رمان قلب‌های مدفون به قلم فاطمه مولائی

مقدمه:

گرسنگی و عطش برای ریختن خون، در تاریکترین نقطهی روح و زیر پوست آدمیزاد میخزد و هرقدر تقلا میکنی آن خون چسبنده و لغزنده را از روی دستان گناهآلودت پاک کنی، لکهها پررنگتر میشوند و سیاهچالهی بیانتهایی که در آن فرو رفتی تاریکتر. طعم گس خون به مزاقت شیرین میآید و شیاطین درونت قدرت بیشتری میگیرند و آن وقت است که تو میمانی و قلبی که با تمام احساساتش دفن شده است… .

***

نمیدانستم چندمین سیگار مارلبرویی بود که روی آن نیمکت خشک، ریههایم را آتش میزد؛ اما برای بهبود حالم افاقه نمیکرد. شاید مخدری سنگینتر نیاز داشتم تا اضطراب درونم را تسکین دهم. چندین ساعت بود که همانند جغد، مردمی را که درحال رفت و آمد بودند، میپاییدم. از استرس، بیوقفه بوتهای قهوهایم را روی سنگفرشهای خیس از باران میکوبیدم و نسبت به کودتای اسید معدهام بیتوجه بودم. انگشتان باریکم به طرز بیمارگونهای میلرزیدند و من میدانستم هیچکس نمیتوانست من را به این حال بیندازد جز آن آشنای دیرینه!

نیمنگاهی به عقربههای ساعت مچی نقرهفامم انداختم و

فیلتر سیگارم را داخل لیوان کاغذی دفن کردم. از جایم بلند شدم و دست در جیب بارانی کرم رنگم پلههای دادگاه را بالا رفتم. پس از ردشدن از گیت، قدمهای سستم را روی کفپوش مرمرین براق کشیدم و به زحمت خودم را میان افرادی که داخل آسانسور بودند، چپاندم.

چشمان خاکستریام را از شیشهی مقابلم به ارتفاعی که بیشتر میشد، دادم. داستین گفت که او در طبقهی پنجم دفاعیه داشت. نیامده بودم تا مشوقش باشم، او نیازی به من نداشت؛ در همه چیز بهترین بود و همیشه بهترین را برای خود میخواست، برای همان بود که من دیگر در زندگیاش جایی نداشتم؛ چون میان آن همه کمالات نقصی بزرگ محسوب میشدم! توقف آسانسور در طبقهی پنجم من را از گرداب افکار خفتبارم بیرون آورد.

نشانم را به مأمور دادگستری مقابل درب قهوهای رنگ نشان دادم و داخل رفتم. کنجترین و پنهانترین صندلی چوبی را انتخاب و روی آن نشستم. عینک مربعی با فریم سیاهش را زدم تا با کیفیت بیشتری تماشایش کنم.

چشم گرداندم تا پیدایش کنم و در نهایت روی هیبت مردی کت و شلوارپوش ثابت ماندم. با پسرکی که حدس میزدم موکلش بود، صحبت میکرد… .

طبق معمول اخم، روی پیشانی کوتاهش لاینفک چهرهی مردانهاش بود و درون قهوهایهای روشن دیدگانش شاید

درصدی از همدردی را میدیدم. با برگشتن سرش لحظهای دستپاچه شدم؛ اما او که به من دید نداشت… .

قلبم در گلویم نبض میزد و سُر خوردن عرق سرد را از تیغهی کمرم احساس کردم. چطور میتوانستم با او مواجه شوم اینطور که مانند کودکی ترسان خودم را پنهان میکردم؟ نفهمیدم کی قاضی آمد و افراد حاضر قیام کردند؛ اما تن صدای بم و تحکمآمیزش من را به خود آورد.

- عالیجناب، با توجه به اظهاراتی که دادستان، جلسات قبل ارائه دادن، مایلم تا نکاتی رو به عرضتون برسونم. موکل بنده، هنری ویلسون توی کودکی شاهد آزار فیزیکی برادرش از سمت پدرش بوده و حتی چندین بار خودش جای برادرش زیر ضرب و شتم سنگین پدرش قرار گرفته… .

میدانستم قرار بود برگه برندهای را رو کند که به بردش منتهی میشد. پلکی زدم و به او که اتمسفر اطرافش را اعتماد به نفس پر کرده، نگریستم.

- به این تصاویر خوب نگاه کنین. کودکی که توی ده سالگی چنین ترومایی رو تجربه میکنه، چطور انتظار میره مواقع بحرانی از خودش یه رفتار منطقی بروز بده؟

صدای دادستان را شنیدم که فریاد اعتراض سر داد؛ اما قاضی که توجهاش جلب شده، مجوز صحبت را به او نداد. همچنان به وکیل خیره مانده بودم. کنج لبانش به بالا مایل

شده بود. هیچکس نمیتوانست آن تغییر چهرهی نامحسوس و لحظهای را احساس کند جز منی که پنج سال با او روز را شب کرده بودم!

- جناب قاضی، اقدام متهم درباره ضربه زدن با سنگ به سر مقتول، تحت شرایطی بوده که قصد دفاع از برادرش که قربانی قلدری توی مدرسه بود رو داشته، تقاضا دارم به این توجه کنین که مقتول مقدار زیادی الکل و مواد توهمزایی مثل کریستال توی خونش بوده و مادامی که متهم رو دیده، به سمتش حملهور شده و فحاشی کرده… .

- برای اظهاراتتون ادلیهای دارین؟

- بله عالیجناب، تقاضا دارم تا شاهدی رو به جایگاه دعوت کنیم.

در صدای تحکمآمیزش موجی از تکبر را احساس کردم، دقیقاً مانند همان لحنی بود که برای خاتمه دادن رابطهمان داشت. نمیدانستم چگونه، اما هنگامی که میخواست جایگاهش را ترک کند، دو تیلهی قهوهگونش در خاکستری نگاهم قفل شد.

آن چشمان مورب و براقش مانند افیون بود طوری که ادامهی محاکمه را از دست دادم و وقتی به خود آمدم که قاضی تنفس چند دقیقهای برای صدور حکم اعلام کرده بود.

مرتب کف دستانم را روی شلوار پارچهای کبریتی سیاهم

میکشیدم و سرم را پایین انداخته بودم. حقیقتی پتکوار بر سرم کوبیده میشد که من او را فراموش نکرده بودم فقط خود را فریب دادم.

تمام این

مدت روانشناسم لیدیا، برایم از قطع رابطهی سالم میگفت؛ اما به نظر میرسید من خانهای بلااستفاده بودم که او ترکش کرده و حال چقدر احساس ناکافی بودن میکردم.

ده دقیقه برایم به کندی گذشت و قاضی حکم را صادر کرد:

- با بررسی دقیق مدارک و شواهد موجود، مشخص شد که هنری ویلسون زمان وقوع حادثه به دفاع مشروع از خود و برادرش عمل کرده، شواهد گواه از این است که قربانی ابتدا حمله کرده و تحت تأثیر مواد بوده و اقدامات متهم متناسب با تهدیده وارده بوده، بنابراین دادگاه حکم میکند که متهم گناهکار نیست. رأی صادره غیر قابل دادخواهی و پس از اتمام دادگاه، ابلاغ و به دیوان عالی کشور صادر میشود.

صدای کوبیدن چکش عدالت در گوشم پیچید و پس از آن گریههای از روی شوق هنری! با سرعت از تالار دادخواهی خارج شدم و مقابل پنجرههای قدی سراسر راهرو ایستادم. دلم دود اعتیادآور نیکوتین را میخواست؛ اما حالا وقتش

نبود. بوی توسکان لدر که مشامم را پر کرد، فوری سمتش برگشتم.

- وکیل کوپر؟

از حرکت ایستاد و روی پاشنهی کفشهای پرادای ورنیاش چرخید. کیف چرمی مشکیاش را به دست دیگرش داد و حینی که کراوات نقرهایش را شل میکرد، به من چشم دوخت.

- مشتاق دیدار کاراگاه اریکا رودریگو! همه چیز مرتبه؟

چشمانش مانند یک جادهی بیبازگشت بود اگر در آن قدم میگذاشتم، راه بازگشتی نداشتم. از پوزخند کنج لبانش گذشتم و تازه متوجه تهریش سیاهش شدم. با آن تهریش شبیه به بازیگر آمریکایی جیک جیلنهال شده بود البته به جای چشمان آبی، دو گوی قهوهای روشن داشت.

- این نگاه رو چی تعبیر کنم کاراگاه؟

پلکی زدم و ناخوداگاه طره موی نسکافهای لجوجم را پشت گوشم فرستادم. میدانستم متوجه استرسم شده بود، این چندمین بار بود که موی از کش در رفتهام را از روی صورت گردم کنار میزدم.

- خوشحالم که نگاهم برات آزاردهندهست!

لحظهای حالت خاصی را در شکلات نگاهش دیدم؛ اما شاید توهم زده بودم. بیحوصلگی محض در چشمانش تاب میخورد و خاراندن کنج ابروی پهن سیاهش مهر

تأیید روی فرضیهام زد.

- البته هر چیزی به جز آزاردهنده!

ثانیهای منگ ماندم و ذهن تحلیلگرم به سرعت به دنبال معنایی برای آن جملهی دوپهلو گشت هرچند که جملهی بعدیاش بنزینی روی آتش قلبم شد.

- دلم نمیخواد ببینمت، دیدن یه آدمی که پشت سر گذاشتیش و اون دوباره مقابلته خسته کنندهست.

انبار باروتی در سرم منفجر شد. همیشه جوری حرف میزد انگار روی سقوطم شرط بسته بود. ناخنهایم را کف دستانم فشردم و بیتوجه به سوزششان لب زدم:

- پس سعی کن دور و برم نپلکی وکیل کوپر، چون اون پروندهی لعنتی به من محول شده و بهتره پات رو از این قضیه بیرون بکشی!

خواستم از کنارش رد شوم که بازویم اسیر پنجههای قدرتمندش شد. دندان قروچهای کردم. مانند همیشه این من بودم که فوران میکردم و او با خونسرد از آن لذت میبرد.

- کدوم پرونده؟

خاکستریهای شعلهورم را میخ نگاهش کردم. من را احمق فرض میکرد؟

- یعنی نمیدونی؟

- وقتی دارم ازت سوال میپرسم یعنی نه، نمیدونم!

هرم نفسهای داغش گونهام را میسوزاند. توسکان لدر تا مغز استخوانم فرو رفته بود. زمزمهی آرام و گرفتهام را به گوشش رساندم.

- پروندهی قتل پسر شهردار!

بازویم را بیرون کشیدم و قدمی فاصله گرفتم. او آنقدر نگاه خمارش جزئینگر و سنگین شده که نفسهایم را بند میآورد. آب دهانم را فرو دادم و برای آخرین بار برایش خط و نشان کشیدم.

- شنیدی چی گفتم؟ همین که این پرونده رو نپذیری کمک بزرگی به ما کردی، پس بیخیالش شو وگرنه باور کن هر روز بلای جونت میشم وکیل!

با قدمهای بلند و عجولم از او فاصله گرفتم؛ اما لحظهی آخر گوشهای تیزم صدای زمزمهاش راشنید:

- آشوبگر!

***

منهتن، برج سنترال پارک ساعت ۷:۰۰ صبح

دیشب تا صبح پلک روی هم نگذاشتم و حال، چشمانم به دو کاسهای از خون بدل گشته بود. شقیقهام به طرز وحشتناکی تیر میکشید و هیچ خبری نمیتوانست در آن شرایط سردردم را تشدید کند جز یک قتل جدید!

همراه همکارم، داستین از آسانسور خارج شدم و در حالی

که از زیر نوار زرد رنگ رد میشدم، صدایش را شنیدم.

- همیشه آرزو داشتم بیام داخل اینجا رو نگاه کنم، اما نه به عنوان یه صحنهی جرم!

سری از روی تأسف تکان دادم و نگاه گذرایم روی پذیرایی ۱۵۰ متریاش چرخید. مبلمان راحتی طوسی و صندلیهای وینتج ایتالیایی همرنگ آن، فضای نشیمن را سرد و خنثی کرده بود. از مأموری که پودرهای فلورسنت را روی پنجرههای قدی میکشید تا اثر انگشتی پیدا کند، چشم دزدیدم و در حالی که دستکشهای لاتکس را دست میکردم، سمت اتاق خواب راه افتادم.

دیدن جسد دادستان کل آن هم دراتاق خوابش فرض محال بود که به واقعیت پیوسته بود. به جسم برهنهی مرد میانسال، دقیق خیره ماندم و حینی که مردمکهای گشاد شدهاش را از نظر میگذراندم، خطاب به دکتر هالدر گفتم:

- تونستین تخمین بزنین چقدر از زمان مرگش میگذره؟

دکتر از بالای

عینک مستطیلش نیمنگاهی نثارم کرد و در حالی که انگشت سبابه پوشیده به دستکشش را به گوشت ساق پای جسد میکشید، جواب داد:

- کالبدش هنوز کاملاً سرد نشده. عضلات صورت و فکش

سفت شده، اما هنوز به اندامهای تحتانیش نرسیده. لکههای بنفش با فشار انگشتم ثانیهای رنگ میبازن. با توجه به این موارد حدود سه تا شش ساعت از مرگش میگذره هرچند برای نظر قطعی باید منتظر نتایج کالبدشکافی بمونی.

تک ابروی قهوهای رنگم را بالا انداختم و با چشمان باریک شده به انگشتان و لبان کبودش خیره ماند.

- مردمکهاش گشاد شده و این سیانوز نشونهی خفگیه؟

دکتر هالدر چراغ قوهاش را در حدقهی جسد انداخت و متفکر گفت:

- مردمکهای چشمش مقابل نور هیچ واکنشی نشون نمیده و آثار استفراغ اطراف دهانش هست که احتمال میدم دچار خفگی ناشی از مسمومیت شده باشه!

به ناگه چشمانم به جناغ سینهاش خورد و با ناباوری نوک انگشتانم را نزدیک حروف حک شده بردم. دقیقاً همان قسمت در جسد پسر شهردار نیز کلمهی DOOM کندهکاری شده بود. خشمگین، پوست لبم را به دندان کشیدم. نمیتوانستم باور کنم یعنی ما با یک قاتل زنجیرهای سر و کار داشتیم؟

- حروف، دقیقاً جایی حک شده که کمترین خونریزی رو داشته باشه… حدس میزنم بریدگی عمیقی هست و به استخوان هم رسیده. قاتل نهایت ظرافتش رو به کار

گرفته و باتجربه بوده چون اگه برش منحرف میشد امکان داشت، وارد حفرهی سینه بشه!

سری تکان دادم و از جسد مرد فاصله گرفتم. خطاب به داستین که تیم تجسس را نظارت میکرد، گفتم:

- چیزی دستگیرشون شد؟

با آشفتگی دستی پشت گردنش کشید. طنین کوبش رگبار باران روی پنجره با صدایش درهم پیچید.

- نه حتی یه اثر انگشت! مثل صحنهی جرم پسر شهردار همه چیز تمیز و دست نخوردهست. فکر میکنی این دو تا پرونده به هم مرتبطن؟

نگاهی کوتاه به چشمان آبی داستین انداختم. تنها چیزی که میتوانست آنها را به هم ربط دهد همان کلمهی منحوس بود.

- بیربط هم نیستن، حروف عذاب روی هردوشون خراشیده شده با این حال شیوهی قتلها متفاوته… قتل پسر شهردار دلخراش و بیرحمانهتر بود هرچند معتقدم برای نتیجهگیری زوده.

بازدمم را پرفشار آزاد کردم و خیره به جسد کاورپوش روی برانکارد زمزمه کردم:

- اینجور پروندهها هیجانزدهام میکنه داستین!

***

اداره جنایی میدتاون ساعت ۱۲:۰۵ ظهر

خبر به قتل رسیدن دادستان کل مانند بمب در نیویورک ترکیده بود. افتضاحتر از آن، فشارهای مقامات بر سریع پیش بردن روند پرونده بود که دلیلی مبنی بر تشکیل یک جلسه فوری بود. ایان کوپر هم اینجا بود و من با وجود آن وکیل نمیتوانستم روی دستورات رئیس بخش تمرکز کنم. نامحسوس با انگشتانم شقیقهام را فشردم و فقط توانستم صحبتهای پایانیاش را بشنوم.

- دلم میخواد هر چه سریعتر به این پرونده رسیدگی کنین، هر قدر این قتلها ادامهدار باشن فضای جامعه متشنجتر میشه و من ناچارم پرونده رو بسپرم دست تیم دیگه، پس تموم تلاشتون رو به کار بگیرین!

با خارج شدن مرد، سکوت سنگینی فضای دفتر را پر کرد. از روی صندلی چرمیام بلند شدم و به رأس آن میز شش نفره رفتم. حضور او در اینجا باعث میشد تا گونههایم از خشم به سرخی گراید و نفسهایم به شماره بیفتد. دو عکس را روی برد سفید سنجاق کردم و خاکستریهایم را میانشان گرداندم:

- با دقت به عکسهای قربانیان نگاه کنین. اولین قتل یعنی برایان داناوان داخل پنتهاوس شخصیش اتفاق افتاده. کالبدشکافی دلیل مرگ رو تزریق دوز بالای کتامین به همراه فنتانیل گزارش داده به علاوه قاتل طوری زبانش رو

بریده که هیچ آسیبی به اعصابش وارد نشده… .

مکثی کردم که صدای ستوان کارتر توجهام را جلب کرد.

- میشه احتمال داد که قاتل توی کار قاچاق اعضای بدنه؟

به نشانه منفی سر تکان دادم و با تکیه دادن به میز چوبی، اندکی از وزن تنم را روی آن انداختم.

- تا قبل از قتل دوم فرضیه خوبیه، اما قربانی دوم هیچ یک از اعضای بدنش رو از دست نداده.

این بار صدای گیرای ایان بلند شد و من در حالی که کولهبار نگاهش را به دوش میکشیدم، سر پایین انداختم و به کاغذها خیره ماندم.

- کلمه DOOM روی جناغ سینهی هردو قربانی حک شده به خاطر همین کاراگاه رودریگو احتمال میدن قاتل یک نفر باشه البته این خودش دلیل صرف نیست. من با توجه به نحوهای که قاتل حروف رو خراشیده و هر دو خطوط دقیقاً از جهات یکسانی هستن، به قطعیت رسیدم. روش قتلها متفاوته، اما هدف قتلها به نظر میرسه مهرههای مهم جامعه هستن مگه اینکه قاتل با یه قربانی متفاوت این الگوی فرضی ما رو به هم بزنه!

زبانم را داخل نرمی لپم فرو بردم. از آن که به پزشکی قانونی سر زده بود، تعجب نکردم. تا به چشم به خود نمیدید و با منطقش نمیسنجید، کوتاه نمیآمد هرچند نمیدانستم چگونه این محافظهکاری را برای من خرج

نکرد؟ چرا آنقدر سریع از من گذر کرد؟ از شدت تلخی افکارم چیزی در شکمم پیچ خورد که تمام عضلاتم را منقبض کرد.

هزاران درد در جایجای بدنم ترکید. کمی روی میز خم شدم که صدای داستین من را به خود آورد.

- حالت خوبه اریکا؟

فقط او متوجه حال نزارم شده بود. دم عمیقی گرفتم و زیر لب «خوبمی» زمزمه کردم. صدای افسر جونز که مدت طولانی با نگاه شکارچیاش ایان را زیر نظر گرفته بود، بلند شد.

- با توجه به نحوه قتلها من فکر میکنم قاتل باید زن باشه چون روی کالبد قربانیها اثری از ضرب و شتم سنگین دیده نمیشه. به علاوه مجرم با خون و خونریزی به قتل نمیرسونه، از روشی مثل تزریق مخدر استفاده کرده! نظر شما چیه وکیل کوپر؟

دیگر نمیتوانستم بایستم صندلی چرخان را بیرون کشیدم. کف دستم را روی شکمم گذاشتم، پوزخند بیصدایی روانهی لبانم شد و به جای او گفتم:

- چرا زنها رو دست کم میگیرین افسر جونز؟ لیزی هالیدی هم یه قاتل سریالی بود که قربانیش رو با شلیک گلوله کشته و بعد جسد مثلهش پیدا شد!

درک نمیکردم چرا آن درد آشنا دوباره جان گرفته بود و

داشت تمام جانم را میخورد. باز هم آن احساس خلأ را در ناحیهی شکمم احساس میکردم و آن قسمت سوزنسوزن میشد.

- کاراگاه درست میگن افسر؛ توی این دوره دیگه محدودیتی وجود نداره… زنها هم میتونن با نهایت بیرحمی عمل وحشتناکی رو مرتکب بشن اینطور نیست کاراگاه؟

لب روی هم فشردم تا بابت کلام نیشدار و طعنهآمیزش محتویات معدهام بالا نیاید. تیک عصبی انگشت شستم هشداری بر وخامت حالم بود.

- فکر میکنم بهتره جلسهی امروز رو تموم کنیم… دقت کنین که جزئیات این پرونده محرمانهست و نباید جایی درز کنه.

خطاب به مرد میانسال سفیدپوست که برایش احترام قائل بودم، لب جنباندم.

- ستوان کارتر لطفاً تموم دوربینهای امنیتی منطقه رو چک کنین و از بلکباکس ماشینهای اطراف غافل نشین.

- ریز جزئیات مخدرهایی که از خون پسر شهردار براورد شده رو از پزشکی قانونی دریافت کردم. پروفایل شیمیاییش رو با محمولههایی که اخیراً غیرقانونی وارد شدن بررسی میکنم.

از آن که داستین داوطلب شده بود تا از آن مخدرها

سرنخی به دست آورد، کمی خیالم راحت شد و به نشانهی تشکر لبخند کمرنگی روی لب نشاندم.

- افسر جونز یه لیست از مکالمات اخیر دادستان کل تهیه کنین و برای حکم تفتیش دفتر کارش درخواست بدین. من هم از راننده شخصی دادستان که تنها شاهد ماجرا بوده بازجویی میکنم. بیاین قبل از قتل بعدی گیرش بندازیم!

بیتوجه به آنها که جلسه را ترک میکردند، لبهی میز نشستم و به عکسهای روی برد خیره ماندم. درد شکمم کمی آرامتر شده بود، اما همچنان پابرجا بود. دست بردم و قوطی پلاستیکی که هیچ اسمی روی آن نبود را از جیب کت چرمم بیرون کشیدم. دو حبه قرص را بدون آب فرو دادم.

از جعبهی سیگار محبوبم رولی سفید رنگ برداشتم و آن را بین لبانم گذاشتم. قبل از آن که روشنش کنم، با ماژیک قرمزی کنار عکس برایان اسم مادرش را نوشتم. در فکر بودم که یکباره زیپوی آشنایی سیگارم را به آتش کشید و سپس تن صدای آرام و یکنواختش قلبم را لرزاند.

- چرا به مادرش مظنونی؟

پلک بستم و پکی به سیگارم زدم. دودش را در حلقم حبس کردم و او بار دیگر قصد کرد سکوت میانمان را بشکند.

- من تا آخر این پرونده هستم پس سعی کن احساسات شخصیت رو از کارت جدا کنی کاراگاه!

ابروان قهوهایم در هم تنیدند و نفسهایم کشدار شدند. مانند همیشه تیزی کلامش را در گوشت قربانیاش میکرد.

- خدمه شخصیشون بین مادر و پسر چندین بار درگیری دیده بوده… لیست آخرین تماسش هم با مادرش بوده اون هم به مدت نیم ساعت.

زیر چشمی نگاهش کردم که دست در جیب شلوار کتان سیاهش کرده بود و گوشهی لبانش به نشانهی تمسخر کج شده بود.

- فکر میکنی اینها دلایل کافیای هستن برای اینکه بهش مظنون باشی؟

نفسی از عطر تلخش گرفتم و مادامی که بیحوصله ناخنم را زیر زاپهای شلوار جین سیاهم میکشیدم، لب زدم:

- نه فکر میکنم دلایل لازمی هستن که نباید ازشون غافل بشم.

انگشتان پهن و کشیدهاش که زیر فرو رفتگی چانهام نشست، خون در رگهایم یخ بست. وادارم کرد تا در آن قهوهایهای سرزنشگر، خیره بمانم.

-مثل همیشه سخت تلاش میکنی، به خاطر همینه که اینقدر وزن کم کردی؟ به خاطر اینکه یه کاراگاه درجه یک باشی؟

لبم را کج کردم تا طرح لبخند به خود بگیرد. حتی لبخند زدن را هم فراموش کرده بودم.

- آره به خاطر همین.

او چنگی به موهای مدل کروکات کوتاه شدهاش زد. برق نفرت را که در آن دو گوی خوشرنگ دیدم، خارهای گلویم شروع به رویش کردند.

- از اینکه به خاطر هدفت از همه چیز گذشتی الآن خوشحالی؟

خوشحال بودم؟ نمیدانستم! خوشحال بودن در این زندگی چگونه بود؟ اگر این بود که دیگر نمیتوانستم گریه کنم و فقط گاهی خارهای بغض گلویم را زخمی میکرد، پس آدم شادی محسوب میشدم.

سکوتم که به درازا کشید، لحنش آرامتر شد و لب زد:

- رنگت خیلی پریده و چشمات سرخه، چرا یه چکاپ نمیری؟

چینی به بینی قلمیام دادم از آن نگرانیهای دروغینش

حالم به هم میخورد. روترش کردم و از میان دندانهای کلید شدهام، غریدم:

- هر چقدر من حالم بدتر باشه، تو که توی دلت کیف میکنی!

کمرش را خم کرد تا همقدم شود. نفسشهایش بوی سیگار نعنایی موردعلاقهاش را میداد و مردمکهایش روی اجزای صورتم تاب میخوردند. زیر لب زمزمهای کرد که

من را در بُهت فرو برد.

- اون قرصها چیه مصرف میکنی اریکا؟

نمیدانستم به خنکای احساسی که با صدا زدن نامم زیر پوستم دویده بود، بها دهم یا به خاطر آن که مچم را گرفته بود، انگشتان مشت شدهام را روی صورتش فرود آورم. کراوات طرحدار طلاییاش را با قدرت کشیدم و بیتوجه به نزدیکی بیش از اندازهمان لب جنباندم:

- به پر و پام نپیچ ایان، توی زندگی خصوصیم دخالت نکن! به قول خودت من همون آدمیم که پشت سر گذاشتیش پس بیا زودتر این پرونده لعنتی رو حل کنیم تا هر دو کمتر عذاب بکشیم!

***

یک ساعت بعد درحالی که از دیویس یانگ، راننده شخصی جفرسون کلارک(دادستان کل) بازجویی کردم از کافهی کنار اداره، نسکافهای گرفتم و پشت هیوندای سفید رنگم نشستم. حینی که اطلاعات را در ذهنم مرور میکردم، جرعهای از آن مایع تلخ نوشیدم.

طبق اظهارات آن مرد تیرهپوست، جفرسون پس از خروج از دفتر دادستانی، ساعت هشت شب در رستورانی که اغلب به آنجا سر میزده، شام خورده بود. حدودای نه شب وقتی که میخواست به برجش برگردد، احساس حالت تهوع و دلپیچه سراغش آمده. جفرسون از رفتن به

بیمارستان امتناع کرده و به جای آن، قرص ضد تهوعی مصرف نموده بود.

دکتر هالدر احتمال مرگ را مسمومیت میداد پس امکان داشت که در رستوران مسموم شده باشد؟ کنج لبم را به دندان گرفتم. باید تا زمانی که گزارشهای پزشکی قانونی به دستم میرسید، منتظر میماندم. نیمنگاهی به عقربههای ظریف ساعت مچیام انداختم و بیرغبت ماشین را استارت زدم تا به کلینیکی که روزی سه بار در هفته به آنجا میرفتم، سر بزنم.

نمیدانستم کی قرار بود مانند یک آدم با روان نرمال زندگیام را بگذرانم و نیاز به آن قرصهای نفرتانگیز نداشته باشم… این روند فرسایشی در بهبود حالم داشت من را دیوانه میکرد و در تعجب بودم که لیدیا چگونه امیدوار بود. با توقف مقابل ساختمان سنگی سفید، از ماشین پیاده شدم. زیپ کت چرمیام را بستم و وارد لابی کلینیک شدم. سمت منشی پشت پیشخوان رفتم و گفتم:

- روز بخیر، برای امروز وقت داشتم.

دخترک مو بلوند لبخندی به رویم پاشید و از آن جایی که دیگر من را میشناخت بدون اینکه به کامپیوترش نگاه کند، گفت:

- بله، میتونین برین داخل. دکتر منتظرتون هستن.

سری به نشانهی تشکر تکان دادم و بین دو اتاق، سمت

راستی را انتخاب و در زدم. با شنیدن صدایش، دستگیره طلایی را پایین کشیدم و وارد شدم. طبق معمول به پیشوازم آمد و با آن لبخند ظریفش به چسترهای سدری رنگ اشاره کرد. لیدیا مانند همیشه در آن استایل کلاسیک بیشتر از سنش میزد.

- حالت چطوره؟

حینی که مینشستم و پا روی پا میانداختم، جملهی همیشگیام را تحویلش دادم.

- من همیشه خوبم بستگی داره تعریفت از خوب بودن چی باشه… .

میدانست وقتی که اینطور جوابش را میدادم، نمیدانستم اوضاع و احوالم چگونه بود. راجع به همه چیز دربارهی خودم سردرگم و عاجز بودم.

- خیلی خب پس بیا اینطور شروع کنیم که این هفته برات چطور گذشت؟

در چشمان شبرنگ نافذش خیره ماندم. لبان خشکم را با زبان تر کردم و با لحن خشکی گفتم:

- افتضاح! ایان رو دیدم. توی پروندهی جدیدی که زیر دستمه قراره همراهم باشه… .

نگاه از چرخش خودکار میان انگشتانش گرفتم. آرامش عجیبی در چهرهی بیآرایشش موج میزد که گارد من را کمی پایینتر و از اضطرابم میکاست.

- دیدنش چه حسی بهت میده اریکا؟

چند لاخ از موهای نسکافهای لختم را پشت گوش انداختم و پلکی زدم تا سوزش چشمانم کمتر شود.

وقتی دیدمش انفجاری از احساسات مختلف را درونم تجربه کردم، اما پررنگترینش را به زبان آوردم.

- میدونی دکتر، فکر میکردم وقتی ببینمش فقط دلتنگشم، اما بیشتر از همه میترسم! ترس از اون نگاه سرزنشگری که بهم عذاب وجدان میده، از اینکه دارم بر میگردم سر پلهی اول، از اینکه دوباره اون دردی که وقتی توی بیمارستان بهوش اومدم شروع شده… .

نگاه سردرگمم را به لیدیا که دست زیر چانهاش گذاشته و سنگین نگاهم میکرد، دادم. شانههایم افتاده بود و حال، لرزش لبانم را احساس میکردم.

- کاش میتونستم جلوی احساساتم رو بگیرم.

ناخوداگاه هیستریک موهای سرکشم را پشت گوش زدم و لیدیا که متوجه آشفتگیام شد از پارچ روی میز لیوانی آب ریخت و مقابلم گذاشت.

- مسئله همینجاست که میخوای جلوی احساساتت رو بگیری اریکا… اگه بخوایم همیشه تحت کنترلمون باشه، به یه شکل آزاردهندهای خودش رو نشون میده.

جرعهای از آب نوشیدم تا التهاب درونم کاسته شود. همانطور که با ناخنهای شکسته و بدریختم بازی

میکردم، زمزمهوار گفتم:

- ممکنه به خاطره همین باشه که

دوباره جای خالی اون موجود کوچولو رو توی شکمم حس میکنم… .

لیدیا همانطور که موهای یخیاش را از روی شانهاش کنار میزد، از پشت چتریهای روی پیشانیاش، ابرویی برایم بالا انداخت.

- فکر میکنی ایان تأثیری روی این موضوع داره؟

آرنجم را روی زانوانم فشردم و فکم را به انگشتان قفل شدهام تکیه دادم. ناخوداگاه نگاهم را به ساعت دیواری طلایی رنگ دوختم.

- تأثیر ایان توی زندگیم به شدت انفجار یه بمب هستهایه! کاش با یه پروندهی معمولی سر و کار داشتیم تا مجبور نباشم دوباره این بمب خطرناک رو کنار خودم نگه دارم!

همانطور که با تیلههای خاکستری بیفروغم بخار سفید رنگ دستگاه بخور روی میزش را دنبال میکردم از کنج چشم، متوجه شیرینی لبخند دلزنندهاش شدم.

- به نظر نمیرسه فقط به خاطر پروندهی پیچیدهای که زیر دستته مجبوری تحملش کنی… .

آهی از میان سینهام بیرون جهید. از آن که خواندن احساساتم برایش مانند حل یک معادلهی ساده بود،

خودخوری میکردم.

- من به هوشش نیاز دارم همین و بس دکتر!

هردویمان میدانستیم که دروغم برای فریب دادن خودم بود و لیدیا برخلاف همیشه به رویم آورد.

- میگن دو چیز رو نمیشه پنهون کرد؛ سرفه و عشق!

ناخوداگاه طرحی شبیه یک خنده روی لبانم نقش بست و چشمان درشتم تنگ شد. سری تکان دادم و دستانم را به نشانهی تسلیم بالا بردم.

- حق با توعه، اما فکر نمیکنم فرصتی باشه تا بخوام دربارهش صحبت کنم.

به ساعت مقابلش اشاره کردم و از جایم بلند شدم. او در حالی که کت قهوهای رنگش را روی تنش صاف میکرد، تا نزدیک درب همراهم آمد.

- امیدوارم که جلسهی بعد هم مثل امروز بدون تأخیر بیای.

این اولین بار بود که من بدون تأخیر آمده بودم و خودم به آن دقت نکرده بودم. همانطور که کف دستم سردی دستگیره را لمس میکرد، جواب دادم:

- تلاشم رو میکنم!

وقتی از کلینیک خارج شدم، احساس میکردم کمی از آن فروپاشی اولیه فاصله گرفتم. نفس عمیقی کشیدم. سرمای نیویورک از داغی گونههای تب کردهام میکاست و ابرهای خاکستری بالای سرم خبر از یک باران سیلآسا میداد.

***

درب فلزی مقابلم را به جلو هل دادم و خودم زودتر از ایان وارد اتاق کالبدشکافی شدم. از این که داوطلبانه او را به عنوان همراهم پذیرفتم، حیرتزده نشد چرا که میدانست وقتی بحث کار میشد حاضر بودم پا فراتر از خط قرمزهایم بگذارم.

کاور پلاستیکی آبی رنگ ست با تنپوشش را روی موهای جمع شدهام گذاشتم و بیتفاوت نگاهم را در فضای براق و تمیز گرداندم. بوی مواد ضدعفونی کننده و سرمای آنجا برایم تکراری بود.

- امروز اون پسر نازکنارنجی همراهت نیست اریکا!

از آن که چنین لقبی را برای داستین انتخاب کرده بود، نیشخندی زدم. او نمیتوانست فضای اینجا و جسدی که روی تخت فلزی بود را تحمل کند و به نوعی نقطه ضعف برای یک افسر دایره جنایی محسوب میشد.

- درسته، امروز با یه نفر دیگه اومدم. ایشون وکیل ایان کوپر هستن که قراره به ما توی این پرونده کمک کنن.

- خوشوقتم، دکتر هالدر هستم؛ کارشناس کالبدشکافی بخش.

- منم همینطور. چیزی دستگیرتون شد؟ به هر چیزی که دربارهش فهمیدین نیاز داریم.

با کنجکاوی به کالبدشکاف میانسال نگریستم و او حینی

که دستکشهایش را دست میکرد، جواب داد:

- نمیدونم چقدر از سم تنرودوتوکسین اطلاع دارین…بعضی از آبزیانی مثل ماهی بادکنکی، گونهای از قورباغهها یا حلزونها باکتریهای خاصی توی بدنشون زندگی میکنه که سم تنرودوتکسین رو تولید میکنن، این سم حتی از سیانور هم کشندهتره!

ابروانم را درهم کشیدم و با ایان نگاهی رد و بدل کردم. پیش از آن که چیزی بگویم، وکیل پیشدستی کرد و گفت:

- تا اونجایی که من میدونم یه نوع غذای ژاپنیای مثل فوگو از این ماهی درست میشه؛ اما روش پختش کار هر کسی نیست، توسط یه آشپز متخصص و آموزش دیده، تهیه میشه و… .

با یاد آن که دادستان به آن رستوران رفته بود، ناخوداگاه میان کلامش پریدم و گفتم:

- کسی که اون شب برای جفرسون غذا رو پخته، عمداً دستور پخت رو تغییر داده!

با دیدن نگاه خیرهاش دستپاچه رویم را سمت هالدر گرداندم و در حالی که با دست اشاره میکردم، لب جنباندم:

- فهمیدین با چه چیزی روی سینهش این کلمه رو خراشیده؟

هالدر که متوجه جو عجیب میانمان نشده بود، چانهاش را بالا داد و انگشت سبابهاش را روی حروف کشید.

- از اون جایی که خون به بافتهای اطراف نفوذ کرده و لبههای پوست جمع شدن قاتل لحظهای که مقتول دچار فلج ناشی از مسمومیت شده، این کلمه رو روی جناغ سینهش با چاقوی ساشیمی خراش داده!

ایان چند سوالی دربارهی اثر انگشت مجرم پرسید که به بنبست رسید. کلافه از ساختمان پزشکی قانونی خارج شدم و در حالیکه دستان سرمازدهام را در جیبم فرو میبردم، سمت اتومبیلم پاتند کردم. صدای کوبیدن درب از سمت چپم و به دنبال آن بوی نعنایی سیگارش حواسم را از دختربچهی مقابل فروشگاه پرت کرد.

- بیرون خاموشش کردم.

میدانست نسبت به سیگار کشیدن در ماشین حساس بودم و این را پای حافظهی قویاش گذاشتم نه هیچ چیز دیگر… در ذهنم جواب طعنهآمیز «چقدر محافظهکار» پررنگ شد؛ اما در عوض همانطور که استارت میزدم گفتم:

- نظرت درباره اون کلمه روی جناغ سینهش چیه؟

از گوشهی چشم او را زیر نظر گرفتم. پلک روی هم گذاشته بود و به قدری آرام قفسه سینهاش بالا و پایین میشد که گمان کردم چرتش گرفته بود.

- اگه من یه قاتل باشم و چنین کلمهای رو روی قربانیم حک کنم فکر میکنی انگیزهام از این کار چیه؟

روکش چرمی فرمان را سفتتر چسبیدم و ابروان قهوهایم

را درهم کردم. پایم را بیشتر روی پدال گاز فشردم و لب زدم:

- که پیامی رو به ما برسونی.

خیرگی نگاه سردش را نادیده گرفتم و نگذاشتم متوجهی انتظارم برای جوابش شود.

- درسته و من برای این DOOM رو انتخاب میکنم چون میدونم قربانیهایی که انتخاب میکنم از روی لذت اونها رو نمیکشم، میخوام عذاب بکشن!

مقابل چراغ قرمز توقف کردم و سرم را سمتش گرداندم. این بار او نادیدهام میگرفت و با انگشتانش روی درب ماشین ضرب گرفته بود.

- شاید از عذاب کشیدنشون لذت میبره!

- احتمالش هست؛ ولی از روی سرخوشی با ساشیمی اینقدر دقیق چنین کلمهای رو تتو نمیکنم… هرچند اگه دلم بخواد کسی رو بکشم اون هم به دلایل شخصی، ترجیح میدم جسدش رو از یه پل توی مرکز شهر آویزون کنم… .

پوزخند تمسخرآمیزی روی لبانم ساکن شد. با سبز شدن چراغ حرکت کردم و زمزمهام را به گوشش رساندم:

- درسته، تو اهل خودنمایی هستی.

کمی خودش را روی صندلی ماشینم بالا کشید و درحالی که دکمههای کت اورسایز بلند سرمهایش را میبست،

بیتفاوت نسبت به کنایهام گفت:

- به نظرت وقتی اونقدر بینقص انجامش میدم، ممکنه برایان اولین قتلم باشه؟

با چشمانی درشت شده، مقابل رستوران پا روی ترمز کوبیدم و ناباور به سرمای چشمان مخمورش زل زدم.

- خودنمایی؟! من فقط از خودم مطمئنم. هیچوقت نتونستی من رو بشناسی کاراگاه.

با کوبیدن درب ماشین، تنم تکانی خورد. گیج و خشمگین چنگی به ریشهی موهای لختم زدم و از آینه، عنبیههای کدر شدهام را وارسی کردم. من این اریکای داخل آینه را نمیشناختم، اما امکان نداشت راجع به او اشتباه کنم… .

از ماشین پیاده شدم و بیتوجه به باد وحشیای که موهایم را پریشان میکرد، سمت ورودی رستوران مجلل رفتم. نگاهم را روی سالن نیمه پر گرداندم. صدای موزیک لایت و زندهای که روی سن مخصوص اجرا میشد، حس و حال آرامش بخشی را ساخته بود.

- خوش اومدین، رزو داشتین؟

توجهام سمت پیشخدمت کت و شلوار پوش جلب شد. نشانم را مقابلش گرفتم و به ایان اشاره کردم.

- اِریکا رودریگو هستم از اداره کل دایره جنایی. من و همکارم چند تا سوال ازتون داریم، امکانش هست با مدیریت رستوران صحبت کنیم؟

مرد سیاهپوست مردد چشمان سیاهش را میانمان چرخاند و سپس جواب داد:

- رئیسم الآن توی رستوران نیستن.

- ممنون میشم باهاشون تماس بگیرین، چون کارمون ضروریه!

با ناپدید شدن مرد به دیوار طلاکوب پشتم تکیه دادم و ناخوداگاه به زوجی که لبخندزنان غرق صحبت بودند، خیره ماندم. ذهنم به گذشتهای نه چندان دور سفر کرد… .

در اولین قرارم با ایان برای آن که خودی نشان دهد، کل رستوران را رزو کرده بود و من چقدر از این کارش حرصی شده بودم؛ اما اوج آن قرار رمانتیک همانجایی بود که او کیف پولش را جا گذاشته بود، حتی گوشیاش هم اتفاقی سوخته و نمیتوانست آن مبلغ هنگفت را پرداخت کند. با یادآوری آن چهرهای که اگر کارد میزدی، خونش نمیریخت، گوشهی لبم لرزید.

- نشنیدی چی گفت؟ باید تا اومدنش منتظر بمونیم.

با صدای خشک و جدی ایان از آن رویای شیرین بیرون کشیده شدم و واقعیت کامم را زهر کرد. به دنبالش پشت میز و صندلی زرشکی رنگ نزدیک پنجره نشستم. دستانم را روی سینهام گره زدم و به او که به شاخه گل رز روی میز خیره مانده، نگریستم. هیچوقت فکرش را نمیکردم او را به عنوان یک غریبه کنار خودم ببینم. اصلاً جدایی من از

او در مخیلهام نمیگنجید. ناخوداگاه نشخوار فکریام را به زبان آوردم:

- هیچوقت فکر نمیکردم ما به اینجا برسیم… .

هیچ تغییری در آن حالت سنگی و خنثیاش نداد و لحظهای فکر کردم صدایم را نشنیده بود… شاید دلش نمیخواست با من همکلام شود.

- به کجا؟

نور لوسترهای بالای سرم تهریشش را خرمایی نشان میداد. من دائماً ذهنم به بیراهه میرفت و روحم جایی میان آغوشش را تصور میکرد.

- به جایی که ما روبهروی همدیگه بشینیم، اما مایلها فاصله بینمون باشه.

این حرفم باعث شد نگاهش را به من بدوزد. قهوهایهای نافذش احساساتی را که سرکوب کرده بودم مانند جوانهی سر از خاک درآورده، زنده میکرد.

- و همهش تقصیر کیه؟

نفسم را با آهی تخلیه کردم و چشمانم را در حدقه گرداندم.

- خیلی راحته یه نفر رو توی زندگیت پیدا کنی و تموم تقصیرها رو گردنش بندازی، تا به حال اینطوری درموردم فکر کردی که شاید

من بیگناهی باشم که به خاطر کار نکرده دارم مجازات میشم؟

دو ماه تلاشهای لیدیا به این نتیجه رسیده بود که من دست از مجازات کردن خودم بردارم هرچند گاهی آن والد سرزنشگر درونم که تراپیستم از آن حرف میزد، خودش را نشان میداد.

- نمیفهمم از چه مجازاتی حرف میزنی… تو با پا گذاشتن روی قلبم و کشتن بچهمون همونطور که دلت میخواست آزاد شدی، حالا میتونی با خیال راحت به پروندههای جناییت برسی!

از پژواک «کشتن بچهمون» در سرم، شقیقهام آتش گرفت و تمام تنم مانند مردهای که خون در بدن نداشت، یخ زد. ناخوداگاه دستم را روی شکمم گذاشتم. احساس میکردم جای بخیههای نه ماه پیش داشت شروع به شکافتن میکرد.

- صدام رو میشنوی اریکا؟

بیتوجه به او در جیبم دنبال قوطی پلاستیکی گشتم، اما با جای خالیاش مواجه شدم. نمیفهمیدم اطرافم چه میگذشت، ایان لیوان آبی را مقابل لبان کبودم گرفته بود؛ اما نمیتوانستم از آن بنوشم.

- به صدای نفسهام گوش کن دونه برف.

صدای نفسهایش در پیچ و خم گوشم پیچید و من

ناخوداگاه با دم و بازدم او هماهنگ شدم. تیلههای در خون غلتیدهام در نگاه شفاف و ملایمش گره خورد و من گویی مسکن به رگهایم تزریق کرده باشند، آرام گرفتم. بیتوجه به نگاه سنگین دیگران، از احساس دستهایش روی شکمم و گرمای خوشایندی زیر پوستم خزید، لذت بردم.

- خوبی؟

سر تکان دادم و دوباره نفسی از عطر گسش به ریههایم فرستادم. پس از چند دقیقه درحالی که من خودم را بدون آن قرصهای منحوس آرام مییافتم، همراه او وارد دفتر مدیریت رستوران شدم.

- مطمئناً میدونین که هر دوشنبه حوالی هشت شب کل رستورانتون توسط جفرسون کلارک رزو میشده، ما نیاز داریم با آشپزی که اون شب مسئول پخت غذا بوده، صحبت کنیم آقای هندریک!

پس از گفتههای ایان، مرد میانسال را زیر نظر گرفتم. هندریک در آن کت و شلوار گوچی و انگشترهای طلا ثروتش را به رخ میکشید. تای ابروی کلفت بورش را بالا انداخته بود و درحالی که پکی به پیپ قهوهای رنگ میان انگشتانش میزد، نگاه سبزش خیرهام بود.

- ریز به ریز عملکرد این رستوران زیر دستم میچرخه هر سوالی دارین از خودم بپرسین!

موقعیت عجیبی بود. هندریک به من زل زده بود و

حرفهایش خطاب به ایان بود.

- خیلی واضح گفتم آشپزتون! نکنه میخواین به جرم اخلال در پیشبرد روند پرونده چند روزی مهمون ما باشین؟

هندریک چشمانش درشت شد و بلافاصله نگاه از من دزدید. حق داشت، من هم از رفتار تند ایان جا خوردم. مرد تلفن سفید رنگ روی میزش را برداشت و تماسی گرفت. بیتوجه به او بزاق دهان گس شدهام را فرو دادم و بیشتر در آن صندلی چرمی قهوهای رنگ لم دادم. در آن دفتر کوچک و شلوغ احساس خفگی میکردم. درک نمیکردم چه نیازی به آن همه تابلوی نقاشی آن هم از سبک کوبیسم بود؟ نگاه به آنها من را به سرگیجه میانداخت! با تقهای که به درب قهوهای رنگ کوبیده شد و پشت بند آن زنی حدوداً ۳۰ ساله وارد شد، حواسم را جمع کردم.

- تو چرا اومدی؟ پس مایک کجاست؟

- قربان پنج روزی میشه که دیگه سر کار نمیاد!

تای ابرویم بالا پرید و از صدای مشت ناگهانی هندریک روی میز چوبیاش شانههایم لرزید.

- غلط کرده! مگه اینجا بیصاحب شده که دیگه نمیاد؟ اگه یه ستاره از سر در این رستوران کم بشه… .

وقتی نگاهش به ما خورد، تهدیدش در نطفه خفه شد و با کف دستش سر طاسش را فشرد.

- میتونین بگین دقیقاً از کی نمیاد سر کار؟

زن، مضطرب انگشتانش را در هم پیچید و با صدای ضعیفی جواب ایان را داد:

- از یازده اکتبر ناپدید شده… .

این یک روز قبل از مرگ جفرسون بود. چشمانم را باریک کردم و بالاخره از سکوتی که در آن فرو رفتم، بیرون آمدم.

- پس دوازده اکتبر کی مسئول پخت و پز غذاها بوده؟

- میشل که برادرشه رو به جای خودش فرستاده بود؛ اما بعد از اون شب هیچکدومشون دیگه پیداشون نشد!

ناباور از تکیهگاه صندلی فاصله گرفتم و سرم را سمت هندریک گرداندم. رگهای گردنش از شدت خشم برآمده و به من فهماند که او هم بیاطلاع بود! پوزخند تمسخرآمیزی به لب آوردم و سری از روی تأسف تکان دادم. صدای طعنهآمیز ایان را شنیدم که زیر لب زمزمه کرد:

- هاه عالیه!

بیحرف ادامهی پرسشها را به ایان سپردم. هنوز کاملاً از آن فضای حملهی عصبی فاصله نگرفتم؛ اما باز هم من بدون آن قرصها جان سالم به در برده بودم و همهی اینها تأثیر آن وکیل بود. چطور میتوانست هم درد باشد و هم دوای درد؟

- لیست غذاهایی که اون شب برای جفرسون کلارک تدارک دیدین رو میخوام و یه چیز دیگه آشپزخونه دوربین

امنیتی داره؟

- نه، همین روزها میخواستم اقدام کنم.

نفسم را با فوتی تخلیه کردم و پس از آن که ایان اطلاعات مایک و برادرش را از هندریک دریافت کرد، قصد خارج شدن از اتاق را داشتم که با یادآوری موضوعی متوقف شدم.

- سالن که دیگه دوربین داره نه؟

هندریک درحالی که خون، خونش را میخورد با صدای خفهای گفت:

- البته که داره!

سمت

سیستم آخرین مدلش که پشت میزش بود، خم شد و بعد از چند دقیقه که صدای کیبورد را شنیدم، از میز جدا شد.

- بفرمایین اینم دوربین!

درحالی که هنوز زانوانم به طرز نامحسوسی میلرزید، با عجله به پشت میز رفتم و به مانیتور خیره ماندم. روی زاویهای که جفرسون نشسته بود، کلیک کردم؛ اما با دیدن زنی که مقابلش پشت میز نشسته بود، میان لبانم از حیرت فاصلهای افتاد. محافظ شخصیاش نگفته بود که جفرسون آن شب با کسی ملاقات داشته! فیلم را متوقف و روی تصویر زوم کردم.

- این که رئیس ساخت و ساز گروه اسپید!

چندین بار در اخبار اسمش را شنیده بودم، گروه اسپید یک خیریه بزرگ که درحال ساخت یک منطقهی رفاهی برای طبقه کمبضاعت جامعه بود و هر ساله بودجهی هنگفتی از دولت صرف برنامهریزی آن میشد. کنج لبم را به دندان کشیدم و سرم را سمتش گرداندم. بیتوجه نسبت به فاصلهی اندک میان صورتهایمان گفتم:

- ارتباطش با دادستان چیه؟ پروندهی خاصی درباره اون زن زیر نظرش بوده؟

تیلههایش روی چهرهام چرخید و پس از مکث کوتاهی با ابروان درهم کشیده، لب زد:

- نه، چیزی علنی نشده ولی من بازم پرس و جو میکنم.

سری تکان دادم و فیلم را روی دور سرعت گذاشتم. آنها حدود یک ساعت صحبت میکردند و بعد از آن جفرسون ساعت نه از رستوران خارج شده بود. درحالی که رول سفید رنگ را کنج لبم میگذاشتم، رستوران را ترک کردم. بیتوجه به قطرهی بارونی که روی گونهام چکید، سیگارم را آتش زدم.

- خوبی؟

همانطور که با لذت دود را از حلقم بیرون میدادم، نگاهم را به آسمان خاکستری و گرفتهی بالای سرم دوختم. کلمات سوزناک و بیفکرش هنوز مانند غباری روی قلب و ذهنم

نشسته بود.

- خوبم، جای نگرانی نیست.

ایان که مقابلم ایستاد، باز هم قهوهی نگاهش چشمانم را تسخیر کرد. چطور توانسته بودم بدون او روزهای خاکستری و افسردهام را بگذرانم؟ تمام این مدت چگونه با غم جدایی و دلتنگیاش دست و پنجه نرم میکردم؟

- اتفاقاً نگران کنندهست. انگار توی یه شوک عصبی وحشتناک فرو رفته بودی… تنت میلرزید، صورتت سرخ شده بود و نفست به سختی بالا میاومد. از ترس داشتم دیوونه میشدم که نکنه سکته قلبی کنی!

پلکی زدم و به او که کف دستش را روی گونهی استخوانیاش میکشید، زل زدم. اگر میگفتم بار اولی نیست که تمام اینها را میگذرانم چه؟ اگر از حملههای پس از کابوسهای شبانهام میگفتم چه واکنشی نشان میداد؟

- میشنوی چی میگم اریکا؟ یه بار هم که شده به خاطر من نه، برای حال خودت لجبازی نکن و برو یه چکاپ انجام بده!

کاش میتوانستم همانند جسمم، زخمهای روحم را نشان دهم تا ثابت کنم که روح بیمارم جسمم را به زوال کشانده بود. با خونسردی از چشمان مالامال نگرانش دل کندم و گفتم:

- باشه میرم ولی الآن باید بریم سراغ مایک و برادرش!

فیلتر سیگارم را در جوی بارانگرفته انداختم و سمت ماشین راه افتادم.

***

درحالی که کاسهی سرم از شدت عصبانیت داغ کرده بود، مقابل غذاخوری کوچکشان توقف کردم.

- حدس میزنم قتل کار خودشه، غیر ممکنه هردوشون خونه نباشن!

بدون آن که منتظر جوابی از سمت او باشم از ماشین پیاده شدم و بیتوجه به چالهی آبی که بوتهای جیرم را خیس کرد، کمی کرکرهی فلزی غذاخوری را تکان دادم و از بین فضای خالی لوزی شکل به سالن تاریک نگریستم. ظاهراً هیچکس آنجا نبود. چند کاغذ مرطوبی که کنار درز شیشهاش بود را چک کردم. چندتای اول قبضهای برق و گاز بودند.

- بشین توی ماشین تا داستین حکم بازرسی رو دریافت کنه.

از میان سمفونی قطرات باران صدایش را شنیدم که بیحوصله جوابم را داد:

- واقعاً قراره تا اون موقع صبر کنی؟

برگشتم سمتش و چشم غرهای حوالهاش کردم. حینی که آخرین برگه را از نظر میگذراندم، غریدم:

- تو یه وکیلی جناب کوپر!

- پس به عنوان یه وکیل بهت نصیحت میکنم که قانون دست و پات رو میبنده، گاهی با دور زدنش میتونی خودت رو نجات بدی!

دیدن احضاریه دادگاه حواسم را از آن که برگردم و بابت نصیحت غیرانسانیاش چشمغرهی دیگری نثارش کنم، پرت کرد. احضاریه در رابطه با بدهی از سمت بانک بود. خواستم چیزی به او بگویم؛ اما با دیدن قفلی که از کرکره درآمده بود از میان دندانهای کلید شدهام گفتم:

- واقعاً که برای من دردسر میشه اصلاً چطور تونستی بازش کنی مگه دزدی؟

جوابی نداد و تنها سنجاقی که یادم میآمد در داشبورد ماشین گذاشته بودم را مقابل چشمانم گرفت. کلافه موهای خیسم را پشت گوش فرستادم و به کمکش کرکره را بالا دادم. از جیب کتم کلت سیاهم را بیرون کشیدم و درب شیشهای را به جلو هل دادم. با نگاهم سالن غذاخوری را که توسط نور چراغقوه دیده میشد، رصد کردم. میز و صندلیها به همریخته و شیشهی یخچال نوشیدنیها شکسته بود. نور را در صورت ایان انداختم و لب زدم:

- کنتور برقش کجاست؟

برق نگاه برندهاش در آن تاریکی ترسناک به نظر میرسید و پوزخندی که تحویلم داد قلبم را لرزاند.

- با اون همه قبضی که دیدی تا حالا قطعش کردن.

تای ابرویم بالا خزید. خیال میکردم حواسش سمت باز کردن قفل بود. پوفی کشیدم و نور را روی کانتر انداختم که چشمم به یک قاب عکس خانوادگی افتاد. مایک وسط پسرک بوری که احتمالاً میشل بود و زن میانسالی ایستاده بود. با حجم زیاد نوری که یکدفعه در چشمانم تابید، پلک بستم.

- با وجود اون همه قبض پرداخت نشده، موتور برق دارن!

چشم باز کردم و با ابروان درهم تنیدهام به آشپزخانهی پر از ظرف کثیف نگاه انداختم. بیتوجه به صدای قیژ و قیژ پارکتهای زیر پایم سمت چندین بطری الکل رفتم. خطاب به ایان زمزمه کردم:

- به نظرت چند وقته کسی اینجا سر نزده؟

وقتی جواب دادنش به درازا کشید، سرکی کشیدم و او را نزدیک فریزر صندوقی پیدا کردم. جلو رفتم که صدای سنگین و تمسخرآمیز وکیل من را شوکه کرد.

- نهایت سه ساعت! این خونی که من میبینم، تازهست.

دست روی بدنه فریزر گذاشت و خیره در چشمانم ادامه داد:

- هنوز سرده… مدت زیادی از برق کشیدنش نمیگذره!

لب زیرینم به چنگ دندانهایم درآمد و طعم گس خون مهمان دهانم شد. درحالی که در دلم التماس میکردم

فرضیهام اشتباه باشد، سمت درب کشویی فریزر رفتم و یک ضرب آن را کنار زدم. با دیدن جسد چمباتمه زده، نفسم را حبس کردم و خشمگین لگدی به صندلی چوبی کنار پایم کوبیدم. گوشیام را از جیبم بیرون کشیدم. باید هرچه سریعتر تیم را در جریان جنازهای که کشف کرده بودیم، میگذاشتم… .

***

ساعتی میگذشت که ابرهای بارانزا دست از باریدن برداشته بودند و غرش آسمان نیویورک در سکوتی دلگیر فرو رفته بود. من، بیتفاوت به سالن نیمه تاریک اداره درحالی که بیمیل از ساندویچ سردم میخوردم، چشمان سرخم خیره به فیلم دوربینهای مدار بسته اطراف غذاخوری مایک بود.

چطور امکان داشت ده دقیقه دوربینها دست از ضبط کردن بردارند و سپس به حالت عادی برگردند؟ روی آن قسمت که میشل کاوری سیاه رنگ را با خود به داخل غذاخوری میکشید، توقف کردم. روی صورتش زوم کردم و با دیدن لبخند واضحش دست از جویدن محتویات ساندویچ برداشتم.

- میبینم که بازم باید توی بیخوابی با جغدها مسابقه بدیم!

عنبیههای خاکستریام از مانیتور کنده شد و بالا آمد.

داستین درحالی که موهای طلایی رنگش را با کش وسط سرش جمع کرده بود، دو کاپ استارباکس دستش بود.

- فکر کردم بعد چند سال عادت کردی.

چشمان آبیاش را در حدقه چرخاند و کاپ نسکافه را سمتم گرفت. با رضایت آن را گرفتم و به پشتی صندلی چرخان نرمم تکیه دادم.

- به اجبار عادت کردم ولی انصافاً دلت برای یه خواب درست و حسابی تنگ نشده؟

عطر نسکافه را به ریههایم کشیدم و لحظهای پلک بستم. دلم برای یک خواب بدون کابوس تنگ شده بود… هرچند کمکم داشتم به این نتیجه میرسیدم که کابوس واقعی همان چیزی بود که خواب را از من ربوده بود!

- تنگ شده، ولی تا حل شدن این پرونده غیرممکنه.

سری تکان داد. پشت میز کنارم نشست و پرونده مقابلش را باز کرد. چشمان کشیدهاش را ریز کرد و گفت:

- کل گزارشی که از امروز نوشتی رو خوندم، ظاهراً قراره پای خیلیها به این پرونده باز بشه… داریم دنبال میشل میگردیم، اما نمیفهمم اون چرا باید برادر بزرگش رو به قتل برسونه؟

جرعهای از نوشیدنیام بالا کشیدم و نیمنگاهی به او که با آن مدل مو و کک و مکهایش قیافهی نمکینی به خود گرفته بود، انداختم.

- حدس میزنم قاتل خودش نیست. اگه خودش بود، دوربینها ده دقیقه متوقف نمیشدن و لحظهای که جنازه رو داخل رستوران کشید هم حذف میشد.

مردد به مانیتور نگریستم. نیشخند میشل من را گیج میکرد… در فیلم چهرهاش اصلاً شباهت نداشت به کسی که برای اولین بار یک جنازه میبیند و از قضا جسم بیجان برادرش بود.

- چطور ممکنه همهی دوربینها دستکاری بشن؟ ستوان کارتر هم هیچ سرنخی از دوربینهای اطراف برج جفرسون پیدا نکرده… فکر میکنم قاتل توی هک و مهندسی کامپیوتر تبحر داره!

چانهام را بالا کشیدم و حینی که از جایم بلند میشدم لب زدم:

- یعنی میگی با یه نابغه طرفیم؟ اون آناتومی بدن و پزشکی هم سرش میشه، زبون برایان رو بدون هیچ آسیبی قطع کرده! مگه این که… .

- قاتل همدست داشته باشه؟!

در سکوت به چشمان گشاد و سردرگمش خیره ماندم. این فقط یک فرضیه بود؛ اما اگر ما با یک قاتل با این همه نبوغ سر و کار داشتیم، گیر انداختنش سخت میشد. دم عمیقی گرفتم و عکسها را از روی میز برداشتم.

- خیله خب، بیا دوباره مرور کنیم.

عکس میشل و مایک را کنار عکسهای دو مقتول دیگر چسباندم و خطاب به چهرهی خسته و پف کردهی داستین گفتم:

- تقریباً مطمئنم ماجرای مسمومیت جفرسون کلارک به این دوتا برادر برمیگرده. شبی که دادستان بعد از شام به برجش برمیگرده یک نفر میاد و عذاب رو روی پوستش مارک میکنه، مایک اون شب با دوستهاش وقت گذرونده و کارش رو به میشل سپرده! از طرفی میشل نمیتونه اون رو خراشیده باشه، چون دوربینها به وضوح ثبت میکنن که اون بعد

از کارش به خونه برگشته. سوال اینجاست که چه کسی وارد برج جفرسون شده؟

عکس شخصی که جای چهرهاش علامت سوال بود را در صدر برد سنجاق کردم و زیرش عکس مارگارت بِنِت، رئیس گروه اسپید را زدم.

- آخه مقتول چرا باید با بنیاد خیریه ملاقات کنه؟

لبهی میز نشستم و فرو رفتگی چانهام را خاراندم. آنقدر در این پرونده با معما مواجه بودیم که من نمیدانستم باید برای کدام جوابی پیدا کنم!

- شاید یه رابطه مخفیانه دارن… به هرحال تا فردا مشخص میشه. بازجویی مارگارت بنت با تو، منم به میشل

رسیدگی میکنم. راستی تونستی درباره مخدرهایی که قاتل استفاده کرده بود اطلاعاتی پیدا کنی؟

داستین جرعهای از قهوهاش نوشید و طوری که انگار چیزی یادش آمده، به جلو خم شد و با تن صدایی که رنگ هیجان داشت، جواب داد:

- من یه سر به بخش جرائم مربوط به مواد مخدر زدم و لیست مخدرهایی که غیرقانونی وارد شدن رو چک کردم. چندتاشون فنتانیل و کتامین داشتن، اما یه باندی که رئیسشون یه سری مخدرهایی مثل کریستال و مت آمفتامین و… به پناهندههای نیویورک میفروشه، توجهام رو جلب کرد… جالبش اینه پنج اکتبر یه نوجوان اهل سودان به اسم عمار فنتانیل و کتامین خریده و مقدارش دقیقاً به اندازهی همونیه که ما توی خون برایان پیدا کردیم!

تای ابرویم بالا پرید. باریکهی نوری میان جنگل افکار تاریکم تابید و طبق معمول از آن که به داستین اعتماد کرده بودم، پشیمان نشدم. نیمنگاهی به ساعت مربعی انداختم و گفتم:

- سرنخ خوبیه، اطلاعات پسره رو دربیار و برای من بفرست فردا میرم سراغش.

دوباره پشت میزم نشستم و ناخوداگاه دستم سمت جعبهی سیگارم رفت. با دیدن خالی بودنش، جعبه را روی

میز پرت کردم. امروز زیادهروی کرده بودم و این وابستگی داشت کار دستم میداد. با نخ سفیدی که مقابلم قرار گرفت، تای ابرویم بالا خزید.

- میدونی که سیگاری نیستم و این رو وکیل کوپر امروز جلوم گرفت و منم دستش رو رد نکردم!

دانهیل پاور سبز، سیگاری بود که او مصرف میکرد و من مدتی برای رفع دلتنگی عطر نفسهای نعناییاش آن را امتحان کردم؛ اما چندان فایده نداشت. رول نازک را از دستش گرفتم و با لبخند تلخی به آن خیره ماندم.

- به نظرم ایان کوپر پتانسیل این که یه کاراگاه درجه یک یا یه پروفایلر حرفهای بشه رو داره! تو چی فکر میکنی؟ تجربه کار کردن باهاش چطوره؟

انگشتم را روی فیلترش کشیدم و پوزخندم را پشت چهرهی خونسردم پنهان کردم. زبانم را داخل نرمی لپم فشردم و از میان لبانم واژهها را به زحمت بیرون فرستادم:

- ذهن قدرتمندی داره به طوری که آمادگی رندومترین و ناگهانیترین کارها رو داره… .

بار اولی که ایان را دیدم، شبیه یک معمای پیچیده ذهنم را درگیر کرده بود. طوری که وقتی به خودم آمدم که روحم را به او باخته و تکهای از خودم را در ایان گم کرده بودم. نمیدانستم آن کنجکاوی به گذراندن آن روزهای تلخ و این اریکای جدید میارزید یا نه.

- واو خواب نمیبینم و اریکا داره از یکی تعریف میکنه!

- فقط واقعیت رو گفتم.

سیگار را در جیبم گذاشتم و با یادآوری حرف وکیل «به نظرت وقتی اونقدر بینقص انجامش میدم، ممکنه برایان اولین قتلم باشه؟» سمت همکارم برگشتم.

- داستین؟

سرش را از برگههای روی میز بیرون آورد و منتظر نگاهم کرد. به اقیانوس براقش نگریستم و ناخوداگاه از آن که دنبالهی آن ماجرا را بگیرم، منصرف شدم. فعلاً باید روی سرنخهایمان تمرکز میکردیم، نمیتوانستم با فرضیه دیگر ذهنش را به هم بریزم.

- ممنون بابت نسکافه.

لبخندی که روی لب آورد کنج چشمش را چین انداخت. سر تکان داد و لب زد:

- قابلی نداشت.

***

در را پشت سرم بستم و با قدمهای محکم سمت میز شیشهای رفتم. به پسر جوانی که لباس کهنهای به تن داشت، نیمنگاهی انداختم و قبل از نشستن، صندلی فلزی را از عمد روی زمین کشیدم تا واکنشش را ببینم. همچنان خونسرد و بدون هیچ واکنشی سر به زیر انداخته بود. پروندهی آبی رنگ را باز کردم و با جدیت گفتم:

- میشل لاکوود، هجده ساله، پسری که بعد از مرگ پدر و مادرش پیش برادرش زندگی میکرده و یه رستوران کوچیک رو با هم اداره میکردن. یه بار به جرم فروش مواد مخدر دستگیر شده، اما به کمک برادرش آزاد شده… .

- مزخرفه!

در چشمان میشیاش خشم فروخوردهای پنهان شده بود، اما حالت چهرهاش کاملاً با ثبات به نظر میرسید. تای ابرویم را بالا دادم و پرسیدم: