رمان خواب زمستانی به قلم نگار حبیبی

ژانر : #دلهره_آور #رازآلود #ماورایی #معمایی

خلاصه :

دنا پسر جوانی است که پس از مخالفت با ازدواجی که عمه‌اش برایش در نظر گرفته، خانه و ماشینش را از دست می‌دهد. برای آن که به او ثابت کند می‌تواند در مسیری خارج از آن چه او تعیین کرده است، قدم بردارد، به کمک دوست صمیمی‌اش سیاوش، شغلی در خارج از شهر پیدا می‌کند. اما این فرصت تازه، خیلی زود به کابوس بدون بازگشتی از اتفاقات عجیب تبدیل می‌شود. حوادثی که دروازه‌ای از تاریکی را به زندگی‌اش می‌گشاید و او را وادار به جستجو درباره‌ی حقیقتی می‌کند که شاید سال‌ها پیش از تولد او آغاز شده است.

« گیج و سردرگم اخم کرد. کسی در مقابلش ایستاده بود. شاید هم به او پشت کرده بود و داشت راه می‌رفت. دقیق نمی‌دانست. اما از یک چیز اطمینان داشت. اینکه بر روی زمین دراز کشیده بود و داشت یخ می‌زد.» 

به نام خدا

سرش را به شیشه‌ی سرد ماشین تکیه داده بود و با بی‌حوصلگی، سر خوردن قطرات باران را تماشا می‌کرد. در آن سوی شیشه‌ی مه گرفته، آسمان شب سیاه رنگ بود و گه‌گداری نور چراغ‌های جاده، فضای تاریک ماشین را روشن می‌کرد.

وقتی ماشین با تکانی ناگهانی از روی یک دست‌انداز عبور کرد، با اخم سرش را از پنجره دور کرد و عصبانی، کلاه بافتنی‌اش را تا روی گوش‌هایش پایین کشید.

به عقب تکیه زد و چشمانش را بست.

سیاوش از پشت فرمان نگاه سریعی به او انداخت و لبخند کجی زد. نتوانست جلوی خودش را بگیرد و پرسید:

_ چیه؟ چرا کشتی‌هات بازم غرق شده؟

زمانی که جوابی نگرفت، لبخند پهن‌تری زد. همان‌طور که به مسیر پیش رویش خیره شده بود، ادامه داد:

_ وضعیتت اونقدرا بد نیست. منظورم اینه که.... هنوزم فرصت داری درستش کنی. من اگه جای تو بودم، پیشنهاد فروغ رو قبول می‌کردم. اونوقت.... الان کنار نامزد خوشگلم، توی یه هواپیما به مقصد کانادا، نشسته بودم. نه تو دویست‌و‌شش درب‌و‌داغون رفیقم، وسط ناکجاآباد!

نیم‌نگاهی به بدن تقریبا بی‌حرکت دِنا انداخت و گفت:

_ چرا به جای ضرب گرفتن رو صفحه موبایلت ازش یه استفاده بهتر نمی‌کنی؟ مثلا به فروغ زنگ بزنی و با یه غلط کردم همه چیز رو حل کنی؟

با شنیدن این حرف، پلک‌هایش را از هم باز کرد و در تاریکی ماشین، با اعتراض، به هیبت سیاه سیاوش که هر چند لحظه یک بار توسط نورهای گذران جاده روشن می‌شد، زل زد.

با صدای گرفته‌ای جواب داد:

_ تو نمی‌فهمی.

سیاوش نگاهش را از جاده نگرفت.

_ چی رو نمی‌فهمم؟ توضیح بده متوجه بشم. چون تا اونجایی که من می‌دونم، جنابعالی یه عمه میلیاردر داری که از بچگی بزرگت کرده. الانم حاضره دخترش رو بهت بده و بفرستت کانادا که تو این خراب‌شده نمونی. این چیش بده؟

دنا نفس عمیقی کشید. پلک‌های سنگینش را به آرامی باز و بسته کرد و دوباره به پنجره خیره شد. پس از چند دقیقه سکوت گفت:

_ کلی کار نیمه تموم دارم. نمی‌تونم همه چی رو ول کنم و... یه دفعه‌ای برم. به علاوه ....

_ به علاوه چی؟

نگاهش را از شیشه گرفت و دوستش را تماشا کرد. وقتی جوابی نداد، سیاوش برای چند لحظه سرش را به طرفش چرخاند و حالت جدی صورتش را از نظر گذراند. ابروهایش را بالا انداخت و پیش از اینکه دوباره به سمت جاده بچرخد، خنده‌ای کرد.

_ اوکی، این یکی رو می‌دونم فقط می‌خواستم مجبورت کنم یه دفعه دیگه تکرارش کنی!

دنا دهانش را کج کرد و ادایی درآورد.

_ هار هار هار، خیلی بامزه‌ای!

این بار سیاوش با صدای بلندی خندید.

_ خداییش لیاقت نداری. دختر به اون خوشگلی رو چه جوری دوست نداری؟

دنا دست‌هایش را بر روی سینه‌اش ضربدری جمع کرد و خواب‌آلود، دوباره چشمانش را بست.

_ اگه انقدر از باران خوشت میاد چرا خودت پیش قدم نمیشی؟

سیاوش آهی کشید.

_ فروغ هنوز فکر می‌کنه تقصیر منه که شازده‌اش تن به رفتن نمیده، اون وقت میاد بهم دختر بده؟ برا همین میگم بیا برو درستش کن. الان سایه‌ام رو هم با تیر می‌زنه!

دنا خسته از صحبت کردن، بیشتر در صندلی‌اش فرو رفت.

_ پس انقدر مزخرف نگو. تا زمانی که کارام رو انجام ندادم نمی‌تونم راجع به هیچی باهاش به توافق برسم....

امیدوار بود با این حرف سیاوش ساکت شود و او بتواند برای دقایقی دور از افکار نابسامانش استراحت کند. اما البته که دوستش دست بردار نبود.

_ خب این کارای مهمی که انقدر روشون اصرار داری چی هست؟ قراره آپولو هوا کنی؟

این سوال دوباره اخم را به چهره‌اش برگرداند. کلافه در جایش راست نشست و با عصبانیت به نیم رخ سیاوش زل زد.

سیاوش از گوشه‌ی چشم، چهره‌ی معترض او را تماشا کرد.

لبخند کجی زد.

_ اوکی، دیگه چیزی نمی‌پرسم.

با چانه‌اش به او اشاره‌ای کرد.

_ می‌تونی به خوابیدنت ادامه بدی. در حالی که رفیق شفیقت مجبوره تمام شب، این جاده‌ی بی‌انتها رو تنهایی رانندگی کنه!

دنا در جواب چشمانش را در حدقه چرخاند. از او رو برگرداند و به تپه‌های سیاه رنگ بیرون از پنجره چشم دوخت.

_ مگه چقدر دیگه تا روستاتون مونده؟ نگفتی تا چهل و پنج دقیقه دیگه می‌رسیم؟

سیاوش نگاهی به صفحه‌ی موبایلش انداخت.

موبایل، بر روی پایه‌ای کنار فرمان قرار گرفته، و مسیر مورد نظرشان با نواری آبی رنگ، بر روی نقشه‌ مشخص بود.

_ فکر می‌کنم این دور و برا باید یه جاده باشه. از اون جاده تا خود روستا... راه زیادی نیست.

دنا خمیازه‌ای کشید.

_ اجدادتون عجب جای پرتی رو برای زندگی انتخاب کردن. دور و برمون تماما بیابونه!

سیاوش آهی کشید و برای پیچیدن به جاده‌ی مورد نظر، سرعت ماشین را کم کرد.

_ همین رو بگو! جد و آباد بقیه هر چی جای خوش آب و هوا بوده رو غصب کردن، ننه بابای منم رفتن وسط بیابون آشیونه درست کردن! البته وقتی بچه بودیم، هر وقت می‌نشستیم پای صحبت‌های بابابزرگم، همیشه بهونه میاورد که ده‌مون قبلا توی یه منطقه خوش آب و هوا بوده، جوری که حتی توش کشاورزی می‌کردن! ولی حالا.... تقریبا هر رودی که نزدیک‌شون بوده، خشک شده.

همزمان با ورودشان به جاده‌ی فرعی، باران هم بند آمده بود. بعد از طی کردن چند ده متر، آسفالت جاده فرعی نیز تمام شد و مجبور شدند مابقی راه را، در مسیری گلی ادامه بدهند.

دنا، شیشه‌ی ماشین را پایین داد و متعجب، راه پر از گل و لای را بررسی کرد.

سیاوش غر زد.

_ یادم رفته بود این جاده رو هنوز کامل آسفالت نکردن. تو رو خدا نگاه! حتی چراغ هم براش نذاشتن.

دنا سرش را به طرف او چرخاند.

_ پسرعمه‌ات رسیده؟

سیاوش همانطور که فرمان ماشین را دو دستی چسبیده بود و به خاطر تکان‌های زیاد ماشین، اخم‌هایش را در هم کشیده بود، خیره به جاده جواب داد:

_ آره. فکر کنم همون موقع که باهاش صحبت کردم اینجا بود. البته تنها نیست. همکاراش هم هستن.

دنا با تعجب ابروهایش را بالا انداخت.

_ پس ما رو برا چی می‌خواد؟

_ نمی‌دونم. زیاد توضیح نداد. ولی نگران نباش زیر حرفش نمی‌زنه.

دنا سری تکان داد و شیشه‌ی ماشین را بالا کشید. به اشکال تاریک خانه‌هایی که با فاصله‌ی نسبتا زیادی از آن‌ها قرار گرفته بودند، اشاره کرد.

_ اونجاست؟

_ آره. نزدیکیم.

وارد کوچه‌ای شدند که در طرفین آن، تعداد زیادی خانه‌ی آجری و گاه‌گلی به چشم می‌خورد. به محض آن که کمی در کوچه پیشروی کردند، پسر جوانی با موهای نسبتا بلند و به هم‌ریخته، از خانه‌ای با درب فلزی بیرون آمد.

به طرف سیاوش دستی تکان داد.

نور چراغ‌های ماشین صورتش را روشن کرد. لبخند بزرگی به لب داشت و پس از آن که جمله‌ی نامفهومی به زبان آورد، دوباره به داخل خانه بازگشت و مشغول باز کردن پایه‌های در ورودی شد.

سیاوش لبخند پهنی زد و ماشین را به آرامی به سمت در نیمه‌باز هدایت کرد.

_ توله سگ منتظرمون بوده. خدا بهمون رحم کنه. معلوم نیس چه خوابی برامون دیده!

دنا که خوب منظور سیاوش را متوجه نشده بود، اخمی کرد. قبل از آن که فرصت کند سوالی بپرسد، کسی در ماشین را باز کرد و بازویش را گرفت. او را از ماشینی که هنوز به طور کامل متوقف نشده بود، بیرون کشید و با صدای ناآشنایی گفت:

_ خوش اومدی. بیا بریم داخل. سیاوش خودش ماشین رو میاره تو.

دنا گیج و منگ، چند قدمی را همراه پسر جوان به داخل حیاط خانه برداشت تا اینکه، با صدای خنده‌ی بلند سیاوش به خودش آمد. خشمگین، سر جایش ایستاد و دستش را از چنگال محکم پسر جوان بیرون کشید. پیش از آن که چیزی به زبان بیاورد، صدای دوستش را شنید.

_ بهش عادت می‌کنی رفیق!

برای چند ثانیه با بی‌حوصلگی به سیاوش چشم‌غره رفت تا اینکه متوجه فضای اطرافش شد.

در یک حیاط بزرگ ایستاده بودند که در سمت راستش خانه‌ای تقریبا بازسازی شده، و در سمت چپش باغچه‌ای پر از درخت وجود داشت.

کسی دستش را روی شانه‌اش گذاشت و بدون آن که منتظر شود تا دنا به سمتش بچرخد، او را به زور، به طرف خود برگرداند. دست دیگرش را برای خوشامدگویی جلو آورد و با لبخند دندان‌نمایی، خودش را معرفی کرد.

_ من مهیارم. پسرعمه‌ی سیاوش.

دنا اقدامی جهت فشردن دستش نکرد.

ترجیح می‌داد به جای لمس فیزیکی، جواب خوش‌آمدگویی او را با چند جمله بدهد، ولی پیش از اینکه فرصت کند چیزی به زبان بیاورد، توسط مهیار به سمت خانه کشیده شد.

_ اصلا تعارف نکن داداش. دوست سیاوش، دوست منم هست.

دنا تقلا کرد خودش را از دست او جدا سازد.

وقتی روبه‌روی ورودی ساختمان متوقف شدند، به سختی یک قدم از مهیار فاصله گرفت و با عصبانیت گفت:

_ میشه انقدر منو مثل کیسه برنج این ور و اون نکشی؟!

مهیار بی‌توجه به اعتراض دنا، دستش را پشت کمرش گذاشت و در خانه را باز کرد.

_ اُوکی، نُو تاچینگ . بیا بریم تو.

بعد هم با هل کوچکی، او را به داخل راهنمایی کرد.

دنا، کلافه و خشمگین به طرف مهیار چرخید. به طور جدی قصد داشت مشت محکمی حواله صورتش بکند اما با مداخله سیاوش متوقف شد.

سیاوش خودش را مابین مهیار و دنا جا داد و خنده‌ی مسخره‌ای کرد.

_ من فقط دو دقیقه نبودم، این جور که معلومه، تو این فاصله، خیلی باهم صمیمی شدید!

دنا با اخم‌های گره کرده، مشتش را پایین آورد و در حالی که چهره‌اش از عصبانیت سرخ شده بود، گفت:

_ من خوشم نمیاد انقدر بهم بچسبن!

مهیار حالت معصومانه‌ای به خودش گرفت.

_ آی اَم ِا فَن آف پِرایوِسی تو! دُون وُوری بِیبی!

دنا فقط همین جرقه را برای منفجر شدن کم داشت. سیاوش در کسری از ثانیه، تمایل شدید به ارتکاب قتل را در چشمانش دید و وارد عمل شد. دنا را در میانه راه حمله به مهیار متوقف کرد و همانطور که او را مجبور به عقب‌نشینی می‌کرد، فاصله‌ی بینشان را بیشتر کرد.

دنا را به درون اتاقی کشید و او را به آرامش تشویق کرد.

_ انقدر حرص نخور. سکته می‌کنی می‌افتی رو دستم، اون وقت فروغ میاد قیمه قیمه‌ام می‌کنه!

دنا نفسش را محکم بیرون داد و همانطور که با حالتی عصبی کاپشنش را بر تنش مرتب می‌کرد، پرسید:

_ داره این کارا رو از قصد می‌کنه؟!

سیاوش در جواب لبخندی زد که باعث می‌شد آتش خشم در او، دوباره شعله‌ور شود.

با آرامش لب‌هایش را تر کرد.

_ خوشش میاد صبر آدما رو امتحان کنه. زیاد جدی نگیرش. اگه قراره باهاش کار کنیم باید تحملش کنی. به هر حال.... قراره یه جورایی صاحب‌کارمون باشه!

دنا، کلافه، موهایش را به هم ریخت.

_ پس بهش بگو بیشتر از یه متر به من نزدیک نشه!

سیاوش به طور نمایشی تعظیم کرد.

_ چشم عُلیا حضرت.

این را به زبان آورد و سپس کوله‌‌پشتی‌ مشکی رنگی را که بر دوش داشت را به سمت دنا پرتاب کرد.

_ این از کوله‌ات. امشب تو همین اتاق بمون تا من برم ببینم متین و سامان کجا می‌مونن. مهیار رو هم بندازم تو اتاق اونا.

_ متین و سامان کین؟

_ همکارای‌ مهیار.

دنا خارج شدن سیاوش از اتاق را تماشا کرد. وقتی در بسته شد، آهی کشید و دور و اطرافش را از نظر گذراند.

یک اتاق حدودا بیست متری بود. در سمت راستش، کوهی از رختِ خواب متشکل از لایه‌های فشرده تشک، بالش و پتو وجود داشت که تقریبا تا نیمی از اتاق جلو آمده بودند. و در ضلع چپ آن، یک در دو لنگه چوبی قرار داشت که اتاق مورد نظر را از اتاق کناری جدا می‌کرد.

دنا ناخودآگاه به طرف در حرکت، و دستگیره آن را امتحان کرد. قفل بود. نفس راحتی کشید و کوله‌اش را روی زمین گذاشت. حداقل امشب، کسی از آن طرف وارد نمی‌شد.

نگاهش به طاقچه‌ای افتاد که روبه‌روی درِ ورودی قرار گرفته بود. بر روی آن آینهای با قابی مسی به دیوار تکیه زده شده بود. یک قاب عکس قدیمی در طرف چپش و یک دسته گل مصنوعی از مد افتاده، در طرف راستش وجود داشت.

به طاقچه نزدیک شد و آن را از نظر گذراند.

تمام طاقچه، و وسایل رویش با لایه‌ی نازکی از خاک پوشیده شده بود. همه چیز، به غیر از آینه‌ای که فقط مقداری پرز گرفته بود و نشان می‌داد، اخیرا کسی سعی کرده بود آن را تمیز کند.

دنا روی زمین، زیر طاقچه نشست و با خستگی، به یک پشتی ناراحت تکیه زد. خاک غلیظی که از پشتی بلند شد، او را به سرفه کردن انداخت.

زیر لب غرغر کرد.

_ هیچکس تا حالا اینجا رو تمیز نکرده؟

سیاوش ده دقیقه‌ی بعد به اتاق بازگشت و دوستش را در حالی پیدا کرد که به صورت نشسته، چرت می‌زد.

با پا ضربه‌ی آرامی به او زد.

_ انقدر واسه خوابیدن عجله داری؟ نمی‌خوای شام بخوری؟

دنا با صدای گرفته‌ای جواب داد:

_ گشنه‌ام نیست. فقط تکلیف من رو مشخص کن. پسرعمه‌ی بامزه‌ات قراره اینجا بخوابه یا پیش همکاراش؟

سیاوش پوزخندی زد و بالای سر او ایستاد. با مسخرگی پرسید:

_ اگه بخواد بیاد اینجا، مثلا می‌خوای چیکار بکنی؟

دنا آهی کشید و خواب‌آلود، پشت پلک‌هایش را مالید.

_ میرم تو ماشین می‌خوابم. خیلی خوب میشه اگه تا حد امکان سعادت دیدنش رو نداشته باشم.

سیاوش روبه‌رویش نشست.

_ اگه نمی‌خوای ریختش رو ببینی، اون وقت پول از کجا بیاری؟ مگه عمه‌ات بیرونت نکرده؟ نکنه بالاخره سر عقل اومدی و می‌خوای باهاش آشتی کنی؟

دنا چشمان سرخش را به او دوخت. سیاوش به نشانه تسلیم دستانش را بالا آورد.

_ خیلی خب. بی‌خیال. اومدم بهت بگم مهیار تو اتاق ما نمی‌مونه. ظاهرا متین و سامان اینجا نیستن. براشون یه مشکلی پیش اومده و برگشتن تهران. مهیار میره اتاق اونا.

دنا سری به نشانه‌ی موافقت تکان داد و پس از چند لحظه سوال کرد.

_ راستی، نگفته می‌خواد براش چه کاری انجام بدیم؟

سیاوش بنا به دلایل نامشخصی، دست از نگاه کردن به صورتش برداشت و در عوض به گل‌های قالی خیره شد.

مِن‌مِن‌کرد.

_ می‌خواد... می‌خواد از اطراف روستا فیلم بگیره.

دنا، مردد، پرسید:

_ یعنی.... مستندسازه؟

سیاوش با شدت بیشتری به قالی خیره شد.

_ یه جورایی.

دنا چشمانش را بست و به عقب تکیه زد. کم‌کم خستگی داشت به بدنش غلبه می‌کرد.

_ عجیبه. اصلا بهش نمی‌خوره.

زمانی که سیاوش حرفی نزد، دوباره پرسید:

_ فردا می‌خواد کار رو شروع کنه؟

سیاوش پشت سرش را خاراند و سرش را به علامت تایید تکان داد.

دنا که از او جوابی نگرفته بود، چشمانش را باز کرد و حالت گیج و عجیب دوستش را از نظر گذراند. سیاوش برای چند ثانیه نگاه پرسشی دنا را تجزیه و تحلیل کرد و بعد متوجه علت شد. این بار با شدت بیشتری سر تکان داد.

_آره. فردا قراره یه سری به این دور و اطراف بزنیم.

_ اوکی.

کلاهش را تا روی چشمانش پایین کشید و دوباره سرش را بر روی لبه پشتی قرار داد. فقط چند ثانیه مانده بود تا خوابش ببرد که با تکان سیاوش بیدار شد.

_ مواد زدی که اینجوری چرت می‌زنی؟

دنا چیزی نگفت.

سیاوش کلاهش را از روی صورتش کنار زد و این بار از فاصله‌ی نزدیک‌تری سوال کرد.

_ دنا معتاد شدی؟

اخم‌هایش را درهم گره کرد و بی‌حوصله، او را کنار زد. از جایش بلند شد و به سمت رخت‌خواب‌ها رفت.

_ چهل‌و‌هشت ساعته که نخوابیدم. وقتی از رامسر برگشتم، مستقیم رفتم خونه‌ام تا وسایلم رو جمع کنم.

سیاوش با ناراحتی به او زل زد.

_ حالا وسایلت رو چیکار کردی؟ فروغ جدی جدی خونه و ماشین رو ازت گرفت؟!

دو پتو و یک بالش بر روی زمین انداخت.

_ فعلا بسته‌بندی‌شون کردم و تو خونه موندن. تا زمانی که یه جای جدید نگرفتم نمی‌تونم جابه‌جاشون کنم.

سیاوش با عصبانیت چند بار به پشت دست خودش زد.

_ بابا تو عقلت خیلی کمه! بیا برو درستش کن. همه‌چیت رو ازت گرفته. با این وضعیت چه جوری می‌خوای کارای پایان‌نامه‌ات رو جمع و جور کنی؟

دنا، کلافه، لباس‌های راحتی‌اش را از داخل کوله‌اش بیرون کشید.

_ فلاحتی هنوز از نروژ برنگشته. فعلا فرصت نکرده بابت پایان‌نامه و نتایج، سراغی ازم بگیره.

این توضیح کوتاه باعث نشد که سیاوش از حسرت خوردن و تکرار مداوم "تو چقدر عقلت کمه!" دست بردارد. در این فاصله، دنا، لباس‌های راحتی‌اش را پوشید و لباس‌های بیرونش را روی کوله‌پشتی‌اش گذاشت.

با چشمانی خمار و موهایی ژولیده به طرف دوستش چرخید.

_ دستشویی کجاست؟

سیاوش آهی کشید و از جایش بلند شد. چراغ‌قوه‌ی گوشی‌اش را روشن کرد و گفت:

_ کاپشنت رو بپوش و دنبالم بیا. قراره یه جای ترسناک رو ببینی.

از اتاق خارج، و بوسیله‌ی راهرویی که آن‌ها را به بیرون از ساختمان هدایت می‌کرد، از خانه بیرون زدند.

وارد حیاط تاریک شدند. و به این ترتیب بود که دنا متوجه شد، ساختمانی که در آن قرار گرفته بودند، در حقیقت، دو در ورودی داشت.

کورمال کورمال از مسیری که از میان باغچه می‌گذشت و آن‌ها را به انتهای فضای باغ‌مانند می‌رساند، عبور کردند تا به یک اتاقک رسیدند. سیاوش، نور فلش گوشی را روی دیوار اتاقک انداخت و کلید برقی را فشار داد. یک چراغ قدیمی بالای سرشان چند بار لرزید و بعد، روشن شد.

دنا نگاهی به اتاقک انداخت.

_ اینه؟

_ نه... قرار بود باشه ولی عمر بابابزرگم وصلت نداد. فقط قابش رو ساختن. دم و دستگاه لازم رو نداره که آدم ازش استفاده کنه. هیچکسم تا الان به خودش زحمت نداده این دستشویی جدید رو تکمیل کنه.

در نور کم، به سمت دنا چرخید و با جدیت اعلام کرد.

_ فعلا فقط می‌تونیم از نور لامپش برای دیدن مابقی مسیر استفاده کنیم.

دنا چیزی نگفت و او را دنبال کرد. از روبه‌روی یک در فلزی نسبتا بزرگ عبور کردند تا به دیواری گلی رسیدند که یک طرفش ریخته بود. در کنار دیوار، یک اتاقک دیگر وجود داشت و پشت آن، ادامه‌ی فضای باغ‌مانند خانه، همانند مه غلیظی از تاریکی، جا خوش کرده بود.

سیاوش، کلید برقِ کنار اتاقک را زد اما چراغی روشن نشد.

نفسش را محکم بیرون داد.

_ به سلامتی چراغشم سوخته!

به دنا رو کرد.

_ مجبوری همین جوری بری تو.

دنا لحظه‌ای مکث کرد و به ناچار، سری به نشانه‌ی موافقت تکان داد.

وقتی به سمت دستشویی حرکت کرد. سیاوش بازویش را گرفت.

_ راستی. در هم کامل بسته نمیشه. رفتی تو چک کن اون تو عقرب و رُتِیل نباشه.

دنا با بی‌حوصلگی سرش را کج کرد و سیاوش را از نظر گذراند. پس از چند ثانیه پرسید:

_ چیز دیگه‌ای هم هست که برای زنده موندن تو این مکان، لازم باشه راجع بهش بدونم؟

سیاوش خیلی جدی جواب داد:

_ نه. فقط... فکر می‌کنی.. بتونی بدون من راه برگشت رو پیدا کنی؟

دنا آهی کشید.

_ تمام تلاشم رو می‌کنم.

صبح روز بعد، با صدای سیاوش از خواب بیدار شد. سرش را از زیر پتو بیرون آورد و با خستگی دوستش را تماشا کرد که به سرعت در اتاق این طرف و آن طرف می‌رفت.

خمیازه‌ای کشید و در جایش نشست. چند بار پلک‌هایش را باز و بسته کرد ولی نمی‌توانست بیدار بماند. وقتی سیاوش از اتاق بیرون رفت، تصمیم گرفت همانطور نشسته، به مابقی خوابش ادامه بدهد. اما چند لحظه بعد، با صدای بلندِ کوبیده شدن در، از جا پرید.

دستش را روی قلبش گذاشت و با چهره‌ای درهم، معترضانه سیاوش را تماشا کرد که به سختی سعی داشت بخاری کوچکی را وارد اتاقشان کند.

دوستش توجهی به او نکرد. به همین دلیل، به ذهنش رسید از فرصت استفاده کند و دوباره به زیر پتو برگردد.

سیاوش دقایقی را صرف راه‌اندازی بخاری کوچک کرد.

پس از کلی تقلا جهت روشن کردن آن، سرانجام راست ایستاد و نفس‌زنان، دستانش را به کمرش زد.

بدون آن که برگردد، خیره به بخاری گفت:

_ اینم از این. احتمالا امشب دیگه یخ نزنیم.

به طرف دنا چرخید و ادامه داد:

_ فکر می‌کنی...

زمانی که نگاهش، به دوستش که کاملا خودش را در زیر پتو استتار کرده بود افتاد، ساکت شد.

لب‌هایش را بر روی هم فشار داد.

بالای سرش ایستاد و غرغرکنان، پتو را از رویش برداشت.

دنا با احساس سرمایی ناگهانی، در خودش جمع شد و او را با بدترین ناسزایی که بلد بود، خطاب قرار داد.

سیاوش پتو را گوشه‌ای انداخت و دستانش را به کمرش زد.

_ زود باش حاضر شو. تا پنج دقیقه دیگه راه میافتیم.

حیاط خانه، با آنچه که شب گذشته دیده بود، تفاوت زیادی داشت. تاریکی و خواب‌آلودگی شب قبل، باعث شده بود جزئیات بسیار زیادی از نظرش پنهان بماند.

باغچه‌ای که تصور می‌کرد تنها قسمت کمی از حیاط را اشغال کرده است، در حقیقت باغ کوچکی از درختان انار بود که تا انتهای خانه ادامه پیدا می‌کرد.

در سمت راست حیاط نیز، ساختمان کوچکی وجود داشت که به طور مجزا از ساختمان اصلی قرار گرفته بود.

دنا چند قدمی را به طرف سازه‌ای که به تازگی متوجه‌اش شده بود، برداشت و دم ورودی‌اش متوقف شد. ردیفی از کابینت‌های سفید، دورتادور اتاق را دربرگرفته بودند و یک آبگرمکنِ ایستاده‌ی قدیمی، در مرکز آن به چشم می‌خورد.

در همین لحظه، بوی تند سیگاری مشامش را آزرد. اخم کرد و چینی به بینی‌اش انداخت. پیش از اینکه متوجه شود، کسی کنارش ایستاد.

صدای خش‌داری گفت:

_ اینجا آشپزخونه‌اس.

دنا با ابروهای درهم کشیده، به سمت صاحب صدا برگشت.

مهیار به چشمانش خیره شد و هیجان‌زده، به سیگارش پُک عمیقی زد. سپس با سرش به ساختمان پشتی و دری که دقیقا رو به‌ آشپزخانه باز می‌شد، اشاره کرد.

_ اینجا هم حمومه.

دنا، بی‌علاقه، به او خیره شد.

مهیار خنده‌ی متعجبی کرد و در حالی که فرهای موهای نسبتا بلندش را با پشت دست از روی چشمانش کنار می‌زد، پرسید:

_ چیه؟ چرا اون طوری نگام می‌کنی؟ من عادت دارم که وقتی کسی میاد اینجا، تورلیدرش باشم!

دنا چیزی نگفت. در عوض با چشمان ریز شده، ثانیه‌ای بررسی‌اش کرد و سپس از او فاصله گرفت. به طرف درختان باغ رفت و به برگ‌های زرد و قرمزی زل زد که پای درختان ریخته بودند. در امتداد باغ حرکت کرد تا به جایی رسید که ماشین سیاوش پارک شده بود. دستانش را داخل جیب‌های شلوار جینش فرو کرد و به ماشین تکیه زد.

مهیار چشمانش را به او دوخت و هر حرکتش را دنبال کرد. سیگارش را روی زمین انداخت و با پا، آن را له کرد. بعد، مانند کودکی بازیگوش، به دنبالش راه افتاد.

کنار دنا به ماشین تکیه زد.

_ اونجا هم مغازه قدیمی پدربزرگمه.

دنا علی رغم میل باطنی‌اش سرش را بالا آورد تا جایی که مهیار به آن اشاره می‌کرد را ببیند. از آن جایی که بیشتر شاخه‌های درختان از برگ عریان بودند، از همانجا هم می‌توانستند دیوار کاهگلی انتهای باغ را ببینند.

مهیار راجع به در چوبی صحبت می‌کرد که در دیوار جای گرفته بود.

_ جای مخوفیه. می‌خوای از نزدیک ببینی‌اش؟

دنا نفسش را محکم بیرون داد. هاله‌ی سفید بازدمش در هوای سرد صبحگاهی مشخص بود.

لب‌هایش را تر کرد و پرسید:

_ کی برای کار راه میافتیم؟

مهیار لبخند دندان‌نمایی زد.

_ سیاوش داره همه چیز رو جمع می‌کنه. دونت ووری.

دنا، انگار که چیز تلخی را مزه کرده باشد، چهره درهم کشید.

_ نباید کمکش کنی یا چِمی‌دونم…. ماشینت رو راه بندازی؟

برای اینکه او را از سرش باز کند، سوییچ دویست و شش را از جیبش بیرون آورد و ادامه داد:

_ تو این فاصله... منم ماشین سیاوش رو بیرون می‌برم.

چرخید تا سوار دویست و شش بشود ولی مهیار بازویش را گرفت.

_ سیاوش بهت نگفته؟ با ماشین من می‌ریم.

دنا آهی کشید و با ناامیدی سوییچ را داخل جیب شلوارش چپاند. دست مهیار را از بازویش جدا کرد و گفت:

_ پس من بر می‌گردم تو تا کمکش کنم وسایل رو بیاره. تو می‌تونی همین جا بمونی. سیگار بکشی یا نمی‌دونم... مزاحم گنجشک‌ها بشی.

هنوز دو قدم به سمت خانه برنداشته بود که سیاوش، نفس‌زنان، با کوهی از وسایل از ساختمان بیرون آمد. یک کوله پشتی، سه عدد پایه‌ی دوربین و یک جعبه‌ی بزرگ به همراه داشت.

دنا پایه‌های دوربین را از او گرفت و بهت‌زده، به لباس‌هایش خیره شد.

سیاوش، شلوار کماندویی شش جیب، هودی سبز و یک کاپشن مشکی پوشیده بود. دستکش چرم نیم انگشتی به دست کرده بود و یک چاقوی نسبتا بزرگ را، به ران پای راستش بسته بود.

گیج پرسید:

_ مگه داریم میریم جنگ؟! چرا اینطوری لباس پوشیدی؟

سیاوش نگاه مضطربی به او انداخت و برای چند ثانیه حرفی نزد. پس از لحظه‌ای تقلا، جواب داد:

_ مهیارم همین جوری پوشیده، فقط تویی که داری با شلوار جین و یقه اسکی میای!

دنا با تعجب به عقب برگشت و نگاهی به لباس‌های مهیار انداخت. مثل سیاوش، شلوار شش جیب نظامی به تن داشت و بر روی تی شرت آستین بلند خاکستری‌اش، یک جلیقه‌ی زمستانه‌ی سرمه‌ای پوشیده بود.

مهیار به جهت اینکه دنا دید بهتری داشته باشد، لبه‌ی جلیقه‌اش را کنار زد تا چاقوی جیبی تاشویی را که از غلاف، به کمربندش متصل کرده بود را ببیند.

با دیدن چشم‌های درشت شده‌ی او، نیشخند پهنی زد.

_ لباسات ایرادی ندارن. در واقع عالین. فقط بهتره اون کلاه مسخره رو از سرت دربیاری.

متفکر لحظه‌ای ساکت شد و بشگنی زد.

_ به جای کاپشنی هم که دیروز تنت بود، می‌تونی ژاکتِ لی سیاوش رو بپوشی. با لباسایی که الان پوشیدی، استایلت تاپ ناچ میشه!

دنا با ابروهایی سرگردان و دهانی باز مهیار را تماشا کرد. سپس به طرف سیاوش چرخید و با حالتی پرسشی به او خیره شد.

سیاوش می‌توانست به خوبی معنی نگاهِ « این فامیل‌تون چِشه؟!» دنا را بفهمد. به همین خاطر چیزی به زبان نیاورد و در عوض به سمت پاژن_ وانتِ دو کابین مهیار راه افتاد تا وسایل را در آن قرار دهد.

دنا با فاصله‌ی کمی او را دنبال کرد. زمانی که به پاژن زرد رنگ نزدیک شدند، هر آنچه که در دست داشت را روی صندلی‌های عقب قرار داد.

_ من میرم کاپشنم رو از تو خونه بیارم.

پس از ده دقیقه، به طرف مقصد مورد نظر به راه افتادند.

دنا بر روی صندلی عقب نشسته بود و همانطور که با خواب‌آلودگی به فضای خشک و بیابانی بیرون نگاه می‌کرد، گاهی بر روی صحبت‌های مهیار و سیاوش تمرکز می‌کرد.

مهیار رانندگی می‌کرد و سیاوش در کنارش نشسته بود.

_ چی شد که متین و سامان مجبور شدند برگردن؟

مهیار برای اولین بار از زمانی که دنا با او آشنا شده بود، ابروهایش را در هم گره زد و خشمگین گفت:

_ متین مشکلی نداره، همه‌ی اینا تقصیر دوست‌پسر به دردنخورشه!

سیاوش متعجب پرسید:

_ سامان چی کار کرده؟

مهیار محکم به فرمان ماشین چنگ زد و آه بلندی کشید.

_ انقدر دست و پا چلفتی و کوره که حتی یه چاله بزرگ رو هم نمی‌بینه!

سیاوش به طرفش چرخید و حیرت‌زده سوال کرد.

_ افتاده تو چاله؟!

مهیار نفسش را محکم بیرون داد.

_ آره، موقع فیلم‌برداری عقب عقب رفت و خودش رو به فنا داد. به خاطر اون احمق، متین هم مجبور شد برگرده. چون هیچکس نیست که ازش مراقبت کنه! هم پاش شکسته هم دستش.

سیاوش با چشمان گرد شده او را تماشا کرد. بعد از چند لحظه، نتیجه‌گیری کرد.

_ پس حالا حالاها بر نمی‌گردن!

مهیار، عصبانی، چشمانش را در حدقه چرخاند.

_ معلومه که نه!.... کل کسب و کارمون داره رو دوش من و متین می‌چرخه. سامان عملا هیچ کاره‌اس. فقط مثل یه درخت یه گوشه وایمیسه و اگه خنگ‌بازی درنیاره، در بهترین حالت، چهارتا صحنه ضبط می‌کنه. ولی الان با گندی که بالا آورده... تنها همکارم رو ازم گرفته!

با دست راستش ضربه محکمی به فرمان زد.

_ دِ آخه خواهر من، این عتیقه رو از کجا پیدا کردی؟! حتی نمی‌تونه از خودش مراقبت کنه!

صدای گرفته‌ای از عقب ماشین پرسید:

_ متین خواهرته؟!

مهیار از آینه نگاه دقیقی به دنا انداخت. متعجب از اینکه برای اولین بار به موضوعی علاقه نشان داده بود، خنده‌ی کجی کرد.

_ آره، ولی متاسفانه خودش رو علاف یه گوساله کرده!

دنا به نشانه فهمیدن سری تکان داد و به عقب تکیه زد. پس از چند ثانیه سوال کرد.

_ الان من و سیاوش قراره کارای خواهرت و دوست‌پسرش رو انجام بدیم؟

مهیار از آینه، چشمکی حواله‌اش کرد.

_ یه جورایی.

دنا، کلافه، از او رو برگرداند و همانطور که جای سرش را روی پشتی صندلی تنظیم می‌کرد، کلاهش را تا روی گوش‌هایش پایین کشید و چشمانش را بست.

زمان زیادی نگذشت که به مقصد رسیدند. از ماشین پیاده شدند و شروع به خارج کردن وسایل‌ کردند.

در فاصله‌ی صد متری‌شان، یک امام‌زاده‌ی قدیمی وجود داشت که تنها ساختمان پابرجای آن نواحی، پس از کیلومترها بیابان بود.

دنا نگاه کنجکاوانه‌ای به ساختمان گنبدی شکلش انداخت. دور تا دور آن دیوار کوتاهی کشیده بودند و در فضای بیرونی‌اش، قبرهای متعددی به چشم می‌خورد.

حدس می‌زد آن جا بودند تا از معماری سنتی آن بنای تاریخی فیلم‌برداری کنند.

کسی کلاهش را از سرش کشید.

عصبانی چرخید و با چهره‌ی خندان مهیار روبه‌رو شد.

مهیار کلاه را مچاله کرد و در جیب جلیقه‌اش چپاند. سپس طوری وانمود کرد که انگار اتفاقی نیافتاده بود.

_ اینطوری خیلی بهتری! چرا همچین آشغالی رو سرت میذاری؟

نقطه جوش دنا، صفر تا صد را در یک ثانیه پیمود. لب‌هایش را به هم فشرد و با میل شدید خرد کردن دماغ مهیار، به سمتش حمله کرد.

حرکتی که متاسفانه، با مداخله‌ی سیاوش، به سرانجام نرسید.

از آن جایی که دستان سیاوش، با وسایلی که پیشتر از ماشین خالی کرده بود بند بود، مجبور شد برای عقب راندن دنا، از تمام هیکل یک متر و نود سانتی‌اش مایه بگذارد.

با خستگی دوست خشمگینش را چند قدمی از مهیار دور کرد.

_ آروم باش. اگه قرار باشه سر هر چیز کوچیکی همدیگه رو بزنید که نمی‌تونیم کار کنیم!

دنا نفس‌زنان یک گام از سیاوش فاصله گرفته و با صورتی برافروخته و چشمانی که در آن‌ آتش شعله می‌کشید، گفت:

_ اون کلاه، همه‌ی چیزیه که از خانواده‌ام برام مونده و پسرعمه‌ی عزیزت، همین الان بهش گفت آشغال!

سیاوش لحن آرام‌تری به خود گرفت.

_ می‌دونم. کار اشتباهی کرده. اوکی؟ ولی اون که نمی‌دونه این کلاه برای تو چقدر ارزش داره! بذار من کلاهت رو ازش پس بگیرم. بعدش... بعدش سعی کنید با هم کنار بیاید.... محض رضای خدا دعوا نکنید. از وقتی اومدیم اینجا عین مربی‌های مهد، فقط حواسم به شما دوتا بوده!

دنا پس از شنیدن حرف‌های سیاوش کمی آرام گرفت. چشمانش را بست و سری به نشانه موافقت تکان داد. سیاوش از او رو برگرداند و به طرف مهیار رفت. نگاه عاقل اندر سفیهی به او انداخت.

_ کلاهش رو پس بده. این کلاه رو مادرش براش بافته.

مهیار چند ثانیه به چشمان سیاوش زل زد و با بی‌میلی، کلاه را از جیبش بیرون آورد. همانطور که کلاه را به او باز می‌گرداند، دهانش را برای یک اظهار عقیده‌ی دیگر باز کرد.

_ ولی این خیلی رنگ رو رفته‌اس دادا. تابلوئه که براش کوچیکم شده. مامانش باید یه دونه جدیدش رو براش ببافه. یو نُو؟ دیس‌وان جاست روئِنز هیز هَندسام فِیس .

سیاوش نفسش را محکم بیرون داد.

_ پدر و مادرش توی یه تصادف کشته شدن احمق جون. دیگه زنده نیستن که چیزی بهش بدن.

مهیار که انتظار شنیدن چنین چیزی را نداشت با چشمانی درشت شده، به پسردایی‌اش خیره شد. سپس او را تماشا کرد که به سمت دنا رفت و کلاه را به دستش داد.

چند دقیقه بعد، در حالی که هر سه سکوت کرده بودند، برخلاف جهت وزش باد، به طرف قبرستان حرکت کردند. از کنار تابلوی سبزی که امام‌زاده را معرفی کرده بود، عبور کردند و وارد صحن اصلی آن شدند.

همانند بخش بیرونی، در داخل صحن اصلی امام‌زاده هم قبرهای زیادی به چشم می‌خورد و تنها تفاوتی که این قبرها با قبرهای اطراف داشتند، وجود سنگ‌نوشته‌های تازه‌تر بود.

کمی داخل حیاط پیش رفتند تا اینکه روبه‌روی قبری متوقف شدند.

سیاوش خم شد و ضربه‌ی آرامی به سنگ آن زد. سپس از جا بلند شد و چیزی زیرلب زمزمه کرد.

مهیار کنارش ایستاد و پرسید:

_ چیکار می‌کنی؟ فاتحه می‌خونی؟

بعد بدون آن که منتظر پاسخ او بماند، دو زانو کنار قبر نشست و تصویر حک شده بر روی آن را از نظر گذراند. به عادت همیشه‌اش که خیلی ناگهانی سر صحبت را با دیگران باز می‌کرد، شروع به حرف زدن کرد.

_ سلام بابابزرگ.. اوضاع و احوال... امروز چطوره؟ " خنده‌ی ریزی کرد و ادامه داد:" راستش، می‌دونم نمی‌تونی جواب بدی... واقعا قصد ندارم مسخره‌بازی دربیارم...... فقط، خواستم سلامی عرض کنم. هر چند مطمئن نیستم منو یادت باشه.

چند ثانیه‌ای در سکوت به قبر خیره شد. حرکتی که خیلی کم از او سر می‌زد. سیاوش نمی‌دانست چه در ذهنش می‌گذرد. اما هر چه بود، احتمالا فکرش را مشغول کرده بود. در نهایت، به همان شکل عجیب و غریبی که همیشه بود برگشت.

از جایش بلند شد و رو به قبر دستی تکان داد.

_ میرم به مامان بزرگ سر بزنم. پیس اَوت .

این را به زبان آورد و به سمت قبر دیگری رفت که کمی از آن‌ها فاصله داشت.

سیاوش رفتنش را تماشا کرد. ‌

دنا به آرامی فاتحه‌ای خواند و پس از چند لحظه، سیاوش را تا قبر مادربزرگش همراهی کرد.

وقتی کارشان تمام شد، مهیار به هر دو نفر رو کرد.

_ از همین جا کارو شروع می‌کنیم تا بعدش از امام‌زاده خارج بشیم و تو روز، یه سر به اونجایی که مد نظرم هست، بزنیم.... احتمالا مجبور بشیم تا شب اینجا بمونیم تا فیلمبرداری نهایی رو تو بهترین زمان بگیریم. اگه نتونم چیز به درد بخوری ثبت کنم، اون وقت شاید یکم به چالش بیافتیم.

دنا نگاهی به دور و اطراف انداخت. حیاط امام‌زاده کاملا خلوت بود و حتی یک نفر هم به چشم نمی‌خورد.

با دو انگشت، تیغه‌ی بینی‌اش را لمس کرد و با خودش اندیشید که بهترین زمان برای فیلمبرداری از این مکان، در روز بود که نور کافی وجود داشت. به علاوه‌ی آن که آدم‌های زیادی هم محیط را اشغال نکرده بودند. پس چرا مهیار فکر می‌کرد بهترین وقت برای ثبت تصاویر، در تاریکی شب بود؟!

تصمیم داشت این سوال را بپرسد. ولی چون تمایل زیادی نداشت یک مکالمه‌ی دیگر را با او شروع کند. و با توجه اینکه رفتار مهیار چندان عادی به نظر نمی‌رسید، نتیجه گرفت جستجوی منطق در کارهای او، امری عبث و بیهوه‌ است. پس شاید زیاد دور از ذهن نبود که قصد داشت در شب هم، از امام‌زاده و قبرستانش فیلمبرداری کند.

بنابراین سکوت کرد و دوربین فیلمبرداری را از سیاوش گرفت.

مهیار یکی از پایه‌ها را در وسط حیاط امام‌زاده گذاشت و دوربینی را بر رویش سوار کرد. زمانی که دریافت، پسردایی‌اش دوربینی را در اختیار دنا قرار داده است، به سرعت جلو آمد.

_ در واقع من قصد ندارم که کار فیلمبرداری رو به اون محول کنم.

هر دو متعجب دست از کار کشیدند و سوالی نگاهش کردند.

مهیار، بدون آن که چیزی بگوید یک قدم بزرگ به دنا نزدیک شد و با دست، شروع به مرتب کردن موهایش کرد.

دنا به اندازه‌ی چند ضربان قلب غافلگیر شد و با چشمان درشت‌ شده به او زل زد. ثانیه‌ای بعد، با درک آن که چه اتفاقی افتاده بود، اخم غلیظی کرد و خیلی سریع از او فاصله گرفت.

_ داری چیکار می‌کنی؟!

سیاوش آهی کشید و با خستگی انگشتانش را پشت پلک‌هایش کشید.

مهیار با لحن آرامی، انگار که بخواهد به یک بچه اطمینان بدهد، گفت:

_ نترس. کار بدی نمی‌کنم. حالا که رضایت دادی اون کلاه مسخر.... آ... اون کلاه رو فعلا سرت نکنی. بذار موهات رو مرتب کنم. قول میدم تو بهترین قسمت کار من میشی. مطمئنم که حسابی عاشقت میشن!

دنا گیج و منگ چند گام به عقب برداشت و همانطور که برای یک زد و خورد حسابی آماده می‌شد، دستانش را جلوی بدنش بالا آورد.

ابروهایش را در هم گره کرد و هشدار داد.

_ یکم دیگه بهم نزدیک شو تا تو به بهترین کار من تبدیل بشی!

مهیار، حیران، سر جایش متوقف شد.

_ مگه برای کار نیومدی اینجا؟ پس باید به حرفم گوش بدی. تو خوشتیپی! حالا که متین نیست، تو باید جایگزینش بشی. مثل یه کلیک‌بیت عمل می‌کنی. همین.

_ کلیک بیت؟!

مهیار، بی‌حوصله، توضیح داد.

_ یه چیزی که آدما رو جذب می‌کنه تا روی یه لینک کلیک کنند.... تو، به کارمون جلوه‌های بصری میدی. هر چند قطعا به اندازه خواهرم نمی‌تونی تاثیرگذار باشی.

زیرلب غرغر کرد.

_ مطمئنا وقتی بفهمن یه دختر کیوت رو با یه غول‌تَشَن جایگزین کردم خوشحال نمیشن!

کمی دور خودش چرخید و اضافه کرد.

_ ولی من تو پیجم دختر زیاد دارم. اونا حتما جذب میشن، درسته؟

دنا با تردید، نگاه رفت و برگشتی به سیاوش و مهیار انداخت. در حالی که هنوز سعی داشت ربط این مساله به مستندسازی را درک کند.

_ تو داری از این مکان فیلم می‌گیری. تصویربرداری از من چه دردی رو دوا می‌کنه؟

مهیار با چشمان گرد شده نگاه عجیبی به او انداخت. سپس، کلافه، به طرف پسردایی‌اش چرخید.

_ این دوستت رو از تو غار آوردی؟ چرا هیچی نمی‌دونه؟!

سیاوش به حالت تسلیم، بازدمش را بیرون داد و به آن‌ها نزدیک‌تر شد. مختصر گفت:

_ مهیار یه پیج یوتیوب داره. در واقع با متین به طور مشترک یه کانال دارند. سامان هم فیلم‌بردارشونه.

وقتی نگاهش با نگاه دنا گره خورد، متوجه شد دوستش منتظر توضیحات بیشتری از جانب اوست. پس در تکمیل حرفش ادامه داد:

_ اونا جستجوگرن.

دنا همچنان طوری تماشایش می‌کرد که نشان می‌داد، هنوز متوجه نشده است.

در همین لحظه، مهیار موبایلی را در فاصله چند سانتی‌متری از صورتش نگه داشت.

_ بیا. اینه. کانال کابوس. « شرح ماجراجویی‌های ماورالطبیعه دوقلوی‌های ایرانی». می‌تونی کانال‌مون رو سابسکرایب کنی. " با انگشت، به جایی بر روی صفحه اشاره کرد:" یادت نره که زنگوله‌ی بغلش رو هم بزنی.

دنا نمی‌دانست چه بگوید. ابروهایش سرگردان در پیشانی‌اش جا گرفته بودند و دهانش باز مانده بود.

متحیر پرسید:

_ این دیگه چه مزخرفیه؟!

مهیار بدون آن که زاویه‌ی موبایلش را تغییر بدهد، سرش را کج کرد و نگاهی به صفحه گوشی‌اش انداخت تا مطمئن شود کانال درست را به او نشان داده است.

_ مشکل چیه؟!

دنا با آشفتگی به سیاوش رو کرد.

_ کاری که می‌گفتی این بود؟ چه جوری قراره پولی ازش دربیاریم؟.... اصلا دقیقا قراره چیکار کنیم؟ روح‌های قبرستون رو شکار کنیم؟! یا به قبرهای مردم دستبرد بزنیم؟!

سیاوش قدمی به سمتش برداشت و سعی کرد توضیح بدهد.

_ می‌دونم چه جوری به نظر میاد، ولی قول میدم مهیار می‌تونه به قولش وفا کنه و پول ما رو سر موعد میده. تنها کاری که ما باید بکنیم اینه که.... از کارش فیلم‌برداری کنیم. ویدیوهاش رو ادیت کنیم و هر جا میره همراهی‌اش کنیم.

با نگاهش دنا را دنبال کرد که کلافه این طرف و آن طرف می‌رفت.

عصبی، لب‌هایش را تر کرد.

_ درسته اسم کانالش خیلی احمقانه به نظر میاد ولی دنبال‌‌کننده زیاد داره. هر چی بیشتر ویو بگیره، پول بیشتری درمیاره. ما هم همینطور.

دنا، خشمگین، روبه‌رویش متوقف شد.

_ سیاوش تو می‌دونستی که من چقدر پول لازمم. تو می‌دونی که من تو چی گیر کردم. " اخم کرد و انگار که نمی‌دانست چه بگوید، با لحن آرام‌تری ادامه داد:" این...... چطور قراره با این، زندگی‌ام رو دوباره از نو بسازم؟

سرش را پایین انداخت و به قبرهای زیر پایش خیره شد. نمی‌دانست باید چه کار کند.

سیاوش دستش را بر روی شانه‌اش گذاشت.

_ نمی‌تونستیم توی یه زمان کوتاه کار مناسبی پیدا کنیم. حتی اگه پیدا می‌کردیم هم، درآمدش به اندازه پولی که قراره از مهیار بگیریم نیست.

با چانه به پسرعمه‌اش اشاره کرد.

_ درآمدش به دلاره. کار ما هم تقریبا پاره وقته. هر وقت اراده کنی می‌تونی بی‌خیالش بشی.

دنا سرش را بالا آورد و سیاوش را از نظر گذراند. آن قدر به دوستش اعتماد داشت که وقتی به او اطمینان داد که کار مناسبی برایش پیدا کرده است، زیاد سوال‌پیچش نکرد. فقط وسایلش را جمع، و او را دنبال کرد. حالا، در میان قبرستان یک امام‌زاده ایستاده بودند و دوربین به دست، با یکدیگر بحث می‌کردند. باد موهایشان را به هم می‌ریخت و حیاط به قدری ساکت و خلوت بود که انگار، تمام مرده‌هایی که در اطرافشان خوابیده بودند، هشیار، سکوت کرده بودند تا حرف‌هایشان را بشنوند.

این سکوت دیوانه‌اش می‌کرد. دوست نداشت آن جا بماند اما راه برگشتی نداشت. پل‌های پشت سرش را خراب کرده بود و اگر می‌خواست به فروغ ثابت کند که می‌تواند بدون راه رفتن در مسیری که او برایش ساخته بود، موفق شود، باید ادامه می‌داد.

دندان‌هایش را روی هم فشرد. نفسش را محکم بیرون داد و مهیار را خطاب کرد.

_ کامل برام توضیح بده که قراره چیکار کنیم، چقدر بهمون پول میدی و چقدر احتمال داره وسط جستجوی بی سر و تهت، توی یه چاله بیافتیم؟

غروب شده بود. وعده‌ی ناهار را ساعت چهار بعد از ظهر خوردند و بعد مجددا دست به کار شدند. تمام صبح را به گرفتن شات‌های متعددی از فضای بیرونی و داخلی امام‌زاده گذراندند و پس از استراحت کوتاهی بالاخره راهی جایی شدند که مهیار از ابتدا قصد داشت از آن فیلم‌برداری کند.

همانطور که از قسمت پشتی امام‌زاده خارج می‌شدند، مهیار برایشان توضیح داد.

_ حدود سه هفته پیش، به خاطر بارندگی‌های زیاد و غیرطبیعی که اینجا اتفاق افتاده، یه سری قبر جدید از پشت امام‌زاده بیرون زدن که شکل و شمایل عجیبی دارند. به علاوه‌ی یه راهی که به خاطر سیلاب، کنار این قبرها باز شده.... محلی‌ها میگن که یه تعداد استخون از توش پیدا کردن! من و تیمم هفته پیش اومدیم اینجا و با چنتا از روستایی‌ها حرف زدیم. بر اساس چیزی که گفتن، شب‌ها از توی اون راهی که باز شده، صدای سوت میاد، کل اون منطقه بوی بدی میده و هیچکس جرات نداره بهش نزدیک بشه.

با دستش سمتی را نشان داد.

_ اونجا رو ببینید. یه پرچم زدن. واسه اینکه به بقیه هشدار بدن که اینجا همون منطقه‌ی مشکل‌داره و کسی سمتش نیاد.

نیشخندی زد.

_ من و متین دوساله که کانال کابوس رو باز کردیم ولی هیچ وقت به ذهنمون نرسید که برای فیلم‌برداری به ده خودمون بیایم.... یکم راجع به اینجا تحقیق کردم....

با بازیگوشی مشتی به بازوی سیاوش زد.

_ ظاهرا روستامون کلی جای جن‌زده داره که قراره یکی یکی بهشون سر بزنیم.

دنا، کلافه، نفسش را محکم بیرون داد و سرعت راه رفتنش را بیشتر کرد تا بتواند بین خودش و مهیار فاصله‌ بیاندازد.

مسیری که طی می‌کردند راه ناهمواری از تپه‌های کوچک و فرورفتگی‌های کم‌عمق بود که در سرتاسر آن، بوته‌های خشک و گیاهان خاردار به چشم می‌خوردند. در عین حال، پستی و بلندی‌های زمین آنقدری نبود که هر آنچه که در سر راهشان وجود داشت را از نظرها پنهان کند.

در سطح صاف‌تری که قبرهای عجیب، پرچم نارنجی رنگ هشدار را احاطه کرده بودند، نور خورشید، زمین را به ترکیبی از زرد و قرمز آغشته کرده بود و به آن‌ها اجازه می‌داد، از جایی که ایستاده‌ بودند، به راحتی مقصد را ببینند.