشاند.

باد می وزید وشمع ها یکی یکی خاموش می شدند.

_دست هات رو بیار جلو...

پروانه انگشت های لرزانش را جلو برد.زن دست های اورا محکم گرفت.روی هر انگشتش یک انگشتر قرار داشت،انگشتر های با اشکال عجیب و غریب.در کمال ناباوری دست های زن کاملا گرم بودند،مثل یک کوره.نوک انگشتان پروانه را با آب های درون کاسه آغشته کرد.

_سرنوشتش رو چطوری می بیند،نشاط بانو.

نشاط بانو یک اسم مستعار بود.هیچکس در این محله اسم واقعی این زن را نمی دانست.

پارت_9

_این رسما مثل یک جک بی مزه میمونه.

لیلا آرام و قرار نداشت.دست هایش هنوز اسیر دست زن بودند،همه‌ی شمع ها خاموش شده بودند.

زن کارت های را از درون کتاب بیرون کشید.کارت هارا برعکس روی زمین گذاشت.همه جا را سکوت فرا گرفته بود،لیلا نگاهش را چرخاند و گربه را دید که سرش را میان تنگ ماهی فرو برده و ماهی بیچاره را به دندان گرفته.

_داره ماهی رو میخوره..برو بگیریش.

زن باز هم حرفی نزد.کارت هارا برگرداند.

_اون گربه‌ی لعنتی..اون..

_سیاهی می بینم...

ملک نسا دست هایش را روی دهانش گذاشت.لیلا با کنجکاوی که نمی دانست از کجا نشأت گرفته با دقت به حرف های زن گوش سپرد.

_رنگ متعلق سرنوشتش سیاهه...قرار اتفاق هایی رو تجربه کنه که سنگین وسرسختن...

زن حرف میزد .لیلا شوکه شده بود.به خودش تشر زد که نباید به حرف های یک زن دیوانه‌ای رمال اهمیتی بدهد.به هرحال که او فقط و فقط دنبال پولش بود.

_این قدر تو تنگنا قرار می گیری که دائم پشت سر هم تصمیم های اشتباه می گیری.از خودت سوال می‌کنی چرا این اتفاق ها برای تو افتادن اما اینا سرنوشت توئن.دست وپا میزنی که تغیرشون بدی...

ملک نسا با اضطراب تمام حرف های زن را گوش میکرد.فکر کرد که سرنوشت شوم خودش مادرش،ومادربزرگش وتمام زن های خاندانش که با رنج دست و پنجه نرم کردند،گریبان گیر تنها فرزندش شده.

_باید چیکار کنیم..

در لحنش فقط نگرانی بود که موج زد.

_اون بستگی به خودش داره.باید تصمیم های درست بگیره ،راه درست رو پیدا کنه...

لیلا سر چرخاند.گربه تمام و کمال ماهی قرمز رنگ فربه را بلیعده بود و فقط تُنگ خالی پر از آب مانده بود و نه گربه‌ای درآنجا مانده بود نه ماهی.دیگر حرف های زن را نمی شنید اهمیتی نمی‌داد فقط بعضی کلمات به گوشش می خوردند.یعنی سرنوشتش بدتر از آن ماهی واژگون بخت بود.قطعا سرنوشت و پیشگویی کلمات بی خود واضافه‌ی فرهنگ لغت بودند.اصلا چه کسی می توانست سرنوشت را پیش بینی کند،تقریبا هیچ کس!

دوباره باد میان خانه وزید.صدای شکستن شی به گوش رسید.

_پاشو بریم لیلا...

لیلا از جا بلند شد.مادرش مقداری پول از کیفش بیرون کشید و توی دست های زن رمال قرار داد.زن هم یک شی کوچک چسپ کاری شده که از نگاه لیلا دور نماند توی مُشت ملک نسا قرار داد.

ملک نسا جلوتر راه افتاد ولیلا هم پشت سرش.

_یادت باشه اجازه ندی بقیه برات تصمیم بگیرن.به قلبت رجوع کن اون حتما راه درست رو بهت نشون میده.

لیلا ایستاد.ابن جمله‌ای کلیشه ای را در هزاران فیلم وسریال شنیده بود.حالا یک نفر اورا مخاطب قرار داده بود واین جمله را به خوردش می داد.از نظرش همه چیز احمقانه بود.

از خانه‌ی زن خارج شدند.پله هارا پایین رفتند.پای لیلا لیز خورد و سکندری رفت ،اما توانست تعادلش را حفظ کند.

_دست وپا چلفتی میدونی چیه..

_چی بهت داد؟

سوالی کاملا بی ربط به حرف مادرش!

_فضولیش به تو نیومده..

_دعا بود مگه نه؟واقعا به این مزخرفات باور داری؟

لیلا برگشت ویک بار دیگه ساختمان خانه را برانداز کرد.توی بالکن چند گلدان کاکتوس گذاشته بود .در لحظه چشمش به زن افتاد که آن هارا از پنجره تماشا میکرد.

_این زن واقعا یه تخته‌ش کمه..

نگاه گرفت دوباره راه افتاد.

_اما من این فکرو راجع به تو میکنم.چسپیدی به...

هوا رو به تاریکی می رفت.زنگ خوردن گوشی مانع ادامه‌ی حرف ملک نسا شد.وگرنه میخواست دوباره لیلا را با ماهیر سرزنش کرد ولیلا این را خوب می دانست.

از آن خانه که کاملا دور شدند.ملک نسا جلوتر راه می رفت وصدای بلندش که داشت از پشت خط طرز تهیه‌ی دلمه را به کسی آموزش میداد به گوش می رسید.

_سلام لیلا خوبی...

زن جوانی که تقریبا هم‌سن وسال لیلا بود اما برعکس او بچه‌ی بغل داشت کنارش ایستاد.لیلا به نشانه‌ای احترام با او دست داد.با انگشت گونه‌های بچه را نوازش کرد وکمی با او بازی کرد.

_خوبم مهلا جان...

زن موهای بلوندش را با یک دست از زیر روسری بیرون ریخت.

_خوب شدم..

لیلا به مسیری که مادرش بدون توجه به او طی میکرد، نگاه کرد.

_آره قشنگ شده..

_مرسی تازه رنگ کردم..

لیلا بازوی کوچک بچه را که یک سرهمی سبز رنگ به تن داشت گرفت.

_بد نیست واسه بچه..آخه شیر..

زن میان حرفش پرید:

_دو هفته‌س که از شیر گرفتمش..

موهای کوتاهش را به زور وبا کش های صورتی رنگ خرگوشی بسته بودند.لیلا بوسه‌ای نرمی روی لپ بچه کاشت.

_راستی تو قرار نیست ازدواج کنی؟بابا بسه دیگه دوران نامزد بازی و...

سرش را تکان داد.نوزاد را کاملا رها کرد و به زمین چشم دوخت.خودش هم از این دوران طولانی نامزدی به شدت خسته بود.

_شوهرم میگه این ماهیر بالاخره معروف میشه یعنی یه جوری مطمئن حرف میزنه که انگار خدائه..البته تقریبا همه مون توی این محله مطمئنیم که ماهیر مُزد زحمت ها وتلاشش رو می گیره...

لیلا با چشم هایش مثل کودکی مادرش را جستجو کرد،او را که ندید از زن مقابلش عذرخواهی کرد و بدو بدو دنبال مادرش دوید.

_مهلا یه روز میام پیشت،کلی حرف واینا می‌زنیم الان باید برم یه کاری دارم...

بدون خجالت تمام مسیر را دوید.مادرش را مقابل یک مغازه در حالی که داشت با یک پیرمرد سبزی فروش چانه میزد،دید.

خودش را با دو به او رساند.نفس نفس میزد.

_سلام...

پیرمرد با خوش رویی جواب سلام او را داد.

_وای مامان چقدر سریعی...

ملک نسا بدون اینکه جوابی به او بدهد تره ها وجعفری هارا درون دو پلاستیک جا داد.

_آقا محمد آخرش همون قدری که گفتم..

پیرمرد شانه بالا انداخت و ملک نسا یک اسکناس پنجاه تومنی از کیفش بیرون کشید.

_بفرمایید...

مرد پول را گرفت وروی چشم هایش گذاشت.

_خدا برکت بده..

ملک نسا سبزی هارا درآغوش لیلا چپاند.

_بیا بریم هنوز کلی خرید مونده واسه خونه باید انجام بدیم.

لیلا از پیرمرد خداحافظی کرد وبا مادرش هم قدم شد.

_میشه گوشیم‌و بدید؟

_گوشیت خونه‌ست .

دروغ می گفت و البته لیلا این را خب می دانست.

_میدونم دروغ میگی،اما دبه کردن اصلا کار خوبی نیست مامان خانوم.

_عجله کن،هوا داره تاریک میشه.

لیلا حرفی نزد.میدانست با سمج بودن نمی توانست کاری از پیش ببرد،به هر حال که شناخت زیادی از مادرش داشت.

«اگه همه چی خوب پیش رفت بترس،این یه قانونه»

****

_کاش یه گُلی چیزی می گرفتیم؟

ماهیر دستش را از پنجره‌ی ماشین بیرون انداخت.پدرش روی صندلی شاگرد نشسته بود و مادر و خواهرش ماهین صندلی عقب!

_گفتم این بچه رو یه امشب بسپر به شهرام..

ماهین در حالی که به صدای نفس های دختر یک ونیم ساله‌اش که روی سینه اش آرام خوابیده بود گوش میکرد،با لحن محزونی گفت:

_اون نمی تونه از خودشم نگه داری کنه!

ماهیر این بار صدایش را بالا تر برد وگفت:

_میگم نباید یه شیرینی یا گُلی یا چیزی می گرفتیم.

پدرش دستی به ریش پُر پشتش کشید.همیشه دلش میخواست موهای سرش اندازه ای ریش هایش باشند.

_آروم بگیر پسر،ما قبلا این پروسه‌‌ی طولانی و استرس زا رو طی کردم.خواستگاری که نمیریم.ولی آره یه شیرینی باید ببریم.زشته دست خالی بریم مگه نه خانوم؟

ثریا خودش را از میان صندلی ها عبور داد.وبعد یقه‌ای پیراهن چهارخانه شوهرش را مرتب کرد.

_آره احمد آقا حرف شما حُجته.

مشاهیر نگاهی به عقب انداخت وچشم وابرویی برای خواهرش ماهین تکان داد.

_ببین دارم بوی عشق رو استشمام میکنم.دارم خودم ولیلا رو تو پنجاه شصت سالگیمون می بینم.

حرف ماهین مثل یک پارازیت وسط احساسات مشاهیر بود.

_حالا میخوای زیاد با اطمینان حرف نزن.آدم از یه ثانیه بعدشم خبر نداره!

ماهیر برزخی به عقب چرخید:

_میشه نرینی وسط حال خوبم!بعدشم من میتونم با اطمینان حرف بزنم چون طرفم مطمئنه.

ماهین با صدای آرامی که فقط خودش بشنود و منجر به ادامه‌ی یک بحث احمقانه نشود؛ گفت:

_هر چیزی‌و جلو جلو ذوق کنی کنسله!

اما بر خلاف تصورش ماهیر این حرف را شنید.

_برای من کنسل نیست،اون مال خودمه.