رمان بازجویی (مجموعه بیدل) به قلم الهام محمدنژاد

نام داستان : بازجویی (مجموعه بیدل)

نویسنده : الهام محمدنژاد

ژانر : #جنایی #روانشناسی #معمایی

خلاصه :

رامتین مواج، پسرک یتیمی که بعد از هشت سال به فرزند خونگی گرفته شدن، در یک شب پدر و مادر خودش رو می‌کشه و به تیمارستان فرستاده میشه. تشخیص اصلی در موردش اسکیزوفرنی بوده و کسی فکر نمی‌کرده بتونه بعد از بستری شدن خطری ایجاد کنه. اما برخلاف پیش بینی‌ها در نوزده سالگی از تیمارستان فرار می کنه و سیزده تا دختر رو به قتل می‌رسونه. بعد از معرفی به عنوان قاتل سریالی در بخش مخصوصی زندانی میشه. تا اینکه بعد از ده سال یکسری قتل‌ها رخ میدن. قتل هایی که در جزئیات هیج فرقی با کارهای رامتین ندارن. اینجاست که دوباره پای رامتین دوباره به اتاق بازجویی باز میشه و تلاشی دوباره برای پرده برداشتن از راز قتل‌های چند سال پیشش اغاز میشه.

- نامزدت دوستت نداره.

صدای سرد متهم در اتاقک فلزی اکو شد.

به خواندن انچه در برگه‌ی تشخیص روانپزشک قبلی بود ادامه دادم.

سکوت میانمان سنگین تر شد.

- اگه دوستت داشت اجازه نمی داد بیای پیش من.

ورق زدم.

انقدر چند تکه کاغذ را جا به جا کردم که به گزارش دادسرا رسیدم. نتیجه ی تحقیقات از جنایت های این جانی را زید لب خواندم.

- دکتر؟

سکوتم نتیجه مورد نظرم را به همراه اورد.

متهم کلافه شده بود.

گزارش دادسرا را بر روی برگه های دیگر پرونده قرار دادم و انچه درونش شرح داده شده بود را خواندم:

- اقای رامتین مواج، پسر یکی از کامیوندارهای مطرح شهر. توی پانزده سالگی پدر و مادرت رو کشتی و با تشخیص شیزوفرنی بستری شدی. توی نوزده سالگی از تیمارستان فرار کردی و ظرف چهار سال، سیزده تا دختر رو کشتی...

نگاه از برگه می گیرم و به چشمان مقابلم خیره می شوم.

اگر ذنجیر دور مچ دست ها و پاهایش نبود و بیرون از این در حداقل سه سرباز نایستاده بودند عمرا اگر تا این حد روی اعصابش می رفتم.

مورد خطرناکی بود.

خودکار را از روی میز برداشتم و ادامه دادم:

- امار جالبیه.

نگاه کردنش طولانی تر شد.

اصلا پلک نمی زد.

نمی دانستم در پشت ان چشمان سیاه بزرگ، چه می گذرد.

به فکر شام امشب تیمارستان است یا شکستن گردن من.

- می تونست جالب تر هم باشه

بالاخره دهان باز کرد.

کوتاه گفت و بی حس.

انگار نه انگار که درباره ی جان ادمیزاد حرف می زدیم.

- چرا؟

با همان نگاه مسخ شده، خیره ی چشمانم ماند.

انگار من تنها کسی نبودم که سعی در کشف طرف مقابلم داشتم.

کمی تمسخر چاشنی لحنش شد:

- چی چرا؟

- چرا می گی می تونست جالب تر هم باشه؟ مگه افراد دیگه ای رو هم می خواستی بکشی؟

پلکی زد.

بالاخره ان دو پاره گوشت بی صاحب را تکان داد.

واکنشی خیلی کم نسبت به چیزهایی که در صحبتمان بود.

نمی دانستم از تاثیرات دارو گیج و خمار است یا این تاخیر در واکنش از مشکلات روانش می باشد.

- اره

دوباره کوتاه جواب داد.

سر تکان دادم انگار چه قصه¬ها که نگفته.

هر چند جواب های کوتاه این فرد پاسخی بود برای سوال های نپرسیده ی من.

با خودکار شروع به نوشتن یادداشت های کوتاه کردم.

تک کلماتی که قرار بود زمان نوشتن گزارش اصلی من از وضعیت بیمار به دادم برسند.

- می دونی زنت چند بار سعی کرد باهام مصاحبه کنه؟

به بی توجه ای به حرف‌هایش در مورد نامزدم ادامه دادم.

نباید واکنش نشان می دادم.

در این صورت می شدم بازیچه ی دستان به خون الوده اش.

و من خیلی با بازیچه بودن فاصله داشتم.

- هنوزم به نظرت کسایی هستن که باید بمیرن؟

سوالم تکراری بود.

با سوال قبلی رسما هیچ فرقی نداشت، فقط ترتیب کلمات متفاوت بود.

تفاوتی که می توانست باعث بیشتر باز شدن دهان جانی مقابلم شود.

- اره.

اما فرد مقابل هم به اندازه ی من زرنگ بود.

کوتاه جواب می‌داد و خلاصه.

اصلا ادم پر چانه‌ای نبود.

دوباره سر تکان دادم و نگاه به کاغذهای مقابلم دوختم.

سخت بود خیره ماندن در چشمان گرسنه ی یک قاتل.

تجربه ای که داشتم به من قدرت کافی برای باقی ماندن در این اتاق کمک می کرد، نه چیز دیگر.

- چرا پدر و مادرت رو کشتی؟

سکوت کرد.

سکوتی که از دفعات قبل طولانی تر بود.

نگاهش، دوباره بدون پلک زدن، روی من بود و انقدر ارام نفس می کشید که بیشتر شبیه به جسدی متحرک بود تا ادم.

پوست بیش از حد سفیدش به مانند بدن‌های درون سرخانه بود و دست‌های بیش از حد استخوانی‌اش مانند ریشه‌های خشک شده‌ی درختی کهنسال درون خاک.

مردمک چشمانش سیاه بود.

این رنگ مردمک نبود که وحشت‌اور بود بلکه نگاه درونش بود که ادمیزاد را از درون می‌لرزاند.

این نگاه را دیده بودم.

در مستندهای حیات وحش شبانه ای که ترنم می گذاشت و من را مجبور به تماشایش می کرد.

دقیقا شبیه به نگاه گربه سانان بزرگ بود قبل از شکار.

حالتی که روی صندلی نشسته بود، ظاهرا کامل تکیه داده ولی باطناً اماده ی حمله، نگاهی داشت، ظاهرا بی حوصله ولی باطناً تیز و به دنبال جزئیات، همه و همه من را به یاد حیوانات درنده ای می انداخت که در کمین طعمه ی جدیدشان بودند.

حیوانات درنده ای که زنده زنده موجودات علف خوار بی گناه را تکه پاره می کردند.

گاهی برای گرسنگی.

و گاهی فقط برای تفریح.

- من چندین ساله توی اسایشگام. چرا من رو دوباره اوردین به اینجا؟

نه تنها به سوالم جواب نداد بلکه بحث را هم داشت عوض می کرد.

با او همراهی کردم.

حق داشت دلیل اینجا بودنش را بداند.

حداقل تا حدودی.

- قتل هایی دارن اتفاق می افتن که مقتول ها دقیقا ویژگی های مقتول های تو رو دارن. شیوه ی قتل هم شباهت قابل توجه ای داره.

صورتش هیچ تغییر نکرد.

همان حالت بی حس را نگه داشت.

پلکی نزد.

پایی تکان نداد.

نتیجه گیری ساده بود.

خبری از تعجب نبود، رامتین از قبل درباره ی قتل ها می دانست.

- و شما فکر می کنین کار منه؟

نیمچه لبخندی میان لب هایم اوردم:

- طبیعی نیست که به تو شک کنیم؟

لبخندم به او هم سرایت کرد و دندان های ردیفش را نشان داد.

سالها بودن در تیمارستان هم باعث نشده بود توصیه های مادر دندانپزشکش را از یاد ببرد.

- برای شک داشتن به من اول باید دیوارای اون تیمارستان رو زیر سوال ببرین. چطور ممکنه گذاشته باشن یکی مثل من از میون سنگ و ستون و اجر و بتنی که داشتن رد بشه؟

دلایلش منطقی بود.

برای انسان های عادی.

اگر فردی معمولی بود هیچ کس به او و حبس ماندنش در تیمارستان و درون ان سلول شیشه ای بی روح شک نمی کرد.

اما مسئله اینجاست؛ رامتین مواج انقدر باهوش و بی رحم و خطرناک بود که کسی، حداقل در بخش تحقیقات، به اینکه سری جدید قتل ها هم کار اوست شک نداشت.

به هر حال مرد قبلا یکبار فرار کرده، سیزده انسان را به قتل رسانده بود.

درست با همان شیوه.

- پس چرا مثل تو اونها رو کشتن؟

- شاید یه طرفدار دو آتیشه دارم.

بیخیال حدسی می‌ زند.

زبان بدنش پر از غرور است.

به قتل هایی که کرده افتخار می‌کند‌.

ابرو بالا می اندازم.

دارد خیلی دور بر می دارد.

البته فیلم های بازجویی اش را هم دیدم.

شاید صرفا به قتل‌ ها افتخار نمی‌کند.

موجود باهوشی بود.

در این سال ها زیر دست خیلی ها رفته و دهان باز نکرده، با حکم مشکل روانی، صرفا راهی تیمارستان شده بود.

شاید همین مرموز ماندنش باعث این غرور و افتخار می‌شد.

ابنکه در کل این مدت، مستقیما به چیزی اعتراف نکرده.

البته اعتراف گرفتن از او نه دغدغه ی من بود نه شغلم.

من برای چیزهای دیگری امده بودم:

- جزئیاتی رو رعایت کرده که به عموم گفته نشده.

- مثلِ؟

کاغذ دیگری را بالا اوردم.

از روی متن شروع به خواندن کردم.

بلند و شمرده شمرده:

-سه تکه کردن لباس زیر و چپوندنش توی دهن قربانی. نوشتن حرف ار با چاقو در انتهای کمر، درست روی دنبالچه. بافتن موهای قربانی¬ به سبک بافت... تیغ ماهی؟

به ان قسمت از متن گزارش که رسیدم اخمی کرده و سر بالا اوردم.

مرد رو به رویم، با وجود دیوانه بودن، سری به نشانه ی تایید تکان داد و گفت:

- بافتی که من می زدم تیغ ماهی بود. به موهای بلند خیلی میاد. به نامزد تو هم خیلی میاد.

هیچ واکنشی به حرف اخرش نشان ندادم.

دوباره نگاه از گزارش برداشتم و به رامتین مواج دادم.

اخرین سوالم را دوباره پرسیدم:

- چرا پدر و مادرت رو کشتی؟

سکوت.

هیچ گاه جواب منطقی ای به این سوال نداده بود.

ادعاهایی وجود داشت.

تهمت هایی.

حتی شایعاتی.

اما در اخر، حداقل در هیچ کدام از صورت جلسه ی بازجویی هایش، علتی منطقی نوشته نشده بود.

اکثر کسانی که خود را به دیوانگی می زدند در بازجویی با پاسخ دادن به همین سوال خودشان را لو می دادند.

چرا این کار را کردی؟

چون صداها بهم گفته بودند.

در حالی که فرد اسکیزوفرنی انقدر مستقیم و سریع دلیل کارهایش را نمی گوید.

یا حداقل دلایلی که مربوط به صداها باشد.

حقه ی ساده ای بود اما ظاهرا روی این فرد جواب نمی داد.

دهان باز کردم.

بد نبود کمی بیشتر تحریکش کنم مگر نه؟

- چرا کسایی که به فرزند خوندگی گرفتنت رو کشتی؟

رنگ نگاهش تغییر کرد.

موفق شدم.

دست هایش، در زنجیر و اسیر، روی میز قرار داشت.

وقتی بعد از حرفم تکانی خوردند متوجه ی خطر شدم.

تکانش خیلی کوچک بود.

خیلی ریز.

خیلی کوتاه.

تکان به خاطر عصب های دستش بود نه تحت اختیار خودش.

و این موقعیتمان را خطرناک تر می کرد.

در ناخوداگاهش می خواست به من حمله کند.

من را، حالا با اطمینان، هدف خودش قرار داده بود.

حالت بدنش اش تغییر کرد.

به اهستگی تکیه از پشتی صندلی برداشت و از ان حالت لمیده و خمیده رو به جلو امد.

سر، شانه، بازو و ساعدش به سمت من کشیده شدند و تا روی میز امدند.

کمرش با کمربند به صندلی متصل شده بود وگرنه که خیلی نزدیکتر از این می امد.

نگاهش...

نگاهش حالا دقیقا مانند یک شکارچی بود.

شکارچی ای که خیلی به طعمه نزدیک شده و از شدت هوس چیزی به ریختن بزاق دهانش نمانده.

بی حرکت ماندم.

برعکس او، من کنترل خیلی بیشتر و بهتری روی اعصابم داشتم.

صورتم را بدون تغییر و بدنم را بدون تکان نگه داشتم.

زیر نگاه خیره اش.

نگاهی که دیگر حوصله سر رفته نبود.

در حال بررسی بود.

تک تک اجزای صورتم را بررسی کرد.

مردمک چشمانش بعد از دیدن تک تک تارهای مژه و ابرو و موها و ریشم بر روی گردنم افتاد.

روی رگ اصلی ثابت ماند.

چند ثانیه گذشت.

ثانیه هایی طولانی و سنگین.

و بالاخره، درست همانطور که حدس می زدم، اب دهانش را قورت داد.

رامتین گرسنه بود.

نه گرسنه ی غذا.

گرسنه ی کشتن.

گرسنه ی گرفتن جان.

پلک ارامی زدم.

گذاشتم هر چقدر که می خواهد من را بررسی کند.

با شرایطی داشتیم، عمرا اگر اسیبی می توانست به من برساند.

با دیدن اطمینان من زهرخند تلخی روی لب هایش امد.:

- خیلی به این دم و دستگاه اعتماد داری دکتر.

همراهی اش کردم.

با لحنی که به سختی احساسات درونم را پنهان کرده بود.

الان بدترین زمان برای ترسیدن بود.

باید در دیوانگی اش او را همراهی می کردم.

تک کلمه ای مبنی بر خروجش از اسایشگاه می گفت کار من اینجا به اتمام می رسید:

- نباید داشته باشم؟

باز هم سکوت.

خم شده بر روی میز، از پایین به چهره ام نگاه می کرد.

دوباره مقصد نگاه وحشی اش چشمانم شد و این بار هم سوالم بی جواب ماند.

دوباره تلاش کردم.

این بار با تغییر موضوع:

- چه حسی داری وقتی می بینی قتل های دیگه ای هم داره با روش مخصوص تو انجام میشه؟

نگاهش سردتر شد.

محاسبه گرتر.

این بار قبل از جواب دادن به من با زبان لب های خشک شده اش را تر کرد:

- باید احساس خاصی داشته باشم؟

- اون روش مخصوص تو بود. چیزی که تو خلقش کردی. و حالا یک نفر داره ازش استفاده می کنه

رامتین عقب کشید.

از ان حالت ولو شده ی روی میز خارج شد و دوباره به صندلی تکیه داد.

انگار این بحث برایش حوصله سر بر بود.

- فرقی برام نمی کنه چه کسی، چطور ادم می کشه

نگاهش دیگر ان حالت گرسنه را نداشت.

انگار واقعا برایش فرقی نمی کرد که کسی از شهرتش به عنوان قاتل سواستفاده کرده، و قتل هایی را که انجام داده به نام خودش بزند.

قبل از نوشتن نتیجه گیری ای که کرده بودم بر روی کاغذ، محض اطمینان، سوال دیگری با همان مضمون پرسیدم:

- چه حسی بهت دست میده اگه یک نفر دیگه به عنوان قاتل اون سیزده تا دختری که کشتی معرفی بشه؟ به کل ایران، نه فقط در دستگاه قضایی.

دوباره همان نگاه بی حس.

بدن کامل تکیه داده به صندلی و لم دادنی که از سر حوصله سر رفتن بود.

- فرق برام نمی کنه.

چند ثانیه ی دیگر به او خیره ماندم.

به امید دیدن تغییری در رفتار و حالاتش.

وقتی چیزی برایم عیان نشد دوباره در کاغذ شروع به نوشتن کردم.

بی توجه ای به شهرت و جلب توجه.

عدم احساس مالکیت نسبت به قتل ها.

ناخواسته اخمی بر پیشانی ام امد.

رامتین مواج، یکی از معدود قاتل هایی بود که هنوز کسی علت و انگیزه اش برای قتل پانزده نفر را کشف نکرده بود.

البته حدس هایی اثبات نشده در مورد زن و مردی که او را به فرزندخواندگی پذیرفته بودند وجود داشت.

ادعاهای خودِ رامتین درباره ی ازار و اذیت او و برادر کوچکترش و اثار شکنجه ای که بر بدنش بود.

ولی هیچ کس حرفش را باور نمی کرد.

خانواده ی پولدار و قدرتمندی که زن و مرد از ان می امدند جلو هر گونه باوری به ادعاهای قاتل را می گرفت.

غرق در افکارم بودم که صدایش در امد.

دوباره سر خود شروع به صحبت کرد:

- دقیقا همین سوالا رو نامزدت ازم پرسیده. قبل از اینکه سر و کله ی جنازه ها پیدا بشه. فکر نمی کنی کار اون باشه؟

نگاهی بی تفاوت به او انداختم.

نگران تهدید و تهمت هایش نبودم.

ترنم، با وجود اخطارهای بیشمار من و دوستانمان، سرِ نترسی داشت و انقدر با قاتل های مختلف مصاحبه کرده بود و اتهام های مختلفی بهش زده شده بود که دیگر از شنیدن چنین حرف هایی نه من تعجب می کردم نه پلیس و مامور.

صرفا برای جمع کردن صحبت گفتم:

- اگه باشه هم تایید این قضیه کار من نیست

فوری برای تحریک اعصابم تلاش کرد:

- یعنی اصلا براش کنجکاو نیستی؟ اینکه نامزدت دقیقا قبل از شروع قتل ها ازم اجازه گرفته بابت استفاده از شیوه ی قتلم؟

نتوانستم جلوی اخمم را بگیرم.

ان را دید.

لعنت.

لبخندی کریحانه روی صورتش امد.

چشمانش با ذوق جدید درخشید.

در تله اش افتاده بودم.

- نگران نباش دکتر. خیالت از طرف من راحت باشه. اصلا بابت استفاده از شیوه ی خاص خودم ناراحت نمیشم

و لبخند دندان نمایی زد.

ان لبخند، درست ده دوازده سانت پایین تر از چشمانی که از شدت هیجان گشاد شده بودند و پلک نمی زدند، واقعا ترسناک بود.

رامتین هنوز بر صندلی فلزی لمیده بود، اما این اصلا از میزان لرزشی که در بدن من افتاده بود کم نمی کرد.

موجودِ ترسناکی بود.

خودم را سریع جمع و جور کردم.

- دوباره میگم اقای مواج. اگه نامزد من کاری هم کرده باشه اثباتش با پلیسه نه من.

(پارت دوم)

دو تقه بر درب فلزی کوبیده شد.

نگاهم به ساعت مچی دور ساعدم افتاد.

هنوز وقت داشتیم.

با این حال از جایم بلند شدم، با برداشتن تمام وسایلم، و بدون گفتن کلمه ای اضافه به طرف در به راه افتادم.

مشکلی پیش امده بود.

وگرنه اینقدر زود من را از اتاق بیرون نمی کشیدند.

بیرون در سرباز منتظرم ایستاده بود.

بدون اینکه حرفی بزنم به دنبالش راه افتادم.

از میان راهروهای شلوغ و پر رفت و امد دادسرا گذشتیم و بالاخره به اتاقی رسیدیم که از داخل ان چند نفر در حال تماشای ما بودند.

درون اتاق چندین مانیتور وجود داشت که در تک تک انها می توانستی درون اتاق بازجویی و رامتین مواجی که در ان پشت میز نشسته بود را ببینی.

صفحه ی کنترل با چندین دکمه ی عجیبش توجه ام را جلب کرد.

دو نفر پشت صندلی نشسته بودند.

یک نفر هدفونش را کامل در اورده بود و دیگری، هنوز هدفون در گوش، کاملا توجه اش به قاتلِ درون مانیتورها بود.

سرباز با ورود من به اتاق ادای احترام کرد و بیرون رفت.

با بسته شدن در رو به مردی که نگاهش منتظر و رو به من بود گفتم:

- مشکلی پیش اومده؟ زود من رو اوردین بیرون.

- چرا قاتل اینقدر اصرار داره که نامزد شما رو مسئول قتل ها نشون بده؟

اهی درون سرم کشیدم.

باورم نمی شد.

دوباره باید این روند را طی می کردم.

ترنم، با ان کنجکاوی عجیب و پیگیری های شبانه روزی اش، به قاتل بودن متهم می شد و من، به عنوان یکی از روانشناس های مخصوص این سازمان، باید برای هر اتهام بهانه می اوردم.

- قاتل می خواد ذهن من رو منحرف کنه. یه جور بازیه برای بعضیاشون. این اتهام زدن ها به نامزد و افراد نزدیک بازجو و روانشناس فقط و فقط برای منحرف کردن تمرکز و از دست دادن جزئیاته.

مرد اهوم ارامی زیر لب گفت.

ولی نگاه خیره اش را از روی من برنداشت.

می توانستم تکان خوردن پیچ و مهره ی درون ذهنش را ببینم.

از جوابم راضی نشده بود.

شروع به کندن پوست اضافه ی کنار ناخن شستم کردم.

به ارامی و یواشکی، در پشت پرونده‌ای که در دست دیگرم بود.

بدترین موقعیت ممکن برای نشان دادن حرکات عصبی ام به دیگران بود.

- مواج از کدوم مصاحبه صحبت می کنه؟

با خونسردی جواب می دهم:

- مستندی که درباره ی شیزوفرنی درست کرده رو میگه. پارسال منتشر شد.

- اون مستند رو باید بررسی کنیم. وقتی متهم اصلی اینقدر اصرار به یک چیز می کنه باید شک کرد.

قبل از اینکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم از دهانم پرید:

- متهم اصلی یه بیمار حاد روانیه که از نوجونی بستری بوده و هنوز درمان نشده. خیلی از حرف هاش نمی تونه قابل اعتماد باشه.

به محض اتمام جملاتم پشیمان شدم.

باید از لحن مناسب تری استفاده می کردم.

اما کنترل خودم سخت بود.

چطور ممکن بود به خاطر حرف دیوانه‌ای که از قضا قاتل هم بود به ترنم شک کنند.

اما مرد مقابل، انگار با دیدن لحن دفاعی من بر تصمیمش مصمم تر شده باشد، دوباره تکرار کرد:

- قانونه. مضنون دیگه ای هم نداریم. علت ناراحتی شما رو نمیفهمم. مگه نامزدتون کاری کرده؟

چند ثانیه به یکدیگر خیره شدیم.

باور کردنش برایم سخت بود.

چرا داشتند اینقدر حرف مواج را جدی می گرفتند؟

این اولین اتهامی نبود که در این مدت به ترنم وارد شده، چرا انقدر برایشان مهم شده بود؟

پوشه ای که در دستم بود را روی میز گذاشتم.

تسلیم شده و بدون هیج نقابی بر صورت و لحن، رو به مرد گفتم:

- اگر فکر می کنید خانم مرادی ربطی به قتل ها داره بهتره من جزوی از پروسه ی بازجویی از متهم نباشم.

به پرونده ای که روی میز کنارش قرار گرفت نگاهی انداخت و گفت:

- نیاز نیست انقدر جدی واکنش نشون بدی. برگرد به اتاق و بازجوییت رو تموم کن دکتر.

لحنش کاملا دستوری بود.

حرفی نزدم.

به ناچار سری تکان دادم و با گرفتن پوشه، از اتاق خارج شدم.

من سرباز تحت خدمت نبودم که نیازی به رعایت خیلی چیزها، از جمله احترام نظامی، داشته باشم ولی هنوز زیر دست به حساب می امدم و این مسئله جلوی خیلی از رفتارها را می گرفت و هم زمان، خیلی چیزها را اجباری می کرد.

در مسیر برگشت سربازی من را همراهی نکرد.

بابتش ممنون بودم.

عصبانیتی که در خودم حس می کردم منبع مشخصی نداشت.

برای ثانیه ای از کم تجربی مسئول پرونده ی جدید عصبی می شدم که با سریع بیرون کشیدن من از اتاق، خیلی راحت به قاتل نشان داد که حرف های بی سر و ته اش چقدر تاثیرگذار می تواند باشد.

برای ثانیه ای از خودم عصبانی می شدم که در مقابل فرد مسئول چنین واکنشی نشان دادم.

باید بیخیال تر رفتار می کردم.

و ثانیه ای بعد از دست ترنم عصبانی می شدم.

عصبانیتی که بیشتر از دو مورد قبلی باقی می ماند.

با این حال می دانستم با یک تماس و شنیدن صدای دخترانه ی او، هر گونه دلخوری ای از وجود من پاک می شود.

اهی در سرم کشیدم.

چقدر سریع به اتاق بازجویی رسیدم.

در را باز کردم و با دیدن قاتلی که با خیال راحت سر بر روی میز گذاشته بود عضلات چهره ام را از انقباض خارج کردم.

همان خروج سریع به حد کافی به مواج اعتماد به نفس داده بود، دیگر لازم نبود با ناراحت بودن و نشان دادن عصبانیتم، این مسئله را بیشتر نمایان کنم.

با نشستن بر روی صندلی و زدن دو ضربه با انتهای خودکار به میز فلزی سر بلند کرد.

باز ان حالت بی حس و کسل.

- تنبیه ت کردن دکتر؟

با بیخیالی پرسید.

منم با همان لحن جوابش را دادم:

- مسائل بیرون از اینجا نباید توی جلسه گفته بشه اقای مواج.

با شنیدن رسمی صدا شدن کل صورتش تغییر کرد.

اخم بر پیشانی اش امد و با خشم و دندان هایی که بر هم ساییده می شدند به زور گفت:

- من رو با اون اسم صدا نزن.

ابروانم بالا پریدند.

انقدر واکنش نسبت به فامیلی خودش؟

چشم از انچه مقابلم بود برنداشتم.

هم زمان ترسناک بود و امیدبخش.

ممکن بود اتفاقی به جواب خیلی از سوال ها نزدیک شده باشم؟

نفس نفس می زد.

از شدت خشم رسما داشت می ترکید.

اگر در اتاق مشاوره بودیم لیوان ابی به او تعارف می کردم.

ولی اینجا اتاقی امن در دفتر شخصی من نبود.

از ان مهم تر، فرد مقابلم هم یک انسان عادی نبود.

مطمئن بودم افراد درون اتاق کنترل، درست مثل من، با چشمانی گشاد در حال تماشای این واکنش هستند.

دو راه داشتم.

یا اصرار بیشتر و عصبانی تر کردن مواج.

یا صبر کردن برای ارام شدنش.

راه دوم امن تر بود ولی در راه اول بود که سریع به انگیزه ی او از قتل ها می رسیدم.

امکان نداشت در کل این سال ها کسی در اتاق های بازجویی و مشاوره نام پدرش را به صورت رسمی نیاورده باشد.

نگاهم به دست های مشت شده اش که روی میز قرار داشت افتاد.

نه.

این واکنش صرفا به خاطر اوردن یک اسم نبود.

از این بابت که به عنوان پسر ان مرد مخاطب قرار گرفته بود عصبانی شده بود.

کمی سرم را کج کردم.

به مردی که با خشم به من نگاه می کرد خیره شدم و گفتم:

- چرا از اینکه پسر اون مرد باشی عصبانی میشی؟

جوابی به سوالم نداد.

همینطور به خیره شدن ادامه داد.

دوباره نگاهش به سمت گردنم رفت.

بعد از چند ثانیه گفت:

- می دونی چقدر کشتنت راحته؟

نگاهی به دستبندی که او را به میز متصل کرده بود انداختم:

- با این شرایط؟

سر به نشانه ی تایید بالا و پایین کرد و هم زمان گفت:

- دقیقا با همین شرایط.

صادقانه پرسیدم:

- فکر نمی کنی دستات زیادی محدود شدن؟

- محدودیت خلاقیت میاره دکتر.

- تا حالا شده توی شرایط مشابه باشی؟

پوزخندی می زند.

هنوز نگاه خیره اش روی گردن من است.

حس مور مور در کل تنم می پیچد.

نمی دانم چرا، ولی صدایی در سرم می گوید که اگر دستبندها نبود، تا الان با دندان هایش در حال جوییدن گلویم بود.

- توی شرایط بدتری بودم دکتر. خیلی خیلی بدتر.

- بدتر؟

با تعجب نگاهش می کنم.

رامتین مواج، با وجود یتیم بودن، خیلی زود صاحب خانه و خانواده شده بود.

سالهای زندگی اش در خانه ی مواج ها، طولانی و بدون هیج کمبودی گزارش شده بود.

تولدهای انچنانی.

تعطیلات رویایی.

دورهمی های باشکوه.

ظاهرا همه چیز طبق روال هر خانواده ای، شاید هم بهتر، پیش رفته بود.

شاید منظورش کشتن ان سیزده دختر بود.

ان زمان بود که فرارش در کل کشور اطلاع رسانی شده، حتی جایزه ای برای دستگیری اش اعلام شده بود.

شاید همین شرایط و استرس دستگیر شدن بود که باعث شد خودش را تحویل دهد و به قتل ها اعتراف کند.

باید مطمئن می شدم.

- منظورت همون سر و صدای مربوط به قتل دختراست؟

- معلومه که نه!

بلند می گوید.

حتی انگار کمی از من ناامید شده.

منتظر نگاهش می کنم.

قفل دهانش دارد باز می شود.

اما به چیزی باز شد که قرار نبود برای این پرونده فایده داشته باشد:

- فکر می کنی باز شدن دهن من قراره نامزدت رو نجات بده؟‌

- اینکه چه اتفاقی برای خانم مرادی قراره بیفته دست من نیست. اینجا هم نیومدیم که در مورد ایشون صحبت کنیم. این یه جلسه برای بررسی سلامت روان شماست نه احتمال قاتل بودن یک نفر دیگه.

شانه بالا انداخت.

راحت و صمیمی.

انگار در مورد وضعیت اب و هوا برای اخر هفته حرف می زدیم، نه قاتل بودن ترنم.

- به هر حال، از ما گفتن بود.

دوباره بیخیال به صندلی فلزی تکیه داد.

فکر به فرصت از دست رفته، ازارم می داد.

و هم زمان دیدن راحتی مواج به من نشان می داد که چطور در طی سالها توانسته بود از این همه بازجویی جان سالم به در ببرد.

جدای از بیمار بودنش، او بسیار باهوش بود.

بازی با کلمات را بلد بود و در بازی با روان استاد.

می دانست چه بگوید که تعادل روانی در میان اتاق را بهم بزند و هم زمان خودش هم چیزی را اقرار نکند.

دوباره پرونده را باز کردم.

با وجود اینکه صرفا گزارش بازجویی ها در ان بود نسبتا پرونده ی قطوری به حساب می امد.

با رسیدن به برگه ی مورد نظرم دست از ورق زدن کشیدم و رو به قاتل بیخیال گفتم:

- داشتی در مورد قتل خانواده ت صحبت می کردی.

هیچ جوابی بهم نداد.

باز شدن دهانش قرار نبود به این راحتی ها هم باشد:

- تو یه برادر کوچکتر هم داشتی. درست مثل تو فرزندخونده بود. چرا اون رو نکشتی؟