رمان هرم ارکیده به قلم ملینا درویشی

تخمین مدت زمان مطالعه : ۶ ساعت و ۲۱ دقیقه ۴۹ ثانیه

بویی تلخ و هوایی دم کرده، به مراتب وارد ریه‌هایش می‌شد. همچون شخصی که تخم مرغ گندیده‌ای بوییده باشد، بینی‌اش را چین داد و پلک‌هایش چروک شدند.

نور خورشیدِ در آغوشِ مه، بازتابش را از پنجره‌ها بر پارکت‌های چوبی می‌نشاند و بر روی آنها، دو مستطیل طویل و اریب می‌ساخت؛ که یکی، قامت او را پوشش می‌داد.

غلت زد و پایین تنه‌اش همچون کوهی سنگریزه، در پی بالا تنه‌اش کش آمد. این انرژی تحلیل رفته، گرچه ناآشنا و غریب به نظر می‌رسید، اما سنگینی‌اش تا نوک پایش حس می‌شد.

هنگامی که غلتید، لغزیدن سردیِ سطحی گویا پارچه‌ای، باعث مورمور شدن پوستش شد. اندک توانش را جمع کرد و به سختی پلک گشود.

حتی همان نور کم‌رمق خورشید صبحگاهی، مانند تیغی تیز، عنبیه‌های تیله‌ایِ او را نشانه گرفت که در این تاریکی، میان طوسی و یشمی در نوسان بودند.

چشم تنگ کرد. در دهانش، حس عجیبی خودنمایی می‌کرد. آنقدری خشک بود که انگار هیچ آبی در بدنش وجود ندارد. احساسی که زبانش در آن دهانِ به سان کویر داشت، برایش هیچ خوشایند نبود.

در آن سمفونی تیره و تار، در میان ذهن کاملاً خالی‌اش، ندایی در سرش نجوا کرد:«چیزی درست نیست.»

اما او نمی‌دانست چه چیزی!

_صبح بخیر، عشق من.

به گوش رسیدن صدای مردانه‌ی کایدن که سرخوشی کاملاً درونش هویدا بود، چشم‌های او را به سوی خود تاباند. به ثانیه نکشید که چشمانش گرد شد و ناباوری بیش از گیجی، در تیله‌ای‌هایش رخ نمایاند.

ناخواسته بوی تندی که به الکل شباهت داشت را در میان هوای خفه‌ی اتاق، استنشاق کرد. گویی آن بو هرچه عطر دیگر بود را هل می‌داد تا خود را به او برساند و بگوید:«تو در جایی هستی که نباید باشی!»

وزنش را بر آرنج‌هایش سوار کرد و نیم‌خیز شد. اما گویی بر بدنش خرسی سوار بود که آنقدر سنگین حس می‌شد. وضعیتش را از نظر گذراند. آن سطح سردی که چندی پیش بر پوستش می‌لغزید، ملحفه‌ای سپید بود که حالا از شانه به زیر ترقوه هایش سُر می‌خورد.

سر سنگینش، هر آن قصد فرود آمدن داشت و بر گردنش لق می‌زد. ناگهان موجی سرخ و داغ، بر رگ به رگ تنش رد دواند. از درون داغ شد، همانند دیگ آب جوشی بر روی آتش!

چیزی درست نبود، زیرا او سردیِ ملحفه را بیش از حد بر پوستش حس می‌کرد!

کف دستش را به سینه چسباند و ملحفه را همانجا بند کرد تا بیش از آن پایین نیفتد. درکی کوبنده و نو، همچون پتکی بر سرش فرود آمد و گویی تک به تک استخوان هایش را شکست.

او...برهنه بود!

بار سنگین هوایی که نمی‌دانست در کجای ریه‌هایش حبس بود، از میان لب‌های خشک و ترک خورده‌اش خارج شد. چشمانش به گذر هر ثانیه، درشت و درشت‌تر شدند. لب‌های خشکش را گشود و سوال هولناکی که بر ذهنش سایه افکنده بود را به زبان آورد:

_من... اینجا.. چیکار می‌کنم؟

واژه‌ها را از فرط ناباوری، با مکث ادا کرد. این سوال، سنگین بود. حتی سنگین‌تر از چشم‌هایش که بر نقطه‌ای متمرکز نمی‌شدند. منزجرکننده بود. حتی منزجرکننده‌تر از طعم تلخی که بر صحرای دهانش جاری بود.

همه چیز به تدریج داشت حالش را به هم می‌زد. در معده‌اش احساس پیچش می‌کرد. اما کایدن، گوشه‌ی لبش را بالا کشید. پره‌های بینی‌اش از چیزی مانند غرور، پهن شدند. برقی که بر تیله‌های قهوه‌ای‌اش نشست، نشان از سرگرمی می‌داد. همچون کودکی تخس که عروسک کسی را دزدیده و کاملاً راضی، قصد بازی با آن را داشته باشد.

آن عروسک، آنا بود؛ و گویا او اکنون قصد داشت با آنا خوش بگذراند!

آنا، چشم از دنیای رازآلود عنبیه‌های کایدن گرفت. نگاهش را در سرتاسر اتاق گرداند. کپه‌ی لباس‌های دخترانه‌ای، در کنج دیوار گچی، از نظرش گذر کرد. لباس‌هایی که متعلق به او بودند. لباس هایی که نمی‌دانست چگونه از تنش جدا شده بودند!

میز کوتاهی که پیک‌های مشروب، زیر سیگاری و چند بطری نوشیدنی به شکل مفتضحانه‌ای بهم ریخته، روی و کنارش جا خوش کرده بودند، تا حدودی می‌توانست به افکار ناپایدارش که مجنونانه از این سو به آن سو می‌دویدند پاسخ بدهد.

موجی از نفرت، خشم و استیصال، همچون سیلابی در طوفان، به چشمانش هجوم آورد و آنها را نم بخشید. او اکنون احساس عروسکی را داشت که گویا در شب گذشته، حسابی به دست عروسک گردانش به بازی گرفته شده بود!

خشم و درماندگی در رگ‌هایش جوانه زدند و به دستی که ملحفه را در چنگ می‌فشرد رسیدند. آن را بالا کشید و بدنش که اکنون برایش گویی پوشیده در لجن بود را از نگاه آشنای مقابلش پنهان کرد.

اشک شور و شفافش، با مزاحمت، چشمانش را تا لبالب فتح کرد. صدایش گویی از اعماق چاه برخواسته و به گوش مرد مقابلش می‌رسید. از میان دندان‌هایش، به قرینه‌ی گرگی زخمی، واژه‌ها را مانند تفی سرشار از ننگ بر صورت کایدن پرتاب کرد:

_باهام... چیکار کردی؟

چانه‌اش لرزید. بوی متعفنی که از دهانش خارج شد، بینی خودش را نیز سوزاند. گام‌های کایدن پیش روی کرده و ضجه‌ی پارکت‌ها را در زیر خود دفن کردند.

اما آنا، به تضاد، خود را روی تشک عقب کشید. هنگامی که ستون فقرات خمیده‌اش سردیِ گچ را لمس کرد، فریاد دیوارها را شنید که می‌گفتند، او... به انتها رسیده است.

یکی از زانوان کایدن، با وسواسی نسبت به لمس تشکی که آنا چندی پیش روی آن خوابیده بود، بر زمین نشست. ساعدش را بند زانوی دیگر کرد؛ همانند شکارچی‌ای در دل دشت‌های سیاه. گویی که چشمانش چراغ قوه‌اش بود و خنجرش دندانش. نیشخند شیطنت‌آمیزش را کمی جمع کرد تا شاید با لحن قاطع‌تری وجود آنا را برش بزند:

_فقط چندتا قرص توی نوشیدنیت حل کردم. همه چیز رو برات راحت‌تر کردم آنا..

آنا از درون آتش گرفته و از بیرون یخ زد. قطره اشکی از چشم چپش فرود آمد و ساعدش را خیس کرد. اما یقین داشت حتی اگر دریا بگرید، کثافتی که تنش دیشب در آن خوابیده بود، پاک نخواهد شد!

علاوه بر بوهای مشمئزکننده و هوای دم کرده‌ی اتاق، عطری سنگین‌تر بر تمام وجودش نشسته بود که هزاران برابر قوی‌تر و منزجر کننده‌تر از آنها بود؛ عطری که مطمئن بود تنها خودش آن را استشمام می‌کند‌!

هوش و حواسش پاره‌پاره به قفسه‌های ذهنش بازگشتند. مانند صفحات کتابی که کنار یکدیگر می‌نشینند و آغاز تا پایان آن را رقم می‌زنند. شب گذشته را به یاد آورد. شبی که قرار بود شاید برای هزارمین بار با کایدن به هم بزند؛ اما کایدن او را به داخل خانه کشید و سعی در حل مشکلاتشان با صحبت داشت.

آنا به یاد آورد لیوانی را که کایدن برای فروکش خشمش به او تعارف کرد؛ به یاد آورد لحظه‌ای که آن را سر کشید!

در این بازیابیِ زهرآلودِ خاطراتش، صدایی در سرش نجوا کرد:«دوباره بازی خوردی.»

گوشش سوت کشید. دیگر پس از آن را به یاد نمی‌آورد.

گویی تخته سنگی بر قفسه‌ی سینه‌اش سوار بود که آنقدر تنفس را برایش دشوار می‌کرد. داشت جانش را با هر ذره اکسیژن می‌برد!

ملحفه را کشید و بدنی که مورد استفاده قرار گرفته بود، اینک کامل میان پارچه‌های سرد و سفید پنهان شد. چند گلوله‌ی دیگر از چشمش قصد سقوط کرده و سطح رختخواب را خیس کردند.

دردی ناشیانه داشت پوست به گوشت، گوشت به استخوانش را تسلیم خود می‌کرد. دردی که ناتوانیِ او را در برابر نیروی خود فریاد می‌زد.

دوباره مخدر مصرف کرده بود.

برایش فرقی نمی‌کرد خواسته یا ناخواسته؛ تنها می‌دانست اینک بدنش در حال پردازش تبعات لذتی است که شامگاه گذشته، تجربه کرده است.

کایدن را نگریست؛ موهای شلخته‌ی خرمایی و نمورش از حمام را. می‌دانست او چیزی مصرف نکرده که این‌چنین هوشیار است.

بینی‌اش را بالا کشید و ناخواسته، تصویری عاجزانه از خود را به نمایش گذاشت. موج خشمش از درماندگی پیشی گرفته و به لبه‌ی پرتگاه رسید. دست راستش از میان شکاف ملحفه بیرون خزید. اما ده سانت بالا نیامده، توقف کرد.

شکار شدن دستش توسط نگاه کایدن را دید. آن را مشت کرد. ناخن های کوتاه و مرتبش به قرینه‌ی حیوانی درنده، پوست کف دستش را فتح کردند؛ و به قطع خطوطی به جا گذاشتند!

تمام وجودش خواستار کوبیده شدن دستش بر صورت او بود. اما تمامش نیز می‌دانست که این‌گونه، تنها وضعیتش دشوارتر می‌شود. اگر آنا یکی می‌زد، کایدن ده تا می‌زد؛ و مسجل بود که زور کایدن بر او غالب می‌شد. بدنی که اکنون در دردِ خماری آشفته بود، قطعاً توان پذیرش تبعات واکنش‌های سرکشانه‌اش را نداشت.

هنگامی که دستش عقب رفت، خنثی‌ای از چهره‌ی کایدن رخت بست و گویی مجدد سرگرم شد. آنا احساس می‌کرد مطیع بودنش تغذیه‌ای برای روح اوست. همانند لاشخوری که از لاشه‌های رها شده در صحرا تغذیه می‌کند؛ یا زالویی که خون می‌مکد‌. برای آنا جای تاسف داشت که تشابهات کایدن در دسته‌ی حیوانات بیشتر بود تا آدمیان! یا شاید هم تنها خودش علاقه‌مند بود حیوانات ناخوشایند را به او نسبت دهد!