رمان بازگشت گلوله | نسخه آفلاین به قلم نیلوفر سامانی

*رمان بازگشت گلوله شامل دو فصله.رخدادهای فصل اول ،قبل از اتفاقات آخرین گلوله رخ داده و زمان گذشته رو روایت میکنه.از فصل دوم به زمان حال برمی گردیم و ادامه آخرین گلوله روایت میشه*

فصلِ اول

《نشانه‌ها را دنبال کن تا به خودت برسی!》

نیویورک همان شهر پرهیاهویی است که در دلِ شب هم خواب برایش معنا و مفهومی ندارد! شهری پرجنب‌و‌جوش که هر‌گوشه‌اش داستانی برای گفتن دارد.از فرهنگ و سیاست و اقتصادش گرفته تا خیابان‌های شلوغ منهتن، با نورهای نئون و فروشگاه‌های لوکسش؛منتها این داستان قرار نیست روایت کننده رزق و برق و شکوه و عظمت نیویورک باشد! این داستان قرار است روایت کننده اهریمن‌های انسان‌نمایی باشد که در دل این کلان‌شهر پنهان شده‌اند و منتظر فرا رسیدن شب هستند! منتظرند سایه تاریکی بر بالای این شهر ظاهر شود تا به دنبال قربانی‌هایشان بگردند‌.باکی هم از عدالت و قانون ندارند چرا که آثار جرم و جنایتشان در زیر برج‌های آسمان خراش نیویورک مدفون می‌شود!

ناقوسِ برجِ ساعت به صدا در آمد و خواب را از چشمان کارتن‌خوابی که در نزدیکی یک چهار‌راه جایی برای خودش پیدا کرده‌بود گرفت.مرد چشمانِ پف کرده‌اش را مالید.از دور به صفحهِ سفیدِ ساعت نگاهی انداخت.سه صبح بود و تا سپیده‌دم برای خوابیدن وقت داشت! کلاه پشمی را روی چشمانش کشید.زانوهایش را درشکمش جمع کرد و از دست‌هایش به عنوان بالش استفاده کرد.مجدد به خواب فرو رفت و روحش هم خبر نداشت که در رستوران انتهایِ خیابانِ صدم چه اتفاقی در حال رخ دادن است!

کرکره رستوران تا نیمه پائین آمده‌بود. دو تن از افراد برسام در جلوی درب ورودی مشغول نگهبانی بودند.هرازگاهی خودرویی از آن خیابانِ تاریک گذر می‌کرد و ممکن بود راننده نیم نگاهی به آن دو مرد سیاه‌پوست آفریقایی بیاندازد؛ اما ابداً جرئت پیدا نمی کرد تا پیاده شود و در کار آنها سرکی بکشد‌.از داخل رستوران صدای التماس و آه و ناله مردی به گوش می‌رسید.تمامی چراغ‌ها را شکانده بودند و تنها سه لامپ سالم باقی گذاشته‌بودند.علاوه بر آن به میز و صندلی‌های رستوران نیاز خسارت وارد شده‌بود.صاحب رستوران که مردی چهل ساله بود، با سر و وضع خونین و زخمی، با طناب به صندلی بسته شده بود.نوری که در بالای سرش از لامپ ساطع می‌شد، درست چشمانِ خونین و کبودش را هدف گرفته‌بود.خون از پوست سفیدش به پائین چکه می‌کرد.هر دو پایش را در سطل آب یخ قرار داده بودند و همچون بید می‌لرزید.افرادی که همگی سیاه پوش بودند، دور تا دور او را محاصره کرده بودند و سر دسته‌ی آنها کسی نبود جزء برسام! برسام روبه‌روی صاحب رستوران نشسته‌بود.ماسک مشکی را تا بینی بالا کشیده بود و کلاه کپی نیز بر سر داشت.از صورتش تنها چشمان میشی‌اش مشخص بود.چشمانی که به هنگام خشم و عصبانیت تغییر رنگ می‌داد و از شب هم سیه‌تر می‌شد! لباسِ صاحب رستوران را پاره کرده‌بودند و برسام با تکه‌ای از آن پارچه، داشت خونِ روی دستانش را تمیز می‌کرد.نگاه تیزی به مرد انداخت و به انگلیسی گفت:

-یه ماه پیش بهت صدهزاردلار دادیم.قرار شد تا امشب دویست هزار دلار تحویلمون بدی! بعد با بی‌عرضگی اومدی میگی فقط هشتاد تا داری؟

صاحب رستوران پلک‌هایش را به سختی باز نگه داشته بود.آب دهانش که با خون آمیخته شده بود، از دهانش آویزان بود و روی پیراهن پاره‌اش می‌ریخت.با صدایی که از ته چاه در می آمد، نالید:

-پسش میدم!فقط یکم وقت نیاز دارم! این ماه اوضاع رستوران خراب بود...

برسام سراسیمه سمت او خیز برداشت.یقه مرد را میان انگشتانش مچاله کرد و او را سمت خود کشاند.

- مگه از اول باهات طی نکردیم حروم زاده؟قرار شد همین امشب کل صد و شصت هزار دلار رو پس بدی!

فوراً هفت تیرش را از پشت کمرش بیرون کشید.سر تفنگ را در ران مرد فشرد.فکِ او را محکم گرفت و با غیظ زمزمه کرد:

-خودت بگو به کجا شلیک کنم.

در همان حیص و بیص دختری به نام کارولینا، همراه با یک دختربچه چهار و پنج ساله از آشپزخانه‌ای که در طبقه زیرین قرار گرفته بود، بیرون آمد.

-یه مشکلی داریم!

برسام نگاهی به کارول انداخت. ردِ اشاره او را دنبال کرد و به دختر بچه رسید.پوست سفید دختر از شدت گریه سرخ شده بود! سفیدی چشمانش دسته کمی از کاسه خون نداشت! از شدت ترس هم شلوارش را خیس کرده بود.نگاهِ هراسانش را به صاحب رستوران دوخته بود. خیلی آرام گفت:

-Dad?

برسام چشمانش را بهم فشرد.روبه افرادش کرد و با خشم غرید:

-مگه من به شما حرومی‌ها نگفتم همه جا رو خوب بگردید؟

افرادش به یکدیگر نگاه کردند.دنبال مقصر بودند! بعضی از آن‌ها به زبان فارسی مسلط بودند و بعضی دیگر نه! برسام روبه کارولینا کرد و به فارسی گفت:

-بچه رو ببر بیرون!

کارول مورد اطمینان ترین فرد برسام بود! دختری که در بیشتر مواقع او را همراهی می‌کرد. در سن پانزده سالگی به نیویورک آمد و جزئی از دم و دستگاه خاج شد.همین مسئله سبب شد تا حدودی به زبان فارسی نیز مسلط شود.دست دختر بچه را رها کرد و معترضانه گفت:

-خودت خوب میدونی که من اصلا حوصله بچه ندارم.مخصوصا از نوع نق‌نقوش!

زیر چشمی به بچه نگاه کرد و ادامه‌داد:

-تازه این یکی خراب‌کاری هم کرده.

یکی از افرادش که فردی بلند قامت و درشت هیکل بود، جلو آمد و کودک را با خودش برد.دختربچه تا آخرین لحظه به پدرش نگاه می‌کرد و برای رفتن مقاومت می‌کرد.

صاحب رستوران بی‌رمق لب گزید:

-لطفا به دخترم کاری نداشته باشید! لطفا!

کارول دسته‌ای از موهایِ آبیش را که تا شانه‌ می‌رسید،پشت گوش انداخت و جلو آمد‌.

طرفِ دیگر سرش را بدون آنکه رنگی به آن موهای مشکی بزند، تا انتها ماشین کرده بود.زیپ کاپشن چرمش را پائین داد.از گوشه چشم به صاحب رستوران نگاهی انداخت و روبه برسام گفت:

-نظرت چیه بزنم فکش رو بیارم پائین؟

برسام قولنج گردنش را شکاند و نچی کرد.

-برو بیرون!

کارول سرش را کج‌کرد و چشمانش را ریز کرد.

-What?

دست به سینه شد و گفت:

-فکرشم نکن!

برسام به افرادش دستور داد تا رستوران را ترک کنند.روبه کارول کرد و برای او خط و نشانی کشید.

-بار آخرت باشه رو حرف من حرف میزنی!

سپس با چشمانش به در اشاره کرد تا دختر برود.منتها کارولینا سرتق‌‌تر از آن حرف‌ها بود.با پرویی تمام چشم غره‌ای به برسام رفت.به انتهای رستوران رفت.در گوشه‌ای نشست و پاهایش را روی هم انداخت.برسام با کلافگی دستی به صورتش کشید.روبه مرد کرد و با لهجه انگلیسی گفت:

-فقط یه هفته بهت وقت میدم.یه هفته!

کارول سراسیمه از جایش برخاست و سوی آنها آمد.

-چی میگی تو؟ دیوونه شدی؟

برسام کف دستش را مقابل دختر گرفت و با عصبانیت فریاد زد!

-تو دخالت نکن! یا گم‌شو برو بیرون یا هم مثل بچه آدم بتمرگ سرجات!

سپس ران مرد را نشانه گرفت و شلیک کرد.

فریاد مرد به قدری بلند بود که لرزه‌ای به جان قاشق و چنگال‌های آویزان شده انداخت.

برسام انگشتش را بالا آورد و قاطعانه گفت:

-Only one week! (فقط یک هفته)

کاپشن چرمیش را از پشت صندلی برداشت.همان‌طور که داشت سوی در قدم برمی‌داشت، کاپشن را پوشید.کارول دنبال او دوید و صدای تق‌تق کفش‌هایش در فضا طنین انداز شد.

-تو زده به سرت؟ قرار ما این نبود! الان می‌خوای چه جوابی به خاج بدی؟

برسام در را باز کرد که سوز سرما محکم به صورتش کوبیده شد.کلاهش را تا پیشانیش پائین کشید و پاسخ‌داد:

-امشب پول خاج رو خودم میدم تا دهنش بسته بشه! هفته دیگه برمیگردم و پولو از این یارو پس میگیرم!

کارول پشت بند او از رستوران خارج شد.زیپ کاپشنش را بالا کشید و معترضانه گفت:

-احمق نشو برسام! به‌خاطر بچه منصرف شدی؟

برسام سری به اطراف چرخاند.با دستور او، دختربچه از ماشین پیاده شد و سوی رستوران دوید.هرچند با دیدن برسام، برای لحظه‌ای در جایش میخکوب شد.افراد برسام سوار خودرو‌ها شدند و هرکدام به مسیری رفتند‌‌.

کارول راه پسر را سد کرد و گفت:

-تو چه مرگت شده؟ چند روزه خودت نیستی!

برسام خواست جوابی بدهد که دانه‌های معلق برف،توجهش را جلب کرد.سرش را بالا گرفت و نیم نگاهی به آسمان سرخ انداخت.بی‌توجه به دختر سوی ماشین رفت.کارول از حرص دندان‌هایش را بهم سایید و زیر لب فحشی نثارش کرد.

برسام پشت فرمان نشست.دختر خواست سوار خودرو شود که برسام قفل در را فشرد.پنجره را اندکی پائین‌داد و گفت:

-فک نکن نشنیدم چی گفتی! بهتره پیاده برگردی تا عقلت بیاد سرجاشو و حد و مرزتو بفهمی!

ماسکش را پایین داد و لبخند موذیانه‌ای زد.

-okay darling?(باشه عزیزم؟)

کارول دستگیره در را گرفت و گفت:

-دیوونه نشو برسام! درو باز کن!

پسر پنجره را بالا داد و دستش را به نشانه خداحافظی در هوا تکان‌داد! دختر محکم به پنجره کوباند.

-عوضی باتوعم! بازش کن!

برسام از او روی برگرداند و ماشین را به حرکت در آورد.همان‌طور که از آئینه جلو به صورت برزخی او نگاه می‌کرد،تلفنش را برداشت و به شخصی زنگ زد.

-کارول داره پیاده برمی‌گرده! بیست دقیقه دیگه یه ماشین بفرستید دنبالش!

*

مقابل یکی از بلند‌ترین برج‌های نیویورک ایستاد.از ماشین پیاده شد و سوی صندوق رفت.کیفِ حاوی پول را برداشت و سوییچ را به سمت نگهبان پرت کرد تا ماشینش را پارک کند.دانه‌های برف درشت‌تر شده بودند و مانند کسی‌که قصد خودکشی دارد، با شتاب خود را به زمین می‌کوباندند! برسام با هرقدمی که برمی‌داشت، ردی از خود را روی برف‌ها به جا می‌گذاشت.وارد ساختمان شد.دستش را چندباری روی کاپشنش کشید تا دانه‌های برف‌ را تکان بدهد.چهار صبح بود! چراغ‌هایِ محوطه یکی در میان روشن بودند.از دو آسانسوری که روبه‌رویش بود، صرف‌نظر کرد و به راست پیچید.همان‌طور که طول سالن را طی می‌کرد،نگاهی به تابلو‌های روی دیوار انداخت.از چهره سیاستمدار‌های معروف گرفته تا افرادِ سرشناس و شجرنامه خانوادگی! به انتهای سالن که رسید، کارت طلائی رنگ را از جیبش بیرون کشید و مقابل قفلِ آسانسور گرفت.کارت طلایی را فقط عده خاص و معدودی داشتند و هرکسی اجازه استفاده از آن آسانسور نداشت.کلید را فشرد و از پنجره شیشه‌ای به منظره بیرون چشم دوخت.آسمان سرخ شده بود و دانه‌های برف با شدت زیادی خودشان را به شیشه می‌کوباندند! هرچه بالاتر می‌رفت، اجسام روی زمین در نظرش کوچک‌تر می‌شدند.آسانسور در طبقه صدم ایستاد.آخرین طبقه برج! برف روی زمین نشسته‌بود و شهر آماده شده‌بود تا سفیدپوش شود! از آسانسور بیرون آمد و سری به اطراف چرخاند.روبه‌رویش مجسمه‌ بزرگی با نماد خاج یا همان گشنیزِ پاسور قرار داده بودند.از کنار مجسمه عبور کرد و به یک سه راهی رسید.در آن طبقه سه راهرو وجود داشت که هرکدام به مکان مشخصی ختم می‌شدند.راهرو اول در شرق،راهرو دوم در شمال و راهرو سوم در قسمت غربی طبقه قرار داشت.برسام وارد راهرو دوم شد تا امانتی را بدست صاحبش برساند.طول سالن را طی کرد و از کنار شمعدان‌های بزرگ و مجسمه‌هایی که از طلا ساخته‌شده‌بودند،عبور کرد.مقابل در بزرگ و قهوه‌ای رنگی ایستاد.به نماد خاج که بر رویش حک شده‌بود،نگریست.روبه‌روی دوربین ایستاد تا چهره‌اش شناسایی شود‌.سپس رمز مورد نیاز را وارد کرد تا در باز شود.به محض ورودش ،سگِ سیاهی از پشتِ مبلِ چرمی بیرون پرید و سویِ برسام خیز برداشت.

سگ که از نژاد دوبرمن بود،روی پنجه‌هایش ایستاد و بالا و پائین پرید.برسام دستش را روی سر حیوان گذاشت و تند تند تکانش داد.

-چطوری مایا؟

سگ روی زمین خوابید.برسام کنارش نشست و دست نوازش را به شکم سگ کشید.

-خیلی لوس شدی دختر! اون بی‌معرفت کو؟

پسر نگاهِ خسته‌اش را از میان مبل‌های سیاه که به حالت ال چیده‌ شده‌بودند،گذراند.یک طرف سالن را سرتاسر شیشه نصب کرده بودند تا ویویی مشرف به پل بروکلین داشته باشند.در کنج سالن یک شومینه بزرگ وجود داشت که سگِ سیاه و بزرگی در کنارش دراز کشیده بود.آن هم از نژاد دوبرمن! برسام روبه حیوان کرد و گفت:

-سلام رکس!

رکس دندان‌هایش را به او نشان داد و خرناس کشید.به برسام پشت کرد و روبه شعله‌های آتش خوابید.برسام ابروهایش را بالا انداخت و زمزمه کرد:

-عجب اسقبالی!

برخلاف سگِ نر، مایا به خوبی از او استقبال کرد و چندباری صورتش را لیس زد.برسام دستی به موهای مشکی مایا کشید و از جایش برخاست.از پله‌هایی که سمت آشپزخانه بود، بالا رفت و وارد سالن دیگری شد.در وسطِ سالن میز بیلیارد قرار گرفته‌بود.مبل‌های طبقه دوم با تم طوسی چیده شده‌بود! در طرف دیگر سالن، درست مقابل پنجره،میز دوازده‌نفر گذاشته‌بودند! برسام از کنار آکواریوم بزرگ عبور کرد و خیلی آرام به شیشه ضربه زد.مسیر اتاق خاج را در پیش گرفت و تقی به در زد.پس از آنکه جوابی دریافت نکرد، دستگیره را پائین داد و وارد اتاق شد.سری جنباند و نگاهی به اتاق انداخت.خبری از مرد نبود! نه روی تختش دراز کشیده بود و نه پشت میز کارش نشسته بود! حتی در قسمتی از اتاق هم که مربوط به سرو نوشیدنی بود،حضور نداشت.برسام سوی پنجره رفت و پرده مخمل قرمز را اندکی کنار زد.برف هنوز قطع نشده‌بود! کیفِ پول را روی تخت قرار داد.یک قدم بیشتر سوی در برنداشته‌بود که صدای خاج را شنید.

-پول رو اوردی؟

برسام به دنبال صاحب صدا گشت.چشمانش به در نیمه‌باز حمام افتاد.به‌خاطر بخار ایجاد شده،دیدی به داخل نداشت! دستی به پشت گردنش کشید و پاسخ‌داد:

-رو تخت گذاشتم!

پژواک صدای خاج در حمام پیچید و به گوش برسام رسید.

-خوبه! ازت همین انتظار رو داشتم!

برسام پایش را بلند کرد تا سوی در برود.پایش را هنوز روی زمین نگذاشته‌بود که مرد گفت:

-رز هنوز برنگشته! طبق معمول جواب تماسای منو نمیده.برو دنبالش! میدونی که کجا میشه پیداش کرد؟

برسام چشمان خسته و سرخش را بست.شب سختی گذرانده بود و عمیقاً دلش می‌خواست به تختش پناه ببرد.هوا برفی بود و اصلاً دوست‌نداشت مجدد پا به خیابان بگذارد؛منتها چاره‌ای جزء عمل به دستور نداشت.ناگزیر جواب‌داد:

-پیداش می‌‌کنم.

برسام ماشینش را مقابل کلوپ شبانه پارک کرد.دومین کلوپی بود که بهش سر می‌زد و امیدوارم بود بتواند رز را در آنجا پیدا کند‌ تا هرچه سریع‌تر به خانه برگردد و به دنیای خواب پناه ببرد‌.به قدری خسته بود که دوست داشت زیر بخاری در ماشین بخوابد.خیالش از بابت رز راحت بود و می‌دانست تا طلوع خورشید خودش را به خانه می‌رساند؛ منتها در برابر دستور خاج نمی‌توانست شانه خالی کند.به محض باز کردن در خودرو، سوز سرما به صورتش اصابت کرد.ماشین را قفل کرد و سوی کلوپ قدم برداشت.با وجود صدای بلند موزیک،دگر صدای راه رفتنش بر روی لایه‌ی ضخیمی از برف به گوش نمی‌رسید.از کنار نگهبان‌ها عبور کرد.در کلوپ را به عقب هل داد و وارد شد.همان موقع گرمای خوشایندی به استقبالش آمد.نور حاصل از رقص‌نور، هرازگاهی به راه پله می‌تابید و مسیر را قابل رویت می‌کرد.برسام از پله‌ها پائین رفت‌. سری چرخاند تا در آن تاریکی و همهمه فرد موردنظرش را پیدا کند.عده‌ای در گوشه‌ای نشسته‌بودند و نوشیدنی می‌خوردند .برسام چشمانش را به طرف دیگری چرخاند.چند دختر با لوندی تمام داشتند برای مردانِ جوان عشوه می‌رفتند.دوست داشت در همان لحظه  بین مشتریان کلوپ دعوایی صورت بگیرد تا به راحتی تمام رز را پیدا کند.چراکه می‌دانست اگر درگیری به راه بیفتد،یحتمل رز آتشِ دعوا را روشن کرده است! با ناامیدی سری چرخاند تا شاید رز را در میان جمعیتی که مشغول رقص و پایکوبی بودند، پیدا کند.مانده بود در آن ساعت این انرژی را از کجا می‌آوردند تا برقصند! گویا از هیاهوی دنیا فارغ بودند! برسام چند قدمی جلو رفت تا دید بهتری داشته باشد.نور به‌طور شانسی میان افراد می‌چرخید و صورتشان را هدف می‌گرفت که ناگهان قرعه به نام رز افتاد.برسام با دیدن او،نفسی از سر آسودگی کشید.از میان جمعیت عبور کرد و خود را به دختر رساند.

-خوش گذرونیت تموم شد خانم محترم؟

رز همان‌طور که می‌رقصید، به او نگاه کرد.صدایش را بالا برد و گفت:

-تو اینجا چیکار می‌کنی؟ چیزی گفتی؟

به‌خاطر موسیقی،صدا به صدا نمی‌رسید.

برسام در دو سانتی‌متری او ایستاد.بازوی برهنه دختر را به آرامی گرفت و زیر لاله گوشش زمزمه کرد:

-باید بریم!

رز بازویش را از دست او بیرون کشید.لیوان نوشیدنی را یک نفس سر کشید.تکان ریزی به کمر و پایش داد و برای او عشوه‌ای رفت.

-کجا بریم؟تازه‌ اومدی!

هوای بازدم از دهانش خارج شد و بویِ تلخ نوشیدنی زیر شامه برسام پیچید.مجدد بازوی او را گرفت.به چشمان قهوه‌ای و خمارش نگاه کرد و گفت:

-معلومه خیلی خوردی! بیا بریم!

رز با عصبانیت دستش را عقب کشید.گیج و منگ نگاهش کرد و گفت:

-من با تو به اون جهنم برنمی‌گردم.فهمیدی؟ باز هم شدی سگِ دست آموز بابام؟ اون گفته بیای دنبالم؟‌ برو رد کارت پسر جون!

سپس به برسام پشت کرد و شروع به رقصیدن کرد.انگار نه انگار! چندان هوشیار  نبود و نمی‌دانست چه می‌کند! دستش را دور گردن پسرِ جوانی انداخت.همان‌طور که با او می‌رقصید،با موسیقی نیز هم‌خوانی می‌کرد.

در همان حین سمت گارسون رفت تا باز نوشیدنی بردارد.برسام لیوان نوشیدنی را از دست دختر گرفت و در سینی قرار داد.مچ او را محکم گرفت و به دنبال خود کشاند.رز به تقلا افتاد تا خودش را از دست او نجات بدهد.لگد محکمی به برسام زد و فریاد کشید:

-ولم کن سگِ دست‌آموز! مرتیکه لندهور! من با تو به او جهنم دره بر نمی‌گردم.ولم کن.

پسری که با رز سرگرم رقصیدن و عشق و حال بود، جلوی برسام آمد و با تندخویی گفت:

-What are you doing? Let it go!

(چیکار داری می‌کنی؟ بذار بره!)

برسام کاپشنش را کنار زد و کلتش را نشان‌داد.

-Take a hike!(بزن به چاک)

پسر با دیدن اسلحه رنگ عوض کرد.دستاتش را آرام بالا برد و از او عذرخواهی کرد.رز موقعیت را مناسب دید و در کسری از ثانیه دست برسام را گاز گرفت.برسام ناخودآگاه او را رها کرد.آخ خفیفی گفت و اخمی به چهره آورد.از کنار دستش چند قطره خون به پائین چکه کرد.رز چندان از او دور نشده‌بود که برسام با سه گام بلند خودش را به او رساند.دختر را از زانوهایش گرفت و بلند کرد.رز با مشت به کمر او ضربه زد و  گفت:

-ولم کن!

پسر مسیر خروج را در پیش گرفت.رفته‌رفته قدرت دستان رز کمتر شد.برسام با پایش لگدی به در زد و بیرون رفت.برف قطع شده‌بود؛ اما سوزِ حاصل از برف مصرانه باقی مانده بود! در صندلی عقب را باز کرد و دختر را خواباند.رز چشمانش را بسته‌بود.زانوهایش را در خود جمع کرد و همچون جنین در گوشه‌ای خزید.زیر لب حرف‌های ناواضحی می‌زد.برسام  نگاهی به سر تا پایش انداخت.بافت نازکی برتن داشت. شلوار مشکیش هم آنچنان ضخیم نبود که او را گرم نگه‌دارد.برسام تازه یادش افتاد که کت او را جا گذاشته است؛ اما ابداً حوصله برگشتن به آن محیط شلوغ را نداشت.کاپشنش را در آورد و روی دختر کشید.پشت فرمان نشست و پس از فشردن دکمه استارت،بخاری را روشن کرد.رز کاپشن را میان انگشتانش مچاله کرد و بی‌رمق زمزمه کرد:

-مامان دلم برات خیلی تنگ شده!

نور چشمانش را قلقلک می داد.پلک‌هایش را تا نیمه باز کرد و به پنجره نیم نگاهی انداخت.در دلش به آفتاب فحشی داد.با چشمانی بسته و خواب آلود از روی تخت بلند شد و پرده حریر را تا انتها کشید.مجدد به تخت برگشت و روی پهلو چپش دراز کشید.چشمانش را تا نیمه باز کرد و به دنبال پتو گشت.در خواب و بیداری به سر می‌برد که ناگهان چشمانش به برسام افتاد.جیغی کشید و روی تخت نشست.

-تو اینجا چیکار می‌کنی؟

برسام از خواب پرید و بی‌اختیار روی تخت نشست.با چشمانی گرد شده به دختر نگاه کرد و طلبکارانه پرسید:

-چته تو؟

رز موهایِ مشکیش را از صورتش کنار زد و پشت گردنش انداخت.دست به کمر شد و گفت:

-تو اینجا چیکار می‌کنی؟ میشه جواب بدی؟

برسام به چشمانِ متعجب او خیره شد.

-چون اینجا خونمه! این اتاق هم بخشی از خونمه!

رز سری به اطراف چرخاند.کاغذ دیواری طوسی هیچ شباهتی با دیوار‌های اتاق خودش نداشت! او میز سفید داشت و برسام میز سیاه! حتی خبری هم از کتابخانه دوست‌داشتنیش نبود! نگاهی به روتختی طوسی برسام و تختِ سیاهش انداخت تا شکش به یقین تبدیل شود‌.آنجا اتاقِ او نبود و برسام راستش را گفته بود! با این وجود از رو نرفت و گفت:

-من اینجا چیکار می‌کنم؟

پسر کش و قوسی به بدنش داد.

-چیزی یادت نمیاد؟ منم اگه مثل سگ مست کرده باشم،معلومه یادم نمیاد.از کلوپ جمعت کردم ولی دیگه حال نداشتم برسونمت خونه!

آوردمت اینجا!

پس از اتمام جمله‌اش،به رز پشت کرد و دراز کشید.پتو را تا نیمه روی خود کشید و ادامه‌داد:

-اگه دیگه جیغ نمی‌کشی،بخوابم!

رز باعصبانیت پتو را از روی او کشید و پرسید:

-خب چرا رو مبل نخوابیدی؟

برسام با کلافگی برخاست و سمت دختر چرخید.موهایِ مشکیش به‌طور پژمرده‌ای روی پیشانی بلندش افتاده بودند.نفسش را به بیرون فوت کرد و پاسخ‌داد:

-چرا رو مبل بخوابم؟ اینجا خونه منه! اینم تخت منه! اگه ناراحتی،خودت برو رو مبل بخواب.

به فرش طوسی اشاره کرد و با جدیت گفت:

-تازه میتونی اینجا هم بخوابی!

رز چشمانش را با حرص بهم فشرد.از گستاخی او به ستوه آمده‌بود و دلش می‌خواست سوی او هجوم ببرد و مشتی نثارش کند.خواست پاسخی تحویلش بدهد که ناگهان حسِ بدی بهش دست داد.دست روی معده‌اش گذاشت و چهره‌اش را درهم کشید.انگار سیستم گوارشش بهم ریخته بود! احساس کرد محتویات معده‌اش وارد مریش شده و هرلحظه ممکن است بالا بیاورد.برسام با دیدن وضعیتِ رز، هراسان سری تکان داد و گفت:

-اصلاً! فکرشم نکن اینجا بالا بیاری!

انگشتش را سوی حمام گرفت.

-بدو اونجا!

رز سراسیمه بلند شد و سمت حمام رفت. برسام نفسی از سرآسودگی کشید و زیر لب گفت:

-آخیش! نزدیک بودا!

مجدد  دراز کشید و پتو را روی خودش کشید.پلک‌هایش آرام‌آرام داشتند سنگین می‌شدند که ناگهان آلارم گوشی به صدا در آمد‌.کف دستش را روی پیشانیش گذاشت و زیر لب غر زد:

-یعنی من رید...م به این زندگی!

برای چندمین‌بار بلند شد و پایش را روی سنگِ سردِ زمین گذاشت.کشو پاتختی را بیرون کشید و موبایل را برداشت.آلارم را خاموش کرد و به اعداد روی صفحه نگریست! هفت و نیم صبح بود و در شب گذشته تنها دوساعت خوابیده بود! تیشرتش را در آورد و تقی به درِ حمام زد.

-زود بیا بیرون! میخوام دوش بگیرم! باید بریم!

به صندلی گرم و نرم ماشین تکیه‌ داده‌بود.پلک‌هایش را روی هم انداخت تا کمی از درد سرش کاسته شود.دوست‌داشت هرچه سریع‌تر به شرکت برسد تا خودش را مهمان یک فنجان قهوه داغ کند.بلکه شاید سردردش هم خوب شود! روی صندلی کمی جابه‌جا شد.دکمه‌های پالتویش را باز کرد تا اندکی احساس راحتی کند.به‌خاطر کت و دامنی جذبی که برتن داشت، به اندازه کافی موذب بود! پوستش زیر آن لباسِ رسمی داشت خفه می‌شد و اگر ناچار نبود، به هیچ عنوان تن به پوشیدنش نمی‌داد.پلک‌هایش را آرام بالا داد.دستی روی شیشه سرد و بخار کرده کشید تا دیدی به خیابان‌ داشته باشد.عابران با احتیاط قدم برمی‌داشتند تا مبادا پایشان روی برف‌های آب شده بلغزد و لیز بخورند.عده‌ای منتظر سبز شدن چراغ بودند تا از خیابان عبور کنند و عده دیگر نیز عجله داشتند تا هرچه سریع‌تر خودشان را به محل کارشان برسانند.هرکسی مقصد و هدفی داشت و رز در آن ثانیه دوست داشت جای تک‌تک آن‌ها باشد تا مجبور نباشد نقشی را بازی کند که هیچ شباهتی با خودِ واقعیش ندارد!

نگاهی به پرونده‌های کنار دستش انداخت.با حرص نفسش را به بیرون فوت کرد.هرطور که شده بود،باید قرارداد را می‌بستن.وگرنه کلاهشان با خاج درهم می‌رفت.خاج برای پنهان کردن هویتش، دستی نیز به کارهای ساخت و ساز برده‌بود.علاوه بر آن می‌توانست از طریق ساخت‌وساز پولشویی کند و پول هنگفتی به جیب بزند.با توقف ماشین، رز از هزاری توی افکارش بیرون آمد.راننده از ماشین پیاده شد و در را به روی رز باز کرد.

سرمایِ وجود دختر با سرمای هوای بیرون آمیخته شد.رز سرش را بالا گرفت و به ساختمان سی طبقه مقابلش نگریست.هر روز صبح،با طلوع آفتاب،باید در قالب انسانی دیگر ظاهر می‌شد و به عنوان مدیرعامل پا به آن شرکت می‌گذاشت.از خودرو پیاده شد و دل به سرمایِ بیرون سپرد.با بی‌میلی سوی شرکت قدم برداشت که بوی تلخ ادکلنی زیر شامه‌اش پیچید.بدون‌آنکه به پشت سرش نگاه کند،پرونده‌ها را سوی فرد گرفت و گفت:

-مدیر پروژه یا سهامدار؟

برسام پرونده‌ها را از او گرفت و شانه به شانه رز، سوی ساختمان قدم برداشت.

-مدیر پروژه! پونزده درصد سهم شرکت مال منه، بعد منو به عنوان مدیر پروژه فرستاده‌.مثل اینکه دانشگاه رفتنمون فقط اینجا کاربرد داشته!

-باز خوبه! من که دخترشم فقط ده درصد سهام دارم.

رز از گوشه چشم تیپ او را نظاره کرد.برسام زیر آن کتِ بلند و نوک‌مدادی، کت و شلوار مشکی برتن کرده‌بود.پیراهن سفیدش باعث شده بود کراوات به خوبی خودش را نشان بدهد.هرچند برای برسام حکمِ طناب دار را داشت تا یک کراوات شیک و رسمی! رز اندکی از رژلبش را خورد و گفت:

-این لباس اصلاً بهت نمیاد! استایل خودت رو بیشتر دوست دارم.

برسام پوزخند زد.

-باور کن منم هیچ علاقه‌ای به شنیدن صدای تق‌تق کفشای پاشنه بلندت ندارم! ولی چاره چیه؟!

حالِ برسام دستِ کمی از رز نداشت! او نیز به اجبار تن به این کار داده بود! بارها و بارها سعی کرد، خاج را قانع کند تا چنین مسئولیتی به او واگذار نکند. منتها مرد برایِ شرکتش به چشم و گوش نیاز داشت و دخترش و برسام بهترین گزینه بودند!

رز لبخند تلخی به لب آورد.سرش را نزدیک گوش برسام برد و آرام زمزمه کرد:

-واقعا چاره چیه؟! شبا خلاف می کنیم.صبحا مثل آدم‌های متمدن میایم شرکت و پشت میز میشینیم!

زندگی برسام و رز حول همچین داستانی می‌گذشت.خاج برای پنهان کردن هویتش و انجام کارهای غیرقانونی،سهام‌دار و مالک چندین شرکت بود و در حوزه ساخت و ساز فعالیت می‌کرد.برسام و رز نیز جزء سهام داران بودند و مدیریت یکی از شرکت‌ها به رز واگذار شده‌بود! منتها شب که فرا می‌رسد، داستان به کلی عوض می‌شد! آن هم در کلان‌شهر بزرگی مثل نیویورک که خاموشی برایش معنایی ندارد! خاج و اعضای باندش در تولید و صادر کردن ماری‌جوآنا و متامفتامین نقش بسزایی داشتند! خاج جزء یکی از قدرت‌مندترین و بانفوذترین مافیایی‌های نیویورک و ایالت متحده حساب می‌شد! علاوه بر آن، چندین قمارخانه بزرگ هم در نیویورک تاسیس کرده بود که مدیریت سه‌تا از آنها را به برسام سپرده بود! منتها این تمامِ ماجرا نیست...!

برسام به یکی از پرونده‌ها نگاه کرد و گفت:

-میدونی که من شبا رو بیشتر دوس دارم ولی امروز باید قال قضیعه رو بکنیم! این معامله برای خاج خیلی مهمه!

رز نگاه پر از کینه‌اش را به برسام دوخت و زیر لب گفت:

-بره به جهنم!

هر دو از گیت ورودی عبور کردند.به محض ورودشان، با صدایِ همهمه کارمندان مواجه شدند.مخلوطی از رایحه‌های مختلف زیر شامه هر دویشان پیچید.از بوی قهوهِ صبحگاهی و عطر پرسنل گرفته تا بویِ مواد شوینده که به خاطر نظافت‌کاری در محوطه پیچیده بود! فضای داخلی شرکت توسط چند طراح خبره،به‌طور مدرن و مینیمالیستی طراحی شده‌بود! سقف گنبدی شکلش را تماماً از شیشه ساخته‌بودند و به همین‌خاطر ،نور خورشید می‌توانست به داخل ورود کند تا محیط به صورت پویا و سرزنده به نظر برسد.برسام و رز کارت مخصوص‌ را مقابل گیت دوم قرار دادند و سوی آسانسور رفتند.در همان سمت آبنما بزرگی قرار داده‌بودند و صدای شرشر آب،حس آرامش را به سایرین منتقل می‌کرد. منتظر پائین آمدن آسانسور مانده بودند که برسام سری چرخاند و به اطراف نگاه کرد.چند نفر سرگرم فعالیت با لب‌تاب‌هایشان بودند و آن‌قدر مشغول کار بودند که ابداً متوجه نگاه‌های برسام نشدند.برخی دیگر نیز در شرکت سرگردان بودند و برسام با همان نگاهِ اول متوجه شد که کارآموز‌هایِ تازه وارد هستند.هر دو سوار آسانسور شدند.تا خودِ طبقه بیست و هشت هیچ سخنی بین‌شان رد و بدل نشد! رز مسیر دفترش را در پیش گرفت و برسام نیز به دنبال او قدم برمی‌داشت.منشی که دختر جوانی به نام لارا بود، به استقبال آنها آمد و گزارشی از جلسه را به رز ارائه داد.رز وارد دفترش شد.پالتویش را به چوب لباسی آویزان کرد و پشت میز کارش نشست.اتاق با دیوارهای سفید و مبلمان مدرن تزئین شده بود. یک میز بزرگ شیشه‌ای در وسط اتاق قرار داشت و چند صندلی راحتی دور آن چیده شده بود.برسام کنار پنجره ایستاد و به تردد خودرو‌ها چشم‌ دوخت.

-به نظرت قبول می‌کنه؟

رز دست به سینه شد و به صندلیش تکیه‌داد.به نقطه نامشخصی زل زد و پاسخ‌داد:

-باید قبول کنه! معامله امروز برگه برنده ماست! فقط باید باهاشون متحد بشیم تا ارزش سهام بره بالا! اینجوری پروژه فردا مال خودمون میشه!

رز سراغِ مدارک رفت تا مروری بر جزئیات جلسه داشته باشد‌.همان موقع فردی به درِ اتاق ضربه زد و با اجازه رز وارد شد.به آرامی سلام کرد.صدایش برای رز و برسام آشنا نبود! هر دو نگاهشان را به او قرض دادند.

در وهله‌اول، توجه رز سوی چشمانِ درشت و مشکیِ دختر رفت که از پشت عینک طبی برق می‌زدند.موهایِ سیاه و براقش را

در بالای سرش دم‌اسبی بسته بود.شومیز سفید و شلوار جینِ آبی،باعث شده‌بود در نظر رز حسابی آراسته و مرتب به‌نظر برسد.رز در همان ثانیه اول سرتاپای او را بررسی کرد.برخلاف رز،برسام به یک نگاه گذرا اکتفا کرد و مجدد چشمانش را به خیابان دوخت.

رز سرش را کج کرد و پرسشگرانه به او نگاه کرد.

-Who are you working with?

(با کی کار داری؟)

برسام دستش را در جیبش فرو برد و از دختر پیشی گرفت.

-کارآموز جدیده!

دختر با ورودش به اتاق،موجی از استرس را نیز همراه خود آورده‌بود.و برسام با همان نگاهِ اول، متوجه لپ‌های گل انداخته‌اش و کارتِ دورِ گردنش شد‌.لبخندی به لب آورد و پاسخ رز را داد.

-Good morning, Miss martino.l am the new intern.

(صبح بخیر دوشیزه مارتینو.من کارآموز جدید هستم)

رز از سر اجبار خنده‌ای تحویل او داد و زیر لب خطاب به برسام غر زد.

-امروز چه وقت کارآموز فرستادن بود؟

برسام با بی‌تفاوتی شانه‌هایش را بالا انداخت.

-از پدرِ گرامیت بپرس دوشیزه مارتینو!

《دوشیزه مارتینو》 را با لحنِ خاص و طعنه‌آمیزی گفت.چند هفته‌ای می‌شد که رفتار برسام با رز تغییر کرده‌بود و دختر علتش را نمی‌دانست! برسام کم‌تر از قبل حرف می‌زد و بیشتر وقت‌ها رفتار سرد و خشکی با او داشت! یک جایِ کار می لنگید و رز دوست داشت علتش را پیدا کند.رز از دختر نامش را پرسید که مجدد برسام از او پیشی گرفت و گفت:

-Emily Johnson.

سپس خمیازه‌ای کشید و ادامه‌داد:

-رو کارتش نوشته!

رز لب زیرینش را گزید و نگاهِ تندی به برسام انداخت.برخلافِ او، برسام حسابی تیزبین بود و درکسری از ثانیه می‌توانست متوجه کوچک‌ترین جزئیاتی شود! دختر برای آنکه احترام بگذارد، نام و فامیلش را گفت:

-Emily Johnson.

رز به نشانه تائید سری تکان‌داد.آن روز ابداً حوصله سر و کله زدن با کارآموز جدید را نداشت.بنابراین تصمیم گرفت او را به نحوی از سر خود باز کند.به صندلیش تکیه‌داد و دستش را کنار شقیقه‌اش گذاشت.کمی بعد،روبه دختر کرد و گفت:

-Coffee! Bring me a cup of coffee.

(قهوه! برام یه فنجون قهوه بیار!)

کارآموز از درخواست او یکه خورد.برسام دستش را از جیبش بیرون آورد و دست به سینه شد.متوجه هدفِ رز شد و تاسف‌بار سری تکان‌داد.

-حداقل یه کار سخت‌تر می‌گفتی که بیشتر طول بکشه!

کارآموز بهت‌زده پرسید:

-Coffee?

رز به نشانه تایید سری تکان داد و با چشمانش به در اشاره کرد.کارآموز با بی‌میلی از اتاق خارج شد تا درخواست او را اجابت کند.برای یادگیری فنون معامله و ساخت‌و ساز پا به آن شرکت گذاشته‌بود و حال به در خواست رئیسش باید یک فنجان قهوه آماده می‌کرد.

برسام سمتِ در قدم برداشت تا به اتاقِ جلسه برود و از خوب پیش رفتن اوضاع مطمئن شود.نوک انگشتانش هنوز به دستگیره نرسیده‌بود که با صدای رز متوقف شد.

-احتمالاً امضاء قرار داد به عصر یا شب بکشه! اگه اینجوری شد،تو جای من برو و امضاء کن.

برسام سوی او چرخید و پرسید:

-چرا خودت انجام نمیدی؟

رز گوشه برگه را به بازی گرفت و آرام پاسخ‌داد:

-می‌خوام به مامانم سر بزنم.خیلی وقته پیشش نرفتم!

-وضعیتش تغییری کرده؟

غم، مهمانِ چشمانِ دختر شد.

-نه! دکتر گفت هیچ تغییری نکرده!

********

برسام با نگاهش به برج‌های لوکس و مجلل نیویورک سرکی کشید.یکی از دیوار‌هایِ اتاق جلسه را تماماً از شیشه ساخته‌بودند تا ویویی مشرف به نمای شهر داشته باشد.علاوه برآن، نور آفتاب می‌توانست از دیوار شیشه‌ای عبور کند تا محیطِ اتاق اندکی پویا‌تر به نظر برسد.برسام خودکار را میان انگشتانش می‌چرخاند و با دقت به صحبت سایرین گوش می‌کرد.همگی دور میز مستطیل شکلی نشسته‌بودند تا درباره‌ی شرایط قرارداد به توافق برسند.هر دو شرکت تصمیم داشتند با یکدیگر شریک شوند تا در یکی از بزرگترین پروژه‌‌های ساخت و ساز سرمایه‌گذاری کنند.بستن آن قراداد برای خاج از اهمیت بالایی برخوردار بود! چراکه هم می‌توانست برای خودش اسمی در کند و هم می‌توانست در مبالغ بالا، به پولشویی خود ادامه بدهد.منتها به نحوی باید با شرکتِ مقابل توافق می‌کردند تا سمت مدیریت به رز واگذار شود! نامِ مدیرعامل شرکت ربکا بود!دختری جوان و کاربلد بود! ربکا روبه برسام کرد و پرسید:

-What do you think,Mr.Mehri?

( شما چی فکر می‌کنید آقای مهری؟)

برسام سرش را به آرامی چرخاند و به افرادی که پشت میز نشسته‌بودند،نگاهی انداخت.

رز در راس نشسته‌بود و روبه‌روی او، دختر دیگری نشسته‌بود.دختری که همانند رز مدیر عاملِ شرکت بود.دو مرد هم دو طرف او نشسته بودند و از ابتدای جلسه با دقت نوت‌برداری می‌کردند.برسام به دختر چشم دوخت.موهایِ فر و بلوندش را دورش انداخته‌بود و چشمانِ طوسیش،رنگ انتظار را به خود گرفته‌بودند تا پاسخی دریافت کند.

بطری آب معدنی را باز کرد و گلویش را با جرئه‌ای از آب تازه کرد.همان‌طور که خودکار را میان انگشتانش می‌چرخاند، به برگه‌هایِ زیر دستش نگاه کرد.صدایِ تیک‌تاک ساعت در محیط پیچیده بود و عملاً داشت به برسام تذکر می‌داد که زمان در حال گذر هست و نباید وقت را بیشتر از آن تلف کند.رز دستش را جلوی دهانش برد و به‌طور نامحسوسی زمزمه کرد:

-میگه شصت چهل! مدیریتو اونا می‌خوان!

برسام از گوشه چشم به رز نگاه کرد.

-نه! نمیشه!

دستش را سوی گره کراواتش برد و اندکی شلش کرد.روبه ربکا کرد و محکم و رسا پاسخ‌داد:

-As far as I know, your company has a contract for Project X. I don't think you are in a position to invest sixty percent here as well.

( تاجایی که میدونم شرکتِ شما در پروژه ایکس هم سرمایه‌گذاری کرده.فکر نمی‌کنم در موقعیتی باشید که بخواین اینجاهم شصت درصد سرمایه‌گذاری کنید.)

ربکا از صحبت او جاخورد‌.گویا برسام آمارِ تمامی معاملات آنها را در آورده بود! دو مردی که کنار او نشسته‌بودند،با تعجب به دختر خیره شدند و منتظر پاسخ رئیس‌شان ماندند.دختر موهایش را پشت گوش انداخت و لب زیرینش را فشرد.شانه‌هایش را بالا انداخت و لبخندی تحویل برسام و رز داد.

-We have no problem with that. We can keep both sides satisfied.

(ما مشکلی نداریم.می‌تونیم هر دو طرف رو راضی نگه‌داریم‌)

برسام نگاهِ معناداری به رز انداخت.رز به نشانه تائید سرش را تکان داد و روبه ربکا کرد:

-I'm sorry, but we can't proceed. The project is very important to us, and we can't take any risks with it. We prefer to work with a company that is fully focused on the task.

(متاسفم اما ما نمیتونیم.پروژه برای ما اهمیتی بالایی داره و نمی‌تونیم سرش ریسک کنیم.ترجیح میدیم با شرکتی کار کنیم که تمام حواسش جمع کار باشه.)

رز و برسام همزمان از جایشان برخاستند تا به جلسه خاتمه بدهند.دو مرد سفیدپوستی که آن طرف میز نشسته‌بودند،با یکدیگر مشورت کردند و باصدای آرامی نتیجه را به رئیس‌شان اعلام کردند.تنشی که بین افرادِ تیمِ رقیب ایجاد شده‌بود،به وضوح برای رز و برسام قابل لمس بود.می‌توانستند شک و تردید را در چهره هر سه نفرشان ببینند.شراکت تنها خواسته خاج نبود! بلکه آن دختر هم به امتیاز و جایگاهِ شرکتِ خاج برای رسیدن به اهدافش نیازمند بود! رز خواست از آمدن آنها تشکر کند و به جلسه خاتمه بدهد که ناگهان دختر از جایش برخاست و گفت:

-We accept your terms.

(شرایط شما رو می‌پذیریم)

رز و برسام به یکدیگر نگاه کردند و لبخندی از سرِ پیروزی زدند.خاج به آنها آموخته بود برای رسیدن به اهدافشان از ضعفِ طرفِ مقابل استفاده کنند.قبل از هر قرارداد و پروژه‌ای، نقطه ضعف شریک‌شان را پیدا می‌کردند و از همان نقطه برعلیه آنها و به نفع خود استفاده می‌کردند.گاهاً هزینه‌های هنگفتی خرج می‌کردند تا به اسرار سری و محرمانهِ شرکت‌ها دست پیدا کنند و از همین طریق همیشه برد می‌کردند.رز و برسام مجدد پشت میز نشستند و شرایط‌شان را مطرح کردند.معامله طبقِ خواسته خاج صورت گرفت و مدیریت نیز به رز واگذار شد.تنها تحویل یک سری از مدارک مانده‌بود که به عصر موکولش کردند! هر پنج نفرشان از جایشان برخاستند و سوی در قدم برداشتند.رز به کارآموز اشاره کرد تا برگه‌های روی میز را جمع کند و سویِ دفتر ببرد.

مدیرعاملِ شرکت روبه برسام ایستاد و دستش را سوی او دراز کرد.با دستِ دیگرش موهای بلوندش را به بازی گرفت و گفت:

-What do you think about celebrating our new project?

(نظرت چیه برای پروژه جدیدمون جشن بگیریم؟)

برسام دست او را به آرامی فشرد.

-Definitely at a suitable time.

(در یک زمان مناسب حتما.)

ربکا متقابلا دست او را فشرد.به نحوی برسام را متقاعد کرد که حتماً همان شب باید جشنِ کوچکی بگیرند.پس بهتر است جای آنکه به شرکت برود و مدارک را تحویل بگیرد، برایِ شام به خانه او برود تا هم جشن بگیرند و هم مابقی مراحل را به تکمیل برسانند.برسام ناگزیر درخواست او را اجابت کرد.پس از آنکه اتاق جلسه را ترک کردند، رز نزد برسام آمد و طعنه‌ای به او زد.

-برای شام دعوتت کرد؟؟ می‌خواین جشن بگیرید؟ چرا به من چیزی نگفت؟

برسام دستش را در جیبش فرو کرد و پاسخ‌داد:

-خب تو خودت قبلش گفته بودی برای امضاء نمیای! اونم فقط منو دعوت کرد! در ضمن فقط یه شام ساده است!

رز دست به کمر شد و یک‌تای ابرویش را بالا داد.

-فقط یه شامِ ساده؟

برسام چشمکی نثارش کرد و با بدجنسی گفت:

-شاید یکمم خوش گذروندم!

*******

بسته شکلات را از صندلی عقب برداشت و از خودرو پیاده شد.هوا تقریباً تاریک شده بود و سوز سرما به بیشترین حد خود رسیده بود.سوییچ را فشرد و ماشین را قفل کرد.دستی به موهایش کشید و سوی خانه ویلایی قدم برداشت.درِ چوبی را به عقب هل داد و وارد حیاطِ ویلا شد.به محض ورودش،چشمانش به استخر افتاد.هرکسی جای او بود، در وهله اول به گیاهان و مجسمه های سنگی توجه می‌کرد؛ اما برسام بیشتر از هرچیزی عاشق شنا کردن بود. چراکه آب بهش آرامش می‌داد.از مسیر سنگ‌فرش شده عبور کرد و سوی ویلای آجرنما رفت.پایش را روی اولین پله گذاشت که ناگهان صدای کشیده شدن لاستیک خورویی بر روی آسفالت به گوشش رسید.به پشت سرش چرخید و با ماشین آلبالویی رز مواجه شد.دختر خودرو را مقابل ماشین برسام پارک کرد و پیاده شد.پالتو سیاهی برتن داشت و موهایش را دورش ریخته بود.با آن بوتِ پاشنه‌دار،قدش بلندتر از قبل به نظر می‌رسید.برای برسام دستی تکان داد و سوی او قدم برداشت.پسر هاج و واج مانده بود! زیر لب زمزمه کرد:

-تو اینجا چیکار می‌کنی آخه؟

رز خودش را به او رساند و لبخندی تحویلش داد.

-سوپرایز! منم اومدم!

برسام با کلافگی دستی به صورتش کشید و گفت:

-مگه قرار نبود بری پیش مامانت؟

رز به جعبه شکلات نگریست و گفت:

-نظرم عوض شد.براش شکلات خریدی؟

-ادب حکم می‌کنه دستِ خالی خونش نرم!

رز جعبه را از او گرفت.

-درسته!

از پله‌ها بالا رفت و در همان حین شکلات را باز کرد.تکه‌ای را در دهانش گذاشت و سوی برسام چرخید:

-خوبه! خوشمزه است!

برسام فوراً جعبه را از او گرفت و تشری به دختر زد.

-چیکار داری می‌کنی؟ چرا بازش کردی؟

رز شانه‌هایش را بی‌تفاوت بالا انداخت و سوی در رفت.

-خواستم مطمئن بشم برای شریک جدیدمون چیز خوشمزه‌ای اورده باشی.بالاخره پای آبرومون وسطه!

رز خودش هم نمی‌دانست برای چه چنین کاری کرده است! یا حتی نمی‌دانست چرا از رفتن پیش مادرش صرف نظر کرده است.فقط می‌دانست از آن دختر خوشش نمی‌آید و به هر نحوی که شده باید به خانه او برود و برسام را تنها نگذارد.اصلاً چه معنی‌دارد که مدیر عامل شرکت را دعوت نکند؟

برسام از حرص دندان‌هایش را بهم سایید و با تاسف سری تکان داد.رز انگشتش را سوی زنگ برد که ناگهان متوجه شد در باز است.خواست وارد خانه شود.برسام بازویش را گرفت و او را عقب کشید.

-چیکار می‌کنی؟ نمیشه همین‌طوری بری تو که!

سپس زنگ را فشرد و منتظر دختر ماند.رز چند ثانیه بیشتر طاقت نیاورد و وارد شد.

محیط داخلی خانه با تم سفید و مشکی چیدمان شده بود.دیوار‌ها تماماً سفید بودند و مبل‌ها مشکی! خبری از صاحب خانه نبود؛ اما به محض ورودشان گرمایی که ناشی از شعله‌های شومینه بود، به استقبالشان آمد.از طرفی بوی غذا نیز در اطراف پیچیده بود.رز دکمه‌های پالتویش را باز کرد و با صدایِ بلند سلام کرد.برسام پشت سر او وارد خانه شد و گفت:

-باید صبر می‌کردی خودش درو باز کنه!

رز پالتویش را در آورد و روی مبل انداخت.از سالن پذیرایی عبور کرد و وارد سالن ناهار خوری شد.میز ناهارخوری از غذاهای مختلف پر شده بود.انگار دختر تمام سلیقه‌اش را خرج کرده بود تا یک میز مناسب بچیند. رز با دستش شمع روی میز را خاموش کرد و طعنه‌آمیز گفت:

-از کی تاحالا واسه شام کاری شمع روشن می‌کنن؟

شمع دوم را نیز خاموش کرد.همان‌طور که به غذاها نگاه می‌کرد، دور میز چرخید.یکدفعه پایش به چیزی گیر کرد.سرش را پائین آورد و احساس کرد خون در رگ‌هایش منجمد شده است.یک نفر زیر فرش سفیدی خوابیده بود و پای رز به کفش او اصابت کرده بود! لکه بزرگ و قرمز فرش،توجه رز را به خود معطوف کرد.علاوه برآن،زمین هم خونی شده بود.

رز تا کمر خم شد و فرش را با احتیاط کنار زد.با دیدنِ صورتِ بی روحِ ربکا، نفس در سینه‌اش حبس شد.سرش را بالا آورد و به برسام که دورتر از او ایستاده بود،نگاه کرد.آب دهانش را قورت داد و لب گزید:

-فک کنم امشب قراره با یه جنازه خوش بگذرونی!

برسام دو انگشتش را روی گردن ربکا گذاشت.دخترِ بیچاره مثل یک تکه یخ سرده سرد بود! برسام چشمانش را بهم فشرد و زیر لب گفت:

-تموم کرده!

رز از پله‌هایی که به طبقه دوم منتهی می‌شد،پائین آمد و گفت:

-هیچی نیست! حتی یدونه برگه هم که برای فردا به کارمون بیاد،نیست!

برسام نفسش را به بیرون فوت کرد.دو دکمه بالایی پیراهنش را باز کرد.دستکش چرمی را دستش کرد و پرسید:

-همه‌جا رو خوب گشتی؟

رز سویِ میزِ شام گام برداشت.کارد و چنگال را برداشت و تکه‌ کوچکی از استیک را برید.

-گشتم!

با بی‌خیالی غذا را در دهانش گذاشت و زیر زبان مزه‌اش کرد.برسام به او نگاهِ چپی انداخت و گفت:

-همین؟ گشتم؟ الانم داری غذا می‌خوری؟ معامله فردا رو چیکار کنیم؟ هان؟ گند خورد به همه چی!

رز با طمانینه تکه دیگری برید و در دهانش گذاشت.

-عجب استیکی! تو دهن آب میشه! خب به نظرت الان چیکار کنم؟ براش فاتحه بخونم؟ بلد نیستم...باید تو گوگل سرچ کنم!

رز توانایی راه رفتن روی تک تک سلول های عصبی برسام را داشت.به خاطر بهم خوردن قرار داد ، عمیقا خوشحال بود.تکه دیگری را برید و سوی برسام که آن طرف میز ایستاده بود، گرفت.

-بیا توهم بخور!

برسام دست او را پس زد و با لحن تندی گفت:

-ببینم تو شوخیت گرفته؟ پروژه فردا پرید رفت!

رز، بی‌تفاوت شانه‌هایش را بالا انداخت.

-به درک!

برسام دست‌هایش را در پشت کمرش به یکدیگر قلاب کرد.آرام آرام میز را دور زد و مقابل رز ایستاد.تنها صدای جلز و ولز سوختن‌ِ هیزم‌های داخل شومینه به گوش می‌رسید.برسام انگشت سبابه‌اش را زیر چانه رز گذاشت و سر او را بالا داد.گردنش را کمی کج کرد و باصدای بم و آرامی پرسید:

-کار توعه؟ تو کشتیش؟ واسه بهم زدن معامله،زدی طرف رو کشتی! فقط هم به خاطر دشمنی با بابات!

رز زبانش را روی لبش کشید.در یک قدمی او ایستاد.دستانش را سوی پیراهن او برد و یقه برسام را صاف کرد و میان انگشتان ظریفش گرفن.به چشمان میشی پسر خیره شد و پاسخ‌داد:

-من به‌خاطر دشمنی با بابام،کسی رو نکشتم...! تازه خیلی راحت می‌تونستم جلسه امروز رو بهم بزنم! نیازی به قتل نداشتم!

تکه دیگری از استیک را در دهانش گذاشت و سوی ربکا رفت.کارد را به طور ماهرانه میان انگشتانش چرخاند و با دلخوری گفت:

-درضمن این سبک،سبک من نیست! من اینجوری نمی‌کشم!

برسام مقابل او ایستاد و به جنازه خیره شد.چاقو را تا انتها در شکمش فرو کرده بودند!

برسام سری به اطراف چرخاند و گفت:

-اینجا هیچ ردی از درگیری نیست! حتی قفل در هم نشکسته بود! این یعنی...

-یعنی کسی با زور و خشونت وارد خونه نشده...ممکنه از قبل اومده باشه...یا شاید هم...

توجه برسام به میز جلب شد.جای دو بشقاب و لیوان، سه بشقاب و سه لیوان شراب‌خوری گذاشته شده بود.برسام با دستکشی که در دست داشت،یکی از لیوان‌ها را برداشت و گفت:

-به جزء من و ربکا، نفر سومی هم دعوت بوده! ولی کی؟

رز نگاهی به بدن بی‌جان ربکا انداخت.پائین موهای بلوندش که تا کمرش می‌رسید،کاملاً در خون غرق شده بود! پوستش سفید شده بود و رز از یک متری می‌توانست سرمای بدن او را حس کند.رز روبه برسام کرد و گفت:

-باید موبایلش رو پیدا کنیم! لیست تماساش یا پیاماشو چک کنیم...شاید چیزی دستگیرمون شد!

برسام به نشانه تائید سرش را تکان داد.هر دو دستکش پوشیده بودند تا اثر انگشتی از خود به جا نگذارند.به‌خاطر حفظ سهام و موقعیت شرکت، تصمیم گرفتند به پلیس اطلاعی ندهند.چراکه اگر سر و کله رسانه‌ها پیدا می‌شد، تیتر خبر‌ها می‌شدند و بلافاصله سهام‌شان ریزش می‌کرد.رز سراغ آشپزخانه رفته بود و برسام در پذیرایی به دنبال تلفن همراه می‌گشت.کوسن‌های سیاه را از مبل بلند می‌کرد و زیرشان را نگاه می‌کرد و بعد مثل سابق سرجایش می‌گذاشت.آخرین کوسن را که بلند کرد، به موبایل ربکا رسید.بی‌اختیار لبخندی گوشه لبش رسید.دکمه پاور را فشرد و به محض روشن شدن صفحه، لبخند روی لبش ماسید.باز هم همان علامتِ کوفتی! منتها این‌بار کمی فرق داشت...! روی صفحه گوشی، تصویر نه پیک پاسور قرار داده شده بود!

برسام در ماه گذشته نیز آن علامت را به طور مرموزی دریافت کرده بود! سری قبل برایش ده پیک را فرستاده بودند! از همان موقع زندگیش حسابی زیر و رو شد.گوشی را از قاب بنفشش جدا کرد.درست حدس زده بود! داخل قاب ورقِ طلایی پاسور بود! ورقی که رویش نه پیک درج شده بود.

-پیداش کردی؟

با صدای رز، ورق را در جیبش پنهان کرد.از تق تق کفش‌هایش فهمید که رز دارد سوی او می‌آید. بزاقش را قورت داد تا گلویش کمی تر شود.

-آره پیدا کردم ولی رمز داره!

رز کنار برسام ایستاد و تلفن را گرفت‌.چندباری تقلا کرد تا رمز را باز کند،منتها بی‌فایده بود!

-لعنتی! باز نمیشه!

برسام به نقطه نامشخصی خیره شده بود و در جایِ دیگری سیر می‌کرد.

رز روبه او کرد و گفت:

-به نظرت گوشی رو با خودمون ببریم تا بچه‌ها بازش کنن؟

با سکوتِ برسام، رز دستش را مقابل چشمان او تکان داد.

-هوی؟ کجایی؟ باتوعم!

برسام پلک‌هایش را بست و چندباری سرش را تکان داد.سپس نگاهش را به او قرض داد.

-چی گفتی؟

-گوشی رو ببریم بچه‌ها باز کنن یا نه؟

برسام با کلافگی دستش را پشت گردنش کشید.

-ببریم ولی زود باید برش گردونیم.وگرنه دردسر میشه!

برسام، کارد و چنگالی را که رز استفاده کرده بود،برداشت و با دستمال تمیزشان کرد.نباید هیچ ردی از خود به جا می‌گذاشتند.برای آخرین‌بار به ربکا نگریست و واگویه گفت:

-ربط تو به این قضیعه چیه؟ اول ده پیک...الان هم نه پیک!

برسام و رز سری به دوربین امنیتی زدند تا فیلم‌های ورودشان را پاک کنند.منتها یک نفر از قبل تمامی دوربین‌ها را خاموش کرده بود و به نحوی کار را برای آن دو آسان کرده بود‌‌.برسام سری به اطراف چرخاند تا مطمئن شود ردی از خودشان به جا نگذاشته باشند.در همان حین خطاب به رز گفت:

-الان به خاج چی بگیم؟ معامله فردا رو از دست دادیم! اصلا از این قضیعه خوشحال نمیشه!

رز لبخندی از سر رضایت زد .در حالی که چشمانش برق می‌زد،پاسخ‌داد:

-ذره‌ای واسم اهمیت نداره!

سمت برسام چرخید.دستش را روی شانه او گذاشت و گفت:

-تو که دیشب بابام رو خوب پیچوندی! از پس اینم برمیای!

برسام از حرف او جاخورد.

-منظورت چیه؟

رز لب زیرینش را به دندان نیش گرفت.صورت برسام را لمس کرد و با خباثت گفت:

-دیشب مگه قرار نبود پول رو از یارو پس بگیری؟ ولی نگرفتی...به جاش خودت پولشو دادی! غیر اینه؟ کنجکاو شدم بدونم چرا دلِ برسام خان به رحم اومده؟

برسام ابداً انتظار چنین چیزی را نداشت! به قول معروف: 《گل بود و به سبزه نیز آراسته شد.》مچ رز را میان انگشتان گرفت و با عصبانیت گفت:

-تو از کجا فهمیدی؟

-پس درست فهمیدم...اولش باور نکردم!

برسام همان‌طور که مچ او را گرفته‌بود،دختر را سمت خود کشاند و به چشمانِ شیطونش خیره شد.

-جواب بده! از کجا فهمیدی؟

-چرا همچین کاری کردی؟ عقلتو از دست دادی؟

برسام برای لحظه‌ای چشمانش را بهم فشرد و نفس عمیقی کشید.

-زاغ سیاه منو چوب میزنی؟ نه؟ کار اون رفیقِ سیاه پوستته! همینه دیشب تو کلوب باهات نبود...چون داشته آمار منو در می‌آورده!

رز سرش را تاسف‌بار تکان‌داد و نچی کرد:

-نژاد پرستی اصلاً خوب نیست! سفید پوست و سیاه پوست نداریم که!

برسام دست او را رها کرد و با چشمانش خط و نشانی کشید.

-دمار از روزگارش در میارم...حالا ببین! فعلا باید بریم سراغ بابات تا گند امشب رو جمع کنیم.

برسام از کنار او عبور کرد و سوی در رفت.رز بلافاصله مانعش شد.خم به طاق ابروهایش آورد و گفت:

-دستت بهش نمی‌خوره!

برسام پوزخندی زد‌.

-هرچی تو بگی!

در تاریکی شب، گروهی از تماشاچیان در کنار خطِ شروعِ مسابقه ایستاده بودند.نور‌ِ لامپ‌هایِ سفیدِ خیابان، چهره‌ مضطرب و هیجان زده‌شان را هدف گرفته بود.صدایِ موتورهایِ دو ماشینِ مسابقه‌ای، در میان همهمه جمعیت همچنان به گوش می‌رسید.برسام و رز،جایی دور از جمعیت ایستاده بودند و نگاهشان به مسیر مسابقه بود! هرچند فکر و ذهن‌شان در دنیایِ دیگری پرسه می‌زد.دختری جوان با موهایِ بلوند و پوستی روشن،خود را از میان تماشاچیان بیرون کشید و مقابلِ لامبورگینی مشکی و ماشینِ فِراری سفید ایستاد.بافتِ نازکی برتن داشت و شلوارکش به زور، رانش را پوشانده بود.رز مانده بود چطور در آن هوایِ سرد دوام آورده است! دخترک به شیشه‌های مشکی لامبورگینی نگاه کرد و چشمکی نثار راننده کرد.چشمکی که از دید رز پنهان نماند و باعث شد اوقاتش کمی تلخ شود!

دخترک که به عنوان داور آمده‌بود، بین دو ماشین ایستاد و پرچم را بالا گرفت.از چهره تماشاچیان کاملاً مشخص بود که چه‌قدر هیجان دارند و دل تو دل‌شون نیست!

همه به پرچم سفید خیره شده بودند و منتظر علامت داور بودند! مسابقه آن شب،با تمامی شب‌های دگر فرق می‌کرد.چراکه رقابت تنگاتنگی بین‌شان بود و همین باعث شده بود،نفس در سینه تماشاچیان حبس شود! البته نتیجه برای برسام و رز کاملاً مشهود بود.فردی که پشت لامبورگینی نشسته بود، کسی نبود جزء خاج!

با علامتِ داور، هر دو شرکت کننده پدال گاز را تا انتها فشردند و اینبار ،صدای جمعیت در میان صدایِ موتور‌های هر دو ماشین گم شد.

رز و برسام همانند سایر تماشاچیان به خودرو‌ها خیره شدند.لحظه‌ای فراری پیشی می گرفت و لحظه دیگر خاج! لحظات نفس‌گیری بود و همهمه و هیجان تماشاچیان به نقطه اوج رسیده بود! چشم‌ها به خط پایان دوخته شده بود که با عبور خاج، عده‌ای فریاد خوشحالی سر دادند.برسام و رز بی‌تفاوت‌تر از آن بودند که بخواهند لبخندی به لب بیاورند! آن دو با مشکلات‌شان سر و کله می‌زدند و خاج سرگرم خوش گذرانی‌هایِ خودش بود! هرچند این ظاهر ماجرا بود! راننده فراری که نسبتا از خاج جوان‌تر بود،با عصبانیت از خودرو پیدا شد.خاج نیز متقابلا پیاده شد و قامت بلندش در مقابل حضار نمایان شد.

پنجاه سال سن را رد کرده‌بود؛ از لحاظ جسمانی و پوشش هیچ تفاوتی با یک جوان سی ساله نداشت.شاید تنها فرقش با یک جوان، موهای سفید و خاکستریش بود!

اندکی هم گوشه چشمانش چین برداشته بود!

رز و برسام از دور به او خیره شدند.خاج دستش را سوی راننده فراری دراز کرد تا سوییچ خودرو را از او بگیرد.طبق قرارشان،خودرو فردِ بازنده باید به برنده اهدا می‌شد! راننده فراری باعصبانیت و تندخویی،سوییچ را در کفِ دست او کوباند و رفت.خاج سمت تماشاچیان چرخید و سوییچ را با خرسندی تمام،نشان‌شان داد.در آن تاریکی،برقِ و درخشش چشمان آبیش،از دید هیچ‌کس پنهان نبود! برسام و رز نگاهی به یکدیگر انداختند و سپس سوی او قدم برداشتند.در همان حین،داور نزد خاج رفت و بی‌محابا خودش را در آغوش او انداخت.رز از ادامه مسیر منصرف شد و خواست سوی خودرو برگردد.برسام بازویش را به آرامی گرفت و مانعش شد.

-به خودت مسلط باش! میدونی که نمیشه کاریش کرد...!

رز دندان‌هایش را بهم سایید و با خشم به پدرش زل زد.

-دختره دستِ کم باید هم سن من باشه! آخه چطور می‌تونن انقدر کثافط و چندش و حال بهم زن باشن؟ اونم وقتی که مامان من جونش به چند تا دستگاه کوفتی وصله!

برسام نگاه گذرایی به آنها انداخت و پاسخ‌داد:

-خودت میدونی نهایت تا چند روز مهمون باباته! بعدش دلشو میزنه و مثل یه آشغال پرتش می‌کنه تو خیابون!

با وجود حرف‌های برسام، رز باز هم دلش می‌خواست به ماشین برگردد و از مواجه شده با پدرش طفره برود!هرچند آن مسئله تنها گوشه‌ای از مشکلات پدر و دختری آن دونفر بود.رز دوست داشت سوار ماشینش شود و هر دوی آنها را زیر بگیرد؛ اما در حقیقت در برابر او قدرت چندانی نداشت! ناگزیر سوی پدرش قدم برداشت.خاج نیز با دیدن آن دو،مسیرش را تغییر داد و سویشان آمد.رضایت و خرسندی در صورتش سو‌سو میزد.مثل همیشه کاپشنِ چرمِ مشکی برتن داشت و برقِ گردنبند کارتیرش،دست کمی از برقِ چشمانش نداشت! به محض آنکه به برسام و رز رسید، روبه پسر کرد و با بشاشی گفت:

-حال کردی؟

برسام سری تکان داد و گفت:

-ازتون همین انتظار می‌رفت؟

خاج لبخندی زد و از گوشه چشم نگاهی به دخترِ بدعنقش انداخت.

-اینجا چیکار می‌کنید؟ الان نباید به خاطر معامله فردا جشن می گرفتید؟

رز و برسام به یکدیگر نگاه کردند.از اخم و تخم رز مشخص بود که ابداً میلی به سخن گفتن ندارد! برسام دستی به پشت گردنش کشید و بی‌مقدمه گفت:

-معامله فردا کنسله! جنازه ربکا تو خونش پیدا شده!

حالتِ چهره خاج در کسری از ثانیه عوض شد.در یک قدمی برسام ایستاد و ابروهایش را درهم کشید.چشمانش رنگِ خشم و حیرت گرفته بود و با همان طرزِ نگاه،چشمان برسام را هدف گرفت.

-چه زری داری میزنی؟

برسام زبانش را روی لبش کشید.دستانش را در جیب‌هایش فرو برد و گفت:

-یکی کشتتش! برای امضاء قرار داد رفته‌بودم که با جسدش مواجه شدم.فردا نمیتونیم معامله رو ببریم!

خاج گردنش را به چپ و راست خم کرد تا قولنجش را بشکاند.دستی به ته ریش خاکستریش کشید و گفت:

-بگو گوه کشیدید به معامله فردا! کدوم خری جزء شما دو از این جریان خبر داشت؟

نگاهِ تیزی به رز انداخت و ادامه داد:

-شاید هم کار خودتون باشه.

دستش را روی شانه رز گذاشت و اندکی فشارش داد.

-نظر تو چیه دختر عزیزم؟ این قضیعه به تو ربطی نداره که؟

رز نگاهِ پرخشمش را به او دوخت.از سر اجبار خندید و طعنه آمیز پاسخ داد:

-چرا باید همچین کاری کنم پدر عزیزم؟ خیلی راحت میتونستم معامله رو بهم بزنم! چرا باید بکشمش؟

خاج فشار دستش را بیشتر کرد.

-آره راست میگی...! چرا باید به خودت زحمت اضافی بدی؟

چهره رز، بی‌اختیار مچاله شد.از گوشه چشم، به دستِ پدرش که بر شانه‌اش بود،خیره شد.روی انگشترِ طلایش نماد خاج حک شده بود.پلک‌هایش را برای لحظه‌ای بهم فشرد و گفت:

-دقیقا! من به خودم زحمت اضافی نمیدم.

برسام یک قدم به رز نزدیک شد و مقابل خاج ایستاد تا حواسش را پرت خودش کند.

-نگران نباش! قاتل رو پیداش می‌کنم.

خاج، رز را رها کرد و به برسام نگریست.

-همین هم ازتون انتظار میره! هرچه سریع تر پی قضیعه رو بگیرید.در مورد معامله هم بعداً جبران می‌کنید.

خنده‌ای به لب آورد و خطاب به رز پرسید:

-مگه نه دختر عزیزم؟

گوشه لب رز بالا رفت.ابروهایش را بالا انداخت و گفت: