رمان دریاب مرا که شکسته‌ام به قلم اقلیما نائینی

دستهایش را روی نرده ستون بدنش کرده و از طبقهی دوم پایین را مینگریست.

نوعی نگاه از بالا به پایین به تمامشان داشت. درحالی که از خودش متنفر بود، اما خودش را بهتر از تمام آنها میدانست؛ آنهایی که کارشان را با دوز و کلک و فخر فروشی پیش میبردند و درظاهر برای هم جان میدادند.

دست راستش را روی نردهی طلایی رنگ کشاند و از پلههای براق و طلایی پایین رفت.

به آخرین پله که رسید، روشنی با چرب زبانی به سمتش آمد و همزمان دستی بر سر طاسش کشید.

نگاهش پایین آمد و بر روی شانهی چوبی دندانهداری که از جیب کتش بیرون زده بود نشست. او همیشه روشنی را بابت شانهی کوچکی که با خودش حمل میکرد به تمسخر میگرفت. به نظر میامد روشنی هنوز با اندوه از دست دادن موهایش کنار نیامده بود.

روشنی چاپلوسانه دستش را برای عرض تسلیت دراز کرد. احتمالا تصور میکرد حال که فرخندهی بزرگ مرده، مالکیت تمام اموالش به همسر او واگذار میشود و سرور را طعمهای قابل دسترس میدید.

سرور کمی به دست دراز شدهاش خیره شد و بعد به ساعت مارک او.

تمام انسانهای این جمع مارک میپوشیدند. او اوایل مقاومت میکرد اما بعد بیآنکه متوجه شود یا بخواهد، در این حفرهی سیاه کشیده شد، حفرهای که در آن ارزشت را قیمت لباسهایت تعیین میکند نه انسان بودنت.

مکثش که طولانی شد، روشنی دستش را عقب کشید اما قافله را نباخت.

- تسلیت میگم خانم فرخنده.

سرور بیتوجه به او میان افکارش پرسه میزد و همزمان در جمعیت چشم میچرخاند. به دنبال او میگشت، اویی که قول داده بود امروز بیاید.

- خانم فرخنده؟

یکه خورده نگاهش را به سمت روشنی چرخاند.

هیچ نمیخواست روشنی در دورهمیهای ماهانهاشان با اقوام خانواده، از گستاخی سرور بگوید و برایش دور بردارد.

سری تکان داد و سعی کرد کمی انعطاف چاشنی صدایش کند تا خشک به نظر نرسد: عذر میخوام حواسم پرت شد. خیلی ممنونم ازتون بااجازه.

از کنارش گذشت و نفس حبس شدهاش را بیرون فرستاد. عطر گرم مردک حالش را به هم میزد.

خرامان خرامان به سمت صندلی سلطنتی انتهای سالن رفت. درست همان صندلی که فرخنده بزرگ روزهایش آخرش روی آن مینشست، پردهی کتان سیاه را با دو انگشت کنار میزد و به درختهای بیبرگ مینگریست.

جای او نشست و به تقلید از او با دو انگشت پردهی کتان و زبر سیاه رنگ را کنار زد.

سیاوش بعد از فوت همسر اولش تمام پردههای خانه را سیاه کرد و بعد از آن هم به کسی اجازه نداد تا کمی رنگ بر این عمارت نم زده بپاشد.

لحظهای از سرش گذشت که پردهها را عوض کند، مثلا قرمز!

- مامان!

نگاه متفکرش را از پرده جدا کرد و به دخترک مقابلش دوخت.

دستهایش را برای او گشود و لبخندی ضمیمهی سخنش کرد: جون دل مامان؟

چشمهای قرمز دخترک برایش عجیب مینمود، او هیچگاه رابطهی خوبی با پدرش نداشت که حال بخواهد برای نبودش اشک بریزد.

دخترک سرش را نزدیک گوش سرور برد و به آرامی پچ زد: داداش نیومده؟

سرور تظاهر کرد که با نگاهش جمعیت را میکاود.

- ندیدمش عزیزم.

بیتا موهای خرماییش را کنار زد و دست سرور را کشید.

با بهانهگیری گفت: پاشو بریم پیداش کنیم!

سرور میدانست هر حسی که او به این جمع و آدمهایش دارد، آنها دوبرابرش را دارند. بنابراین نمیخواست بیش از آنچه که لازم بود مقابل دیدگانشان ظاهر شود.

- مامان جون اگه اومده بود میدیدیمش دیگه، حتما نیومده که پیداش نیست.

بیتا متعجب شد. چانهاش را خاراند و پرسشگرانه زمزمه کرد: یعنی برای مراسم بابا نیومده؟

سپس سرش را تکان داد و با لجبازی اصرار کرد: پاشو باید پیداش کنیم!

سرور بازدمش را با کلافگی بیرون فرستاد.

فشاری بر دستههای صندلی وارد کرد و ناگهانی از جا بلند شد.

میدانست تا زمانی که از جایش بلند نشود و همراه او میان جمعیت جستوجو نکند، بیتا دست از سرش برنمیدارد. خودش این را به او یاد داده بود، تقریبا هرروز به او یادآوری میشد که اگر چیزی را میخواهد باید بهدستش بیاورد، مهم نیست قیمتش چه باشد.

هردو میان انسانهای مشکی پوش به حرکت درآمدند.

همهمهای که سالن را گرفته بود بدون اغراق در سر سرور مینشست.

او سالها بود به این عمارت و سکوت آزاردهندهاش عادت کرده بود و این طغلیان صدا آزردهاش میساخت.

سعی کرد صدای کسانی را که از ویژگی و محاسنات نداشتهی مرحوم سخن میگفتند را نادیده بگیرد و هرچه سریعتر میان جمعیت چشم بچرخاند، شاید اگر این کار را میکرد میتوانست علاوه بر اتابک، او را هم پیدا کند. یک تیر و دو نشان!

- تسلیت میگم عروس!

سرجایش ایستاد و دست بیتا را هم کشاند تا بایستد.

لحظهای چشم بست و بعد لبخند بر لب نشاند و به سمت او بازگشت.

خانم بزرگ با همان تکبر همیشگی که او انتظار میرفت، از بالا به او نگاه میکرد

عصای گرانقیمتش را میان دست جابهجا کرد و سعی کرد صاف بایستد تا مقابل عروس ناخواستهاش کم نیاورد.

سرور نامحسوس او را از نظر گذراند. کت و دامن سیاهش چنان در تنش نشسته بود که انگار نه انگار در تن پیرزنی هفتاد و اندی ساله است.

خانم بزرگ نگاهش را از سرتاپای سرور چرخاند و بعد سری برای تایید تکان داد.

او از این حرکت او متنفر بود، آنها ابتدا به ظاهرت نگاه میکردند و بعد اگر مورد پسند واقع میشدی، مخاطبت قرار میدادند. در غیر این صورت، حرف را به شخص دیگری میگفتند تا به گوشت برساند.

نوعی بیاحترامی مزمن که در خانوادهاشان موروثی بود.

- خیلی ممنونم به شما هم تسلیت میگ...

- وصیت نامه کی خونده میشه؟

سرور در دل نیشخند زد. حتی نگذاشت خاک پسرش سرد شود!

سعی کرد با آرامش و احترام او را سرجایش بنشاند: کاش اجازه میدادید صحبتم کامل شه، وسط حرف کسی پریدن دور از ادبه مامان جون. قطعا که طبق خواسته خود مرحوم و به رسم چهلم خونده میشه.

ده سال زندگی همراه آنها به خوبی به سرور یاد داده بود که چگونه درعینی که آنها او را میآزردند، او هم آنها را آزرده خاطر کند.

- ادبت رو کی بهت یاد داده عروس؟ ما؟ یا خانوادت؟!

باز هم همان بحث تکراری. خانم بزرگ با پیروزی که انگار سرور را ضربه فنی کرده باشد به او مینگریست؛ در تمام این ده سال اهرم فشارش خانوادهی سرور بود، هرگاه که احساس میکرد او گستاخی میکند یتیم بودنش را بر سرش میزد.

سرور زبانش را روی دندان نیشش کشید و بعد لبخند بزرگی زد، آنقدر بزرگ که چشمهایش از شدت برآمده شدن گونههایش ریز شد.

- دیگه ببینید چه مشکلی وجود داره که ادب من بیخانواده از اصالت شما پیشی گرفته.

لبخندش را خورد و ادامه داد: بااجازه، بیتا اتابک رو میخواد برم ببینم کجاست.

پشتش را که کرد، خانم بزرگ به آخرین ریسمانی که داشت چنگ انداخت: برو پیداش کن، اگه تونستی بشناسیش!

سرور لب پایینش را به دندان گرفت و بیپاسخ از او دور شد.

بیراه هم نمیگفت، هیچ ایدهای نداشت که شمایل او چگونه است.

- مامان، مامان پیداش کردم!

بیتا دست او را رها کرد و به سمت جایی میان جمعیت دوید.

سرور انتهای شلوار پارچهای و گشادش را با دو انگشت کمی بالا گرفت و تقریبا پشت او دوید.

- داداش!

اتابک نگاهش را از پنجرهی سراسری گرفت و به سمت او چرخید.

چهرهی گرفتهاش باز شد و با شعف روی زانو نشست و بیتا را در آغوش کشید.

- چقدر دلم برات تنگ شده بود بچه!

بیتا که مشغول لوس کردن خودش در بغل او بود، با شنیدن این حرفش با اخم از او فاصله گرفت.

- چند بار بگم به من نگو بچه اتا؟ من دوازده سالمه، کلاس شیشمم دیگه بچه نیستم!

اتابک از شیرین زبانی او لبخندی بر لب نشاند و برای سر به سر گذاشتنش، موهایش را بهم ریخت.

بیتا شاکی خودش را عقب کشید و دست به کمر تشری بر او زد: نکن! مامان کلی وقت گذاشت تا موهام و مثل موهای خودش صاف کنه!

اتابک بالاخره، گویی اجازهی نگاه کردن به سرور بر او صادر شود، چشمانش را به سمت او چرخاند.

نگاهشان با یکدیگر تلاقی کرد.

سرور چین محسوسی به پیشانیاش انداخت که نشان از اخم کردنش میداد.

آماده بود تا شخصیتش توسط صاحب آن چشمان سیاه خرد شود، مانند تمام دفعات قبلی که با او در این خانه مواجه شده بود.

اتابک نفس حبس شدهاش را بیرون فرستاد. سرش را کمی برای سرور خم کرد و گفت: بَه زن بابای مستقل!

سرور طعنهی او را در هوا گرفت، باید پاسخی به او میداد وگرنه شب خوابش نمیبرد.

او هم متقابلا سرش را خم کرد و در پاسخ گفت: بَه اتابک فراری از پدر!

اتابک نیشخندی به او زد و در دل خندید. سرش را تکان داد و از پنجرهی سراسری که پردهی آن کمی کنار رفته بود، خیره به حیاط سنگی شد.

سرور کنجکاو بود بداند در آن تاریکی به چه چیزی اینگونه خیره شده است.

کمی دست دست کرد و بعد پرسید: اومدی که بمونی؟

اتابک چشم در حدقه چرخاند. با انگشت اشاره کنار ابرویش را خاراند و بعد از مکثی که سرور را معذب کرده بود گفت: خیلی ناراحتی اینجام؟

سرور شانه بالا انداخت و عقب نشینی کرد. نمیخواست در اولین ملاقاتشان بعد از چند سال، با او وارد مشاجره شود.

- بدون منظور پرسیدم، تو اصولا به ما سر نمیزنی.

اتابک مجدد نگاهش را از او گرفت. پلیور مشکیاش را در تنش مرتب کرد و پاسخ داد: تا چهلم هستم.

سرور نگاهش را از موهای نامرتب و بلند او گرفت. پیچ و تاب موهایش همانند پیچ و تاب شاخههای درخت بید بود.

با خود اندیشید، حداقل جوابم را داد!

روزهای اول ازدواجش، اتابک حتی در اتاقی که سرور بود هم نمیماند و در کمال گستاخی بالافاصله پس از حضور سرور اتاق را ترک میکرد. مدتی بعد خانهی جدایی از آنها گرفت و یک سال بعدش هم برای تحصیل به ایتالیا مهاجرت کرد.

در تمام ده سال گذشته سرور سر جمع او را ده یا دوازده بار دیده بود.

- مامان میشه بمونم پیش اتا؟

سرور نگاهش را از خرمن پیچاپیچ موهای اتابک گرفت.

اتا گفتن بیتا برایش جالب آمد، شاید باید او هم در خلوتش اتابک را اتا صدا میزد تا کمی قندیل ذهنیاش نسبت به او آب شود.

اتابک پیش دستی کرد و سریعتر از سرور پاسخ داد:آره بچه جون چرا نتونی؟

سرور بدون نگاهی به اتابک، مقابل بیتا روی زانو خم شد تا هم قد او شود.

- آره عزیزم، تو چند دقیقهای پیش داداشت بمون تا من برم به مهمونا خوشآمد بگم.

با این حرف خواست به اتابک بفهماند که اختیار فرزندش دست خودش است نه او.

- بازم خوش اومدی.

بی آن که منتظر پاسخی بماند راهش را به میان جمعیت کج کرد.

چشمهایش ناخداگاه بابت اخمی که حاصل تمرکز بود، ریز شده بودند.

میان جمعیت به دنبال او میگشت و کوتاهترین پاسخ ممکن را برای دست به سر کردن کسانی که با قصد تسلیت و بعد چربزبانی نزدیکش میشدند میداد.

آنقدر چشم چشم کرد تا بالاخره او را یافت. در فاصله ده قدمی سرور، با لبخندی که داشت رسوایش میکرد، ایستاده بود.

سرور هم متقابلا لبخند زد. با چشم اشاره کرد که دنبالش بیاید.

از کنار پلههای سراسری عبور کرد و بعد وارد راهروی پشتی شد. راهروی طویلی که در انتها به دو سمت چپ و راست تقسیم میشد. سمت چپ انباری و سمت راست هم اتاقهای مهمان بودند.

به سمت انباری رفت و هنگامی که خیالش راحت شد که افراد حاضر در سالن دیدی به او ندارند، به دیوار تکیه زد.

اجازه داد تا او رد بوی عطر سردش را دنبال کند.

پنج دقیقه بعد، صدای قدمهایش بر روی پارکتهای سفید در سر سرور پژواک نمود.

عطر گرم و مردانهاش ابتدا حضورش را نوید بخشید.

- سرور قلبم چطوره؟

دستش درست کنار سر سرور طاق زده شد و بعد چشمهای سبز براقش مقابل دیدگان سرور ظاهر شد.

- سپهر!

سرور نیش چاکاند و درحالی که یقه پیراهن سفید او را به بازی گرفته بود، گفت: اومدی!

سپهر سرش را کج کرد، تار موهای همیشه آویزان در صورتش هم همراه او به سمت نیمهی راست صورتش خم شدند. با اطمینان پلک برهم نهاد و با همان لحن سرور پاسخ داد: گفته بودم که میام.

سرور پلک زد، دستش از یقهی او پایین آمد و روی کت گرانقیمت و برندش نشست.

- مشکی پوشیدی؟

سپهر خندید: همرنگ جماعت شدم، بذار نفهمن چقدر از اون پیری متنفر بودم.

سرور تنها لبخند زد.

سپهر با هیجان به لبخند او خیره شد و بعد گفت: دلم برات تنگ شده بود.

آرام پچ زد: منم همینطور.

پنج دقیقهای را به صحبت کردن درمورد سپهر گذراند و بعد برای این که به قول سپهر لو نروند، ابتدا او به سمت سالن راه افتاد و پنج دقیقه بعد، سرور هم به همان سمت رفت.

بوی عطرهای مختلف درهم آمیخته شده بود، بوی لوندر و یاس و کمی هم چوب و حتی سیگار.

سرور شامهاش را کمی به کار انداخت. در عمق نت بوها، میتوانست ترنج را هم حس کند.

قبلترها، دلش میخواست یک عطر فروشی داشته باشد و در آن روزهایش را سپری کند اما سیاوش هیچگاه این اجازه را به او نداده بود، میگفت برای عروس خانواده فرخنده، کسر شان است که در مغازهها فروشندگی کند.

با چشم دنبال سپهر گشت، کنار چند مرد میانسال کت و شلواری ایستاده بود. با خود اندیشید آیا او میگذارد همسرش در عطر فروشی کار کند؟

ساعت روبه نیمه شب بود و مهمانها یکی یکی پس از عرض تسلیت مجلس را ترک میکردند.

سرور درحالی که به دیوار تکیه زده و دست به سینه، به قول سپهر مفت خورهای خانواده را مینگریست.

کمتر از نیم ساعت بعد، سالن خالی از غریبه شد.

سرور روی نزدیکتربن مبلی که گیرش آمد نشست و با کلافگی به بهم ریختگی خانه نگریست.

بیتا که بالاخره رفع دلتنگیاش با برادرش به پایان رسیده بود، دوان دوان به سمت او آمد و کنارش نشست.

خانم بزرگ عصای بلندش را بر زمین کوباند و به کمک آن به سمت سرور رفت و مقابلش نشست. تمام تلاشش را میکرد که مقابل عروس خانواده که از قضا دل خوشی از او نداشت، صاف و محکم بنشیند.

سپهر صحبت با خان دایی را به اتمام رساند و کنار خانم بزرگ ایستاد.

تک دکمهی کت مشکیاش را به نشانهی احترام بست و رسا گفت: مجددا بهتون تسلیت میگم خانم فرخنده. اگر کمکی از دست من برمیومد حتما بهم اطلاع بدید.

خانم بزرگ مانند همیشه در صحبت کردن از دیگران پیشی گرفت: از بزرگواریته پسرم. خدا رفتگانت رو رحمت کنه.

سرور سرش را به پشتی میل سلطنتی تکیه زده و عرصهی تزویر آن دو را مینگریست. میدانست هردو، چه سپهر و چه خانم بزرگ، در دل از هم متنفر بودند اما در ظاهر، تظاهر به دوستی میکردند.

سپهر خواست یک دستی بزند، برای همین سرش را به سمت سرور چرخاند و او را با فامیلی خودش صدا زد: به شما هم تسلیت میگم خانم رستگار.

خان دایی طبق عادتی که دوران جوانی داشت، سیبیل شورونش را با لب بالا، بالا فرستاد و گارد گرفت: سرور جان دختر و امانت ماست، درسته که همسرش و نور چشم ما فوت کرده اما سرور تا هر زمانی که بخواد روی چشم ما جا داره.

سرور لبخندی به او زد. او تنها کسی بود که میان این قوم کمی عطوفت سرش میشد.

سپهر آب دهانش را قورت داد. معذب شد اما خودش را نباخت: حق با شماست، تسلیت میگم خانم فرخنده.

سرور میدانست یوی از اخلاقهای بد سپهر این بود که دوست نداشت کسی از او و جملاتش ایراد بگیرد و احتمالا همین حرف کوچک و بدون منظور خان دایی، روی اعصابش رفته باشد. در دلش به او خندید و در ظاهر تنها لبخند زد.

دقایقی بعد از رفتن سپهر، اتابک پیدایش شد. سمت دیگر بیتا نشست و دستش را برای بیتا باز کرد. بیتا سریع دست سرور را رها کرد و در آغوش اتابک خزید.

خانم بزرگ برای این که توجهها را جلب کند، حتی به خودش زحمت نداد که از هنجرهاش کار بکشد، تنها عصایش را بر زمین کوباند.

هنگامی که چشمهای زوم شده روی خودش را دید، با رضایت از اتابک پرسید: عروس میگه وصیت نامه رو چهلم میخونن، تو تا کی ایرانی؟

اتابک لبخندی به چهره خواب آلود بیتا زد.

- تا چهلم باشم احتمالا.

خانم بزرگ سر تکان داد. رو به سرور کرد و بیتعارف گفت: اون خدابیامرز احتمالا هرچی داشته رو زده به اسم بچههاش، به جز یک هشتمی که حق رسمی تو به عنوان همسر دوم متوفیست. بعد از اون برنامهات چیه عروس؟

سرور متعحب چشم درشت کرد. مردمکهایش گستاخانه به سمت اتابک چرخیدند. انتظار داشت او را مشتاق ادامه بحث ببیند اما او تنها در سکوت، تماشاچی بود.

مانند همیشه خان دایی سینهاش را سپر کرد: این چه حرفیه میزنی خواهر من؟ خدابیامرز شوهرش بوده سرور الان از هممون ناراحتتره.

نیشخند سرور نامحسوس بود. او ناراحت بود؟ او همان لحظه که دکتر اعلام کرد سیاوش سکتهی قلبی کرده است، سوری در سر برپا کرد.

اتابک گوشیاش را روی زانو گذاشت، آرنجش را به دستهی مبل تکیه داد و گفت: وقتی شوهرش سه برابرش سن داشته، حتما فکر این روزهاش رو هم کرده دیگه.

مردمک چشمان سرور روی او نشست، چشمهایش خشک شده روی او مانده بود. آنقدر خیره او را نگریست که نیش اشک در چشمانش هویدا شد و بعد اولین قطره بر گونهاش سرازیر گشت.

اتابک کمی ابروهایش را بهم نزدیک کرد. هدفش از گفتن این حرف، صرفا دیدن عکسالعمل سرور بود و انتظار گریهی او را نداشت.

قطرات اشک می در پی بر گونهی سرور جاری میشد.

سعی کرد صدایش رسا و استوار باشد: برخلاف چیزی که همتون فکر میکنید، من عاشق سیاوش بودم! اصلا حتی یه روز هم به این که بره فکر نکردم. حالا که رفته نمی... نمیدون...

هقی که زد رشتهی کلامش را از هم گسیخت.

ببخشیدی گفت و از جایش بلند شد.

بیآنکه منتظر پاسخی از جانب حضار بماند، به سمت پلهها قدم برداشت.

صدای سرزنش بیتا و خاندایی همزمان بلند شد.

- این چه حرفیه پسر؟

- اتا مامانم و ناراحت کردی!

سرور پله ها را دوتا یکی پیمود. هنگامی که به راهرو رسید، کمر خم شدهاش را صاف کرد.

رد اشک هنوز هم بر گونهاش مانده بود و قلقلکش میداد.

صدای قدمهایی که چند ثانیه پس از ترک سالن تا به الان دنبالش میکرد، نشان میداد که عتاب بیتا و خان دایی کار خودش را کرده.

چرخید و به اتابکی که پشت سرش بود نگاه کرد.

اتابک خیره به چشمهای مشکی او گفت: خان دایی گفت باید معذرت بخوام.

سرور گستاخانه و با غرور سرش را بالا گرفت و به انتظار معذرت خواهی نشست.

- اما بیا باهم صادق باشیم، تو به معذرت لازم نداری، به تحسین نیاز داری!

سرور همزمان با اتابکی که او را دور زد و شانهاش را به دیوار تکیه زد، چرخید تا به چهرهی او اشراف داشته باشد.

- تحسین؟

اتابک به رد اشک روی گونهی او اشاره کرد و با اطمینان تکرار کرد: تحسین.

چشمهای سرور دوباره پر شد، ابروهایش درهم رفت و صدایش دلگیر و آسیب پذیر شد: متوجه نمیشم چی میگی!

اتابک خیره به قطرهی اشک دیگری که از چشم سرور جاری شد، سرخوش گفت: یا حتی اسکار، بازیگر خیلی خوبی هستی!

سرور خیره به لبخند و سر کج شدهی او، نفس عمیقی کشید. آرامشی که به زور از بدنش سلب کرده بود را به آن بازگرداند.

لبخند زد و همزمان با لبهی انگشت سبابه، صورت خیسش را پاک کرد.

- باهوشتر از چیزی هستی که به نظر میای.

اتابک ابرو بالا انداخت. پیش از آمدن به خانه، با خودش طی کرده بود که با سرور تا حد لازم همکلام نشود اما حال نمیتوانست مانع خودش شود که کمی او را با حرفهایش بسوزاند.

- اما متاسفانه تو به همون خنگی هستی که نشون میدی!

لحن یکنواخت و بدون ریتمش، اخمی بر چهره سرور نشاند.

جملهاش را بدون هیچ احساسی بیان کرده بود. نه ذوق و شادی زمانی را داشت که با یک جملهی کاری، حرص کسی را درمیاوری و نه خشمی که هنگام بیان کردن یک جمله از روی عصبانیت و غضب داری.

سرور دندانهایش را روی هم سابید، احساس میکرد خون به صورتش دویده.

- حق نداری با من اینجوری صحبت کنی!

اتابک لحظهای پیروزمندانه او را نگریست. جوری که انگار به مراد دلش، که عصبانی کردن سرور بود رسیده باشد، گوشهی لبش به سمت بالا هدایت شد.

- درسته اما صحبت کردم. حالا که سیاوش مرده دیگه میخوای پیش کی زار زار گریه کنی؟

سرور جا خورد. انتظار این حد از گستاخی را نداشت.

نفسهایش کوتاه و بریده شد.

آب دهانش را قورت داد و سعی کرد خودش را نبازد، این خانه به خوبی به او آموخته بود چگونه بازیکنی قدر باشد.

نفسی گرفت و همزمان با ریشخند گفت: درست میگی، من نمیتونم بابت گستاخی تو گله کنم و یه جورایی هم بهت حق میدم.

چشمکی ضمیمه حرفش کرد و ادامه داد: از ادب آدمی که توی محیط خانواده بزرگ نشه نمیشه خرده گرفت!

سپس دست به سینه ایستاد و با پیروزی منتظر آواری شد که به زودی فرو میریخت.

آرامش نگاه اتابک لحظهای از بین رفت. مردمک چشمهایش از خشم برق زد و برجستگی آروارهاش خبر از فشردن دندانهایش داد.

تکیهاش را از دیوار گرفت و نزدیک سرور شد.

سرور همچنان با نگاهی پیروزمندانه او را مینگریست. به هدفش رسیده بود و او را عصبانی کرده بود. اگر همین فرمان ادامه میداد و دعوایشان به جاهای باریک میکشید میتوانست صدایش را در سرش بیندازد و جیغ و داد کند، بعد هم مطمئن بود که خان دایی اتابک را برای چند شب به هتل میفرستاد تا جو متشنج آرام شود.

اتابک انگشت اشارهاش را مقابل سرور بالا آورد و غرید: تا وقتی من اینجام نزدیک من نمیشی!

و سپس پشتش را کرد تا برود.

سرور خشک شده نگاهش به بافت مشکی او بود. تمام معادلات سرور را بهم زد!

چندبار پلک زد و پیش از آن که اتابک دور شود، بیاختیار گفت: چرا از من بدت میاد؟ من که باهات کاری نکردم!

اتابک در چهار قدمی او ایستاد.

بیآنکه خودش بچرخد، سرش را از روی شانه به عقب چرخاند و از نیمرخ به سرور زل زد.

کمی مکث کرد تا آرامشش را بهدست بیاورد و بتواند کلمات را به درستی پشت هم ردیف کند، بعد به آرامی پاسخ داد: میتونم بهت بگم که من ازت بدم نمیاد تا بتونی امشب با حس بهتری نسبت به خودت بخوابی...

بیآنکه نگاه خیرهاش را از چشمان او بگیرد، سرش را تکان داد: ولی اینجوری بهت دروغ گفتم.

سپس نگاهش را از سرور گرفت.

به سمت او چرخید و اینبار جملاتی را انتخاب کرد که جان سرور را بسوزاند.

- من ازت بدم میاد، نه چون با سیاوش ازدواج کردی. تصمیمات اون هیچوقت به من ربطی نداشته و منم توی جایگاهی نبودم که بخوام نظر بدم.

کمی مکث کرد. جوری که انگار بخواهد حرفش تاثیر صددرصدی بگذارد، صدایش را کمی بلند کرد و با تاسف گفت: من ازت بدم میاد چون تو خودت رو به خاطر پول فروختی سرور.

سرور حتی پلک هم نمیزد. چرا که اگر پلک میزد دیگر اشکهایش جنبهی ننهمن غریبم بازی نداشتند. اینگونه اشکهایش واقعی میشدند.

ناخنهایش را درون مشتش فرو کرد تا گریه نکند، یک بار گریه کافی بود تا فرو بشکند.

- الان بابت تمام اینها، چقدر از خودت متنفری؟

اتابک لحظهای به انتظار نشست. انگار که میخواست جوابی از جانب سرور دریافت کند و نزاع میانشان را ادامه دهد. اما هنگامی که پاسخی نیامد، سرش را تکان داد و به سمت سالن بازگشت.

سرور هنگامی که خیالش از رفتن او راحت شد، نفس حبس شدهاش را بیرون فرستاد.

تند تند پلک میزد تا اشک حلقه زده میان چشمهایش محو شود.

گریه نمیکرد، امروز روز گریستن نبود.

دستش را روی گردنش کشید و لباس را کمی از تنش فاصله داد.

با پشت دست محکم زیر چشمهایش کشید و زیرلب غرید: پا روی دم بد کسی گذاشتی!

اسفند ۱۳۹۱

دستش را بند کولهاش کرد و زیرلب از سردی هوا غر زد: مگه نزدیک بهار نیست؟ این یخبندون چیه دیگه! یه جاییم یخ زده که اصلا نمیدونم کجاست.

سپس با انزجار یونیفرم زشت و سرمهای رنگش را با دو انگشت از تنش فاصله داد و گفت: این یونیفرمم انگار رفتن از توی طویله آوردنش.

نفس عمیقی کشید و بینیاش از بوی نم و کود همیشگی جمع شد.

- حالم از بوی زمستونای روستا بهم میخوره!

دیبا که به غر زدنهای او عادت داشت، آرام خندید و آستین پیراهنش را کشید: کم غر بزن بابا، بیچاره مردی که بخواد بیاد بشه شوهر تو.

با ناز پلک زد و همزمان با لبخند دنداننمایی پاسخ داد: عزیزم ایشون شاهزاده سوار بر بنز منه که میخواد بیاد من و از این روستا نجات بده و ببره توی تهران زندگی کنیم.

دیبا با خنده سری تکان داد، گونههای آفتاب سوختهاش برجسته و چال گونهاش نمایان شد.

برخلاف او، دیبا تمام فصول گرم سال و حتی گاهی پاییز ها را هم در زمینهای زراعی میگذراند و کمک دست والدین و خواهرانش بود.

اما او تک دختر بود و جورش را برادران بزرگترش میکشیدند.

- بابا میگفت امسال قیمت سیب زمینی قراره بره بالا.

نیم نگاهی به دیبا کرد و شانه بالا انداخت.

سعی کرد از روی رد گل به جا مانده از برف آب شده بپرد اما لحظهی آخر سر خورد و چکمههای سفیدی که عمهاش به تازگی از تهران آورده بود، در گل فرو رفت.

بغ کرده پایش را بر زمین کوبید و با عصیان گفت: حالم از این روستا و زندگی گل نشینیش بهم میخوره! دلم میخواد موضوع صحبتم با دوستام درمورد لاک جدید زرشکیم باشه یا لباس مجلسی و برند جدیدم نه گاو و گوسفند و قیمت سیب زمینی!

سرش را بالا آورد و نگاه خشمگینش را حواله چشمان دیبا کرد.

نوعی گیجی و ناشناختگی عجیب در نگاه دیبا بود، انگار که حتی نمیدانست او درمورد چه صحبت میکند. گویی چهارچوب زندگیاش را تاابد در آن روستا میدید و تصوری از زندگی چند قدم آنطرفتر نداشت.

دیبا بلند پروازی او را درک نمیکرد.

ناامید دستش را کشاند و به مسیرشان ادامه دادند.

زیرلب زمزمه کرد: یه روزی از این روستا فرار میکنم.

اواخر آبان ۱۴۰۳

سرور نگاهش را از ظرف کره و مربا گرفت و به بیتا چشم دوخت که با فرم مدرسه کنارش نشسته و هرچه دستش میامد را میخورد.

- عزیزم آرومتر بخور.

اتابک از آن سمت میز غذاخوری چوبی اعتراض کرد: چیکارش داری بذار راحت باشه!

خانم بزرگ که گویی بالاخره سربازی در جناح خودش پیدا کرده باشد، گفت: اتابک جان دلش نمیسوزه دیگه، بچه خودش که نیست!

لقمه رو دست سرور ماند و بهت زده به او چشم دوخت.

تابهحال کسی این چنین این مورد را به رویش نیاورده بود!

نگاهش به سمت بیتا چرخید. سرش را پایین انداخته بود و خطوط فرضی روی میز میکشید.

سرور برای هرکس که بد و زننده و گستاخ بود، برای بیتا تمامش را به عنوان یک مادر گذاشته بود! برای بیتایی که از دوسالگی مادرش را از دست داده و از آن موقع سرور او را بزرگ کرده بود.

سرور بود که هنگام کابوس، بیتا را در آغوش میکشید و به او اطمینان میداد که هیولای زیر تخت واقعی نیست و در تولدها برایش کیک توت فرنگی درست میکرد.

دست کوچک بیتا روی دستش نشست.

سرور چهار انگشت بیتا را در دست گرفت و لبخندی به او زد.

- بیتا هرموقع که صبحونه زیاد میخوره کافیه که توی مدرسه سر یه مسئله کوچیک اضطراب بگیره تا حالش بد شه و سرم بزنه. حق دارید این قضیه رو ندونید، این موضوع رو مادربزرگش نه...

به اتابک نگریست و ادامه داد: کسی که اون رو سالی دوبار میبینه نه...

کسی حق نداشت او را جوری خطاب کند که انگار زحمتهایش برای بیتا هیچ بوده، بنابراین جدی گفت: مادرش میدونه!

خاندایی دستی بر سیبیلش کشید و معترض از جو پیش آمده، انتهای چنگالش را روی میز کوبید و گفت: صبحونتون رو بخورید.

سرور از جا بلند شد و صندلیاش را سرجایش گذاشت.

- بلند شو مامان جون مدرسهات دیر میشه.

بیتا بیحرف از جا برخاست و کولهی صورتی طرح السایش را روی دوش انداخت.

- بااجازتون ما میریم.

- میری آرایشگاه؟

سرش را برای خاندایی تکان داد.

- برو دخترم خدا به همراهت.

لبخندی به رویش پاشاند و همراه بیتا از پذیرایی بیرون آمدند.

کتانیهایش را با پاشنه بلند مشکی تعویض کرد و ترنچ کت مشکیاش را روی بافت طوسی پوشید.

تیرگی این خانه در تار و پود او رخنه کرده بود.

با لبخند به آلاستار های تابهتای بیتا نگاه کرد. بارها به او تذکر داده بود که کفشهایش را درست و یک رنگ بپوشد اما او گوش نمیکرد. امروز هم استثنا نبود، یکی از کفشهایش قرمز و دیگری زرد بود.

سویشرت قرمز بیتا را روی دستش انداخت و در را گشود.

عقب رفت تا ابتدا بیتا خارج شود.

دوان دوان به سمت ماشین رفت و سوار شد.

سرور در را پست و آرام به راه افتاد.

خشخش برگهای خشک شده زیر پاشنههایش را دوست داشت.

سراسر حیاط را درختان تنومندی که برگهایشان یکی درمیان ریخته، گرفته بود.

سیاوش عاشق باغبانی بود و هیچوقت برای تمیز کردن حیاط کسی را نمیاورد، همیشه خودش این کار را میکرد و حال دیگر کسی نبود تا این مسئولیت را بر عهده بگیرد.

این حیاط از مکانهای مورد علاقهی سیاوش بود و سرور قصد مرتب کردنش را نداشت، میخواست تمام خاطرات موجود از او را مانند خودش دفن کند.

سوار ماشین شد و ریموت پارکینگ را فشرد.

- مامان رضایتنامه رو امضا کردی؟

سرور نیم نگاهی به او انداخت و بیحواس کمی در ذهن به کنکاش پرداخت و بعد پاسخ داد: رضایتنامه اردوت؟ آره عزیزم. هزینهش رو هم گذاشتم توی جیب بغل کیفت.

بیتا لبخند زنان دست برد و صدای ضبط را زیاد کرد. همزمان با ریتم آهنگ سر و گردنش را تکان میداد.

صدای بلند آهنگ سرور را اذیت میکرد، مدتها بود که در برابر تمام صداهای بلند واکنش عصبی نشان میداد و اضطراب میگرفت اما درحال حاضر خودش اهمیتی نداشت چرا که بیتا خوشحال بود.

پس از آنکه بیتا را به مدرسه رساند، صدای آهنگ را قطع کرد و با آسودگی به سمت آرایشگاه راند.

این آرایشگاه هدیهی ازدواجش با سیاوش بود. او میخواست که همسرش در شان خودش باشد و از آنجا که سرور تحصیل کرده نبود، بهترین کار از نظر سیاوش، گذراندن دورههای زیبایی و افتتاح آرایشگاه بود. آرایشگاهی که بعدها، تبدیل به یکی از آرایشگاههای درجه یک تهران شد.

سرور موهایش را چند دور تاب داد و بعد روی سرش گوجهای کرد.

از اتاق تعویض لباس خارج شد. پریز را فشرد و لوستر بلند و سلطنتی که از سقف آویزان بود روشن شد و هر دو طبقه را چلچراغ کرد.

پلههای مارپیچ را گذراند و به سمت میز طوسی که انتهای راهروی ورودی بود رفت.

سمیرا که پشت میز نشسته و وقتهای امروز را چک میکرد، با دیدن او به نشانهی احترام نیمخیز شد و بعد دوباره نشست.

سرور دستهایش را روی میز گذاشت و وزنش را روی آنها انداخت.

- عزیزم تا ساعت چند به من وقت رنگ دادی؟

دخترک موهای شرابیاش را کنار زد و سرش را در سیستم فرو کرد.

تق تق ناخنهای بلند زرشکیاش روی کیبورد کامپیوتر، او را عصبی میکرد.

ای کاش آدمها کمتر صداهای اضافی تولید میکردند.

نگاهش به سمت ناخنهای فرنچ شدهاش رفت.

- سمیرا به طاهره بگو یه وقت ترمیم برای ناخنام بزنه.

سمیرا سر تکان داد و بعد از چند ثانیه پاسخ داد: تا ساعت چهار، دو تا دکلره.

سر تکان داد وبه سمت اتاق رنگ راه افتاد.

حتی چینش سالن هم ایدهی سیاوش بود.

سالن بزرگ با کاغذ دیواریهای سفید براق و آینههای قدی بلند دیوارکاری شدهای که مقابلشان صندلیهای کوتاهی مو قرار داشت.

جز سالن اصلی، چهار اتاق دیگر هم بود که هرکدام مخصوص ارائهی یک خدمات بودند و طبقهی بالا که مخصوص آرایش و شینیون عروس بود.

تا ساعت چهار هر دو کار را تمام کرد.

شمیم سشوار را از برق کشید و موهای زن مقابل را برای آخرین بار شانه کرد.

کمر صاف کرد و بعد گفت: آخیش، سرمون رفت.

سرور لبخندی به او زد و نیم نگاهی به ساعت مچیاش کرد. موهای زن دیگری که در انتظار رنگ گرفتن موهایش نشسته بود را چک کرد گفت: شمیم جان من باید برم، یک ربع دیگه موهای ایشون و بشور.

شمیم سرش را تکان داد و کوتاه خداحافظی کرد.

سرور کت و شالش را پوشید و مجدد ساعتش را چک کرد.

نیم ساعتی از چهار گذشته بود.

همزمان که سوار ماشین میشد، برایش تایپ کرد: دارم میام.

ماشین را درون کوچه پشتی بیمارستان پارک کرد.

- من رسیدم.

پیام را سند کرد و از ماشین پیاده شد و به درش تکیه زد.

- بیا توی دفترم، خالیه.

عینک دودیاش را از روی سر به سمت چشمهایش سوق داد.

آرام وارد محوطه بیمارستان شد و به تابلوی بزرگی که روی ساختمات سنگکاری شده حک زده بود زل زد.

"بیمارستان خصوصی آسایش"

نقطه به نقطه این بیمارستان را از بر بود.

وارد سالن پذیرش که میشدی، اگر به سمت راست میپیچیدی و راهرو را تا آهر طی میکردی، وارد سالن جدیدی میشدی که داروخانه بزرگی سمت راست آن وجود داشت و مقابل آن دوازده پله بود که تو را به طبقهی بالا هدایت میکرد و بعد هم در دوم سمت راست، همان دری که بالایش آرم مدیریت بیمارستان زده شده بود.

دو تقه به در زد و منتظر ایستاد.

این رمزشان بود، دو تقه به در!

- بفرمایید.

با صدای اجازهاش، وارد شد و در را پشت سرش بست.

سرور را که دید، از جایش بلند شد و با لبخند گفت: به به سرور خانم.

سرور متقابلا لبخند زد: سلام چطوری؟

پلک برهم نهاد و همزمان به مبل چرمی مقابل میز اشاره کرد: الان که تو رو دیدم بهتر شدم، چی بگم بیارن برات؟

سرور حین نشستن سری تکان داد.

- چیزی نمیخوام عزیزم، اومدم ببینمت دیروز خیلی خوب نتونستم توی مراسم ببینمت.

نفس عمیقی کشید و ضمیمه کرد: باید زود برم سپهر.

او هم نشست و تکیهاش رو به صندلی داد: چرا عجله حالا سرور جان؟

- دیشب دیدی دیگه، اتابک برگشته خان دایی و خانم بزرگ هم انگار میخوان تا چهلم پیش ما بمونن. نمیخوام بهانه بدم دستشون.

سپهر سرش را برای تایید او تکان داد. کمی مکث کرد و بعد گفت: دلم برات تنگ شده.

سرور لبخند زد، سرش را کج کرد و دستهای از موهای سیاهش روی صورتش ریخت: الان دیدیم دیگه.

سپهر نچی کرد، به جلو خم شد و هردو دستش را حائل چانهاش کرد.

- اینجوری نه؛ از نزدیک...

از جا بلند شد و مقابل سرور نشست و با زیرکی و شیطنت ادامه داد: تنها...

سرور درنگ کوتاهی کرد، در سرش کمی مسائل را سبک و سنگین کرد و بعد تیرش را نشانه گرفت بلکه به هدف برخورد کند.

- اگه به زنت همه چیز و بگی، همیشه میتونی ببینیم.

سپهر با همان لبخندی که بر لب داشت، پلکهایش را طولانی برهم گذاشت.

- عزیزم میدونی که شرایطش الان فراهم نیست. به واسطه بابای لاله دارم دارم چندتا قرارداد جدید برای سهام بیمارستان میبندم. پروژه بازسازی توی زمینای زراعی رشت هم هست و...

سرور کلافه میان حرفش پرید: باشه متوجهام، همون بهانههای همیشگی.

از جایش برخاست.

- اومدم رفع دلتنگی کنیم که انگار انجام شد. بااجازهات من برم خونهام.

سپهر از جایش بلند شد و معترض گفت: اینجوری نکن سرور!

سرور خندید و شانه بالا انداخت.

- چیکار میکنم مگه عزیزم؟ عادت کردم دیگه به این بهانهها ناراحت نمیشم. یه بار پای قراردادات وسطه، یه بار بهت وکالت کاراشون و میدن و نمیتونی ولش کنی! ناراحت نمیشم دیگه من.

سپهر میز مربعی میان دو مبل را دور زد و مقابل سرور ایستاد.

سرور سرش را بالا آورد. قلبش با سرعت میتپید.

سپهر مقابل صورتش خم شد و خیره در چشمهای او پچ زد: واقعا میخوای اینجوری بری؟

دستش را بالا برد و با پشت دست، موهای سرور را از روی شال تصنعی نوازش کرد.

سرش را نزدیک برد و کنار گوشش پچ زد: بهت گفتم امروز چقدر خوشگل شدی؟

سرور آب دهانش را به عقب راند. خشک شده به یقهی پیراهن سفید او چشم دوخته بود و عکسالعملی نشان نمیداد.

سپهر کمی نزدیکتر شد که با تقهای که به در خورد، هردو از جا پریدند.

سپهر سریع فاصله گرفت و سرور با سرعتی که از خودش انتظار نداشت، به سمت در جهید و آن را باز کرد.

مردی پوشه به دست همزمان با بالا آوردن سرش گفت: آقای آسایش این پروندهای که ارجاع دادی...

نگاهش که به سرور خورد، سریع عذرخواهی کرد: معذرت میخوام متوجه نشدم مهمون دارید.

سپهر میزش را دور زد و مشت صندلی خودش نشست.

- مشکلی نیست ایشون داشتن میرفتن، بفرما داخل علی جان.

سرور زبانش را روی دندان نیشش کشید و کلافه از دفترش خارج شد.

کلید را درون قفل فشرد و در را به عقب راند.

تق تق پاشنههایش آنقدر روی نروش بود که کفشها را از پا درآورد، خم شد و دو کفش را از انتها میان دست گرفت.

سردی سنگفرشها علاوه بر کف پا، قلبش را نیز خنک کردند.

نفس عمیقی کشید و بوی خاک نم خورده ریههایش را پر کرد.

- موانا بودن کافی نبود، حالا سیندرلا شدی؟

لبخندی که داشت روی لبش مینشست با شنیدن صدای او محو شد.

چشمهایش را گشود و به او نگاه کرد که در چند قدمیاش ایستاده بود و او را مینگریست.

بافت سرمهای صبح جایش را به بافت مشکی اکنون داده بود و سرور لحظهای اندیشید که یک روز ماندن در این خانه هم برای سیاه شدن کافیست.

دست آزادش را درون جیب راند تا کمی گرم شود.

حس میکرد سرما در میان استخوانهایش خانه کرده و تنها یک لیوان چایی گرم می توانست او را نجات دهد.

نگاهش لحظهای پایین آمد و روی کفشهای میان دستش نشست.

- سیندرلا رو درک میکنم، اما موانا چرا؟

اتابک با شیطنت خندید، صدایش را پایین آورد و جوری که انگار دارد خبر مهمی را تعریف میکند گفت: مگه موانا با مائویی که رسما صد برابرش سن داشت ازدواج نکرد؟

سرور اخمهایش را درهم کشاند. همزمان چندین جواب به ذهنش رسید و نمیدانست کدام مناسب شرایط بود. ترجیح داد رک و راست حرفش را بزند.

- تو اگه مشکلی داشتی باید همون موقع که سیاوش نظرت و پرسید اعلام میکردی نه الان که فوت شده و تو تازه زبون درآوردی. بعدشم، مگه دیشب نگفتی من طرفت نیام؟ تو هم طرف من نیا!

لحظهای سکوت کرد و بعد چیزی یادش آمد و بااخم ادامه داد: حداقل تو که میخوایی تیکه بندازی اول مطمئن شو که انیمیشن و درست دیدی، موانا با مائویی ازدواج نکرد.

اتابک بیآنکه ذرهای عقب نشینی کند، خندید و دستهایش را بالا گرفت: اشتباه از من بود پس.

سرور لحظهای او را نگریست و بعد سری تکان داد و از کنارش رد شد.

- زن بابا... وایسا چرا ناراحت شدی حالا ای باب...

سرور کفری شده میان حرفش پرید: همه چیز واست یه جوک مسخرست نه؟ خیلی داری عشق میکنی از اینکه با حرفات آدما رو اذیت کنی؟

اتابک بیآنکه عقب نشینی کند تخس پاسخ داد: آدما خودشون تصمیم میگیرن که چی اذیتشون کنه و چی نه، تو تصمیم گرفتی از حرفام اذیت بشی چون خودتم میدونی حق با منه.

همزمان که به سمت سرور قدم برمیداشت، کنار او به دیوار تکیه زد. خندید و ادامه داد: تازه... تفرقه افکنی خیلی خوش میگذره. به تو هم توصیه میکنم.

سرور خیره به در سفید زنگ را فشرد. زیر لب زمزمه کرد: یادم میمونه.

یک دقیقهای را بیحرف کنار هم ایستادند و بعد سرور مشتش را به در کوباند.

اتابک تکیهاش را از در گرفت.

- زحمت نکش کسی خونه نیست. خدیجه رفته بازار، بقیه هم رفتن خونه عمو احمد.

سرور بهت زده به سمت او چرخید. هرچه قصد خویشتنداری و رعایت حرمت را درمقابل او داشت، او اما انگار کمر همت بسته بود تا سرور را قاتل کند.

برای التیام بخشیدن عصبانیتش، با پرخاش زمزمه کرد: میمردی زودتر بگی!

اتابک نیم نگاهی به او انداخت و به سمت در حیاط رفت.

سرور کلافه روی زمین نشست. کلید ورودی را نداشت و حوصلهاش را هم نداشت تا آرایشگاه رانندگی کند و تا زمان بازگشتن بقیه آنجا بماند.

مدتی میشد که در حیاط بود، لرز کم کم در جانش مینشست و لب پایینش به لرزش افتاده بود.

- هی... نامادری سیندرلا!

سرش را بالا گرفت و بهت زده جسم فلزی و سردی که به سویش پرتاب شده و کم مانده بود با پیشانیاش برخورد کند را در هوا گرفت.

مشتش را باز کرد و نگاهش روی کلید قفل شد.

پیش از آن که فرصت تشکر داشته باشد، صدای بسته شدن در را شنید.

از جا برخاست و وارد خانه شد. گرمای ناگهانی تمام سرما و یخ وجودش را آب کرد.

بیتوجه به تاریکی خانه از پلهها عبور کرد و وارد اتاقش شد. پریز را فشرد و کمی چشمهایش را جمع کرد تا به روشنایی عادت کند.

شال و کتش را درآورد و در کمد دو نفرهی بزرگ را گشود و مدتی به آن خیره ماند. لباسهای سیاوش هنوز هم همانجا بودند. مطمئن نبود دلش برای او تنگ شده یا نه. حتی اگر از او دل خوشی هم نداشت، به او عادت کرده بود؛ در تمام ده سال گذشته سیاوش سایه به سایهاش بود؛ کمی شکاک بود بنابراین سرور هرجا را که مینگریست، او را میدید. حتی الان هم که دیگر نبود، هر سمت را که نگاه میکرد، خاطرهای از او را مییافت. گویی این خانه با یاد او توام شده باشد.

نگاهش چرخید و روی صندلی گرد و چوبی میز آرایشیاش نشست.

خودش را دید که پشت آن، انواع کرم پودرهای مارک را بر روی کبودی گونهاش میزند تا کمی آن را محو کند. سیاوش دست بزن نداشت اما گاهی پیش میامد که از کوره در میرفت و کیسه بوکسی نزدیکتر از سرور نداشت. هرچند که بعدش با خرید هدیههای گرانقیمت، سعی میکرد از دل او دربیاورد. اما سرور هیچگاه فراموش نکرد.

دل چرکین شده بود و حتی درخشش سنگهای قیمتی روی گردنبندهایی که سیاوش میخرید هم نمیتوانست کمی نور بر سیاهی دلش بتاباند.

نگاهش از میز کنده شد و دوباره روی کمد نشست. تمام لباسهای درونش رنگهای خنثی بودند.

جوانتر که بود، همان زمانهایی که هنوز مجرد بود، عادت داشت دامنهای گلگلی و پیراهنهای رنگی بپوشد اما بعدها سیاوش به او گفت که از همسرش انتظار دارد سنگین باشد و در شان خانوادهاشان رفتار کند. او هم بیحرف و اعتراض تمام دامنهای گلگلیاش را دور ریخت و از فردایش تمام پیراهنهایش را مشکی خرید، مشکی خرید تا وقارش بالا رود و شان خانوادگیاشان حفظ شود.

نگاهش روی تخت خواب دو نفره قفل شد. تمام سعیاش را کرد تا خاطرهای برایش تداعی نشود و با این وجود، بازهم چشمهایش بر اشک نشستند. حساب بارهایی که روی این تخت، کنار سیاوش دراز کشیده و تا صبح به سقف چشم دوخته از دستش خارج شده بود. سیاوش خودخواه بود، آوار میکرد و بعد بیتوجه به خرابههایی که برجای گذاشته، پتو را روی سرش میکشید و میخوابید.

دست سرور مشت شد، مانند تمام شبهایی که روتختی سفید را میان مشتش مچاله میکرد تا فریادهایی که در وجودش خفه کرده بود، قیام نکنند.

اتابک حق داشت، او بابت تمام اینها از خودش متنفر بود.

نفس عمیقی کشید. در این چند سال یاد گرفته بود که چگونه مرهم بر زخمهایش بگذارد و به زندگیاش ادامه دهد. حال زخمها میخواستند بر روی جانش باشند و یا که روحش. او وصلهای بر آنها میزد و بعد نقابی بر چهره میزد تا کسی نتواند دردش را از روی آن بخواند.

کتش را روی چوب لباس آهنی انداخت و بعد آن را روی میلهی درون کمد آویزان کرد.