رمان عمارت سرخ به قلم مرجان منوچهری

ژانر : #عاشقانه #اجتماعی

خلاصه :

دلارام، دختری‌ست در آستانه‌ی ازدواج؛ با سعید نامزدی که قرار بوده امنیت باشد، اما بیشتر به زخم شبیه است. زندگی‌اش در چارچوبی از تعهد، سکوت و نادیده‌گرفته‌شدن جریان دارد، تا اینکه در یک شب شوم، مجموعه‌ای از حوادث ناعادلانه و تلخ، تعادل شکننده‌ی دنیایش را بر هم می‌زند و او را وادار می‌کند برای نخستین‌بار، به جای تحمل‌کردن، بپرسد: سهم من از این زندگی چیست؟

دلارام درگیر کشمکشی عمیق می‌شود؛ میان آنچه باید باشد و آنچه در درونش جان می‌گیرد. فشار تعهد، قضاوت جامعه و زخم‌های تازه، راه را برای تصمیم‌گیری دشوارتر می‌کنند. هر قدمی که برمی‌دارد، او را از دختر ساده‌ی دیروز دورتر و به زنی آگاه‌تر نزدیک‌تر می‌کند؛ زنی که حالا باید میان امنیت ظاهری و حقیقت احساساتش یکی را انتخاب کند.

وقتی دلارام به نقطه‌ای می‌رسد که هیچ انتخابی بی‌هزینه نیست،

آیا  جرأت پرداخت بهای دوست‌داشتن را دارد، یا باز هم سرنوشت، ناعادلانه سهمش را از او خواهد گرفت؟

با هم بخوانیم از دخترکی که ریشه در دل تمام دخترکان سرزمینمان دارد که بجای همه ی بی رحمی های سخت روزگار، فقط و فقط حقش عشقی ناب و سرنوشتی پاک است.

باز هم بی قضاوت!!!

بنام آرامِ دل

صادق هدایت می گوید

در زندگی زخم هایی ست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.

گاهی عزیزترین کسان زندگی ات ، زخمی عمیق بر روح و جانت می نهند و دلت را می سوزانند که داغی اش، همه ی امیدها و آرزوهایت را خاکستر می کند..

آری! آدمیزاد گاهی چنان بی رحم، بر پیکره ی وجودی ات می تازد که هیچ مرهمی، یارای بهبودی اش نیست

دل که آرام نباشد، دنیا را جنگی بی امان و بی انتها برایت می نماید

حکایت ما، قصه ی دختریست تنها ، که روح زلالش ،زخم می گیرد و دل آرامش، درد!

اما میان آدمهای سنگیِ سرنوشتش، هنوز ردپای کسی هست که روی زخمش مرهم نهد و داغ دلش را به خنکای دلپذیرعشق،آرام کند

باهم بخوانیم،ببینیم و حس کنیم عشق نابشان را

بی قضاوت!!!!!

صدای بوق ممتد، صدای سکوت، صدای نفس های خسته اش با طنین تپش های مضطرب قلبش درهم آمیخت.

نگاهش، از پیچ و تاب اسلیمی های کرم رنگ فرش اناریِ کف اتاق کوچکش، می لغزد و روی گل های آبی شاه عباسی می ماند..باز هم صدای بوق و تنی مسخ شده در ناباوری آنچه گذشته بود، سست و لاجون، وا مانده بود.

درست دراین لحظه، کجای سراشیبیه پرتگاه زندگی اش بود؟ کسی چه می داند، غم نهفته در دلش تا چه اندازه سنگین و خفقان آور بود!

در، با شتاب باز شد. مادرش سر به درون آورد

- چرا نشستی! بیا برو آبرومونو برد!!

بی آن که نگاهش کند، سری جنباند محض خاطر جمعی اش. بی عجله و کرخت، از جایش بلند شد. کیفش را برداشت و زد بیرون از خانه پدری اش که بی پدر مانده بود.

چند قدم جلوتر، ماشین اسپرت سفید رنگش پارک بود.

باز هم صدای بوق!

درب را باز کرد و نشست.. و چشم های گوش هایش را بست تا به دل نگیرد سرزنش های هزار باره را!

-کجایی دو ساعته منتظرم!!

صدایش زیادی بلند نبود؟؟؟

- اومدم دیگه!

- دیگه نمیومدی!

سکوت کرد.. حرفه ای و کاربلد!

دستی را خواباند و راه افتاد. نفس حبس شده اش بیرون جهید. نگاهش به رد آدم های خوشبخت خیابان بود. به مادری که دست در دست کودکش داشت..به پیرمردی شیک پوش و بلندقد نان به دست، به پسرک جوان هدفون به گوش فارغ از غم عالم، همه و همه خوشبخت تر از او بودند، مگر نبودند؟؟؟

آه! افسوس از کرده ها و نکرده ها!

باید می شکست سکوت سمی بینشان را!

- چی می خوای بگیری براش؟

- عطر

- می دونی سلیقشو؟

- می دونم که می گم!

باز هم بدهکارش بود!!

- کجا می ریم؟

- اندیشه !

اندیشه!! کاش ذهن خالی اش هم ، سری به اندیشه می زد...

عطر را خریدند. برند و باب سلیقه! پیش نگاهه حسرت بار و ندید بدیدش..چرا او را لایق هدیه ای نمی دانست؟ ناقابل و کوچک حتی!!

در امتداد خیابان می رفتند. بی حرف و سخن. بی داد و ستد کلامی عاشقانه که چه بگوییم! حتی بی بحث و جدل روزمرگی ها!

- کجا می ریم؟

دخترک بی خبر می پرسیدو مرد بی تفاوت پاسخ میداد.کوتاه و تمام شده!

-دنبال مامانم !

-فکر می کردم زودتر رفته

جوابی نداد..

جلوی خانه مادری اش نگه داشت. تلفنش را درآورد و خبر از آمدنشان داد. اندکی بعد مادرش آمد. دخترک خواست، از سر ادب پیاده شود که مادر سریع عقب ماشین جای گرفت..

برگشت و سلام و احوالپرسی مختصری انجام شد. مثل همیشه چیتان پیتان کرده بود. موهای بلوندش را یک وری براشینگ کرده و کت و دامنی قهوه ای رنگ پوشیده بود..رنگ قرمز لب هایش نچسب و بد نما بود! پوست سفیدش برق می زد و ابروهای باریکش زیادی پررنگ! شال حریر قهوه ای رنگی به سرش بود و کیف کوچک قهوه ای رنگی هم در بغلش! دخترک ندید هم می دانست، که کفش هایش هم قهوه ایست..انگار آیه آمده بود که سر تا پا لباس باید ست ویک رنگ باشد. آن هم قهوه ای!!

سلیقه اش همیشه کج بود.

باد به غبغب و چشم نازک کرده، سرد و سنگین احوال دخترک را پرسید و به جایش قربان صدقه پسر یکی یک دانه اش رفت..

همیشه جوری می نمودند که دنیا حول محور آنها می چرخید و کس دیگری را در این دنیا راهی نیست! دخترک را هم در دنیای آنها جایی نبود. طبق یک قرار نانوشته، از همان ابتدا، شمشیر از جلو بسته، مثل یک اجنبی، مثل یک مهمان ناخوانده با او تا شده بود..

- امشب کیا هستن؟

باز هم او پرسید

- خودشون دیگه

- خانواده آقا احسان هم هستن؟

سرش را بالا و پایین کرد

- چه خوب! دلم برای نیلوفر تنگ شده !

مرد سریع برگشت و نگاهش کرد. چپ چپ و یک وری! دخترک پرسید

- چیه؟؟؟؟

-خوشم نمیاد با این دختره گرم می گیری!

- چرا آخه؟

- چرا نداره! خوشم نمیاد ازش. اون دفعه هم بهت گفتم

در ادامه مادرش هم اضافه کرد

- میمون هرچی زشت تر اداش بیشتر!

چشمانش گرد شده بود از شگفت حرف نسنجیده شان!! نیلوفر نه زشت بود و نه ادایی!

باز هم در دل گفت" شما فقط خوبید"

ادامه راه را ترجیح داد به موزیک ترکی پخش گوش فرا دهد.صحبت بی فایده و خسته کننده می نمود با این جماعت خود عاشق!

به خانه باغ رسیدند. درب بزرگ ریموتی از هم گشوده شد و وارد حیاط شدند.مرد ماشین را گوشه ای پارک کرد و به اتفاق پیاده شدند. چند ماشین مدل بالا، که نور چراغ های آنتیک بلندقد حیاط را منعکس می کردند در امتداد حیاط پارک شده بودند. گویی نمایشگاه ماشین های آخرین مدل بود.

مادر و پسر، جلوتر از او راه افتادند. او اما پشت سرشان معلق، در افکار و اندیشه هایش، خیره به آن دو ایستاده بود. چنین شتابان کجا می رفتند؟ می رفتند که یک شب دیگر، یک نمایش دیگر را آغاز کنند؟؟ نقاب از پی نقاب، نقش از پی نقش. لبخندهای مصنوعی، محبت های کذایی، آغوش های دروغی! تا کجا گنجایش تحملش را داشت؟ تا کجا تاب می آورد این همه دغل بازی های منفور را؟

سرش را برگرداند. نگاهش افتاد به باغچه ی سمت چپ حیاط. بوته های شاه پسند و بوته های بلند ادریسی.کمی آن طرف تر تک درختچه افرای سرخ، کنج باغچه ، رو به اژدرهای تودر توی بنفش و سفیدرنگ، زیبا و خیره کننده می نمود.

چرا حس می کرد درختچه غمگین بود! شاید چون تک درختِ آنجا بود. تنها و بی کس!

افرا هم می دید تنهایی اش را؟غم درون دیده اش، بی کسی اش را؟؟

سنگ فرش وسط باغ را طی کرد و خود را به آن دو رساند.

از دور نیلوفر را دید. زیر طاق بلند ایوان، بین ستون های مرمری پوشیده ازرزهای رونده ی قرمز رنگ، با لبخندی گشاده ایستاده و دست تکان می داد. برایش دست تکان داد. دوباره سعید چپ چپ نگاهش کرد که حساب کار دستش بیاید. شنید که مادرش هم پوفی کرد! دلیل نفرتشان هیچ جوره در کتش نمی رفت!! نیلوفر دختری شاد و خونگرم بود بسیار خوشرو و خاکی، از همان جنس دخترهایی که تا می دیدی مهرش در دلت می نشست. در همین مدت کوتاه و دیدارهای کوتاه تر بی اندازه به هم نزدیک و صمیمی شده بودند.

به هم رسیدند. همدیگر را گرم و صمیمانه در آغوش کشیدند. نیلوفر او را محکم به خود فشرد و ابراز دلتنگی نمود. بعد رو به سعید و مادرش ، دستی داد و خوش آمدی گفت. تعارفشان کرد به داخل شدن و آن ها هم، هم قدم وارد ساختمان شدند. نیلوفر چشمکی به او زد و پشت سر مادر و پسر، قدم برداشتند.

به محض ورود، با پروین خانم و نگین، خواهر نیلوفر و استقبال گرمشان روبه رو شد. آن قدر این خانواده مهربان و خونگرم را دوست داشت که همیشه به سپیده حسودی اش می شد.

پا به سالن بزرگ خانه گذاشتند. درست روبه روی درب ورودی، انتهای سالن، پله هایی با نرده های چوب گردوی دو طرف آن، به سالن نشیمن بالا منتهی می شد..آقای توکل پدر نیلوفر، روی مبل های نشیمن رو به تلویزیون نشسته بود. پشت به آن ها.

با صدای پروین خانم همسرش، سرش را چرخاند و نگاهش به آن ها افتاد. لبخندی پدرانه و بامحبت بر لب نشاند. از جای برخاست و از پله ها پایین آمد. همیشه با او شروع می کرد سلام و احوالپرسی را! گاهی حس می کرد که عمدا سعی در نادیده انگاشتن سعید و مادرش دارد.

آقای توکل، مردی بلند قد با موهای جوگندمی پرش که بیشترش سفید شده بود، چهره ای مردانه و دوست داشتنی داشت. بسیار متین و مهربان که علی رغم شرایط مالی آنچنانی اش، بی اندازه خاکی و صمیمانه می نمود.

روی مبل های مخملیه سفید مشکی سمت چپ سالن نشستند. آقای توکل دیدن برنامه مورد علاقه اش را ترجیح دادو دوباره به سالن نشیمن بازگشت. سعید هم به دنبالش.

پروین خانم، زن شیک پوش و اصیل خانواده با شومیز حریر مشکی رنگ و دامن کوتاهه باز هم مشکی رنگ، با موهای مصری قهوه ای رنگش، روبه روی آنها نشسته بود.

دخترک نگاهی کوتاه به لباس تنش انداخت. یک اورال ماکسیه بی آستین سفید رنگ بر تن و یک صندل مشکی برپا. موهای بلند و مواج و مشکی اش را دم اسبی، بالای سرش بسته و دو تار موی ضخیم، جلوی صورتش رها کرده بودو آرایشی ملیح هم به صورتش نشانده بود.

با آمدن نیلوفر و نگین به خودش آمد. خبری از سپیده نبود! سوال ذهنش را مادرشوهرش بر زبان آورد

-سپیده کجاست؟؟

پروین خانم با صدای گرم و خاص دوبلوری اش، لبخند زنان جواب داد

-طبقه بالاست الان پیداش می شه!

نیلوفر دوباره چشمکی برایش زد و بوسی حواله اش کرد. باز هم زری خانم، مادر سعید پرسید

- آقا احسان نیومده ؟

دوباره پروین خانم گفت

- یه کم کارش طول کشیده! میاد اونم

و نخودی خندید.

نگاهش افتاد به تابلوی بزرگ روی دیوار روبرو. بیتی از حافظ با خط نستعلیق درشت و زیبا نگاشته شده بود.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند؛ چنان نماند چنین نیز نخواهد ماند..

ای کاش ایام غمبار او را هم پایانی بود!

سمت راست تابلو، راهرویی بود که به آشپزخانه منتهی می شد که قابل دیدن نبود. اصلا این خانه باغ، معماری خاصی داشت. هر طرفش را نگاه می کردی نکته ای داشت. انگار که هر جایش، خشت به خشتش با فکر و تامل بنا شده بود و کار کسی نبود جز آقا احسان!

احسان، تک پسر آقای توکل فارغ از قیل و قال کار تجارت پدرش، شرکت معماری خودش را داشت. گویی دنبال دل و عقلش رفته بود و در این راه، اسم و شهرتی برهم زده بود. پروژه های سنگین و بزرگی که می گرفت، گویای این قضیه بود. کمتر در مهمانی ها شرکت می کرد. دیرتر از همه می آمد و زودتر از همه می رفت. کم سخن می گفت و زیاد سکوت می کرد. دخترک در این مدت هرگز ندیده بود که شوخی کند یا بخندد! جدی و عبوس و تودار می نمود. امشب هم که تولد همسرش سپیده بود، آخرین نفری بود که به این محفل می آمد!

صدای قدم های تیز و برنده ای، از پله های منتهی به طبقه بالا به گوششان خورد و سرهای همه به آن سمت چرخید.

سپیده، آرام و بی رمق، یکی یکی پله ها را پایین می آمد. بی عجله و در خود فرو رفته! یک دستش روی نرده های قهوه ای رنگ چوب گردو، سر می خورد. با هر قدم موهای کرلیِ عسلی رنگش، تاب می خورد و عقب می رفت. پیراهن دکلته سفیدرنگ کوتاه و بی آستینی بر تن داشت که بازوهای کت و کلفتش و پوست سفیدش را بیش از بیش نشان می داد. قسمت دامن پیراهن را حریر سفید چین داری می پوشاند که پُری اندامش و پهلوهای برآمده اش را، کم تر نمایان می کرد..

سپیده دختری سفیدرو و روشن موی با چشم های سبز، و بینی گرد و کوچکش، لب های باریک و سرخش، با قدی متوسط و تن کمی پروار، در شکوه ملکه وارش، البته از نگاه خودش! پله ها را یکی یکی پایین آمد و به آنها نزدیک شد.

دخترک از جایش بلند شد و سلام کرد.سلامش را پاسخ گفت و روبوسی بی حالی انجام داد. نزدیک زری شد و رویش را بوسید و در آغوشش گرفت. از دور برای سعید دست تکان داد و خوش آمد گفت. بین دخترک و مادر شوهرش، روی مبل سه نفره خود را جای داد و نشست.

کبری خانم که همزمان با نزول اجلال سپیده آمده بود، سینی چای را چرخاند و نیلوفر هم ظرف شکلات و شیرینی را. بعد هم با کبری خانم به آشپزخانه رفتند. بعد از چند لحظه ی کوتاه، مادرش را هم فرا خواند. پروین خانم با یک عذرخواهی از جایش بلند شدو به سمت آشپزخانه رفت. سپیده بی حرف و سخنی، همچنان پکر و کمی خشمگین در خود فرو رفته بود. جو کمی سنگین به نظر می آمد. نگین که خود را میان آنها تنها دیده بود، تلفنش را برداشت و با گفتن ببخشید، او هم آن جا را ترک کرد. با رفتن آن ها سپیده به حرف آمد! رو به زری، آرام گفت اما دخترک شنید

- می بینی مامان! آرزو به دلم موند که یه بار! فقط یه بار سورپرایزم کنه! همش کار همش کار! یه بار نشد به خاطر من از کارش بگذره..

با آمدن پروین خانم، غرولندهای سپیده نیمه تمام ماند.

دخترک صدای پیام گوشی اش را شنید. از کیفش در آورد و نگاهی انداخت..نیلوفر بود! نوشته بود که تهه باغ منتظرش هست. حدس زد از در پشتی آشپزخانه، که به باغ راه داشت از ساختمان خارج شده باشد.از خدایش بود این جو سمی و سنگین را ترک کند و دمی به شوخی و حرف های خودمانی با نیلوفر بگذراند..ببخشیدی گفت و از جایش بلند شد

زری پرسید

- کجا میری مامان جان؟

مامان جان را تهه جمله اش آورده بود، که سوالش خشک، و خالی از ادای محبت نمایشی اش نباشد!

- باید به مامانم زنگ بزنم!

پروین خانم با لبخند و البته مداخله گرانه گفت

- به مامان سلام برسون!

چشمی گفت و به سمت حیاط قدم برداشت..در دل از سوال بی ربط و بی جای زری حرص خورد و فحشی نثار خود کرد که چرا سریع توضیحی برایش ردیف کرده بود. هرچند به دروغ! همیشه یک توضیح به آن ها بدهکار بود!! نگاهی به سعید کرد. سرش در گوشی و نگاه آقای توکل به تلویزیون.

سریع از ساختمان خارج شد. سمت چپ عمارت قسمت بزرگ و اصلی باغ بود. در امتداد سنگفرش وسط، یک طرف پوشیده از درخت های نورس سپیدار و طرف دیگر درخت های جوان سرو، قرار داشت. ته باغ هم پوشیده از درخت های بلندقد چنار بود که کمی فضای ته باغ را تاریک می نمود. جایی میان درخت های چنار، عمارت قدیمی توکل ها بود؛ که قبل از ساخت عمارت جدید، آنجا سکونت داشتند.

به سمت تاب سفید تهه باغ پا تند کرد. نیلو روی تاب نشسته و منتظر آمدن او بود. نزدیکش شد و کنارش روی تاب نشست و لبخندزنان گفت

-چه خبرا؟؟

- سلامتی تو چه خبر؟ چه کار می کنی با خاندان محترم؟؟

- هیچی میگذرونم !

-میگذرونی اما چطور میگذرونی؟ اینو بگو!

بی حرف، با لبخند گوشه لب، چشم از او گرفت و روی زمین دوخت. نیلو ادامه داد

- پرنسس خانم رو دیدی؟؟ همیشه ارث باباشو از ما طلب داره !

-شاید به خاطر اینه که آقا احسان هنوز نیومده. بهرحال شب تولدشه!

پوفی کرد و گفت

- مگه داداشم رو نمیشناسه! اون همیشه همینه!! چطور اون موقعی که بال بال می زد زن داداشم شه، هیچی براش مهم نبود؟؟

-به هرحال اونم زنه با احساسات خاص خودش!!

نیلو نگاهه عاقل اندر سفیهی به او انداخت

-از زنانگی فقط ادا و اطواربچگانه و قیافه گرفتنشوبلده!

کمی سکوت کرد.سپس سوال ذهنش را بلند گفت

- ازدواجشون سنتی بود؟

نیلو سری به تایید تکان داد.سپس گفت

- ما رفت و آمد آن چنانی نداشتیم! دیربه دیر و دورادور! اون هم به خاطر رفاقت چندین و چند ساله باباهامون.

-آقا احسان چطور تن به این ازدواج سنتی داد؟

- براش مهم نبود، چون اصلا قصد ازدواج نداشت. به خاطر اصرار مامان و بابام تن به این وصلت داد

- عجیبه!

- هم عجیب هم مسخره!

با حرص این را گفت و نفسی بیرون داد

تا حالا نشده بود که نیلو این چنین صریح راجع به سپیده با او حرف بزند.انگار امشب طاقت نیاورده بود.از طرفی در همین مدت کوتاه حسابی به دخترک اعتماد کرده بود.

- حالا کار از کار گذشته. الان همسر برادرته! باید بپذیری!! حرص بی خود می خوری!

- نمی دونم! دست خودم نیست. همه کارا و ادا اطواراش رو مخمه!

به فکر فرو رفت! دو ماه و نیم از عقد او و سعید می گذشت و وصلت آنها هم سنتی بود! برخلاف داستان های دیگر، که مادر شوهر به انتخاب پسرش نفرت می ورزید و هیچ وقت آبش با عروس منتخبه پسرش، در یک جوی نمی رفت، او اتفاقا انتخاب خود زری خانم ، مادر سعید بود!! در یک مهمانی زنانه او را دیده بود و پس از آن دست از تماس و اصرار برنداشته بود، تا بالاخره آن ها را پای سفره عقد نشانده بود.

- به چی فکر می کنی ؟

از فکر بیرون آمد و نگاهش کرد

- هیچی! بریم تو داستان می شه!

همان موقع درب ریموتی پارکینگ بازشد و ماشین غول پیکر و سیاه رنگ آقا احسان داخل آمد.

- داداشم اومد!

از جایشان بلند شدند و به سمت ساختمان قدم برداشتند. آقا احسان که به ورودی ساختمان رسیده بود، نیم نگاهی به آنها کرد؛ از پله ها بالا رفت و داخل ساختمان شد. آن دو هم به دنبالش.

زری، سعید و سپیده ایستاده دوشادوش هم ، مقابل احسان مشغول سلام و احوالپرسی بودند. سپیده خودش را جلو کشید. گرم همسرش را در آغوش گرفت و یک ور لپش را به بوسه ای چسباند. اخم های احسان کمی درهم شد.

مانده بود در کار سپیده! همیشه خدا، مقابل خانواده همسرش، طوری می نمود که اوضاعشان گل و بلبل است و ایامشان به عشق و عشق بازی گذران! هرچند تلاش هایش یک طرفه و ناموفق بود، اما در نوع خود، نمایشی بی نظیر بود!

احسان برگشت و با او و نیلوفر روبرو شد. سلام کرد و احسان پاسخ داد. خشک و رسمی! احساس کرد با یک ربات، سلام و احوالپرسی می کند! شاید سپیده از این بابت حق می داشت.

آقای توکل سر جایش سیگار دود می کرد و خبری از پروین خانم و نگین نبود. احسان پیش پدرش رفت. با او خوش و بشی کرد و همان جا کنار پدرش نشست.

دخترک برگشت و نگاهش به مادرو پسرو دختر افتاد. به نظرش رسید هر سه حرصی نگاهش می کردند! می دانست که دلیلش همراهی او و نیلوفر بود. خودش را به ناکجا زد و روی مبل تکی به دور از آن ها نشست..تلفن سعید زنگ خورد و خوشبختانه مشغول صحبت با تلفنش شد. سپیده و زری هم آرام آرام در گوش هم حرف می زدند و چشم و ابرو می چرخاندند..

فکرش درگیر حرفهای نیلوفر بود..به سپیده حق میداد که ناراحت و دلگیر باشد..حق او بود که حداقل شب تولدش، همسرش از کارش بخاطر او میگذشت و یک شب زودتر نزد او می آمد..دیر آمده بود که هیچ، مثل همیشه سرد و عبوس با زنش رفتار کرده بود!

نگاهی به سعید انداخت. دو ماه و نیم بود که عقدش بود. پسری خوش چهره، با قدی متوسط اندامی ورزیده، مو و ریش خرمایی روشن، چشم های عسلی و پوستی سفید. شباهت زیادی به مادرش داشت! هم ظاهری و هم اخلاقی!

با خودش که فکر می کرد، می دید که او هم خام ظاهر جذاب سعید شده بود. بی خیال اخلاق و رفتار و منش خانوادگی اش!

بعد از سه هفته فقط سه هفته آشنایی، راضی به این وصلت شده بود و حالا وسط این آشفته بازار دست و پا می زد و می گذراند.. اما هنوز هم دوستش داشت! سعید را دوست می داشت! محبت های گاه به گاهش، توجه های ریز ریزش، وابستگی اش، همه این ها را ، غنیمت دل بی قرارش می دانست و به دنبال راه حلی برای حل مشکلات بینشان بود.

وقتی به سپیده و احسان می اندیشید ، می فهمید که سعید خیلی هم بد نبود! حداقل اخلاق ربات وار احسان را نداشت. پرخاشگر و بی تعادل بود، اما بی محبت و بی احساس نه! روزهای خوب یا کمه کم، روزهای متوسط هم داشتند و این دلش را کمی خوش می کرد.

دلش بیقرار شد. تلفنش را درآورد و نوشت!

" دلم برات تنگ شده "

و برای سعید ارسال کرد..تلفن سعید در دستش بود. تا پیامش را دید، نگاه بالا آورد و به چشم های منتظردخترک دوخت. نیمچه لبخندی کوتاه و گذری بر لب آورد و سریع جمعش کرد. دست به تایپ شد

" امشب خونمون می مونی؟"

کمی توی ذوقش خورد! دوست داشت می نوشت "من هم دلم برایت تنگ شده من هم می خواهمت من هم بی قرارتم"

اما انگار در این باغها نبود!

ناچار در جوابش نوشت:" دنیا خونه ی دوستشه! امشب مامانم تنهاست "

و ارسال کرد..رنگ نگاه سعید عوض شد. ریز اخمی روی صورتش نشاند و گوشی را خاموش در جیبش قرار داد. بی آن که نگاهی به نگاه های منتظر دخترک بیندازد..

بساط شام چیده و برچیده شد. بعد از شام همگی روی صندلی های راحتی ایوان، در انتظار شروع مراسم تولد سپیده نشسته بودند. نگین کیک را با شمع های رویش آورد و نیلو اسپیکر را روشن کرد. بقیه هم کف زنان همراهی کردند. به جز احسان که فقط نظاره گر این معرکه کوچک بود! سرد و توخالی! بی حس و بی حال! گویی میان نزدیک ترین کسان زندگی اش، غریبه ای بی ربط بود.

سپیده عشوه کنان، با لبخندی روی لب هایش، دست های شل احسان را در دست گرفته بود و یک درمیان به او نگاه می کرد. باز هم دل دخترک کمی برایش سوختن گرفت! به چه امیدی با این بت سنگی روزگار می گذراند؟!

شمع ها فوت شد و هدیه ها داده شد. سپیده در میان هدیه های گران قیمت، چشم از سرویس جواهری که احسان داده بودش برنمی داشت. می خواست مراتب تشکر ویژه اش را مقابل چشم همگان و برای یادآوری سوز عشق مابینشان، به جا آورد که احسان از جای برخاست!

از پله های ایوان پایین رفت و قدم زنان به سمت انتهای باغ ،میان چنارهای قد کشیده، در تاریکیه شب ایستاد. نفس بلندی از بی حوصلگی و کلافگی بیرون داد. سیگار از جیب درآورد و روشن کرد. امشب هم می بایست خستگی هایش را با سیگار دود می کرد..

در راه برگشت، هر سه در سکوت نشسته بودند. دخترک این بار عقب ماشین نشسته و چشم به خیابان دوخته بود. سعید با حرص و طلبکارانه میراند و زری به صفحه گوشی اش می نگریست.

زنگ تلفن زری سکوت بینشان را درهم شکست. پاسخ داد

- جانم مامان جان

و این یعنی سپیده آن ور خط بود

برای مدتی تقریبا طولانی سخنی بر زبان نیاورد و گویی به صحبت های بی پایان سپیده گوش فرا می داد و گاهی نگاهی به سعید می انداخت! سرانجام به حرف آمد

- باشه مامان تو حرص نخور! یه وقت می فهمن زشته!.. باشه... باشه مواظب خودت باش

و قطع کرد. سعید گفت

- چی شده چی می گفت ؟

زری سکوت کرد

دوباره سعید پرسید

- با توام! می گم چی می گفت این همه وقت؟

پرغضب و حرصی زری جواب داد

-هیچی بابا هیچی!

سعید کمی زری را نگریست و ترجیح داد سکوت کند. معلوم بود زری فعلا قصد بیان کردنش را نداشت.

به خانه دخترک رسیدند. دخترک آرام تشکری کرد و با یک خداحافظی، پیاده شد. زری پاسخی نداد. سعید هم به یک خداحافظی خشک بسنده کرد! قلب دختر به تپیدن افتاد. شاید دل بی قرارش، یک خداحافظی صمیمانه تر می خواست. مثلا اگر سعید پیاده می شد و پیشانی اش را می بوسید چه می شد؟ یا اگر فقط و فقط می گفت "مواظب خودت باش" یا "بهت زنگ می زنم"

هیچ و هیچ!!

دختر وارد حیاط نقلی خانه شان شد. ماشین مادرش در حیاط پارک شده و چراغ داخل آن روشن مانده بود..روی پله های منتهی به ایوان نشست و نگاهی به رومیزی سفید آویز از بند انداخت. بعد نگاهی به گل های شمعدانی ردیف چیده، روی پله ها کرد. سرش را بالا آورد و به خوشه های انگور آویزان، که با نخی تا امتداد سقف و بام پیش می رفت، نگریست. دوباره سر برگرداند و رو به ماشین، نگاهش قفل شد! دنبال چه بود؟ به چه فکر می کرد؟ به اینکه کجای زندگی سعید قرار داشت؟ سعید کجای زندگی او بود؟ چقدر برایش مهم بود؟ چقدر دوستش داشت؟ چقدر می خواستش؟؟

آینده پیش رویش بیش از بیش محو می نمود. حالایش که سیاه و تاریک بود! شاید باید صبر می کرد. شاید باید کاری می کرد! تلاشی می کرد! فقط دو ماه و نیم گذشته بود و این چیز زیادی نبود به نظرش!

تلفنش زنگ خورد. سعید بود. لبخند روی لب هایش کش آمد. جواب داد..

-الو!

صدای خشمگین سعید از آن ور خط شنیده شد! لبخندش محو شد!

- چند بار بهت گفتم با این دختره گرم نگیر!

متعجب پرسید

-چرا چی شده ؟؟؟

-چیو می خوای ثابت کنی؟؟ می خوای لج کنی؟؟

- یعنی چی؟

- پشت سر ما چی زرت و پرت کردین؟ها؟؟؟

- چی می گی... من...

-من چی می گم؟؟؟حالا معلوم می شه!

- سعید...

نگذاشت حرفش را بزند

- نشستین کنار هم که سپیده رو مسخره کنید که بهش بخندید؟

- من ؟؟؟؟

-سپیده خودش شنیده داشتین به لباس و هیکلش می خندیدین!

بعد از شام را می گفت. همان موقع که نیلو و دخترک کنار هم نشسته بودند و با هم به پیامی که دوست پسر نیلوفر فرستاده بود می خندیدند. حرصش درآمد

-اشتباه شنیده! توهم زده! من همچین شخصیتی ندارم که به لباس و اندام کسی بخندم!!

صدایی از آن ور خط آمد. انگار زری چیزی گفت و سعید تماس را قطع کرد..دخترک سریع شماره اش را گرفت. یک بوق خورده و نخورده تماسش رد شد!

درشگفت تماس و آنچه شنیده، کمی مات و مبهوت به تلفنش خیره مانده بود. صبر نکرده بودند که به خانه برسند! در راه و در ماشین، از او حساب پس می گرفتند! هر جور که رفتار می کرد، هر کاری که می کرد، این خانواده را نمی توانست راضی نگاه دارد..حالا می فهمید که زری به چه حرف هایی از زبان سپیده گوش فرا داده بود.

زنک توهمی چه چرندیاتی پیش خودش بافته بود!! شوهرش محلش نگذاشته بود و حالا دق دلی اش را سر او و نیلوفر خالی می کرد بابت کار نکرده شان! البته که به نیلوفر جرئتش را نداشت و فقط زورش به او می رسید.

کجای کار بود که امشب، دل برای سپیده سوزانده بود! اوضاع خودش هیچ تعریفی نداشت! برای او، چه کسی دل میسوزاند؟؟ سپیده اگر شوهری سرد و بداخلاق داشت، خانواده ی همسرش مهربان و دور اندیش بودند! هیچ گاه در این مدت ندیده و نشنیده بود که کوچکترین بی حرمتی به او روا دارند!

دلش گرفته بود ، گرفته تر شد. حالا چطور ثابت می کرد که نبوده! که نخندیده! که مسخره نکرده!

خواست به نیلوفر زنگ بزند، ترسید هنوز سپیده در خانه باغ باشد و داستانی به داستان های تکراری اش اضافه کند و دیگر خدا را بنده نباشد!

از جایش بلند شد. نفسی بیرون داد و وارد خانه شد. او حالا حالاها با این خانواده کار داشت..

__________

وارد اتاقش شد. کلید برق را زد. خسته و بی حوصله، دکمه های پیرهن سفیدش را باز کرد و با ضرب روی تخت پرت کرد. انگشتی با فشار روی پیشانی اش کشید. سیگاری درآورد و با فندک روشن کرد. خواست پنجره را باز کند که در اتاقش باز شد. سپیده با لباس خواب حریر قرمز رنگ داخل شد. برنگشت تا نگاهش کند!

کنار پنجره ی گشوده ، سیگار دود می کرد. سپیده خرامان نزدیکش شد و از پشت، نیم تنه برهنه اش را در آغوش گرفت. سریع سر برگرداند و با اخم های درهم ، سوالی نگاهش کرد.

- می خوام امشب پیشت باشم!

در سکوت نگاهش می کرد

- شب تولدمه! ناراحتم نکن!

هرم نگاهش پر تمنا و خواهش، پر اصرار و ملتمسانه به چشم های او دوخته بود.

زن خودش را جلو کشید. دستش را روی سینه ی مرد گذاشت و دست دیگرش را قاب صورت شوهرش! اخم های ریز احسان، هنوز در هم بود. سیگارنیمه را از پنجره به حیاط پرت کرد و پنجره را بست.. از این حرکتش سپیده تکانی خورد و قدری جابه جا شد.

-خستم،می خوام بخوابم!

پشت به سپیده کرد و به سمت سرویس اتاقش قدم برداشت. بی توجه به او وارد سرویس شد. نمی دانست دقیقا از چه بابت تا این حد خشمگین است! می دانست و نمی دانست. از خودش بود، از زنش بود از کارش بود از پدرش بود از چه بابت بود و نبود، می دانست و نمی دانست!

وقتی از سرویس بیرون آمد، سپیده را نشسته روی تختش دید. صدای فس فسش، نشان از گریستنش می داد. دلش سوخت و نسوخت! سخت بود برایش که دل زنی را بشکند! اگرچه کارش در حد شکستن نبود. اما ترک چرا! هرچه بود زنش بود. مگر غیر این بود؟ اتاق خوابش جدا بود، درست! اما زندگی اش خواه ناخواه با زن نشسته روی تخت پیوند خورده بود.

قدم برداشت و نزدیکش شد. کنارش روی تخت نشست. سپیده نگاهش کرد. مظلوم و کودکانه! دست چپش را بالا آورد و روی شانه های زن گسترد. همین بهانه شد تا سپیده خود را رها کند در آغوش مردش. دست دیگرش را هم بالا آورد و حصار تنه سپیده کرد. بی حس و خشک !

سپیده دست هایش را بالا آورد وقاب صورت او کرد.

دلش نمی خواست! دلش این پیوند، این نزدیکی را نمی خواست! اما تن داد!! گاهی باید تن داد به ناخواسته ترین خواسته های دیگری..

با تنی سنگین، سری دردمند و قلبی فشرده، از خواب برخاست. یک روز دیگر گذشته بود. پیشرفتی در رابطه شان ندیده بود. همان جای قبلی اتراق کرده بودند و در جا می زدند!

باید کاری می کرد. دلش قرار نداشت آرام نداشت! تلفنش را برداشت و شماره ی سعید را گرفت. جوابی نداد. پیامی نوشت و ارسال کرد

" سعید! جواب بده حرف بزنیم. داری اشتباه می کنی"

کمی بعد تلفنش زنگ خورد. سعید بود. سریع پاسخ داد. از آن ور خط صدای سعید می آمد که گویی با یک مشتری مشغول صحبت بود. چیزهایی راجع به وی پی ان و اینترنت موبایل.

کمی صبر کرد تا بالاخره سعید پشت خط آمد

-الو

-سلام. مغازه ای ؟

-آره چی کار داری؟؟

مکثی کرد

- سعید! تو باور می کنی من به خواهرت خندیده باشم؟ واقعا منو اینجوری شناختید؟؟

- من باور نمی کنم ولی تو می گی سپیده دروغ می گه؟!

- من نمی گم دروغ می گه من می گم اشتباه شنیده دچار سو تفاهم شده!

- چی بگم..دیشب زنگ زده به مامانم کلی گریه کرده!

چشمانش گرد شد

- اون از جای دیگه دلش پر بود، منو بهونه کرد

- منظورت چیه؟ از چی دلش پر بود؟؟

- ولش کن این حرفا رو.. حالا می گی من چی کار کنم ؟

-من نمی دونم خودت از دلش در بیار!

آرام پوفی کرد

-باشه بهش زنگ می زنم

دوباره صدای مکالمه سعید و مشتری مغازه موبایل فروشی اش. این بار راجع به چک و تاریخ آن .کمی سکوت و بعد صدای سعید

-بهت زنگ می زنم

- باشه خداافظ

تلفن را قطع کرد.برای تماس با سپیده احتیاج به یک تجدید قوای اساسی داشت! بعد از صحبت با سعید، کمی سبک شده بود.

از جایش بلند شد و از اتاقش بیرون رفت. مادرش را روی مبل تکی، کنار میز تلفن مشغول مکالمه دید. تلویزیون برای خودش روشن بود و بوی مرغ زعفرانی، همه ی خانه را پر کرده بود. خبری از خواهرش دنیا نبود.. سری به آشپزخانه زد و از سماور روشن، برای خودش یک چای پررنگ ریخت. باید دوپینگ می کرد محض مخ زنی سپیده خانم!

غصه اش گرفته بود برای این اضافه کاری بی موقع و بی جا! حاضر بود با عمه گل نسای مادرش، که زنی بس پرحرف بود، ساعت ها هم صحبت شود اما با سپیده هرگز! به قول نیلوفر ادا و اطوارهای عجیب و غریبی داشت که تحملش کار حضرت فیل بود!! یک دختر لوس و ادایی!

روبروی مادرش نشست. چای را داغ داغ، با یک شکلات تلخ هشتاد و پنج درصد نوشید. مادرش میان غیبت های جدی و پرهیجانش راجع به عروس جاری اش، نهیبی به او زد

-داغ نخور!

بی اهمیت به حرف مادر،باز چای را داغ داغ به جانش فرستاد. کاش دغدغه ی او هم، کتک کاریه آیدا جون با مادر شوهرش، زن عموی دخترک بود! و حالا داشت با هیجان، مفصل و ریز به ریز گزارش لحظه به لحظه نزاع و گیس وگیس کشیه آن دو را برای کسی تعریف می کرد..اما چه کند که درگیر بهانه های کودکانه ی سپیده بود و از این عجیب تر سعیدو زری بودند که همیشه دامن زده بودند!

آهی کشید که از نگاه مادر دور نماند. به بهانه غذای روی گاز، خواهر را به یک خداحافظی عجله ای حواله کرد و رو به دخترک گفت

- دیشب خوش گذشت؟

لب های دختر بی حرف به سمت بالا آمد. مادر پرسید

- چرا؟

دخترک نگاه به رومیزیه سفید شسته شده روی میز انداخت

- هیچی داستان جدید !

-باز چی شده ؟

دخترک لیوان را روی میز گذاشت

-خانوم توهم زده من بهش خندیدمو مسخرش کردم

- کی ؟؟

- کی می خواستی باشه! سپیده خانوم دیگه

-وا!!! یعنی چی ؟

-شانس منه! دلش از جای دیگه پر بود گیر داد به منه بدبخت!

- مگه بهش خندیدی؟

عاقل اندر سفیه به مادرش نگریست

- مگه از جونم سیر شدم! اینا همین جوریش دنبال بهونن!

-حالا برای چی دلش پر بود ؟

-چه می دونم.. شوهره بهش محل نمی ذاره !

-چرا آخه؟

- کلا مدلش همینه..باهمه اینجوریه

- آره خیلی جدیه!.. حالا سعید اخلاق دخترخالشو نمی دونه؟؟

سکوت کرد و چیزی نگفت. مادر ادامه داد

-من نمیدونم زن گنده کی میخواد بزرگ شه؟ عین بچه ها میمونه!

نگاهی به دخترش کرد

-ولش کن حرص نخور! سعیدم باید تو رو شناخته باشه، نباید رو بده بهش!

بعد از گفتن این حرف از جایش بلند شد و به آشپزخانه رفت. مادرش کجای کار بود! سعید رو که داده بود هیچ ، آستر خودش و دخترک را هم دو دستی تقدیمشان کرده بود.

-دنیا نیومده ؟

-نه زنگ زد گفت ناهارم می مونه

آهی کشید.

- خوش به حالش! کیف دنیا رو می کنه

مادر بی توجه به حرف دختر گفت

-صبونه نمی خوری؟

- نه میل ندارم.. من برم تو اتاقم یه زنگ به سپیده بزنم

- برو..خدا بهت صبر بده!

از جایش بلند شد. لیوانش را از روی میز برداشت. رد گرد قهوه ای، روی رومیزی سفید میز جا انداخته بود! توچی کرد و لعنتی به شانسش فرستاد.همین را کم داشت..سریع رومیزی را پشت و رو کرد تا مادر بویی نبرد!

با خودش گفت "بعدا درستش می کنم بعدا می شورمش "

و به اتاقش رفت و روی تختش لم داد. تلفنش را در دست گرفت.کمی فکر کرد و کمی بالا پایین! باید حساب شده حرف می زد..نباید گزک می داد دست زنک! نباید بی حساب حرفی به زبان می آورد!! بالاخره شماره اش را گرفت. بعد از سه بوق سپیده جواب داد

-سلام سپیده جون

سپیده گرم و سرحال جواب داد

- سلام عزیزم خوبی؟

کم مانده بود چشمانش از حدقه دربیاید. شماره را درست گرفته بود؟!!

- خوبم ممنون .شما خوبی ؟

-خوبم عالی ام

در دلش گفت معلومه!

- سپیده جون سعید می گفت انگار دلخوری!

خندید! زننده و حرص آور

_ دیشبو می گی؟؟ نه چیز مهمی نیست

از حرص لب هایش را گاز گرفت

- آخه سعید می گفت خیلی ناراحتی. منم گفتم که سپیده جون دچار سو تفاهم شده

-قربون داداشم بشم که نگرانمه! الان بهش زنگ می زنم می گم که اوکی ام

کمی سکوت کرد.. ماند چه بگوید! هر کس دیگری بود در گفتن جوابی می ماند! بی رمق پاسخ داد

- خب خداروشکر..باشه سپیده جون مزاحمت نمی شم

- شب بیا خونه مامان دور هم باشیم

- ممنون عزیزم حالا ببینم چی می شه

خداحافظی گفت و تلفن را با حرص قطع کرد.. بی تعادل که می گفتند همین بود! به هوای بهانه ای زودگذر، او را سوزانده بود! مثل کودکی که بهانه آب نبات چوبی می گیرد و وقتی آب نبات را دستش می دهند، ساکت می شود. زنک او را هدف اخلاق سگی اش کرده بود و اوضاع که آرام شده بود، جوری رفتار می کرد که انگار نه انگار! حالا گور بابای دخترک و برادرش و دعوای میان آن دو! تازه برای شب هم هوس کرده بود دور هم باشند!! گل و بلبل، سرحال و خوش خوشان، انگار که مست بود. بعید نبود اگر چیزی مصرف می کرد. فکرش را با صدای بلند بیان کرد

" چیزی می زنه !؟؟؟"

عقلش نهیب زد" چیزی نزده دیوونست!"

دوباره فکری شد. شاید در تصادف سرش آسیب دیده بود. سپیده که در کودکی، همراه پدر و مادرش عازم سفری بودند، در راه تصادف کرده و پدر و مادرش، در جا فوت کرده بودند. او تنها بازمانده آن تصادف دلخراش بود. بعد از آن، از همان سنِ دو سالگی، نزد خاله اش زری مانده و دختر نداشته اش شده بود. زری خانم و آقا کمال پدر سعید، برایش کم که نذاشته، زیاد هم گذاشته بودند. حتی می گویند که آقا کمال، او را بیش تر از سعید دوست می داشت. اصلا همین آقا کمال او را لوس بار آورده بود! آخر سر هم، بختی خوب در بغل سپیده انداخته و خودش جان به خدا داده بود. انگار که خیالش از بابت سپیده راحت شده باشد ، یک هفته بعد از عقدشان، سکته کرده بود و به رحمت خدا رفته بود.

روحش شاد! مرد خوبی بود..مرد خوبی بود که آقای توکل، بعد از سال ها رفاقت، روی حرفش نه نیاورده بود و برای پسر یکی یک دانه اش به خواستگاریه دخترخوانده آقا کمال رفته بود و حالا سپیده عروسشان بود!

نهیبی به خود زد و از جایش بلند شد. هرچه بیشتر فکر می کرد کمتر به نتیجه می رسید. باید می رفت. می رفت و رومیزی سفید را می شست. باید آن لکه ی بدرنگ را می رُفت .

___________

در دفتر کارش، پشت میز نشسته بود و به چرندیات مهندس خان بیگی گوش فرا می داد. بی حوصله سیگاری روشن کرد و کام گرفت. خاکسترش را در جا سیگاری تکاند و گفت

- چی می گی خان بیگی؟؟! من می گم پروژه تهران به مشکل خورده، تو می گی مناقصه!!

- این دفعه فرق می کنه!! یه مناقصه معمولی نیست نباید از دستش بدیم!

بی حوصله سیگار را در جاسیگاری فشرد و خود را کمی جلو آورد

- راجب من چی فکر می کنی؟؟من آدم مناقصم؟! من آدمی ام که برم دنبال کار؟ گداییه کار کنم؟؟

- چرا این طوری فکر می کنی مهندس؟! اینکه اسمش گدایی نیست! یه رقابت سالمه که همه جای دنیا همین کارو می کنن! پروژه ی سنگینیه! یه مجموعه بزرگ! اگه نجنبیم از دستمون در رفته! حیفه مهندس!

سیگاری دیگر روشن کرد. دمی گرفت و دود را بلعید. مثل همیشه جدی و محکم گفت

- من و شرکتم، نه الان نه هیچ وقت دیگه تو هیچ مناقصه ای شرکت نمی کنیم! زور بیخود نزن!

خان بیگی در سکوت نگاهش کرد. می دانست که بی فایده است بحث کردن با این مرد مغرور. در دل حق می داد به او. در کارش حرف نداشت و در حیطه کاری اش به نام بود. به نظر او، مناقصه برای کسانی بود، که میخواستند اسمی در کنند، نه آنها که کلی کار روی سرشان ریخته بود! نیازی به این مناقصه ها نداشتند اما پروژه، پروژه عظیمی بود که خان بیگی حیفش می آمد که از آن بگذرد و می دانست که اگر شرکت کنند، بی برو برگرد برنده خواهند بود.

صدای زنگ تلفن احسان، خط کشید روی تفکراتش.

بی حوصله نگاهی به صفحه تلفن کرد. سپیده بود! روزش تکمیل می شد با این زنگ و با این مکالمه! ناچار جواب داد

-الو

صدای سپیده که ناز و عشوه به آن آمیخته بود، از آن ور خط شنیده شد

-سلام عزیزم خوبی

-سلام خوبم.. تو جلسم!

بی اهمیت به قسمت دوم حرف احسان ، سپیده ادامه داد

- دلم برات تنگ شده بود گفتم صداتو بشنوم

چشمانش را از سر بی حوصلگی، بست و باز کرد. با سکوتش سپیده ادامه داد

- امشب می رم خونه مامانم! گفتم بهت بگم زودتر بیای با هم بریم

- کارم طول میکشه !

-خب کارت کی تموم می شه ؟

نفسی کلافه و عصبی بیرون داد. فکرش روی پروژه تهران بود که پیمانکار و کارفرما به مشکل خورده بودند و خودش باید برای رفع مشکل به آن جا می رفت

- معلوم نیست!

- پس من خودم می رم، تو هم بعد کارت بیا اونجا

- باشه فعلا

و منتظر خداحافظی اش نماند. گوشی را عصبی روی میز پرت کرد. تلفن دفتر را برداشت. داخلی منشی را گرفت

- یه بلیت برا تهران رزرو کن!

باید می رفت!

تازه از خواب نیم روزی برخاسته بود. چلومرغ زعفرانی سنگینش کرده بود و بعد از ناهار دو ساعتی خوابیده بود. فعلا کاری جز خوردن و خوابیدن و البته سر و کله زدن با خانواده محترم سعیدی نداشت. باید انرژی ذخیره می کرد محض برآمدن از عهده وظیفه ی خطیر عروس این خانواده بودن.

نگاهی به گوشی اش انداخت. سعید زنگ زده بود آن هم سه بار! از ترسش، سریع شماره سعید را گرفت و تلفن را روی گوشش گذاشت. سعید جواب داد

-الو

- سلام ببخشید خواب بودم

- سلام چه خبرته؟

- دیشب بد خواب شدم، دیگه بعد از ناهار خوابم برد چی کارم داشتی؟

- زنگ زدم باهات هماهنگ کنم برای امشب. خودت میای یا من بیام دنبالت؟

کمی فکر کرد. امشب چه خبر بود؟ یادش آمد سپیده، دورهمی و خانه مادر شوهرش.

- اگه خسته نیستی خودت بیا که یه کم تنها باشیم

سعید کمی سکوت کرد و گفت

-باشه شیش میام!

نگاهی به ساعت کرد. ساعت نزدیک پنج بود

باشه ای گفت و تلفن را قطع کرد. باید دوش می گرفت. باید کمی به خودش می رسید. قرار بود کمی با سعید تنها باشند. برای خودشان باشند. بی حضور سایه دیگری و تاریکی اش! دلش لک زده بود برای یک خلوت دو نفره و حرف های عاشقانه ی هر چند زیرپوستی اش. دلش آغوش سعید را می خواست. دست نوازشگرش، لبخند کمیاب شیرینش، غر زدن های گاه و بی گاهش، بهانه گرفتن هایش دلتنگی هایش. همه این دلخوشی های کوچک، برای قلب قحطی زده ی او غنیمت بود نعمت بود ثروت بود! کاش می شد همیشه با سعید تنها بود فقط خودش فقط سعید!

ساعت نزدیک شش بود.حسابی به خودش رسیده بود..انگار که اولین قرار ملاقات با عشقش باشد! موهای بلند و مواج سیاهش را باز رها کرده بود. دانه دانه، موج موهایش دلبری می کرد و دل می برد از دل دلدارش! چشمان درشت و کشیده سیاه رنگش، لب های کوچک و پرش، کمان ابروهای سیاهش، بینی ظریف و استخوانی اش،همه و همه در طلب نگاه عاشقانه ی یار، دلبری می کردند.

دامنی نیم کلوش به رنگ سرمه ای و یک شومیز لینن سفید و صندل های پاشنه تخت سفید رنگ و کیف همرنگش ، ترکیب استایل تن ظریف و زیبایش بود.

دور تا دورش، انبوه موهایش رها شده بود. خواستنی و جذاب !

بالاخره یارش رسیده بود..عطری به سر و موی و روی خود پاشید و از خانه خارج شد.

خبری از بوق نبود!

انگار امروز روز او بود. روز او و سعید.

سوار شد و با لبخند سلام کرد. سعید اگرچه لبخند نداشت، اما پاسخ سلامش بوی مهربانی می داد. حالش را پرسید و کمی نگاهش کرد..دخترک لبخند برلب، عشوه گرانه پرسید

- چیه خوشگل ندیدی ؟

لبخند روی لب های سعید آمد. دست جلو آورد و لپ دخترک را میان انگشت هایش فشرد. دخترک دستش را به دست گرفت و بوسه ای روی آن زد. سعید هم دست دخترک را بوسید و میان دستش نگه داشت..

به همین سادگی! به همین زیبایی! مگر زندگی چگونه باید می بود؟ به همین دوست داشتن ها و ابراز های کوچک!

آدمی به امید زنده است و زن به عشق!

ماشین را روشن کرد و راه افتاد. دخترک سکوت را شکست

-جایی می ریم یا فقط دور دور؟؟

- می ریم خونه ما دیگه

- نه! زود نریم سعید! خواهش می کنم!!!

سعید بی حرف نگاهش کرد. دخترک ملتمسانه کمی با چاشنی ناز پرسید

- باشه ؟

سعید سری جنباند به نشانه تایید. دخترک راضی شد و سر را به جلو چرخاند و به خیابان نگریست شاید امروز او خوشبخت تر از رهگذران پیاده در خیابان بود.

دست جلو آورد و صدای پخش را تا آخر بالا برد که سعید سریع کمش کرد. دخترک خندید. دلش کمی شیطنت می خواست! دست جلو برد و بوق را فشرد..نه یک بار که چند بار.انگار که عروس کشان باشد.

سعید گفت

-بسه بابا...بسه سرم رفت...

باز هم دخترک خندید. سعید هم ریز خندید. دخترک گوشی اش را بالا آورد و روشنش کرد. دوربین را روی سلفی گذاشت. دست جلو برد و سر سعید را کمی به سمت خود کشید. نگاه سعید به صفحه گوشی اش ماند و دخترک به تصویر کشید یک قاب دو نفره کمی عاشق را .

تلفن سعید زنگ خورد. مادرش بود!

دل دخترک، نرم ریختن گرفت..سعید پاسخ داد و به حرف های مادر گوش سپرد. مکالمه کوتاه بود! یک باشه و یک خداحافظ گفت و قطع کرد.

در همین چند ثانیه جو بینشان سرد و ساکت شده بود. دخترک جرئت نمی کرد بپرسد، اما دل به دریا زد

- مامانت بود ؟

-آره خرید داره.. یادم بنداز سس و نوشابه بخرم!

دخترک نفسی آرام از سر آسودگی کشید

- باشه

و دوباره پخش را زیاد کرد.

- امشب خونه مون می مونی؟

دخترک نگاهش کردو چشمکی زد

- اگه تو بخوای آره!

سعید صورتش را جلو آورد و بوسه ای روی لپ دخترک نشاند. دخترک به دلش راه آمده بود. کاش او هم چند قدم، در جاده ی سرد و تاریک دل دخترک، برمی داشت!

- می دونی که دوستت دارم؟

سعید بود که می گفت. دخترک برگشت

- نه !

سعید سریع گفت

- نمی دونی ؟!!

دخترک ابروهایش را بالا داد و نوچی بلند کرد. سعید خندید