رمان فرار افعی به قلم سونیا

ژانر : #انتقامی #دارک_رومنس #اکشن #جنایی

خلاصه :

آنها تصور می‌کردند طرد کردنش برای نابودیش کافی است!

اما...

در آن روز، در آن لحظه، احساسی زیبا و در عین حال خطرناک در وجود لانا متولد شد.

احساسی تاریک تر از سیاهی شب و خطرناک تر از هر موجود درنده، احساسی به نام انتقام...

او از میان خاکستر زخم‌هایش برخاست، برخاست تا نابود سازد افرادی را که روزی او را نابود کردند.

در جهانی که ثروت، قدرت را می‌خرد و عشق به توطئه‌ای دردناک تبدیل می‌شود؛

او با لبخندی سرد و سلاحی مرگبار پا به عرصه می‌گذارد.

هیچ‌کس نمی‌داند افعی چه زمانی نیش می‌زند!

و او افعی این داستان است...

«فرار افعی» روایت انتقامی تاریک و عشقی ممنوعه است؛ جایی که مرز میان شکار و شکارچی هر لحظه تغیر می‌کند.

رمان فرارافعی تقدیم به آنهایی که یاد گرفتند عشق را با زهر بنوشند، و انتقام را با لبخند تحویل دهند.

این داستان، قصهی نجات نیست. قصهی دختریست که از دلِ طرد شدن، زاده شد تا بسوزاند. اگر به دنبال عشق هستید، اینجا فقط عشقِ سمی پیدا میکنید. اگر به دنبال قهرمانهای پاک هستید، اینجا فقط افعیهایی را پیدا میکنید که به عدالت خدا پشت میکنند و عدالت خود را میسازند.

فصل اول

«محفل سیاه»

صدای جیغ و فریاد تماشاچیان مسابقه، صدای هیجانانگیز و با نشاط گوینده مسابقه که با صدای آهنگ اسپانیایی ترکیب شده بود.

هیجان تماشاچیان، حتی بیشتر از مسابقه دهندگان بود.

نور سفیدی که از پروژکتورها میتابید، زمین خاکی مسابقه را در روشنایی غرق میکرد.

بوی بنزین که با بوی سایش لاستیکها ترکیب شده بود، صدای هیجانزده مردی که در اتاقک گوشه زمین سایت شرطبندی را اداره میکرد، همه و همه برای آن هفده نفر هیچ بود.

هر هفده نفر داخل غولهای متحرکشان، پشت خط شروع در جایگاههای مخصوصشان نشسته و چشم به انتظار آغاز مسابقه بودند.

هرکس که در این مسابقه حضور داشت، یک هدف مشخص هم داشت؛ و آنهم "برد در مسابقه" بود.

اما برای او، بردن الزاماً به معنای عبور از خط پایان نبود، برای او، برد واقعی یعنی بازی بدون احتیاط!

دختری با موهایی فرریز به رنگ سیاهی شب، با قدم هایی اغواکننده به میان ماشینها آمد و در جایگاهش ایستاد.

پارچه شطرنجی را که با ظرافت به شلوارک جینش گره زده بود را با انگشتهای کشیدهاش بیرون آورد و لبخند ریزی زد.

وقت شروع مسابقه بود.

دخترک با عشوه ذاتیاش پرچم مسابقه را بالا برد، تکانی به مچ دستش داد که به معنای 'توجه' بود.

صدای هیجانزده تماشاچیان که بر روی صندلیهایشان ایستاده بودند از دو طرف به گوشش میرسید و باعث شده بود آدرنالین خونش همانند کوه آتشفشان فوران کند.

صدای گوینده مسابقه که از فرط هیجان دورگه شده بود از بلندگوهای سرتاسر زمین خاکی به گوش رسید.

_تماشاچیای عزیز، از همتون ممنونم که تو این مسابقه هم همراهمونید!

دستی به ته ریشش کشید و دوباره با آب و تاب بیشتری ادامه داد:

_تو این مسابقه کلا هیفده شرکت کننده داریم.

گوینده مسابقه که در اتاقک فلزی بالای زمین بود، میکروفون را به سمت خودش کشید تا شدت صدایش در بلندگوها بیشتر شود.

_بین اون هیفده نفر…دونفر از مقام بالاها هستن!

با شنیدن این جمله از گوستاو سگرمه هایش در هم فرو رفت.

احمقانه بود اما فقط به خاطر یک چالش مسخره شرکت در این مسابقه را قبول کرده بود. اگر آن پسرک تازه وارد و احمق آن پیرمرد غرغرو را تحریک نمیکرد الان در حال تماشای سریال محبوبش میبود.

هیچ حوصله نداشت و این از فک چفت شدهاش مشخص بود. آن تازه وارد، آن پسرک رو مخ…

لبش را از درون گاز گرفت، آن پسرک گستاخ سلسله مراتبشان، تلاش های پی در پیشان را نادیده گرفته بود و حال باید تاوان پس میداد!

دخترک برای بار دوم پرچم را تکان داد که به معنای 'آماده باش' بود.

رانندگان هرکدام با هیجان نیشگازی میدادند و رها میکردند.

دخترک زیبارو پیچ و تابی به اندام زیبایش داد و خیره به آن شلبی سیاه رنگ لبخند شیطنتآمیزی زد.

او نیز نیشخندی به دلبریهای دخترک فرفری زد.

او مانند پارهای از آتش بود، به همان اندازه داغ و خیرهکننده!

دخترک چشمکی به او زد و پرچم را دایرهوار تکان داد.

شمارش معکوس شروع شده بود!

"سه"

پرچم را سه بار تکان داد:

"دو"

پرچم را دوبار تکان داد:

"یک"

لبهای برجسته و پرش را بهم فشرد و با سرعت پرچم شروع را به سمت پایین برد.

در صدم ثانیه مسابقه با صدای غرش ماشینها شروع شد، هرکدام از غولهای خیابانی با شتابی بسیار سنگین از جا کنده شدند و همانند تیری که از چله کمان رها میشود با سرعت شتافتند.

خاکی که از چرخش لاستیکها بر روی زمین بلند شده بود هیچ تاثیری در هیجان و صدای جیغ و فریاد تماشاچیان نداشت، انگار همهشان تسخیر شده بودند!

مسابقهای که در کوچه و خیابانهای مونتری رخ میداد همه و همه توسط آن شخص مدیریت میشد. همان شخص با نفوذ که سلسله مراتب را در مسابقههای خیابانی مونتری به راه انداخت!

آن پیرمرد علاقه زیادی به شرطبندی در مسابقههای ماشینبازی داشت، و علاقه خاصی هم به افراد مقامبالا در سلسله مراتب محفل!

مردک پیر سر پیری یاد دوران جوانی و اوجش افتاده بود و به همین دلیل بود که تصمیم گرفت گروه بزرگی را ایجاد کند، گروهی از افراد با استعدادِ خاص، شاید هم احمق! احمقهایی که آزادی را در سرعت و عشق را در ماشینهایشان می دیدند.

تمام مسابقاتی که در مونتری رخ میداد همه و همه زیر سایه محفل بود!

صدای غرش ماشینها در کوچه و پس کوچهها میپیچید و همه مردم را از شروع مسابقات محفل آگاه میکرد. کادر مسابقه مشغول کنار زدن مردم و ماشینها از محل مسابقه بودند؛ شخصی در مونتری نبود که نداند نشان محفل سیاه چیست!

نشان محفل سیاه که بر روی لباسهای رانندگان گروه دوخته شده بود نشان از عضویت آنها داشت.

ماشینها یکی پس از دیگری از یکدیگر پیشی میگرفتند و توجهی هم به اطرافشان نمیکردند.

چنگی به ضبط ماشین زد.

صدای گوینده مسابقه که درحال گزارش لحظه به لحظه صحنه مسابقه بود در فضای اتاقک ماشین طنین انداز شد.

او با هیجان و صدای کشدارش در بلندگو فریاد میزد.

_همگی ببینید نایترو، همون پسری که سلسله مراتب محفل سیاهو به چالش کشیده بود؛ اون الان تو مقام اوله!!

با شنیدن این حرف از جانب گوستاو مارمولک پوزخند بیخیالی زد، هنوز برای برد خیلی زود بود! آن پسرک گستاخ، آن نایتروِ مشکل ساز، زیادی به خود مغرور شده بود، به خود و کارهایی که با آن دوج چلنجر مشکیاش انجام میداد!

اینبار صدای کشیده گوستاو در فضای اتاقک ماشین نایترو پیچید:

_گؤست داره به نایترو میرسه!! به نظرتون نایترو میتونه مقام اولو حفظ کنه و یه تحول بزرگ تو سلسله مراتب راه بندازه، درست مثل همون کاری که اون دوتا کردن!؟

نایترو پوزخندی زد، درست بود که تازهکار بود، اما فقط در مکزیک تازهکار بود او در برزیل اسم و رسمی برای خودش داشت؛ مطمعن بود از آن دو که مردم برایشان سرو دست میشکنند و لقب بالامقام را یدک میکشند بهتر است!

در این میان گؤست نیز دنده را عوض کرد، پدال گاز را بیشتر فشرد تنها ۳.۲ ثانیه با نایترو فاصله داشت.

پسرک گستاخ از روز اولش که به مکزیک وارد شده بود روی مخش بود! وقتش رسیده بود که به او نشان دهد بازی با سلسله مراتب محفل سیاه و به چالش کشیدن آنها اصلاً کار عقلانی نیست.

فاصله به ۱.۲ ثانیه رسیده بود.

از همان روز اولی که چشمش به آن پوزخند غرورآمیز نایترو در مقابلشان افتاد دلش میخواست خودش و آن دوجچلنجر مشکیاش را خرد کند و با عروسک عزیزش از روی آنها رد شود.

از آدمهای مغرور و خود بین متنفر بود! نفس عمیقی کشید و سرعتش را بیشتر کرد.

کمی عقبتر از گؤست و نایترو، او بدون توجه به آنها دستی به سمت ضبط برد و آهنگی گذاشت.

او از آن دو نفر عقبتر بود، خیلی عقبتر از آن دو که بر سر مقام اول باهم مبارزه میکردند!

او هنوز شتاب نگرفته بود. هنوز داشت نگاه میکرد؛ هنوز وقت ورود او نبود.

زبانش را بر روی دندانهای ردیف جلوییاش کشید برای آن پیرمرد، او و گؤست و بقیه افراد جوان محفل، ستارههای نوظهوری بودند که آینده درخشانی در مسابقات داشتند.

خودش هم به این باور پیرمرد اعتقاد داشت، چرا که ماشین سواری و سرعت به او حس آزادی و رها شدن میداد.

هنگامی که سوار ماشینش میشد و دستش به فرمان و پایش به پدال میرسید، حس کره اسب وحشی را داشت که در دشتهای پهناور همراه با عقابها با باد مسابقه میداد.

او عاشقانه این حس را دوست داشت چرا که تنها حسی بود که او را از واقعیت دور میکرد؛ سرعت و ماشین برای او حکم مورفینی را داشت که او را به خوابی عمیق دعوت میکرد!

گؤست که سوار یک نیسان GTR بود، به نایترو رسید. ماشین هر دوی آنها در یک رده قرار داشتند، اما میزان مهارت و تجربه گؤست قطعاً بیشتر بود!

گؤست نفر چهارم در محفل بود، قطعاً با مسابقات داخلی و خارجی محفل تجربه بیشتری نسبت به نایترو کسب کرده بود.

او از نایترو به عنوان یک بادشکن استفاده میکرد تا مقاومت هوا را کاهش دهد و سایش چرخهای جلویی و عقبی را کمتر کند. حرکت سنجیده و حیلهگرانهای بود.

او اغلب این کار را در مسیرهای کوهستانی انجام میداد تا در پیچها چرخهایش مشکل پیدا نکنند، اما خب الان نیازی به احتیاط نبود. او دلش میخواست کمی با نایترو بازی کند و او را عصبی کند.

و گویا کارش بینتیجه هم نبوده!

نایترو دندانقروچهای کرد و از آیینه به عقب نگاهی انداخت. پایش را بیشتر بر روی پدال گاز فشرد.

میخواست فاصله بین خودش و گؤست را زیادتر کند، اما چنین چیزی ممکن نبود.

نایترو با خود فکر کرد که حتی اگر گؤست لایق آن مقام در سلسلهمراتب باشد، او با آن شلبی مشکی رنگش قطعاً لایق آن مقام نیست.

شواهد که اینگونه نشان میداد!

او حدود ۱۰ ثانیه با او و گؤست فاصله داشت؛ شاید حتی بیشتر!

نایترو با خود نتیجهگیری کرده بود که نیازی به نگرانی بابت او نیست!

پیچ تندی که جلوی آنها بود با کله قندیهای نارنجی رنگی که بر روی جدول بود مشخص شده بود. نایترو با دیدن آن پیچ تند بهطور محسوسی سرعتش را کمتر کرد. هیچ دلش نمیخواست با آن سرعت زیادش قاطی کله قندی ها شود!

اما گؤست از فرصت استفاده کرد و با همان سرعت از نایترو پیشی گرفت! در کسری از ثانیه این اتفاق افتاد؛ چنان با مهارت مقابل چشمان مبهوت نایترو از پیچ رد شد که گویا از اول هم پیچی درکار نبوده است!

«یادت باشه دارِن، اعضای محفل هرکدومشون تو یه چیزی خوبن اما…از نفر چهارم به قبل، اونا تو همه چیز خوبن!»

حرفهای تیم در مغزش همانند یک موسیقی که بر روی دور تکرار گذاشته باشنش پخش شد.

مردمک چشمهایش میلرزیدند، اما فک چفت شدهاش بالاخره از هم فاصله گرفت.

_لعنتییی…

چنان فریادی زد که صدایش در فضای اتاقک ماشین پیچید!

چطور انقدر راحت او را رد کرد؟ اصلاً چطور به آن سادگی پیچ با آن تندی را رد کرد؟

عضلات فکش منقبض شده بود و خون در رگهایش میجوشید، انگشت هایش که دور فرمان ماشین مشت شده بود به سفیدی میزد، مردمک چشمهای لرزانش خیره به پشت ماشین گؤست بود؛ هیچ ایدهای نداشت که چگونه آن کار لعنتی را انجام داد.

_لعنت بهش، عوضی…

او میخواست برنده شود، او میخواست آن مردک پیر، آن پیرِ خرفت، با آن غرور مسخرهاش او را عضو سیزدهم محفل بداند و خودش مقام سیزدهم را به او بدهد!

پیچ را با احتیاط رد کرد و دوباره به ماشین گؤست خیره شد.

حرکت بسیار احمقانه و خطرناکی بود! چنین ریسکی در پیچ، واقعاً برای او احمقانه بود هیچ دلش نمیخواست خودش را به کشتن دهد، ترجیح میداد با استراتژی و فکر جلو برود دقیقاً برخلاف گؤست که بی پروا عمل می کرد.

شاید اشتباه نایترو همین جا بود! نایترو مسابقه را فقط و فقط به گؤست محدود کرده بود، در صورتی که یک مار داشت از لانهاش خارج میشد!

جایی عقبتر از گؤست و نایترو او بیحوصله دستی به لبهایش کشید از اینکه نگاه کند خسته شده بود!

دیگر چیز جذابی برای دیدن نمانده بود. باقی افراد به مقامهای چهارم و پنجم قانع بودند؛ پس دیگر ارزش ماندن نداشتند!

انگار اسبی شده بود که میان چندین لاکپشت گیر کرده.

زجر آور بود، چرا هیچکدام تلاشی برای رد شدن از او و رسیدن به مقام اول نمیکردند؟! شاید فرق او و آنها همین بود!

چشمهایش را در حدقه چرخاند و با لطافت دستش را بر روی دنده گذاشت، تصمیم گرفت بازی را شروع کند!

نفس عمیقی کشید، نباید از آنکه میان آن لاکپشتها قرار گرفته بود عصبانی میشد…

نباید…

اما مگر میشد؟ دندان قروچهای کرد و با حرص دنده را عوض کرد. آن احمقهای کند!!

حرصش را سر لبهایش خالی کرد و با دندان آنها را فشرد. آن لاکپشتهای بیخاصیت هیچ کدام ارزش وقتش را نداشتند.

پرههای بینیاش از حرص گشاد شده بودند؛ لعنت به آنها!

فاصله خود را با آن دو نفر پیشتاز تخمین زد: حدود ۱۵ ثانیه!

پایش را تا آخر روی پدال گاز فشرد، ماشین عزیزش، اسب سیاهش زیر پایش چنان غرشی کرد که انگار فریاد آزادی را سر میداد! با لذت به آن صدای گوش نواز گوش داد.

تنها صدایی که تمام وجودش را غرق آرامش میکرد!!

اطرافش همانند فیلمی که آن را روی سرعت 2x گذاشته باشند از مقابل چشمانش میگذشت.

تابلوهایی که مسیر مسابقه را برایشان مشخص کرده بودند را با سرعتی باورنکردنی رد میکرد.

تصاویر تابلوها در چشمانش میلغزید، همانند کسی شده بود که دراگ مصرف میکند و اطرافش را در حالهای از ابهامات میبیند.

چه لذتی داشت چنین دید مبهمی از اطراف!

از ماشینها سبقت میگرفت. تنها یک اشتباه لازم بود تا هم خودش و هم بقیه را به نابودی بکشاند، اما او اشتباه در کارش نبود!

حداقل برای او که چنین بود. اشتباهش مساوی بود با یک تصادف؛ تصادفی که مانع از رسیدن او به اهدافش میشد!

هرکس که سعی میکرد جلویش را بگیرد، با حیلهگری کنار میگذاشت و اگر کسی جلویش درمیآمد، با او سپر به سپر میشد؛ ماشینش را به آن میچسباند تا ماشین جلویی تعادلش را از دست بدهد.

احمقانه بود اما او خطرناک بازی میکرد و دوست داشت که یک نفر هم همانند او بازی کند!

تنها ۵.۶ ثانیه با پیشتازها فاصله داشت. صدای آهنگ «Booty Swing» که از ضبط ماشین پخش میشد را بیشتر کرد.

پایش را بیشتر روی پدال گاز فشرد، آهنگ جالبی بود. باید یادش باشد تا از اِما بخواهد از این مدل آهنگها بیشتر برایش بفرستد.

۴.۴ ثانیه…

۳.۲ ثانیه…ماشینهای نایترو و گؤست در دیدش واضحتر شدند.

۲.۷ ثانیه…

پوزخندی روی لب هایش نقش بست، پوزخندی که شرارت چشمانش را دو چندان کرده بود.

در این بین نایترو از آیینه به پشت سرش نگاهی انداخت، با دیدن آن شلبی سیاه رنگ دقیقاً پشت سرش وجودش یکباره غرق بهت و تعجب شد!

لبهایش لرزشی ناباور پیدا کردند اما صدایی از میان آنها شنیده نمیشد انگار که صدایش را از دست داده بود!

صدای گوینده مسابقه در فضای اتاقک ماشین نایترو میپیچید که با لحن کشدار و هیجانانگیزی فریاد میزد:

_خدای من…خدای من! شما هم دیدید؟ افعی تو یک چشم به هم زدن از نفر پونزدهم رسید به نفر سوم!افعی رسیده… افعی ما شکار رو شروع کرده… اونا دارن به پیچ میرسن! اوه خدای من، نایترو باید با مقامش خداحافظی کنه!

گوشهایش نمیشنیدند، شوکه شده بود.

چطور ممکن بود از نفر پانزدهم آنهم با آن فاصله به مقامهای پیشتاز برسد؟ پس آن عوضیهای عقبی چه غلطی میکردند؟

بند انگشتهایش که به دور فرمان شل شده بود از شدت سرما میلرزید.

اما مگر هوا گرم نبود؟ پس چرا او سردش بود؟ پس این قطرات ریز عرق روی پیشانیاش چه بود؟

صدای گوینده مسابقه، صدای آن مردک ریقو به ذهن و روحش چنگ میانداخت.

نفس سختی کشید. لعنت به آن دو نفر! لعنت!

تکتک سلولهایش از آتشی که درونش برپا شده بود فریاد میزدند. لپهایش را باد کرد و نفسش را با صدا از اعماق سینهاش رها کرد. سردش بود اما درونش همانند مواد مذاب قل میزد.

_نمیزارم…نمیزارم…

زیر لب زمزمه کرد و لب پایینش را با دندان گاز گرفت، امکان نداشت مقام اول را به همین راحتی به آنها تقدیم کند.

شوری خون و طعم آهن در دهانش پخش شد. اما مگر مهم بود؟ کام او که از همان ابتدا که آن شلبی سیاه را کنارش دید تلخ شده بود.

گوشهایش سرخ شده بودند، هرگز اجازه نمیداد مقام اول را ازش بگیرند. او از آن سر دنیا فقط برای قبولی در آن محفل کوفتی به مکزیک آمده بود، او خانواده و دوستانش را تنها برای قبولی در محفل در برزیل رها کرده بود. امکان نداشت اجازه دهد تا او را سر افکنده راهی برزیل کنند!

اما افعی بدون توجه به او سرعتش را بیشتر کرد. به کنار نایترو رسید. نایترو با صورتی سرخ و فکی چفت شده فرمان ماشین را چرخاند تا ماشینها با هم برخورد نکنند، به خوبی تعادل ماشینش را حفظ کرد.

آن عوضی واقعاً دیوانه بود!

واقعاً روانی بود. حماقتش برای بردن و کلکهای حیلهگرانهاش، همه و همه مناسبش بود، اما نایترو نمیخواست قبول کند که دارد به او میبازد. پس سرعتش را بیشتر کرد!

دستی به صورتش کشید تا قطرات ریز و درشت عرق را پاک کند.

_امکان نداره به کسی مثل اون ببازم، امکان نداره، اون آدم روانی…

به پیچ دوم که درختها آن را احاطه کرده بودند نزدیک شدند، سرش را چرخاند میخواست اطرافش را بررسی کند اما، برای ثانیهای نگاهش به او افتاد.

فقط یک ثانیه بود، فقط یک ثانیه چشمش به او افتاد!

اما همان یک ثانیه کافی بود تا شوکه شود.

نفسش در سینه حبس شد، پایش آرام آرام از روی پدال برداشته شد؛ سرعتش… نایترو داشت سرعتش را از دست میداد!

چشمهایش از بهت میلرزید او واقعا احمق بود، از اول هم نباید آن دو نفر را به چالش میکشید!

اصلاً نباید با سلسله مراتب محفل سیاه در میافتاد! او باید حرف افعی را گوش میکرد، زمانی که بهش هشدار داد:

«توی قلمرو ما بازی کردن و شاخو شونه کشیدن یعنی باختن، پس بکش کنار پسرِ برزیلی!»

صدایش در مغزش پخش شد، انگار که صدایش همان موزیکی بود که تیم صبح زود با علاقه برایش گذاشته بود تا سرحال شود.

هشدارش جدی بود، جدی و عاری از هرگونه تمسخری!

اما او باور نکرد، باور نکرد و حماقت کرد! یک حماقت احمقانه! او مغرور شده بود، او به استعدادی که داشت مغرور شده بود.

احمقانه بود اما او فرق خودش و آنان را خوب متوجه شده بود! نایترو آدم ریسک پذیری نبود او شخصی بود که بر اساس محاسبات و استراتژیهایش جلو میرفت.

اما مگر در مقابل آنها استراتژی به تنهایی کافی بود؟!

متوجه شده بود… او تفاوت میان خودش و آن دوازده نفر را خوب متوجه شده بود!

آن دوازده نفر رانندگی نمیکردند تا برنده شودند!

آنها رانندگی میکردند تا زندگی کنند!

آنها درست نقطه مقابل او و هرکس که در این مسابقه حضور داشت بودند.

هنوز هم لبخندش را میدید. آن لبخند مشتاقش، آن لبخند حریصانهاش!

حرص و طمع برای برد نه! طمع او برای هیجان بود!طمع او بوی خطر می داد و این هیچ برای نایتروی استراتژیست خوب نبود!

نگاهی به ماشین او که با یک دریفت یکاینچی از پیچ خارج شد، انداخت. انگار ناامیدش کرده بود، اما مهم نبود، او حریف آنها نبود، او مهارت کافی را نداشت.

شاید هم داشت، اما میترسید!

ترس او مانع از پیشرویاش شد، مانع از بردش. چیزی در گلویش سنگینی میکرد.

چشمهای لرزانش را با بست، نایترو باخت را قبول کرده بود! او باخت را با مقام سوم قبول کرده بود.

در این میان گؤست به افعی که به او رسیده بود، لبخندی زد. در کنار هم حرکت میکردند جاده باریک نبود اما تنها ماشین آن دو جاده را اشغال کرده بود.

انگار که سدی ساخته بودند، سدی از جنس سرعت!

انتظارش را داشت که الان بیاید. اینبار نوبت گؤست بود که برندهٔ مسابقه شود.

آنها داشتند به خط پایان نزدیک میشدند.

بیخیال لبخندی زد و به گؤست که سرعتش را بیشتر کرده بود نگاه کرد. سری بعد که مسابقه بین خودشان برگزار شود برد واقعی را نشانش میداد!

_فعلاً میذارم حال کنی روح کوچولو!

گفت و نگاهش را از گؤست گرفت.

اما گؤستِ از همه جا بی خبر با افتخار و پوزخند از خط گذشت. انگار که کار خاصی کرده بود!

پر غرور دستش را از شیشه ماشین بیرون برد و برای تماشاچیا دست تکان داد.

با این کارش صدای تشویق تماشاچیان بلندتر شد. در جایگاه مخصوصش پارک کرد پس از او افعی، و بعد از او نایترو، از خط پایان گذر کردند.

صدای آهنگ اسپانیایی"Gata Only" در کل فضای مسابقه پیچیده بود.

آنها نیز ترمز گرفتند و ماشینها را کنار هم، در جایگاههای مخصوصشان پارک کردند. ماشینهای عقبی، هرکدام به خط پایان رسیدند و از ماشین پیاده شدند. فضای مسابقه، سرزندهتر از زمان شروع شده بود.برخی از اینکه در سایت شرطبندی برنده شده بودند خوشحال بودند و برخی از اینکه روی آدم اشتباهی شرط بسته بودند، عصبی و ناراحت بودند!

خاک بلند شده از لاستیک ها چشمانش را اذیت می کرد. کلاهش را سفت کرد و دستش را جلوی چشمانش گرفت.

هرگاه که مسابقهای خارج از میان بالامقامها برگذار می شد مردم آنها را فاکتور میگرفتند و روی اشخاص دیگر شرط میبستند.

در میان تمام آنها، تنها نایترو بود که سرش را بر روی فرمان ماشین گذاشته بود.

هنوز هم شوکه بود، اما در درونش احساساتی مانند غم، خشم، حسرت و ناامیدی میجوشیدند.

دستهایش را به دور فرمان ماشین مشت کرد.

چطور توانسته بود ببازد؟

بندهای انگشتهایش از فرط خشم به سرخی میزدند.

خیلی به خودش مطمعن بود!

صدای گویندهٔ مسابقه، بین جیغ و فریاد تماشاچیان گم بود!

حالا چگونه و با چه رویی به برزیل بازمیگشت؟ اصلاً اعضای تیمش دوباره او را قبول میکردند؟

چرا گلویش انقدر سنگین بود؟

با دستهای لرزانش گلویش را لمس کرد، لرزشش از خشم بود یا ناامیدی؟

سرش را کمی بلند کرد و با چشمهای سرخ و مرطوبش به آنطرف خیره شد.

درست جایی که آنها ایستاده بودند.

گؤست از کنار ماشینش تکان خورد و به سمت او آمد، با لبخند شیطنتباری، کلاه لبهدار افعی را برداشت.

موهای بلندش، همانند اسیرانی که تازه به رهایی دست یافته بودند، از زیر کلاه آزاد شدند و روی شانههایش افتادند.

صدای اعتراضآمیزش بلند شد:

_هی مردک زشت! کلام رو برای چی برمیداری؟

گؤست پوزخندی زد و طعنهآمیز، کلاه را در صورت او کوبید:

_چون دلم میخواد، مشکلیه؟

عوضی زشت!

تا خواست جواب دندانشکنی به آن بدهد، نگاهش به پشت سر تام افتاد. دخترک فرفری با دو به سمت آنها میآمد.

هیجانزده لبخندی زد و تام را با یک دست به سمتی پرتاب کرد و اِما را در آغوش کشید، آخ از آن بوی پرتقال!

صدای اعتراضآمیز تام که بلند شد لانا به اجبار از اِما جدا شد. مردک مزاحم!

_چخبرتونه دیوونهها!

اِما بدون توجه به چشم غره تام، دهان باز کرد و با هیجان بازوهای لانا را گرفت و گفت:

_کارت عالی بود لانا! محشر بودی دختر!!

لانا لبخندی زد و سر تکان داد. تام با ناراحتی نمایشی گفت:

_پس من چی؟! من بردممم! من اول شدممم!

و بعد، بهصورت نمایشی شروع به گریه کردن کرد. اِما با لحن بیحوصلهای شانه بالا انداخت و گفت:

_اون به لطف لانا بود، احمق!

هر دو خندهای سردادند و با نگاه کردن به قیافهٔ عصبی تام، خندهشان شدت گرفت.

_مهم اینه من بردم، سیمظرفشویی ذغالی!

اِما با عصبانیت خواست به سمت تام که زباندرازی میکرد حمله کند که با نزدیک شدن نایترو به آنها، هردویشان درجا خشکشان زد و سکوت میانشان برقرار شد!

نایترو، پسری با پوست تیره و موهایی بلوند و کوتاه بود.

با نمک بود. شاید هم نبود. چیزی در چهرهاش بود که او را جذابتر کرده بود. شاید لبهای درشتش بود شاید هم چشمهایش!

نایترو دستی به گردنش کشید و با مکثی طولانی به چهره منتظر لانا چشم دوخت.

لعنتی! خیلی با خودش کلنجار رفته بود!

هیچ دوست نداشت که چیزی بگویید، اما مجبور بود.

او اشتباه کرده بود! اشتباهی که لانا درباره آن به او هشدار داده بود.

_میخواستم ازتون عذرخواهی کنم!

خیلی سخت بود که این حرف را بزند. بحث غرورش نبود، او از عذرخواهی کردن نمیترسید او از لانا شرمش میشد!

لانایی که همان ابتدا به او خشدار داده بود. اگر هشدارش را جدی میگرفت چه اتفاقی میافتاد؟ اما اگر میخواست صادق باشد از کارش پشیمان نبود فقط از غرور بیجهت و افکاری که داشت پشیمان بود، او لانا، تام و تمام کسانی که در محفل بودند و زندگی را در سرعت میدیدند را دستکم گرفته بود. او معنای زندگی و وجود آنها را نادیده گرفته بود و فکر میکرد دلیل خودش نسبت به آنها برتری داد.

لانا ابرویی بالا انداخت. در صدای پسرک هنوز هم یک خشم پنهان وجود داشت!

لبهایش به طرفین کش آمد و آرام به سمتش قدم برداشت. نایترو پسر تخس و گستاخی بود، اما وقتی وارد مسابقه محفل میشی و بتونی به نفر سوم برسی، یعنی یکی از خانوادهای! این یک قانون اجتنابناپذیر بود! قانونی که آن پیرمرد برای کشف کردن استعدادهای دیگر گذاشته بود اما این وسط مسئلهای وجود داشت.

_بازی خوبی بود، ولی امیدوارم از این بازی یه چیزیو فهمیده باشی…

نایترو اخم ظریفی کردو خیره به چشمان بیخیال لانا منتظر ادامه حرفش ماند تام بیاهمیت دست به سینه ایستاد و با لحنی سرد حرف لانا را ادامه داد:

_سلسلهمراتب الکی نیست. باید مراقب کارات باشی، تازهوارد!

نایترو با تعجب به لانا و تام نگاه کرد. نگاهش میان آنها در گردش بود و در ذهنش کلمهٔ "تازهوارد" چرخ میخورد.

_به خانواده خوش اومدی!

لانا با لحن دوستانهای این حرف را زد. نایترو با بهت به دست لانا که به سمتش دراز شده بود نگاه کرد! آنها… آنها او را قبول کرده بودند!

ناباور پلکی زد، دهانش را بازکرد تا چیزی بگوید اما صدایی از میان لبهایش خارج نشد!

نکند تصادف کرده بود و این دنیای پساز مرگ بود؟ نکند خواب بود؟ اما سام که او را صبح زود با اردنگی از خانهاش به بیرون پرت کرد.

_نمیخوای دست بدی؟

سرش را بلند کرد و نگاهش را از دستهای ظریف و کوچک لانا گرفت و به چهرهاش داد.

خواب نبود!

سرش را تکان داد و با لبخند و هیجان آن دستهای لطیف را در دست گرفت

او موفق شده بود، او واقعاً موفق شده بود، باورش برایش سخت بود! باید به آنتونیو خبر میداد!

_ممنونم… ممنونم!

در صدایش، در چهره اش، در همه اجزاء صورتش میشد خوشحالی را پیدا کرد.

دست خودش نبود، گویا واقعاً برای رسیدن به این مسابقه تلاش زیادی کرده بود!

با دور شدن نایترو با حس و حال متفاوتش از قبل، اِما چینی به بینیاش داد. با انزجار صورتش را در هم کشید.

_از اولم ازش خوشم نمیومد. خیلی غده! اصلاً ازش خوشم نمیاد، هومم!

گفت و با حالتی کودکانه سرش را به سمت مخالف آن پسر چرخاند.

لانا با خنده مشتی به بازوی اِما کوبید:

_هیی! بدجنس نباش. تو که خودت بدتر از اون بودی!

اِما بازویش را ماساژ داد و با عصبانیت غرید:

_نخیر! اصلاً هرچی باشم از شما دوتا بهترم، که مثل سگ و گربه افتاده بودید به جون هم! یادتون نیست روز اولی که همدیگه رو دیدید، از مدرسه اخراج شدین؟!

هر دو با یادآوری آن روزها لبخندی زدند. مگر میشد از یادش رود؟ آن روزها از بهترین خاطراتش بودند! روزهای اولی که به مکزیک آمده بود. هملن روزها که به خون همه تشنه بود.

در همان روزهای اول با تام در مدرسه دعوایش شد. تام واقعاً یک پسرک مارموزِ شیطانصفت بود! یک قلدر و یک شیطان واقعی! با آن دندانهای ارتودنسی شدهاش. حتی هنوز هم که یاد آن گاز خانمان سوز تام میافتاد دلش میخواست فکش را خرد کند

لانا در آن موقع که در حساسترین زمان زندگیاش بود، در روز اول مدرسه با تام دعوا کردند دقیقا در پایه جدید در میان افرادی که همه همدیگر را میشناختند و لانا میان آنها غریبه بود. او برای گروه کوچکی از پسران قلدر که تام سردستهشان بود حکم یک بره گوسفند میان گروهی از گرگها را داشت. دعوای آنها حتی در اتاق مشاور هم ادامه داشت و به اخراج یکهفتهای آنها ختم شد حتی پس از آن اخراج یک هفتهای هم آدم نشدند و بازهم دعوا کردند! از اثرات به جا مانده از آن دعواهای کذایی میتوان به جای بخیه روی سر لانا و دماغ شکسته تام اشاره کرد! از آن زمان بود که دوستیشان شروع شد و بعد از آن، اِما وارد این رفاقت شد.

اما او میدانست که این رفاقت باید برای مدتی قطع شود. باید برای مدتی از آنها و از این رفاقت زیبایشان دست میکشید!

لبخندی زد و دستش را دور گردن دوستانش انداخت.

اما قبل از رفتن نیاز بود کمی خوش بگذرانند!

_هعی بیخیال اینا، بیایید بریم پیش بقیه!

به سمت باری که در خیابان فرعی بود راه افتادند.

باری که شامل دو طبقه میشد ، طبقه اول برای عموم مردم بود، اما طبقه دوم ، طبقه دوم بار متعلق به محفل سیاه بود!

به سمت کوچه پشتی راه افتادند.

جان نگهبانی که از در پشتی محافظت میکرد با دیدن آنها لبخندی زد.

_بازم بردین؟

تام شانه بالا انداخت و بسیار خونسرد گفت:

_البته که بردیم راستی جان بچهها بالان؟

_اره اونام برای دیدن مسابقه اومده بودن!

سری تکان دادند و از "جان" جدا شدند و به داخل بار رفتند. "جان" مردی درشتهیکل بود، درشت و قدبلند!ریشهای بلند و سیاهش با آن کله کچلش از او یک غول ترسناک ساخته بود، او یکی از محافظان بار برای محفل سیاه بود.

تام جلوتر از لانا و اِما از پلههای آهنی بالا رفت و دستگیره فلزی در را گرفت.صدای جیر جیر در نشان از نیاز آن به یک روغن کاری اساسی را میداد!

لانا از شنیدن آن صدای چندشآور چینی به بینیاش داد و با حرص یک پس گردنی محکم به تام زد.

_هییی!!

صدای اعتراضآمیز تام بلند شد، لانا با اخم دهنی برایش کج کرد و دست اِما که ریز ریز میخندید را گرفت و کشید.

فضای طبقه دوم بار، بسیار زیبا و دلنشین بود، فضایی با سبک کلاسیک، تابلوهایی با سبک رئال، دیوارهای کرمی که با رنگ قهوهای ترکیب شده بود یک فضای آرام را به وجود آورده بود!

تمامی افراد محفل برای خوشگذرانی و رقص به طبقهٔ اول میرفتند، اما برای حرف زدن و نوشیدن نوشیدنی و کارهای دیگر در طبقهٔ دوم میماندند. به عبارتی، طبقهٔ دوم پاتوق آنها بود!

جایی که آنها آزادانه درباره همه چیز بحث میکردند حرف میزدند، جایی که آنها فارغ از دنیای بیرون، خود واقعیشان بودند!

با دیدن دوستانش، چشمانش برقی زد و با تام و اِما به سمت آنها رفت.

چقدر بد که قرار بود مدتی از آنها دور شود حتی تصور درد دوری از آنها باعث میشد قلبش مچاله شود لبخندی زورکی روی لبهایش نشاند و آب دهانش را قورت داد. دخترها و پسرها که در یک میز دوازده نفره نشسته بودند، با دیدن آنها دستزدند و فریاد شادی سر دادند.

چیزی در وجودش سنگینی میکرد، کاش میتوانست آنها را هم با خودش ببرد!

جیم با خنده و صدای شادی گفت:

_میدونستم میبرید…بیایید بیایید، اینجا بشینید!

هرکس برایشان جا باز کرد. آنها نیز به سمت جاهایشان رفتند.

نفسش را با درد و حسرت رها کرد و کنار ریک، بر روی کاناپه چرمی قهوهای رنگ نشست. ریک برای لانا لیوانی پر کرد و آن را به دستش داد.

_خوشحالم که بردی!

لانا لبخندی از روی اجبار زد و نوشیدنی را سر کشید. طعم خوب و دلنشین تکیلا در دهانش باعث شد بیاختیار چند ثانیه چشمانش را ببندد. تکیلا واقعاً یک نوشیدنی بینظیر بود! طعم میوهای و خاکی که داشت، برایش از هر نوشیدنی لذتبخشتر بود!

لعنتی… حتی دلش برای نوشیدن تکیلا در کنار آنها هم تنگ میشد!

چرا قلبش انقدر سنگین بود؟ انگار که وزنهای را بر روی قلبش گذاشته بودند و هر لحظه که میگذشت سنگینی آن بیشتر میشد!

سارا که دختری سبزهرو بود با بیخیالی موهای لخت و مشکیاش را بست، رو به تام کرد و گفت:

_ببینم حالا کدومتون تاییدش کرد؟؟اصلاً تایید کردین که وارد گروه شه؟

تام سریع سر تکان داد و نوشیدنیاش را که توسط جیک دوباره پر شده بود، سر کشید:

_آخیشش…آره، لانا تاییدش کرد. میدونی که اگه قبولش نمیکرد پیری مغزشو میخورد.

با این حرف بیمزهاش هم خودش هم باقی افراد ریز ریز خندیدند.

ریک نیم نگاهی به لانا که سرش پایین بود و با لبه لیوان ور میرفت نگاه کرد. چرا انقدر آرام بود؟ الان باید بار را روی سرش میگذاشت و با جیک سر نوشیدن شرط میبست و همچنین گردن تام را با آن مزه پرونیهای بیمزه و مسخرهاش میشکست!

اخم کمرنگی کرد و سرش را به لانا نزدیکتر کرد و آرام لب زد:

_ببینم حالت خوبه؟ تو حال خودت نیستی!

لانا متعجب از این حرف ریک سریع سرش را بلند کرد و لبخند هولی زد. لعنتی به خود و به ریک که انقدر تیز بود فرستاد!

در مسائل دیگر، ریک واقعاً یک احمق به تمام معنا بود، اما در مسائلی که به احساسات و عواطف مربوط میشد، همانند یک مشاور عمل میکرد، واقعاً که!

بزاق خشک شدهاش را نامحسوس قورت داد، میترسید ریک بویی از نقشهاش ببرد. قلنج شصتش را با ضرب شکست، باید ریک را از سرش وا میکرد!

برای همین، با خندهای شیطنتآمیز و ظاهری لب زد:

_خوبم فقط…

چشمهایش را ریز کرد و به چشمهای خمار و سرخ ریک چشم دوخت:

_دلم یه مسابقه میخواد، اونم با تو!

ریک پوزخندی به دخترک شیطانی روبهرویش زد. حقا که برازندهٔ لقبش بود! یک مار حیلهگر و زیبا.

خیره به چشمان نافذ و زیبای دخترکش آب دهانش را قورت داد:

_باشه مار کوچولو، با کمال میل باهات مسابقه میدم!!

سپس نگاهش را به لبهای برجسته لانا دوخت. لبخند آرامی زد و با انگشت شصتش گونه لانا را با لطافت لمس کرد. دخترک مکارش خوب بلد بود قلبش را به تپش بیاندازد!

لانا نیز خوشحال از اینکه نقشهاش موفق شده بود و با یک تیر دو نشان زده، سرش را کج کرد تا از شر نگاههای خیره ریک خلاص شود، به سمت باقی افراد بازگشت و لیوانش را دوباره خالی کرد.

اِما نگاهی به اطراف انداخت، آخرش هم خودش گردن تام را میزد تا دیگر با موهایش شوخی نکند. سیم ظرفشویی آخه؟ نفسش را با ضرب از سینهاش خارج کرد، با دیدن فرد تازهوارد، چینی به بینیاش داد همین یک قلم را کم داشتند!

رو به گروه کرد:

_اَه…این پسره اومد.

لانا کنجکاو از بغل ریک سَرکی کشید! نایترو را میگفت! ابرویی بالا انداخت، چه مظلوم شده بود!

انگار نه انگار که چند دقیقه پیش کم مانده بود با ماشین از رویش رد شود!

دهنش را کج کرد و به ناچار از جایش بلند شد.

اگر بخاطر غرغرهای پیری نبود عمراً شخص دیگری را قبول میکرد!

محفل سیاه سلسلهمراتبی داشت. طبق سلسلهمراتب محفل، دوازده مقام برتر وجود داشتند و باقی مقامهای پایینتر میتوانستند مقامهای بالایی را به چالش بکشند، اما فقط افراد داخل محفل میتوانستند این کار را بکنند! نایترو یک استثنا بود که "پیری" مجبورشان کرد چالشش را قبول کنند. در سلسلهمراتب، بیشترین کسی که قدرت داشت ریک بود و پس از او جیک، و به ترتیب لانا، تام، سارا و باقی افراد بودند!

همه آنها زیر گروههایی داشتند که با آنها تمرین میکردند و تعداد زیر گروهها باید حداقل هفت نفر میبود و تنها کسی که کمترین زیرگروهها را داشت لانا بود.

اینها همه قانونهای مسخرهای بود که پیری برایشان تعیین کرده بود.

به سمت نایترو راه افتاد که در گوشهٔ سالن به دور از بقیه در حال نوشیدن بود. او آخرین عضوی بود که قصد داشت قبول کند، حتی اگر "پیری" خودش را هم میکشت حاضر نبود بیشتر از سه نفر را به عنوان گروهش بپذیرد! مگر احمق بود؟ قبول کردن زیرگروه یعنی داشتن مسئولیت و او از قبول کردن قانونهای مسخره "پیری" در رابطه با زیرگروهها متنفر بود!

یک نوشیدنی از روی سینی که ویل داشت برای بچهها میبرد برداشت و روی یکی از صندلیها روبه روی او نشست.

نایترو سر بلند کرد و نگاه کنجکاوی به مار حیلهگر روبهرویش انداخت.

_اتفاقی افتاده، افعی؟

لانا به یکباره لیوان را سر کشید و آن را روی میز کوبید. با لذت زبانش را بر روی لبهایش کشید و چشمهایش را ریز کرد.

خدایا، او واقعاً معتاد این نوشیدنی بینظیر بود!

_نه، فقط میخوام یه چیزاییو بهت توضیح بدم!

نگاهش به پشت سر دخترک افتاد. یازده جفت چشمِ عصبی در حال دیدن آنها بودند.

گویا از نظر آنها نایترو یک موجود اضافی و مزاحم بود که لانا را از آنها جدا کرده بود.

دوباره نگاهش را به دخترک ظریف روبهرویش دوخت، باورش نمیشد آن سبک رانندگی دیوانهوار برای همچین شخصی باشد!

گویا داشت دو روی متفاوت از یک شخص را میدید.

یعنی باقی آنها هم مانند لانا بودند؟

طبق گفتههای سام، آنها مانند یک خانواده بودند و هر دوازده نفرشان بهنوبهٔ خود خطرناک.

_چیو توضیح بدی؟

باید احتیاط میکرد و مثل سری قبل بیپروا عمل نمیکرد! دخترکِ جلویش هرکسی نبود و آن یازده نفر هم همینطور.

دیگه نباید احمقانه بر اساس غرورش جلو میرفت.

_توی محفل، والامقاما یعنی ما دوازده نفر…

سکسکهای کرد و پوزخندی زد. نگاهی به لیوان خالی خودش و لیوان پرِ جلوی نایترو انداخت. آن را بدون توجه به قیافه متعجب نایترو برداشت و ادامه داد:

_ما دوازده نفر تایید میکنیم که عضوی وارد محفل بشه یا نه، و باید مسئولیتش رو قبول کنیم!

ابرو بالا انداخت، خب منظورش از این حرف چی بود؟ دخترک سعی داشت برایش مرز تعیین کند؟

اخم ظریفی کرد، هرچه که بود برایش مهم نبود. او باید مهارت خودش را بهتر میکرد. او بالاخره توانسته بود وارد محفل شود حالا چه اشکالی داشت که یک مار سرپرستش میبود؟

_تو الان زیرگروه منی و من فقط یک قانون دارم!

ابروی راستش را بالا انداخت. یک قانون؟؟

نکند شوخیاش گرفته بود؟

منتظر ماند و به دخترک چشم دوخت. شاید همان یک قانون او را محدود میکرد!

نامحسوس آب دهانش را قورت داد.

اما جابهجا شدن سیبک گلویش از دید لانا پنهان نماند.

پوزخند تمسخرآمیزی روی لبهای لانا نقش بست.

_قانون من، دخالت و بیاحترامی نکردنه. پس خوب حواستو جمع کن، بقیهٔ کارات اصلاً برام مهم نیست!

مبهوت سرش را کج کرد. شوخیش گرفته بود؟

لب زیرینش را به دندان گرفت، اما منطقی بود. دخترک خودش مرزها را میشکست، پس دلیلی برای مرز تعیین کردن برای کسی نداشت!

_تو از فردا با بقیهٔ تیمِ زیرگروه من آشنا میشی. اونجا باهاشون تمرین میکنی. من کاری به کار شماها ندارم!

_ممنون…

هنوز هم شوکه بود، فکر میکرد امکان دارد خواب باشد. قبل از آنکه به بار بیایید تلفنی با تیم صحبت کرد. حتی او هم باورش نمیشد که قبول شده باشد، حتی مسئله عجیبتری که سام بیانش کرد همین لانا بود.

تیم میگفت او تنها کسی در محفل است که از داشتن زیرگروه بیزار است، گویا فقط به استعداد و مهارت خودش تکیه میکرد.

تیم خودش یکی از اعضای زیر گروه لئو بود و تقریباً از مسائلی که در دیگر گروهها رخ میداد باخبر بود.

میگفت گروه لانا تنها گروهی است که حتی اعضای گروهش هم قبول نمیکردند با کس دیگری جز خودش مسابقه دهند و تمرین کنند.

حقیقتاً بعد از مسابقه با او دلیل آنها را متوجه شد. به نظرش بیفایده بود.

لانا نگاهی به پسرک روبهرویش انداخت. تخس و گستاخ بود، اما باهوش هم بود. البته احمق هم بود!

تضادهای درونیاش بود که او را به اینجا رسانده بود.

برخلاف تصور خود نایترو، لانا در وجود او استعداد میدید، به همین دلیل بود که او را قبول کرد؛ اما او خودش باید استعدادش را شکوفا میکرد. تا همینجا هم لانا زیادی به او کمک کرده بود.

_خواهش میکنم.

دستش را به زانوهایش کوبید و بلند شد و سرمستانه به سمت میز خودشان رفت.

ریک به کنارش اشاره کرد، اما او بدون توجه به ریک، روی پای سارا نشست و نوشیدنی او را گرفت.

میخواست امشب را خوش بگذراند. شاید این آخرین دیدارشان میبود! میخواست این حس بد درونش را با نوشیدنی فراموش کند.

پوزخند تلخی زد. بهطور کامل هوشیار نبود!

انگشتش را دور لبهٔ لیوان چرخاند و ناخودآگاه لب زد:

_دلم برای کیکی تنگ میشه…دیگه نمیتونم بهش غذا بدم!

ریک برخلاف بقیه که درحال بحث سر مسابقه بعدی بودند اخمی کرد. نگاهی به دخترک نیمههوشیارش انداخت. این حرفش چه معنایی داشت؟! نگاهی به بقیهٔ گروه انداخت. گویا کسی متوجه حرف او نشده بود!

کیکی، سگی از نژاد روتوایلر بود که ریک آن را از زمان تولگی بزرگ کرده بود و لانا نیز بسیار به آن وابسته بود، پس این حرفش برای او عجیب بود، شاید هم زیادی حساس شده بود! دخترک حسابی مست بود و در حال خود نبود؛ پس عادی بود که حرفهای غیرمنطقی بزند.

سعی کرد لبخند بزند و بیخیال حرف لانا شود.

سارا دستی به کمر لانا کشید و رو به جمعیت گفت:

_بریم طبقهٔ پایین یه کم خوش بگذرونیم؟

تا پسرها خواستند حرفی بزنند و مخالفت کنند، لانا و اِما بلند شدند، دست دخترها را گرفتند و بدون توجه به پسرها به سمت پلهها رفتند.

_برای چی از اون ضدحالا میپرسی؟ بزن بریم.

لانا گفت و با سرعت به سمت دری که آنها را به طبقه پایین میرساند رفت.

تام با کلافگی بلند شد و چشمانش را در حدقه چرخاند:

_واقعاً که… اصلاً این دخترا رو درک نمیکنم!!!

پسرها خندهای کردند و بلند شدند تا همراه دخترها باشند. همهشان خوب میدانستند در بین دخترها چند نفری بدسابقه وجود دارد.

جیک لیوان آخرش را هم نوشید و بالاخره از نوشیدنی مورد علاقهاش دست کشید:

_موافقم! واقعاً نمیذارن که ما هم یه کم خوش باشیم!

دخترها زودتر از پسرها وارد سالن پایین شده بودند.

صدای موسیقی به قدری زیاد بود که به زور صداهای اطراف شنیده میشد!

نورهای آبی و بنفش و قرمز که روی تنشان نشسته بود را دوست داشت. عاشق رنگ قرمز بود.

سارا دست لانا را گرفت و از دخترها جدا شدند و به وسط سالن رفتند جایی که دود بدنشان را احاطه میکرد و آنها را از خود بیخود. هرکدام از دخترها در جایی از سالن مشغول شدند.

پسرها که رسیدند هرکدام به سمت دخترها رفتند تا حواسشان به آنها باشد، واقعاً که محافظان خوبی بودند!

ریک و گابریل به سمت لانا و سارا رفتند و تام و جیک و باقی پسرها به سمت اِما و باقی دخترها.

ریک نگاهی به دخترک روبهرویش انداخت که در حال رقصیدن با سارا بود، نورهای آبی و قرمز روی بدن زیبایش میچرخیدند.

دخترک واقعاً برای او چشمگیر و خیرهکننده بود.

ناخودآگاه به سمت او گام برداشت و با او همگام شد. دلش میخواست تمام افرادی که کنارشان میرقصند را کنار بزند تا فقط خودش و لانا باشند. اصلاً دلش میخواست بشیند و تمام مدت به رقص زیبای دخترکش نگاه کند.

کارش در رقصیدن بد نبود، اما ترجیح میداد خودش با دخترک برقصد!

خودش او را میان آن دود ببیند، خودش تنش را لمس کند و خودش موهای زیبایش را ببوید. میخواست آن رایحه یاس تماماً برای خودش باشد.

گابریل نیز همراه با سارا به سمت میز بار رفتند تا مجدداً نوشیدنی بگیرند.

گابریل با شیطنت نیمنگاهی به ریک که حواسش به جایی جز لانا نبود انداخت.

_اونجارو سارا!

سارا کنجکاو به جایی که گابریل اشاره کرد نگاه کرد.

لانا و ریک را میگفت!

با خنده به پهلوی گابریل کوبید.

سوژه خندهشان با بقیه جور شده بود. ریک دیوانه بد دلش را باخته بود.

_اگه بفهمن میکشنمون!