رمان الهه ماه به قلم مبینا دائمی

مقدمه

تار به تار امیدم را در همان لحظه که در حال نابودی بود بوسه زدی..

با دیدنت ریشه ای در قلبم زده شد..

تو به من معنای زندگی را بار دیگر نشان دادی..

ما نه بی نقص بودیم نه کامل..ما یکدیگر را در برگرفتیم..مکمل هم شدیم..

من شدم الهه‌ی تو...تو شدی دنیای گم شده ی من..

نمیدانم بار چندم بود که این لباس سفید رنگ را میشستم و هنوز هم لکه قرمز رنگ رویش بود.

اگر با چشمان خودم نمیدیدم از قطره های آب آلبالو است که رنگینش کرده فکر میکردم این ها خون است!

با خستگی عرق روی پیشانی ام را با پشت دست پاک کرده و بلند میشوم.

این آفتاب گویی قصد داشت انسان را از پا در آورد.

_آجی کجا موندی زود باش بیا دیگه..

نگاه از چهره سرخُ داغش گرفتم.

_اومدم.

خدا را شکر که آب این رودخانه خنک بود و این مدت نه چندان کم لباسم را راحت شستم‌.

آهسته قدم زدم سمت خانه..

صدای پری خانم میامد از بستگان دور پدرم..حتما برای فضولی آمده.

دلم نمیخواست مرا ببیند خودم را به آن راه زدم

سریع از در خانه گذشتم..شکر خدا کسی متوجه نشد.

لباسم را تکاندم و روی طناب پهن کردم‌.

وارد آشپزخانه شدم.. دنبال غذا همچون گربه ای گرسنه ناخونکی به سیب زمینی سرخ شده های خوشرنگ و لعاب زدم.

نمیدانم قضیه چه بود اما ناخونک زدن به سیب زمینی از زمانی که سر سفره میخوردیم خوش طعم تر بود.

_بچه باز که شروع کردیی!!

از صدای مادرم درست بیخ گوشم از جا پریدم که دستم به گوشه ماهی تابه خورد.

با اخم برگشتم و دستم را گرفتم.

_مامان ترسوندیم خب..

خنده ای کرد و از کنارم گذشت..این زن خنده اش هم شیرین بود.

لپ های اناری اش در نگاهم نشست...

_تقصیره خودته هنوز که هنوزه این عادت و ول نکردی..

پشت چشمی نازک کردم..از کوزه گلی روی یخچال آبی

برای خود ریختم.

_مامان تو که نمیدونی اینجوری سیب زمینی خوردن چه مزه ای داره.

چشم غره ای برایم رفت.. لپش را بوسه ای نشاندم.

روی ایوان حیاط خانه نشستم..دستم را زیر چانه زدم خیره شدم به توپ بازی کردن های علیسان..

با صدای بلندی رو به مادرم گفتم

_مامان پس کی برمیگردیم خونه،اینجا سخته موندن!

لحظه ای حیاط آمد.

_نمیدونم..باید ببینیم کار بابات چه قدر طول میکشه بعدم مگه اینجا چشه؟

متعجب ابرویم بالا رفت

_اومدیم و یک ماه طول کشید،مامان من نمیتونم اینجا بمونما دوماه دیگه ترم جدید دانشگاست.

کفگیرش را تکان داد

_هووو حالا کو تا دوماه..

حرصی لب زدم

_ماماان

حقیقتا اینجا خیلی قشنگ بود اما من آدم شهر بودم نه روستا..

نه کسی را میشناختم و نه کسی مرا

البته شاید بقیه مرا میشناختند!

نیشخندی به لبم آمد..معلوم است که میشناسند این روستا خوب خسروشاهی ها را به یاد داشت.

از نظرم اینجا آمدنمان اشتباه محض بود و کوچک شدن خودمان..

فقط نمیفهمیدم چرا پدرم اصرار کرد به آمدن آن هم بعد از بیست سال!!

آسمان چادر سیاه رنگش را پهن کرده بود و اکلیل های

سفیدش را پخش..

سفره را پهن کردیم که پدرم از راه رسید.

انحنای لب هایش بالا رفت

به آغوشش رفتم و احوال پرسی گرمی کردیم.

_خوش اومدی اصلان خان..

دستی به سرم کشید.

_به به چه بوی میاد..

لبخند نرمی به رویش زدم

دور هم نشستیم و مشغول شدیم..

برخلاف شهر آب و هوای اینجا پاک بود و بکر..

همه مواد طبیعی..ولی من حس خوبی نداشتم.

اولین نفر از سر سفره بلند شدم..به اتاق رفتم.

هر کدام در فکری بودیم..پدرم هم خسته..

خودم را با بافت موهایم مشغول کردم..اهل منزل

زودتر از انتظارم به خواب رفتند.

مطمئن شدم که کسی بیدار نیست از در بیرون خانه رد شدم..

در را روی هم گذاشتم..نفسم را آرام فوت کردم

_آخیش

لبخند ریزی زدم

به سمت پشت خانه رفتم

نزدیکش شدم..

دستی به سرش کشیدم..متوجه ام شد و تنم را بو کشید.

دست روی بینی گذاشتم

_هیس خوشگله الان میریم صبر کن.

از اصطبل خارجش کردم..نگاهی دیگر به کوچه انداختم.

وقتی متوجه خلوت بودن شدم بیرون بردمش..

پا روی رکابش گذاشته با حرکتی سریع نشستم.

ضربه ای زدم

_برو برفی

تنها همدم من در این مدت همین اسب بود!!

روزی که آمدیم از سر کنجکاوی پشت خانه رفتم و با دیدن جسم سپید رنگی همچون برف روی زمین تنها اسمی که در خاطرم نشست برفی بود‌.

حس کردم او هم اینجا احساس تنهایی میکند..مانند من.

نمیدانم چه ساعتی از شب بود ولی هوا گرگ و میش شده بود.

نزدیک رودخانه رفتم..از روی اسب پایین پریدم..

دست پشتم بردم و آرام قدم زدم.

صدای آب لذت عجیبی به روح و روانم تزریق

میکرد..صدای جیرجیرک های اطرافم بیشتر شد.

بوی خوش سبزه ها مشامم را پر کرد.

برفی هم کنارم بود..انگار حال و هوای او هم عوض شد.

دستم را روی تنش کشیدم.

صدای بدی از شاخ و برگ ها بلند شد،متعجب چرخیدم..

قدمی عقب رفتم..برفی سمتم آمد.

اطراف را کاویدم صدا قطع شد.

_صدای چی بود؟

ترسی ته دلم نشست..همان سمت قدم برداشتم.

چاقوی تاشو کوچکم را از جیب دامنم برداشتم.

دلیل اینکه این چاقو همراهم بود را نمیدانم اما شاید بدردم بخورد..

شیهه اسب بود!!

نزدیک صدا شدم..حال مطمئن بودم چند نفری آنجا

هستند.

شاخ و برگ درختان نمیگذاشت واضح دید داشته باشم.

با احتیاط پشت درخت ایستادم

_شنیدی که..هنوز گوشات سرجاشن دهن باز کن تا نگفتم ببرنش..

از صدای حرصی و پر خشم مردی که به گوشم خورد چشم ریز کردم

چخبر بود نمیدانم..

نگاهم با دقت در چهره تک تکشان نشست.

سیاهی شب توان دیدن مرد خشمگین را از چشمانم گرفت.

مردی که زانو زده بود سر بلند کرد.

_چیمیخوای ازم..گفتم که عوضی گرفتی..

صدایش خوب به گوشم نمیرسید..

ضربه ای که به فکش خورد تنش را پخش زمین کرد.

مبهوب دستم را روی دهانم گذاشتم تا صدایی خارج نشود.

سرخی خون نگاهم را سوزاند...

_جواب آقا رو درست بده تا دستت و از سه جا نشکستم.

مثل اینکه کارشان زدن و خورد کردن بود.

_قوانین این دِه شاید ندونی چیه..ولی رسما گور خودت رو کندی.

مردی که در حال بیهوشی بود لب باز کرد

_بهتو..ن میگ..م من کاره ای..نیستم..

او که نگاهش بقیه اشان را قبض روح میکرد سمتش خم شد.

لب باز کرد بتوپد ناگهان صدای مهیبی آمد.

خشکم زد..خدای من اینجا چخبر بود؟!

سرو صدا بلندتر شد..

خودشان هم شوکه بودند.

همان که زخمی بود حالا...مرده بود!!

کار چه کسی بود؟

تپش قلبم آرام نمیگرفت از چیزهایی که دیده ام.

قدمی عقب رفتم نفهمیدم چه شد به شاخه زیر پایم گیر کردم..دستم را به تنه درخت گرفتم تا نیوفتم.

ترسیده سر بلند کردم و به مرد نگاهی انداختم..صدا را شنید.

به خدا..که شنید..

قلبم لحظه ای ایستاد..

به سرعت سوار اسب شدم تا مرا نبینند.از استرس سر گیجه گرفته بودم.

نفهمیدم خود را چطور به خانه رساندم.

برفی را به اصطبل بردم.

پشت در لحظه ای مکث کردم تا نفسم آرام بگیرد.

آب حوض را به صورتم زدم بلکه از رنگ پریدگی در بیایم..

اگر دنبالم باشند چه؟ولی قبل از دیدنم از آنجا رفتم.

اصلا پیدایم کنند مگر چه غلطی میتوانستند کنند؟اینها که بودند که انقدر راحت هوچی گری میکردند.

در اتاق را باز کردم نگاهی به پنجره باز انداختم که با هر بادی پرده را کنار میزد..

هوا روشن بود از فکر و خیال خواب به چشمانم نیامد!

خورشید عرض ادب کرد و چشمان من خیال خداحافظی نداشت..

برای شک نکردن مادرم پتو را روی سرم کشیدم،حتی

اگر حرفی نمیزدم چشمان خمار و سرخم رسوایم میکرد.

تنها جایی که آرامش داشتم ازم سلب شده بود..

دستانم را زیر سرم گذاشتم..

چشمانم روی هم رفت و به عالم بی خبری رفتم.

_ابجی بیا بازی کنیم..بیا دیگه

خنده روی لبم را کنار زدم تا جدیم بگیرد.

_اخه بچه من هم قد توام؟

لب برچید و از کنارم گذشت..دلم برای بغضش رفت.

تا خواستم سمتش بروم مادرم سبد لباس چرک ها را سمتم گرفت.

اشاره ای زد به بیرون خانه

_مهوا این چند دست لباس رو ببر بشور..لباس شویی بازم کار نکرد.

خواستم مخالفت کنم نگاهم به دستان قرمز شده از کهیر و رگ های برامده دستانش کشیده شد..

این همه کار کردن برایش مضر بود..ناچار سبد را از دستش گرفتم

_باشه مامان

دلم میخواست مدتی از آن رودخانه دور باشم اما شدنی نبود..

دامن سبزی به تن کردم..روسری کوتاهم را از پشت بستم که تمام مویم در دیدراس قرار گرفت.

لبخند ریزی زدم

سبد لباس را بدست گرفتم و بیرون زدم

توجهی به نگاه های خیره و آزار دهنده همسایه های محل نکردم.

من همین بودم بی اهمیت به نگاه و حرف دیگران..

نزدیک رودخانه شدم،نگاهم کشیده شد سمتی که اتفاق دیشب افتاده بود.

به قدری سوت و کور بود که اگر با چشمان خودم ندیده بودم خیال میکردم دیشب خواب بوده و خیال..

یادم افتاد به برفی سر نزده ام..

لباس ها را سریع شستم و آبکشی کردم‌.

با قدم های بلند سمت خانه رفتم.

سبد لباس ها را حیاط گذاشتم و چرخیدم جایی که اسطبل بود

_برفی..کجایی دختر

دو پله بلند را بالا رفتم،متوجه خواب بودنش شدم.

لبخندی روی لبم آمد.

نگو این اسب از من خسته تر بوده

همانجا نشستم..سرم را به در پشتم تکیه دادم.

کاش میشد زودتر برگردیم شهر..

دلم شور میزد..مادرم از کارهای پدرم حرفی نمیزد!

شاید هم برای نگران نشدن من..

آفتاب که بالای سرم آمد احساس عرق و گرما تنم را گرفت.

برفی هم خیال بیدار شدن نداشت

احتیاج به دوش درست حسابی داشتم..یک دوش با آب خنک..

لباس به تنم چسبیده را فاصله دادم..سراسر حس خوب شدم.

سمت حمام خانه رفتم،لباس های دیگری برداشتم و زیر دوش ایستادم

کم کم گرمای تنم کم شد..

در حمام را باز گذاشتم

_مامان برام حوله میاری..

دقایقی منتظر شدم ولی خبری نشد

صدایم را نمیشنید یا خانه نبود؟

_علیسان توام نیستی

نچ انگاری کسی نبود..لباس های قبلی را برداشتم جلوی تنم گرفتم.

از داخل کشو لباس دیگری برداشتم تن زدم.

صدای مرد میامد.

ابرویم بالا پرید..حوله دیگری از کشو برداشتم دور موهایم بستم.

پشت در خانه وایستادم از پنجره نگاهی انداختم..نگاهم روی پدرم و مردی غریبه نشست.

صحبت میکردند اما صدایشان واضح نبود.

با نشستن دستی روی شانه ام ترسیده کمی پریدم..

_تو که با موی خیس وایسادی باز

دستم را روی قلبم گذاشتم

_مامان آخر سکته میکنم از این یواشکی اومدنات

چینی بین ابرویش نشست..سمت اتاق فرستادم

_برو موهات و خشک کن..

_میرم حالا

دست به کمر زد که با دیدن لپ های قرمزش خنده ام گرفت

دستی به لبم زدم تا خنده را نگهدارم

دستم را بالا بردم

_تسلیم

سشوار را به برق زدم..دقیقه های زیادی گذشت تا کامل خشک شود اما مدهوش عطر خوش شامپو شدم.

سرمه را به چشمانم کشیدم و نرم کننده ای به دستانم زدم.

مادرم لحافی پهن کرده بود سخت مشغول دوخت و دوز..

کنارش نشستم

_حسابی گشنم شده

سرش را بلند کرد

_بابات بیاد سفره رو میندازم

با یاد آن مرد ابرویم بالا پرید

_اون مرد کیع بودی داخل حیاط

نگاه گذرایی به رویم انداخت

شانه اش را بالا برد

_از آدمای خان..بابات و کار داشتن منم زیاد نفهمیدم

چشمانم ریز شد..خان..

تا به حال ندیده بودمش..چه کاری با پدرم داشت.

سری به تایید تکان دادم

سراغ موبایلم رفتم..اینجا هم که آنتن درست حسابی نداشت!!

نور داخل خانه تابیده خوراک عکاسی بود.

دوربین موبایل را باز کردم خود را مشغول عکاسی کردم

خیره به عکس ها بودم و سریع بعدی را نگاه میکردم..

_سلام

لبخندی به چهره خسته اش زدم

_سلام خسته نباشی

مادرم اشاره ای کرد تا وسایل سفره را بیاورم.

خودش پشت سرم برای کمک آمد.

احساس ضعف میکردم.

_روده بزرگه کوچیکرو خورد..

مادرم سفره را به دستم داد

_سفرر و ببر انقدرم غر نزن

پشت چشمی نازک کردم

علیسان مثلا برایم قیافه گرفته بود..با اخم کمکم کرد سفره را پهن کنیم.

لبخندی گوشه لبم نشست.

مادرم که با سینی غذا آمد دور هم نشستیم..

بین گفتن و نگفتن دو دل بودم..دل را به دریا زده لب باز کردم

_بابا میشه یکم حرف بزنیم..

از اشاره های مادرم چشم گرفتم..منتظر پدرم شدم

دستی به موهای جو گندمی شده اش کشید

سری تکان داد

_چیزی شده؟

لبخندی به لحن نگرانش زدم.

_نه بابا جان..راجب خودمه

کمی من و من کردم،در آخر نفسی گرفتم

_من نمیتونم اینجا بمونم..احساس غریبی دارم تا به حال اینجا نیومده بودم.

لیوان آب را به دست علیسان داد

_میفهمم حرفت و حق داری اما هممون اینجاییم چطور میخوای برگردی دخترم؟

احساس میکردم اگر کمی اصرار کنم راضی میشد به رفتنم.

_بابا مطمئن باش چیزی نمیشه بی بی اونجاست،میرم پیشش تا شما برگردین.

نیم نگاهی به مادرم انداخت

_کارم تموم شه باهم میریم اینجوری خیالم راحته..

از موضعم پایین نیامدم

_بابا لطفا..اینجا هیچی نیست برام سخته شاید شما راحت باشی تو این روستا ولی من تو شهر بزرگ شدم..اونجا دوست و آشنا هست.

لقمه دیگری گرفت.

_باید فکر کنم دخترم..با بی بی حرف میزنم ببینم چیمیشه.

مادرم سمتم برگشت

_تنها خطر داره!

قبل از اینکه چیزی بگویم پدرم لب باز کرد

_ممکنه کارم طول بکشه،این دختر هم طاقت موندن نداره.خودم میبرمش بر میگردم.

لبخندی به رویش زدم

مادرم ناچار سر تکان داد

_چی بگم با خودته

غذا را نصفه گذاشته به اتاق رفتم تا وسایل را جمع کنم.

به قدری که از اینجا رفتنم خرسند شدم دانشگاه در چشمم پررنگ نبود.

هوا تاریک شده بود اما مشغول جمع کردن وسایلم بودم.

صدای در اتاق آمد..روسری ام را روی متکا انداختم..نگاهم بالا رفت خیره مادرم شدم

_مامان چیشده..چشمات

حاله ای سرخ دور چشمانش را گرفته بود

سرفه های خشک

_چیزی نیست دختر..این فصل حساسیت سراغم میاد.

دستانش را گرفتم

نگران خیره چشمان بی فروغش شدم..

_میخوای کنارت بمونم..وقتی تو این حالی رفتن من به چه درد میخوره؟!

سرش را بالا انداخت

_لازم نیست..خوبم نگران نبا..

سرفه اجازه حرف زدن برایش نزاشت

دلم به درد آمد با نفس تنگی اش..

دستم را به شانه اش گرفتم

_بیا استراحت کن مامان..شام هم به عهده من

روی تشکچه گذاشتمش

پتوی نازکی رویش انداختم

سمت آشپزخانه رفتم..علیسان پشت سرم دویید

خنده ام گرفت روی زانو نشستم تا هم قدش باشم

_چیشده فسقلی..دنبالم افتادی

چشمانش پر شد..سرش را خم کرد سمت شانه اش

_اگه توام بری..من تنها میشم

لحنش دلم را لرزاند

سخت در آغوشم کشیدمش

_آقای کوچیک..مگه میرم تا همو نبینیم؟بابا قول داد

زودی کارش تموم شه برگردین خونه

پشتش را نوازش کردم

این بغضش مرا یاد او می انداخت،اویی که خیلی وقت میشد نامی ازش برده نشده.

یادش حس گیر کردن تکه سنگی را در گلویم آورد..

علیسان از بغلم جدا شد..نگاهم روی مژه خیسش نشست.

لبخندی به رویش زدم..بدنبال توپش رفت

خودم را مشغول درست کردن غذا کردم تا فکر های سمی را دور کنم..برای مادرم داروی قدیمی اش را بردم و باز به آشپزخانه برگشتم.

متوجه بودم این بیماری عادی نیست.

فکرش ذهنم را سوزانده بود‌..

اینجا دکتر درستی نداشت..چطور زندگی میکردند خدا عالم است!

صدای بسته شدن در نگاهم را چرخاند..

پدرم به سرعت داخل خانه رفت..

دلم شور شد..

منتظر دم کشیدن برنج شدم تا داخل روم.

علیسان به کمکم آمد..قربان قد و بالایش رفتم.

_سلام بابا

_سلام دختر کد بانو

لبخند شیرینی زدم

حس اینکه اتفاقی افتاده مثل خوره به جانم افتاده بود.

کنجکاوی ولم نمیکرد

کم کم شک کردم که چیزی شده باشد..هیچکدام لب باز نمیکردند

مادرم به بهانه مریضی دو لقمه بیشتر نخورد..پدر هم با غذایش بازی میکرد.

_بابا امشب میریم؟

مشخص بود فکرش درگیر است حواسش این ورا نبود

_بابا..

سرش را بلند کرد

_چیزی گفتی دخترم

_اتفاقی افتاده بابا..صدات کردم نشنیدی

سرش را تکان داد

_نه دختر،چیمیخواد بشه؟

_میگفتم امشب میریم

دو دل بود برای گفتن و نگفتن

_راستش..نمیریم فقط تو میری

متعجب نگاهش کردم

_اینجا آشنا هست معمولا بقیه رو هم میبره..آدم مطمئنیه..

قطعا چیزی بود و نمیگفت..

_مشکلی هست مگه نه؟

لبخندی زد..از جا بلند شد

_فکر چیزیو نکن با خیال راحت برو..ماهم بعد میایم.

مادرم هم قصد داشت خیال مرا راحت کند از آمدنشان..من فکرم پی چیز دیگری بود.

حتما مشکلی بود که نمیگفتند..

کم سن نبودم که متوجه نباشم

اصرار نمیشد کرد تا حرفی بزنند..خوب میشناختمشان

_وسایلت و جمع کردی؟یساعت دیگه راهی میشی

_بله جمع کردم

چمدان نقلیم را دست پدرم سپردم

علیسان از گوشه در نگاهم میکرد..

لبخندی برایش زدم دستم را بالا بردم تا خداحافظی کنم اما با بسته شدن در روبه رو شدم.

_بچست بابا..بیا دیر شد.

قلبم را پشت در خانه جا گذاشتم..

علیسان هنوز دلخور بود..

همراه پدرم سمت کوچه ای شلوغ رفتیم

لباس مشکی که اهالی این روستا به تن داشتند وجودم را پر کرد از حس بد..

چه کسی غم دارشان کرده بود؟!

بابا خبر نداشت..؟

فکرش مشغول بود نمیدانستم فرصت خوبی برای سوال پیچ کردن است یا نه..

برای همین حرفی نزدم.

نزدیک به ماشین شدیم..

پدرم آغوشش را برایم باز کرد.

_دیگه سفارش نکنم مهوا..مراقب باش

دستش را بوسیدم

_خیالتون راحت..

از کنارش گذشتم..سوار ماشین شدم

بعد از سوار شدن مسافران حرکت کردیم..سرم را تکیه دادم به شیشه

هندزفری از کیف برداشتم،دلم فرار از فکر و خیال میخواست.

*****************************

نخی آویزان از سوراخ در رد شده بود

خنده به لبم نشست..کار بی بی است.

ذره ای ترس نداشت با همین روش دزد خانه اش را بزند!

دستم را بالا بردم تقه ای زدم..دوست داشتم اول رسیدنم را با خبر شود تا اینکه یهو داخل بروم.

جلوی چشمانم ظاهر شد

نگو انتظارم را میکشید..لبخندی به چهره چین و چروک افتاده اش زدم..

آغوش گرمش را برایم باز کرد..

چمدان لباس هایم را کنار در گذاشتم و سمتش رفتم.

_سلام گوزلیم

_سلام بی بی..باورکن حتی این چند روزم دل تنگ شدم.

لبخندی گوشه لبش نقش بست..پیشانی ام مهر بوسه اش را پذیرفت..

_بیا داخل مهوام

سمت خانه هدایتم کرد.

دستم را دور شانه اش انداختم

_حالت خوبه بی بی؟چخبر از شما..

_چرا خوب نباشم با اومدن تو

اضطراب چشمانش را باور میکردم یا لحن مطمئنش را؟!

_این از شما اونم از بابا..من متوجه ام یچیزی هست که بهم نمیگین

کنار بخاری رنگ و رو رفته اش نشستم

تنم گرم شد..موهای پشت گردنم چسبیده بود و اذیتم میکرد.

متعجب بی بی را نگاه کردم

_تو گرما باز بخاری شما روشنه بی بی؟؟

قوری سرخ رنگ گل ریزش را کنار پایم گذاشت

نقش و نگار قاجاری رویش حک شده بود.

_سنم تحمل ذره ای باد و نداره..مجبورم روشن بزارم تا از پا در نیام

سری تکان دادم

_چکاپ رفتین دیگه؟

استکان کمر باریک را پر کرد از چای خوشرنگش..

از دستش گرفتم

_این سکوت یعنی نرفتین پس

لبخندش پررنگ تر شد

_خیالت از من راحت..عمرم زیاده

اخم در هم کشیدم

_اع بی بی..این آزمایشا مهمه،بعدم معلومه که عمرتون زیاده ایشالله همیشه تنت سلامت باشه.

استکان را نزدیک لبم بردم..

دارچین..

بی بی خوب مورد علاقه هایم را میشناخت.

_دست شما درد نکنه

صدای در خانه بلند شد..ابرویی بالا انداختم

_مهمون دارین