رمان خیانتکار عاشق جلد سوم به قلم فاطمه عبدالله زاده

نام رمان : خیانتکار عاشق 3

نویسنده : فاطمه عبدالله زاده

ژانر : #عاشقانه #درام #جنایی

خلاصه :

وقتی خونواده ام از هم پاشید پدرم رو توی تیمارستان رها کردم و وارد سازمان مخفی ای شدم که به عنوان یه جاسوس خطرناک تعلیمم داد؛ چند سال بعد عاشق مردی شدم که مأمور ویران کردنش بودم و در نهایت با انجام مأموریتم تبدیل به خیانتکار عاشق شدم؛ چند سال بعد طی اتفاقاتی که بخاطر تاثیر داروها یادم نمیاد دوباره به هم رسیدیم اما هنوز خوشبختی زودگذرم رو زندگی نکرده بودم که طوفانی از گذشته به سراغم اومد و هزاران قدم پرتم کرد عقب...

برگشتم به تیمارستانی که تموم عمرم ازش فرار می کردم!...

اونا میگن همهٔ اینا رویاست، توهمی که ساختهٔ ذهن خیال پردازمه...

داستانی که یه قاتل ساخته تا باهاش از واقعیت فرار کنه و باورش بشه بیرون از این زندان، خونه و خونواده ای داره که منتظرشن...

به تکه های آینه ای که شکستم نگاه می کنم و دختری رو می بینم که غرق توی خون داره بهم می خنده.

لحظه ای بعد پدرم رو می بینم که بهم لبخند میزنه در حالی که می دونم لب هاش با این حرکت غریبه ان؛ متقابلاً لبخند می زنم، بابا بلاخره داره بهم افتخار می کنه، به منی که مثل خودش یه دیوونهٔ تنها شدم... شایدم اونا راست می گن و من فقط نویسندهٔ محکوم به مرگ خیانتکار عاشقم نه خودش...

- بخورش.

شنیدن صدای خشن و لحن تهدیدآمیزش باعث شد از فکر بیرون بیام و نگاه خیره ام رو از زمین جدا کنم.

با تردید به قرصی که به فاصلهٔ کمی از لب هام نگه داشته بود نگاه کردم و بی اختیار دستم رو دور مچش حلقه کردم.

- نه...

صدام بیشتر شبیه یه نالهٔ ضعیف از ته چاه بود و انقدری جون نداشت که بین بقیهٔ سروصداها قد علم کنه.

اخم ریزی کرد و به سادگی دستم رو از دستش جدا کرد، بعد هم توی یه حرکت سریع قرص رو با فشار توی دهنم فرو کرد و پرتم کرد روی تخت.

انقدر احساس ضعف می کردم که نتونستم حرکت دیگه ای بکنم و مثل یه جنازهٔ بی جون توی ملحفه های کثیف و خونی فرو رفتم.

قرص رو به ناچار قورت دادم و به صدای سرفه های گوش خراشم گوش سپردم.

نه تنها به سختی پلک می زدم و همه چیز هر لحظه تار تر می شد، بلکه نفس هامم به شماره افتاده بودند با گذر زمان و شروع تاثیرات قرص به تدریج افکارمم مختل شده بودن و احساس گیجی می کردم.

با وجود تموم تموم اون ناتوانی های جسمی و فکری ای که لحظه به لحظه بیشتر امونم رو می بریدن ذهنم رو روی مهم ترین چیزهایی که داشتم متمرکز کردم و با تموم قوایی که برام مونده بود، زمزمه کردم: من تانیام، رایان همسرمه و یه دختر دارم...

باید اسمش رو انتخاب کنم...

من دیوونه نیستم، باید از اینجا بزنم بیرون...

***

- تو اسمت استلاست، هیچ خونواده ای نداری و تا وقتی که حالت خوب نشه و دوران محکومیتت رو نگذرونی نمی‌تونی از اینجا بزنی بیرون.

پوزخند بی صدایی زدم و به نرده های روی پنجره نگاه کردم، توی خیالم همشون رو شکستم و تا جایی که نفس برام نمونه فرار کردم.

- نمی‌خوای باهام حرف بزنی؟

ترجیح دادم چیزی نگم تا خودش خسته شه و بعد از تموم شدن چرت و پرت‌هاش بزاره بره.

- خب بذار از چیزهایی که دوست داری حرف بزنیم؛ از خیالاتت، از رویاهات...

دوس داری یه خونواده داشته باشی، یه همسر، یه دختر یه هویت غیرواقعی، لابد خیلیم خوشبختی.

به هدفش رسید و توجهم رو جلب کرد، با اینکه می‌دونستم داره مسخرم می کنه و حتی یه کلمه از حرف های این چند هفته‌ام رو باور نکرده، به چشم های سرد و غریبه‌اش زل زدم.

- من دیوونه نیستم، اگه رامتین نمی‌دزدیدم توی رویاهایی که حتی باورشونم نمی کنی داشتم زندگی می کردم.

لبخند کمرنگی زد و با نگاهی ترحم آمیز سر تاپام رو از نظر گذروند.

- داستان قشنگی داری، کاش واقعی بود.

دست هاش رو توی هم قفل کرد و کمی روی صندلیش به سمت جلو جا به جا شد تا بهم نزدیک تر بشه.

- منم دوست دارم باور کنم دختری مثل تو یه زندگی قشنگ داره و کافیه دست دراز کنه تا بهش برسه اگه واقعا اینطور بود منم کمکت می کردم تا بهش برسی، اما حقیقت اینه که تو یه بیمار روانی حادی و تا وقتی قبول نکنی مریضی نمی تونیم از این مرحله جلوتر بریم و درمانت کنیم.

دستم رو محکم مشت کردم و روی میز کوبیدم.

- ولی من نه مریضم نه دروغگو نه قاتل...

از دیدن واکنش تهاجمیم پرستاری که با شوکر دم در ایستاده بود و منتظر علامت خطر بود به سمتم خیز برداشت که با اشارهٔ دکتر ایستاد و با نگاهی هشدارآمیز بهم خیره شد.

- دختر خوبی باش تا بیهوشت نکنم.

احساس بی پناهی و ضعف در برابرشون طوری بهم غلبه کرد که بی اختیار اشک توی چشم هام جمع شد و با مظلومیتی دردناک به دکتر خیره شدم.

- آخه چرا حرفم رو باور نمی‌کنی؟ اون عوضی دخترم و هویتم رو ازم گرفته و منو به قتل متهم کرده، شما باید به جای من اون رو بندازین تو زندان روانی

نفسی تازه کرد و سری به نشونهٔ تاسف تکون داد.

- ما به شماره هایی که گفتی زنگ زدیم، هیچکدوم جواب ندادن.

هیچ کسی به اسم رامتین وجود نداره، پلیس تو رو توی صحنهٔ قتل بالای سر مقتول گرفته، اسلحه توی دست‌های تو بوده.

با وحشت سرم رو به چپ و راست تکون دادم و زیرلب گفتم: من نکشتمش...

بدون توجه به حرفم، همون صحبت های تکراری قبلیش رو تحویلم داد.

- تو تموم این داستان‌ها رو درست کردی تا روی قتلی که انجام دادی سرکوب بذاری و خودت رو گول بزنی، شایدم واقعا دیوونه نیستی و برای فرار از محکمه خودت رو به دیوونگی زدی.

به این‌جاش که رسید لبخند تلخی زدم و سرم رو پایین انداختم.

حتی اگه صدسال دیگه هم زجه می زدم اون ها هیچ وقت حرف هام رو باور نمی کردن؛ رامتین یه جوری صحنه سازی کرده بود که قتل و دیوونگی و همه چی روی پیشونیم چسبیده شده بود و نمی‌تونستم از کابوسی که توش گرفتارم کرده بود، رها شم.

دکتر که انگار اونم از تکرار این دیالوگ ها و جواب های همیشگیم خسته شده بود، با بی حوصلگی ادامه داد: اگه می خوای تا آخر عمرت با قرص و شوکر و کتک و دیوونگی اینجا بمونی انتخاب خودته، من نمی تونم تا بیماری و جرمت رو قبول نکردی کمکت کنم؛ هر وقت تصمیم گرفتی حقیقت رو قبول کنی مس تونم درمانت کنم.

بعد هم زندگی توی زندان منتظرته اما حداقل جز دوران محکومیتت محسوب میشه.

منتظر جوابم نموند و سلولم رو ترک کرد، پرستار نگهبانمم همراهش رفت و در رو از بیرون قفل کرد.

می‌دونستم که تا زمان قرص بعدی پیداش نمیشه و مثل همیشه با سایه سنگین خودم و حال و گذشته و آیندهٔ تاریکم تنهام می ذاره.

خودم رو به پشت رها کردم و روی تخت افتادم.

به سقف زرد و رنگ و رورفته ای که آسمون هر شبم شده بود، خیره شدم.

قطره های اشک به نوبت از گوشه و کنار چشمم جاری شدن و دوباره جلوی چشم هام تار شد.

انقدر خسته بودم که دوست داشتم به یه خواب ابدی فرو برم و هیچوقت بیدار نشم.

قرص هام رو می‌خواستم، یه جورایی بهشون وابستگی پیدا کرده بودم؛ وقتی می خوردمشون و توی هپروت می رفتم و دنیا خیلی بهتر از زمان هشیاری و جنگیدن با همه چیز بود.

دنیایی که محکومم کرده بود به کسی که نه نبودم و نه می خواستم که باشم.

دختر مجرم و دیوونه ای که هیچ خونواده ای نداشت و هیچکس باور نمی کرد که یه دختر داره.

وقتایی که هشیار بودم و با استفراغ زورکی قرص هام رو بالا می آوردم، مدام به راه فرار فکر می کردم و وقتی به نتیجه ای نمی رسیدم حسرت می خوردم که ای کاش به همون بغل کردن بچه ام حتی شده زیر سایهٔ رامتین قناعت می کردم و با تلاش برای فرار خودم رو توی این کابوس وحشتناک فرو نمی بردم.

گاهی احساس ضعف و دلتنگی برای بچه ام انقدر بهم فشار می آورد که می‌خواستم به تموم کرده ها و نکرده هام اعتراف کنم تا از تیمارستان درم بیارن و حداقل تو بند عمومی یه وقت ملاقات گیر بیارم.

تا به رامتین التماس کنم بزاره یه بار دیگه بچه ام رو ببینم.

اما به چی اعتراف می کردم؟

به اینکه رایان وجود نداره و یه قاتل روانی ام؟

اگه واقعا همه چیز اینطور بود چی؟ اگه همه چیز توهمی از یه زندگی دیگه که هیچوقت نداشتم بود چی؟ اگه واقعا من ماشه رو کشیده باشم چی؟

شاید این حبس ابد شه و واقعا دیوونه شم!...

با شنیدن صدای باز و بسته شدن دریچه و شکستن یک‌بارهٔ سکوت حاکم بر فضای اتاق، رشتهٔ افکارم پاره شد و ناگزیر تکونی به پلک‌های خستم دادم.

باز کردن چشم‌هام هم‌زمان با درد عمیقی شد که دست‌های زخمیم رو به دور محور فرضی زندون اطرافم مشت کرد.

باریکهٔ ضعیف نوری از شکاف دریچهٔ سلول به داخل اتاق خزید و روی گونه‌های خیس از اشکم نشست.

دست خشک‌شده‌ام رو با مشت کردن از دور بازوهام آزاد کردم و جلوی صورتم گرفتم.

این نور مزاحم و آزاردهنده، اون روشنایی‌ نبود که انتظارش رو می‌کشیدم...

سینی فلزی از راه دریچه به داخل سلول پرت شد و از صدای برخوردش با کف زمین، تموم وجودم از عصبانیت لرزید؛ برای چند لحظه احساس کردم مویرگ‌های مغزم در هم کوبیده شدن و راه تنفسم رو با خون‌ریزیشون بستن...

دریچه که بسته شد، اون باریکهٔ نور بی‌روح هم خاموش شد و تاریکی مطلق اطرافم رو فرا گرفت.

سرم و به عقب سوق دادم و روی فلز سرد و سنگینی که این‌روزها بستر استراحتم شده بود، گذاشتم؛ پلک‌هام و روی هم فشار دادم و بدن خشک شده از بی‌تحرکیم و روی تخت رها کردم.

مرگ تدریجی یعنی همون چیزی که به من می‌گذشت؛ یعنی هر ثانیهٔ هر روزت مثل هم باشه... همون تاریکی همیشگی‌، همون انزوا و سکوت همیشگی، همون جیغ و فریاد ها و سروصداها و فحش‌ها و دیوونه‌بازی های همیشگی...

شاید در گذر زمان منم مثل بقیه واقعا دیوونه می شدم.

آخ از دست غذاها و همون نگهبان‌های همیشگی...

این‌جا همه چیز روی دور تکرار بود، مثل دردها و دلتنگی‌ها، نه بیشتر می‌شدن و می‌کشتنت نه کم‌تر می‌شدن و سوزش قفسهٔ سینه‌ات رو بهبود می دادن.

هیچ چیز این‌جا به سرانجام نمی‌رسید‌؛ مثل انتظار و خنده‌ها و گریه‌ها و جیغ هایی که هر ساعت توی گوشم می‌پیچیدن.

انگار که این‌جا یه دنیای دیگه بود، یه دنیای ترسناک و تاریک که نمی‌تونستم باهاش کنار بیام.

هیچ‌کس با هیچ‌کس حرف نمی‌زد، فقط گاهی دردهاشون رو با صدای بلند و بی‌مخاطب توی گوش سلول‌ها فریاد می‌زدن، بعضی وقت‌ها هم خودشون و به در و دیوار می‌کوبیدن اما در نهایت حاصل همهٔ تقلاهاشون خوردن به در بستهٔ سلول توی تاریکی بود.

انگار که هیچ‌کس منتظر هیچ‌کس نبود، چون هیچ‌وقت زنگ‌ها به صدا درنمیومدن و بلندگو اسم هیچ‌کس رو برای اعلام ملاقاتی صدا نمیزد.

توی جایی که انگار جزءای از دنیای گذشتمون نبود، همه فراموش شده بودیم...

نگهبان‌ها در طول روز گاهی چند ساعت درها رو باز می‌کردن و کسایی که حالشون بهتر بود رو میبردن بیرون اما من نه حالم خوب بود نه حوصلهٔ هواخوری و کارهای احمقونه ای که بهمون می دادن رو داشتم.

روزها بود که چشممون به روشنایی نخورده بود، به تاریکی عادت کرده بودیم و از نور چراغ قوه‌های بازرسی فرار می‌کردیم.

برخلاف همه چیز اکسیژن ثابت نبود، انگار باید واقعاً خفه می‌شدیم تا تنگی نفس نگیریم و شش‌هامون از هجوم نفس‌های سنگین خودمون منفجر نشن.

بعد از آوردن غذا معمولا فحش و ناسزاها بیشتر می‌شد و بعضیا کتک می‌خوردن.

گوشمون به صدای شوکر مثل لالایی عادت کرده بود.

چند روز اول انقدر دراز کشیده و تو خودم مچاله شده بودم که نمی‌تونستم به سمت سینی برم و غذا رو بردارم، اما الان می‌دونستم اگه نخورمش بعد از نیم ساعت باید در و دیوار رو گاز بزنم.

دیگه قرص هام رو هم بدون مقاومت می خوردم اما نگهبان ها بهم می گفتن که توی خواب و بیداری و نیمه هشیاری مدام زیرلب اسم رایان رو صدا میزنم.

توی ناخودآگاهم و با گذر زمان همیشه می ترسیدم اون و گذشتم رو فراموش کنم و تبدیل به شخصی بشم که دوسش ندارم.

این‌جا هیچ‌کس نگران هیچ‌کس نمی‌شد؛ نگهبان‌ها در واقع از کسی مراقبت نمی‌کردن، فقط توی تایم های مشخصی از روز آب و غذا می‌دادن و بازرسی می‌کردن، گاهی هم در جواب آه و ناله‌ و فریادها با یه شوکر پذیرایی می‌کردن.

اگه زندانی‌ها خودشون و می‌کشتن هم اهمیت نمی‌دادن، تا وقتی که بوی نای جنازه بلند شه و مجبور شن بندازنش بیرون.

بعد از گذشت چند هفتهٔ طولانی تازه فهمیده بودم انفرادی روانی یعنی چی!...

فقط یه سلول چند متری سیمانی بدون در و پنجره که آسمون سقفش سر به فلک کشیده بود، نبود بلکه یه جهنم بدتر از سلول‌های عمومی بود چون مجبورت می‌کرد به جای بقیه با خودت درگیر شی‌، طوری که برد در برابر خودت هم مساوی با باختت می‌شد.

فکر می‌کردم به‌خاطر اندازهٔ کوچیکشه که انقدر منفوره، بعد از چند دقیقه سردرد و حالت تهوع گرفتم، اما فرداش که حالم خوب شد فهمیدم یه قبره... یه قبر کوچیک و تنگ و تاریک که هر چه‌قدر توش فریاد بکشی و دست و پا بزنی کسی به کمکت نمیاد، مثل این می‌مونه که زنده زنده خاکت کنن و باز هم اجازه ندن بمیری!...

حساب روزها از دستم دررفته بود و نمی دونستم چند وقته اینجام، با حساب روزهایی که توی بند عمومی بودم و با حرف هام شک کردن دیوونه‌ام و انداختنم بخش روانی ها، انگار یه عمر بود که زندانیم؛ البته جدا از زندان رامتین...

دستم و روی گوشه لبم کشیدم که به شدت سوخت، لحظه ای بعد در یک آن با خشونت پوست باقی‌مونده‌ش رو کندم، طوری که کم کم حرارت و خیسی خون و روی نوک انگشتم احساس کردم و صورتم مهمون پوزخندی معنادار شد.

نوک انگشتم و روی دیوار کشیدم و دو تا خط کوتاه از خونم کنار بقیهٔ خط‌ها کشیدم.

با چشم‌هایی که به‌خاطر نور کم ریزشده بودن شروع به شمردنشون کردم.

بیشتر از یک ماه بود که اینجا گیر افتاده بودم.

با اینکه قرص هام رو می خوردم و با نگهبانا درگیر نمی شدم، باز هم روانشناس های اونجا با هر روشی که شده سعی می کردن مقاومتم رو بشکنن.

خودم که هیچ اثری ازش نمی‌دیدم، انگار جنگجوی درونم سال ها بود که مرده...

هر چه قدر بیشتر توی افکارم غرق می شدم بیشتر درد می کشیدم و هر چقدر بیشتر دنبال راه فرار می گشتم جواب های کمتری به ذهنم می رسید.

هر لحظه بیشتر احساس دیوونگی می کردم.

خودکشی که نه اما گاهی وقت ها دوست داشتم توی قرص ها اوردوز کنم و غرق شم؛ به سرم می زد یه دعوا و دیوونه بازی بزرگ راه بندازم تا جایی که با مسکن و آرام بخش سوراخم کنن.

یه نخ نامرعی توی تصوراتم ساخته بودم که تموم بخش های روشن زندگیم رو احاطه کرده بود؛ خونواده‌ام، دوست‌هام، شادی های کوتاه و خوشبختی زودگذرم، وقت هایی که از صمیم قلب خندیده بودم و قدرتی که باهاش توی این سال ها از دل تاریکی های زندگیم بیرون اومده بودم؛ همشون رو به اون نخ گره زده بودم تا دیوونگی بهم غلبه نکنه و یادم نره کی هستم...

اما با گذر روزها، جلسه های روان تراپی، بازدیدهای اجباری از کلیسا، دیدار با کشیش ها و شنیدن موعظه های نامفهومشون، حبس شدن توی سلول برای ساعت های متوالی، قرص های اعصاب و حرف های بقیه زندانی ها و از همه بدتر افکار تاریک خودم هر لحظه اون نخ رو باریک تر و سست تر می کردن.

توی افکارم غرق بودم که ناگهان با هجوم یکی از پرستار ها و کشیدنم به سمت در از فکر بیرون اومدم و ناخوداگاه بدون هیچ مقاومتی به دنبالش رفتم.

انگار چندین بار هم صدام زده بود اما من حتی متوجه ورودش به سلول هم نشدم.

پرتم کرد روی یکی از نیمکت ها و تنهام گذاشت؛ مثل اینکه وقت هوا خوری بود.

چشم از حصارهای اطراف محوطه گرفتم و به زندانی هایی دوختم که هر کدوم غرق دنیای خودشون بودن.

زنی که فاصلهٔ کمی باهام داشت با دقت به جلو خم شده بود و به زبون نامفهومی حرف میزد؛ هیچکس روبروش نبود، شاید هم بود و فقط خودش می دیدش.

درکش می کردم، منم گاهی ازین مکالمه ها داشتم.

- خب، حالا می خوای چی کار کنی؟

شونه ای بالا انداختم و با بی حوصلگی زیرلب گفتم: نمی‌دونم...

تو فکری نداری؟

- من که بهت گفتم...

اخمی کردم و با حرص گفتم: گاهی وقت ها احساس می کنم اون روانپزشک عوضی تو رو به جون مغزم انداخته.

- من اینجام چون خودت می‌خوای چون خیلی تنهایی و به یه دوست نیاز داری.

نگاه از زمین گرفتم و به روبروم دوختم.

لبخندش رو می شناختم، نگاهش انقدر گرم و صمیمی بود که گاهی وقت ها شک می کردم فقط یه توهمه که لباس پوشیده و چهرهٔ دوست مرده‌ام رو به خودش گرفته.

- اگه تو بودی چی کار می کردی؟

- چیزی که می‌خوان رو بهشون می دادم و از اینجا می زدم بیرون...

با کلافگی میون حرفش پریدم و گفتم: اون ها ازم یه دروغ بزرگ می خوان؛ من کسی رو نکشتم، دیوونه هم نیستم...

پوزخندی زد و با تیزی گفت: مطمئنی؟

آهی کشیدم و با ناراحتی زمزمه کردم: نه...

- پس اعتراف کن.

بعد هم با بیزاری و انزجار به اطراف نگاه کرد.

- از این جا متنفرم، حداقل یه جایی نزدیک آندره من رو تصور کن؛ خسته شدم ازین تیمارستان لعنتی.

لبخند دردناکی زدم و پلک هام رو محکم روی هم فشار دادم.

- بیخود خودت رو گول نزن؛ نه من دیگه می تونم رایان رو ببینم نه تو می تونی دوباره عشق قدیمیت رو ملاقات کنی.

شایدم شانس تو برای دیدنش از من بیشتر باشه...

چشم هام رو که باز کردم دیگه اون‌جا نبود؛ فقط من بودم و

غریبه هایی که حتی باهام حرف هم نمی زدن.

شایدم اون‌ها راست می گفتن و حق با اسما بود.

شاید من چیزی جز یه قاتل روانپریش بی کس و کار نبودم که با این کارها فقط دنبال جلب و توجه و شونه خالی کردن از مسئولیت کارهاش بود.

ضربان قلبم در لحظه ای تند شد و موجی از انرژی های تاریک زیر پوستم دوید؛ ذهنم انگار که شکافته شد و تموم خاطراتم خیلی سریع از جلوی چشمم گذشتن به تصویر مواج و کج و کوله ام توی اب نگاه کردم.

نه تانیا نه رائیکا؛ رویا داشت بیدار می شد...

شخصیتی که از همه بیشتر ازش متنفر بودم زندون ذهنم رو شکسته بود و با سردی بهم خیره شده بود.

- بزار بیام بیرون، از بین همهٔ این دروغا فقط من واقعیم و می تونم نجاتت بدم.

لرزشی به بدنم افتاد و نفس هام به شماره افتادن؛ ازش می ترسیدم ولی حداقل دیگه با خودم احساس غریبی نمی کردم.

در همین حین دستم رو بالا گرفتم و توجه پرستار نگهبانم رو جلب کردم.

- من و ببر پیش روانپزشکتون، می‌خوام به همه چیز اعتراف کنم.

***

« دو هفته بعد»

ضربان قلبم انقدر بلند بود که اگه سینه‌ام رو پاره می کرد و میومد بیرون هم تعجب نمی کردم.

دست‌هام رو مشت کردم و یقهٔ لباسم رو انقدر چنگ زدم تا پاره شد و باریکهٔ آبی که از پیشونیم شروع شده بود راهش رو تا سینه‌ام باز کرد؛ پلک هام رو محکم روی هم فشار دادم و برای هزارمین بار توی این چند روز سعی کردم ذهنم رو خالی کنم تا بتونم بخوابم و این همه درد رو احساس نکنم اما نمی تونستم حتی برای لحظه ای به جنون روح و جسمم غلبه کنم.

زمین سرد و سخت کف سلول رو چنگ زدم و سرم رو محکم کوبیدم روش، نه یک بار و نه چند بار می‌خواستم مغزم رو همونطور که احساس می کردم واقعا منفجر کنم تا از دست تقاضای دیوونه وارش برای مواد راحت شم.

به حدی از خودم متنفر بودم که حتی با وجود درد نفس گیر تموم سرم و جاری شدن خون از شقیقه هام حاضر نبودم دست از خود زنی بردارم.

تحملم با وجود اون همه تاریکی و درد و عذاب و دلتنگی و اتهام قنل به خودی خود سخت بود چه برسه اینکه بند بند وجودمم بخاطر میل به مواد و مخدر و نشئگی بلرزه...

از دست رفتن هشیاریم رو به وضوح احساس می کردم و تصویر متحرک و مبهم چشم هام هر لحظه تار می شد.

صدایی توی گوشم پیچید و هزارمین خنجر رو به قلب پاره‌ام فرو کرد.

- لابد الان باید دلم برات بسوزه؟!

با بی حالی روی زمین سقوط کردم و از لا به لای پلک های خیسم به تصویر تارش نگاه کردم.

توان حرف زدن نداشتم اما صداهای توی مغزم که روی دور تند بودن فریاد میزدن.

- احساس می کنم دارم می میرم.

پوزخندی زد و با خونسردی گفت: نترس ازین بدترش رو جون سالم به در بردیم؛ صبح خودم برات جورش می کنم.

- نمی‌خوام، نمی تونم دوباره اسیرش بشم.

- هیچوقت از دستش فرار نکردیم که تا اخر عمرت باید برده اش باشی.

دوست داشتم مخالفت کنم اما با تموم وجودم می دونستم حقیقت رو میگه و هیچوقت نمیتونم ازین اعتیاد لعنتی بیرون بیام.

می خواستم بخاطر رایان و دخترم باهاش بجنگم اما حالا که خودم رو توی سخت ترین نبرد زندگیم تنها می دیدم به یه آشنای قدیمی که از قضا دوای تموم دردای جسمی و روحیمه نیاز داشتم.

چشم هام رو بستم و بازدمم رو طوری عمیق دادم بیرون که انگار آخریشه اما می دونستم که قرار نیست این رنج همیشگی مثل بقیه چیزهایی که داشتم از دست بدم.

***

نگاهی به خط های روی دیوار انداختم و توی ذهنم شمردمشون.

بعد از چند ثانیه اخم‌هام توی هم رفتن و نفس حبس شده ام رو با شدت بیرون دادم.

شد نه روز‌، اون زنیکه یه هفته انفرادی برام نوشت، نه یه ماه!

با یادآوری چیزی پوزخندی زدم و از روی تخت بلند شدم.

انگار فراموش کرده بودن که اصلاً وجود دارم، چه برسه به این‌که لطف کنن و از این سگدونی یه نفره بندازنم تو عمومی.

قدم‌های خشکم رو به جلو برداشتم؛ خوش‌بختانه مسیرش کوتاه‌تر از سه قدم بود و خیلی راحت با چند گام بلند خودم و به در رسوندم، مشتم و بالا آوردم و روی دریچه کوبیدم.

چنگی به گلوم زدم و با صدای گرفته و خش‌داری که انگار سال ها بود خفه شده نگهبان رو صدا زدم.

هیچ جوابی نیومد.

جایی نبود که ناله ها و حرف های توش به گوش کسی برسه، شاید هم می‌رسید و توجه نمی‌کردن.

بعد از چند دقیقه بلاخره صدای کشیدن پوتین یه نفر روی زمین اومد و پشت در ایستاد، دریچه رو کشید و نگاهی به داخل سلولم انداخت.

- چته؟ نمی‌دونستم زبون داری.

چهره اش رو تار می‌دیدم اما اخم محو و صدای جدی و خشنش نشون می‌داد، نگهبان مهربونی نیست.

نفسی تازه کردم و لب‌های خشکم رو با زبون تر کردم.

- مدت انفرادیم یه هفته بود، نباید تا حالا آزاد می‌شدم؟

نور چراغ قوه‌اش و روی صورتم انداخت، از دیدن واکنش ناگهانیش بی‌اختیار قدمی به عقب برداشتم و دست‌هام رو حایل نوری کردم که به چشم‌هام حمله‌ور شد.

از شکاف دریچه دیدم که دفترچهٔ کوچیک رنگ و رو رفته‌ای رو از جیبش بیرون آورد و بادقت مشغول ورق زدن و بررسیش شد.

انتظارم زیاد طول نکشید و با علامت زدن جلوی اسمم، دفترچه رو دوباره توی جیب شلوارش گذاشت.

بعد هم صدای عصبیش توی گوشم پیچید: برگرد عقب و دست‌هات رو جایی بذار که بتونم ببینم.

بدون حرف به عقب چرخیدم و دست‌هام رو پشت سرم قفل کردم.

در با صدای بلند و گوش‌خراشی باز شد و دو تا نگهبان وارد سلول شدن.

- برگرد.

مطیعانه به طرف صدا برگشتم، بلافاصله به سمتم هجوم آورد و با خشونت دستبند رو به مچ دستم بست.

در حالی که به‌خاطر سفت بستن دستبند، مچ دستم درد گرفته بود، با غیظ نیم‌نگاهی بهش انداختم که مشغول بررسی لباس‌های پاره و کثیفم بود.

موهای طلایی کوتاهش که دم اسبی بسته بود، تنها چیزی بود که می‌تونستم از زیر کلاه فرم سورمه‌ای رنگش ببینم.

باز هم خوب بود برام چون خیلی وقت بود آدم ندیده بودم...

کارش که تموم شد، سلول رو چک کرد و نور چراغ قوه رو جلوی پام انداخت.

- برو بیرون، یالا!

با بی‌میلی تکونی به پاهای خسته‌ام دادم و از سلول خارج شدم.

داخل راهرو نسبت به بندی که توش بودم روشن‌تر بود و نور کم عرضی از لا به لای میله‌های پنجرهٔ آهنی نزدیک سقف، به داخلش می‌تابید.

هم‌زمان که مسیر یک‌نواخت و خالی از هر نوع وسیلهٔ سالن رو با سایهٔ کلتش نزدیک کمرم طی می‌کردم، زیر چشمی به درهای فلزی و تیرهٔ سمت راستم نگاه کردم.

از بعضیاشون سر و صداهای حاصل دیوونه بازی‌های ساکنینشون میومد و چند تایی رو هم ناله‌های گوش‌خراش و فریاد پر کرده بود.

سعی کردم فکرم رو از بدن درد و دل‌شکستگی به سمت چیزهای مثبت‌تری سوق بدم.

مثل این‌که حداقل از کسایی که هنوز اون تو گیر افتاده بودن خوشبخت ترم!

پوزخندی زدم و سرم رو به چپ و راست تکون دادم.

واقعاً هم خیلی خوشبخت‌تر بودم که به سلول عمومی می‌رفتم و خودم رو مخاطب چرت و پرت‌های زندانی‌ها می‌دیدم، ساعت ها توی صف غذا و حموم می‌ایستادم و پشت میزهای کثیف و داغون غذاخوری می‌نشستم، توی آشپزخونه ظرف می‌شستم و زمان هواخوری رو صرف دعوا می‌کردم...

با یادآوری روزمرگی‌های جهنمی‌ای که در انتظارم بود، تموم انرژیم از بین رفت و جاش رو به اندوه و خستگی‌ای وصف‌ناپذیز داد.

به این فکر کردم که سکوت و تنهایی انفرادی بهتر از شلوغی و هیاهوی عادی زندان و همنشینی با زندانی‌های توشه؛ حداقل توی انفرادی می‌تونستم زخم‌هام رو ترمیم کنم و ذهنم و روی راه فرار متمرکز کنم اما اون‌جا مجبور می‌شدم تموم انرژیم رو صرف کنترل اعصاب و مشت‌هام کنم اما با وجود تموم نفرتم از ادم ها و اجتماع برای به دست آوردن موادم بهشون نیاز داشتم.

غرق افکارم بودم که به انتهای سالن رسیدیم، نگهبان ازم جلو زد و با کارتش در و باز کرد.

بی توجه به اطرافم به نقطهٔ نامعلومی خیره شده بودم و سعی می کردم چهرهٔ دخترم رو به یاد بیارم که با احساس ضربهٔ نسبتاً محکمش، به بیرون از ساختمون انفرادی پرت شدم.

بعد از چند تا فحش که تو دلم بهش دادم، سرم رو بالا آوردم و نگاه بی‌ روحم رو به آسمون بالای سرم دوختم.

لبخند خشک و خسته‌ای روی لب‌هام جون گرفت.

فکر می‌کردم دیگه هرگز رنگ خورشید و روشنایی رو نمی‌بینمد زیر شکنجهٔ روانیشون تو انفرادی دیوونه می‌شم و دوباره می‌فرستنم به بخش روانی‌ها...

به ساختمون بخش زندانی‌های روانی نگاه کردم که در اون‌طرف حصار قد کشیده بود و بهم چشمک میزد؛ زمزمهٔ هراس‌انگیزش رو زیرگوشم شنیدم که گفت: کافیه دهن باز کنی تا دوباره میزبانت شم!

- راه بیفت، مگه چلاقی؟

بعد از این تشر، منتظر حرکتی از جانبم نموند و با فشار کلتش، به جلو هدایتم کرد.

جوابش رو ندادم و سعی کردم نگاهم رو معطوف چمن مصنوعی زیرپامون کنم، در اون‌طرف حصارها و راهروهای بازرسی می‌تونستم درها و دیوارهای سر به فلک کشیده‌ای که از بیرون زندان جدام کرده بودن رو ببینم.

حتی فکر زنده بیرون رفتن هم محال به نظر می‌رسید...

در آهنی رو باز کرد و بعد از طی مسیری کوتاه به ساختمون بخش A رسیدیم.

به کنار دفتر پیشخوان هولم داد و دستبندها رو باز کرد، با اعصاب‌خوردی مچ دستم رو مالش دادم و انگشت‌هام و توی کف دستم مشت کردم.

از تصور مقصد بعدی مشتم، لبخند شیطانی‌ای روی لبم نقش بست و زیر لب گفتم: چه مشتی بشه... دندون‌هاشون رو می‌ریزم تو دهنشون تا مجبور شن به جای غذاهام همونا رو بجون.

این رو می دونستم که با دردسر درست کردن و منفور شدن و درگیری با بقیه کارم رو خراب تر می کنم اما اونقدرم احمق نبودم که ندونم با ادای ضغیف ها رو دراوردن و بازی کردن نقش یه قربانی تو سری خور باور نمی کنن بی گناهم.

نگهبان زنی که کنار میله‌ها روی صندلی نشسته بود، دکمه سبز رنگ رو فشار داد و در با صدای آژیر کوتاهی باز شد.

به سمت فیسیلیر چرخیدم.

- وسایلم؟

یه تای ابروش رو با حالتی سوالی بالا انداخت و نگاه تحقیرآمیزی به سرتاپام انداخت.

- ببخشید؟

نفس عمیقی کشیدم تا به خودم مسلط بشم و دوباره راهی انفرادی نشم.

- حلقه‌ام!

نگاه متعجبش رفته رفته محو شد و جاش رو به خندهٔ مرموزی داد؛ به سمت همکارش چرخید و مورد خطاب قرارم داد.

- حلقهٔ ملکه کجاس؟

نگاهم رو به زیر انداختم و چشم به کتونی‌های فرسوده‌ام دوختم چون حقیقتاً تاب نگاه تمسخرآمیز و گاه متأسفشون رو نداشتم.

چون توی زندان گیر افتاده بودم و هیچ‌کس باورم نمی‌کرد، دلیل بر این نبود که دیوونه بودم.

هیچ‌کدوم از نگهبان‌ها و زندانی‌ها یا دکترها و روانپزشک‌ها من رو نمی‌شناختن و اونقدر قدرت نداشتن ک بتونن رایان رو ازم بگیرن و حقیقت رو در زیرآواری از مسکن و تلقین و دروغ دفن کنن!

من تانیا راینرم نه...

- بیا بگیرش.

با شنیدن صدای فیسیلیر از فکر بیرون اومدم و با چند بار پلک زدن محکم، حلقهٔ اشکی جمع شده تو چشم‌هام رو پس زدم.

حلقه رو توی کف دستم گذاشت و با جدیت گفت: اگه یه بار دیگه دردسر درست کنی، چیزی بیشتر از انفرادی نصیبت میشه، پس حواست رو جمع کن.

بعد از این‌که حلقه رو به انگشتم برگردوندم، سری تکون دادم و به سمت در رفتم.

حتی فکرشم نمی کردن که این فلز کوچیک چقدر به زندانی کردن هیولا ها و تاریکی های درونم کمک می کنه.

وقتی دستم بود احساس می کردم یه انسان کاملم و خیلی چیزا مثل مواد و مخدر و دیوونه بازی و دعوا در شأم نیست انگار کنار رایان بودم و نمی خواستم بخاطر داشتن یه زن دیوونه خجالت زده اش کنم.

از میله‌ها که گذشتم، دوباره دکمه هوشمند رو زدن تا با صدای گوش‌خراشی پشت سرم بسته شد.

از در فلزی که گذشتم برای چند ثانیه نفس توی سینم حبس شد.

این‌جا یه جای دیگه بود، با یه سری آدمای دیگه، یه سری خطرات و یه سری اعصاب خوردی‌های دیگه!

گذر زمان نسبت به انفرادی و هر جای دیگه‌ای که به یاد داشتم تندتر بود چون در طول روز انقدر سروصدا و حرف توی گوشم پیچید که نمی‌تونستم گذر ثانیه‌ها و دقایق رو احساس کنم و درد بکشم.

اینجا ناخوداگاه مجبورم می کرد که برای ساعتی هم که شده از فکر خودم درام و گوش به داستان و دراماهای بقیه بسپارم.

نفسم رو پرصدا بیرون دادم و قدمی به جلو برداشتم؛ کش سفیدی که دور مچم بود رو باز کردم و محکم دور موهای پریشونم بستم، بعد هم پیراهنم رو درآوردم و دور کمرم گره زدم.

نیم نگاهی به اون‌طرف میله‌ها و افسرها انداختم که حواسشون به هر چیزی بود الا داخل؛ هم خوب بود هم بد که معمولاً فقط برای نعش‌کشی حاضر می‌شدن.

خوب بود که زندانی ها می‌تونستن تو فاصله اومدنشون چند تا چند تا همدیگه رو راهی درمانگاه کنن اما از طرفی زیاد هم خوب نبود که بی دفاع وسط یه مشت درنده روانی گیر بیفتی.

میون کلی لبخند شیطانی و ترسناک که بیشترشون می خواستن دق و دلی ناکامی های بیرونشون رو این داخل سر هر کی که به پستشون بخوره در بیارن.

به هر حال که یه کلکسیون کامل بود از هر جور مجرمی که هر جرمی رو انجام داده بودن؛ از قتل گرفته تا دزدی و ضرب و شتم و تجاوز و...

لبخند شیطانی‌ای که آروم آروم داشت گوشه لبم جا می‌گرفت رو محو کردم و گرهٔ ابروهام رو تنگ‌تر کردم.

ولی من جزءی از اینا نیستم که بخوام مثل خودشون رفتار کنم.

- اره تو خیلی بدتری.

پلک هام و روی هم فشار دادم و به سرعت به سمت سلولی که گفته بودن حرکت کردم، نگاهم رو به زمین دوختم تا چشمم بهش نیفته و نهایت سعیم رو کردم تا بهش توجه نکنم اما صداش خیلی بلندتر از بقیه فریادها و جیغ های توی سالن بود.

- اتفاقا اینجا بهترین جا برای توعه، تو بینشون سرور و سالار محسوب میشی.

بی اختیار اخمی کردم و با حرص به سمتش برگشتم.

- خفه شو.

دختری که روبروم وایساده بود با اینکه نفهمید چی گفتم اخمی کرد و خواست چیزی بگه که صدای یکی دیگه از زندانی ها بلند شد.

- ولش کن این همون دیوونه هست که تازه از بخش روانی ها منتقل شده.

با این حرفش چشم از هالهٔ کریستینا گرفتم و به اون یکی دوختم.

نیشخند تمسخرآمیزی زد و گفت: چه خبر از شوهرت؟ هنوز نیومده ملاقاتت؟

بیخیال ازش رو برگردوندم و به راهم ادامه دادم.

- هی مامانی، نمیای یکم شیر بهمون بدی؟

- هی جیگر، میای کمی دلبری یادمون بدی بعد حبس شوهر تور کنیم؟

- چند می‌گیری یه سرویس...

اگه می خواستم کنایه ها و چرت و پرت های هر روزشون رو جمع بندی کنم، نفس کم می آوردم اما می‌تونستم بگم که همشون روی یه نقطه متمرکز می‌شدن تحقیر!

شاید هم واقعاً به قیافهٔ داغوونم نمی‌خورد یه دختر چندماهه داشته باشم و برای یه زندگی واقعی دست و پا بزنم.

سعی کردم به کنایه‌ها و فحش‌های زیرکمریشون توجه نکنم، اگه باهاشون دعوا می‌کردم احتمالاً مجبور می‌شدم بقیهٔ حبسم رو توی انفرادی و زیرچکمه‌های افسرها سپری کنم.

برای همین ترجیح دادم فقط سرم رو پایین بندازم و گوش‌هام رو به روشون ببندم.

سخت بود که از جلوی هر کی رد می‌شدم یه چیزی بارم می‌کرد، سخت بود برای اثبات چیزی که واقعی بود، دیوونه خطاب شم! سخت بود با هر نفس جون بکنم و هر لحظه برای زنده موندن تلاش کنم...

سخت بود که داستان غمگینم به گوش همه رسیده بود جز اونایی که باید.

هیچ‌کس جز زخم‌زبون و تحقیر چیزی بهم نمی‌داد.

اون‌ها نه من رو باور می‌کردن نه کمک یا حتی لبخند تصنعی‌ای بهم میزدن.

می‌تونستم در لا به لاشون چشم‌های مخفی‌ای که بهم دوخته شده بودن و تمام حرکاتم رو زیر نظر داشتن احساس کنم اما هیچ کاری از دستم برنمیومد.

انگار هیچ‌وقت و هیچ‌ کجا، حتی برای لحظه‌ای هم دست از سرم برنمی‌داشت و می‌خواست مطمئن شه دستم به رایان نمی‌رسه.

نیازی به اون همه تلاش نبود چون خیلی وقت بود که ناامید شده بودم، در کنار تموم تلاش‌ها و سختی‌هایی که برای اثبات هویتم می‌کردم، خوب می‌دونستم هیچ راه فراری نیست؛ نه از دادگاه و محاکمه و نه از هویتی که رامتین برام ساخته بود و نمی‌تونستم ازش فرار کنم.

نزدیک سلول d که شدم خیلی زود توجه همشون رو جلب کردم و صدای خنده و کنایه‌هاشون از گوشه و کنار دو تا تخت و سلول‌های کناریشون بلند شد.

- به... مامان خوشگله از قفس آزاد شده، تو باید الان تو بغل شوهرت باشی این‌جا چه غلطی می‌کنی؟

- چرا نمیای پیشمون و از خونوادت نمی‌گی؟ چرا شوهرت نمیاد از پیش ما دیوونه‌های جنایتکار ببردت؟

نفسم رو به بیرون فوت کردم و مسیرم رو به سمت مخالفشون کج کردم.

- نکنه یه زن خوشگل‌تر و بهتر پیدا کرده؟ اصلاً یه زن قاتل دیوونه به چه دردش می‌خوره؟

می دونستم که می‌خوان تحریکم کنن، سرگرمیشون همین بود، چسبیدن به نقطه ضعف آسیب پذیرترین کسی که ببینن.

- چرا نشونشون نمیدی واقعا کی ای؟ من تو رو اینطوری تربیت نکردم که کوتاه ترین دیوار باشی.

اخمی کردم و زیرلب گفتم: من یه دیوار کاهگلی قدیمیم که خیلی وقته فرو ریخته.

- تو خیلی بهتر ازین حرفایی...

با شنیدن این حرفش بغض سنگینی به گلوم هجوم آورد و با ناراحتی بهش خیره شدم.

- دروغ میگی، مثل همهٔ اون وقت هایی که با این حرف ها شیرم کردی و فرستادیم تو دل خطر؛ تموم وجودم از همون موقع تیکه پاره شد و هیچوقت خوب نشد؛ کاش همون اول ولم می کردی به حال خودم، من ضعیف تر از اونی بودم که پا توی این راه سخت بذارم.

لبخند تکراری همیشگیش رو زد و با طمأنینه گفت: تو بهترین شاگرد من بودی رویا، حالا هم باید این ماموریت رو با موفقیت به پایان برسونی.

لبخند دردمند و در عین حال خسته ای نثارش کردم.

- ولی من توی یه چرخهٔ بی پایان از ماموریت های نفس گیر گیر کردم و مدام شکست می خورم.

- ضعیف نباش.

هیچوقت دردم رو نفهمید، هیچوقت باور نکرد که دارم باری خیلی بزرگتر از توانم رو حمل می کنم و نیاز به استراحت دارم، هیچوقت هم قرار نبود بفهمه...

پوزخندی زدم و با این حرف از توهمش رو برگردوندم.

- ولی تو اونی هستی که خودش رو کشت حداقل من هنوز زنده ام.

کریستینا که محو شد سروصدای بقیه زندانی ها جاش رو گرفت.

دوست داشتم دست‌هام و روی گوش‌هام بذارم تا صداشون رو نشنوم اما بارها امتحان کرده و نتیجه‌ای نگرفته بودم.

شاید بهتر بود دوباره برگردم به انفرادی، اون‌جا حداقل مخاطب حرف‌ها و فریادهای زندانی‌ها نبودم.

از زن‌های مختلفی که هیچ‌کدومشون رو نمی‌شناختم گذر کردم.

بعضیاشون با بی‌پروایی روی زمین دراز کشیده بودن و منتظر بودن کسی لگدشون کنه تا بیفتن به جونش، بعضیا توی سلول‌هاشون نشسته بودن و بعضیا هم ورق بازی می‌کردن.

اما من تنها بودم... هیچ میلی به هیچ کاری نداشتم، فقط بدن خسته و کرختم و روی زمین می‌کشیدم و جلو می‌رفتم.

کارتی که فیسیلیر بهم داده بود رو توی دستم چرخوندم و به سر در سلول روبروم نگاه کردم.

گویا توی مدت اقامت تیمارستان و انفرادیم، سلولم که اوایل بند بود رو به آخر منتقل کرده بودن.

پردهٔ سفیدی جلوی در رو مسدود کرده بود و هیچ عجله‌ای برای وارد شدن و روبروشدن با چیزهای احتمالاً ناخوشایند پشتش نداشتم؛ برای همین دستم و روی نرده گذاشتم و با چسبیدن بهش، نفس عمیقی کشیدم.

می‌تونستم با دو هفته کار کردن توی آشپزخونه، پول چند گرم مواد رو به اندازهٔ چند روز جور کنم.

بارها وسوسه می‌شدم و بارها قدم‌هام به سوی مافیای مواد مخدر زندان کشیده می‌شد، به زندانی‌هایی که نعشه می‌کردن خیره می‌شدم... اما در آخرین لحظه پاهام سست می‌شد و نمی‌تونستم قدم از قدم بردارم.

تصور آغوش اون بچهٔ معصوم و زیبا که خودش رو به سینه‌ام می‌چسبوند و انگشتم رو میون دست‌های کوچیک و ظریفش نگه‌ می‌داشت، اجازه نمی‌داد دوباره به سمت اون تباهی برم...

چطور می‌تونستم در حالی ‌که مواد توی رگ‌هام جریان داره بهش شیر بدم؟!

همون‌جا کنار میله سر خوردم و دست‌هام رو دور خودم حلقه کردم، سرم و روی بازوم گذاشتم و پلک‌های سنگینم و روی هم فشردم.

گریه کردن حکم خودکشی داشت!...

مثل بقیه جاهای زندان هیچ کس مترحم یا متأسف نمی‌شد، بلکه دست‌آویزی برای آزار و اذیت بیشترشون بود

با بغض سنگینی توی گلو و چشم‌هایی هراسون از گریه نگاهم رو حول اطرافم چرخوندم.

هر لحظه از ذهنم می‌گذشت و کورسوی امیدی توی دلم روشن می‌شد که شاید یکی از این زن‌ها بتونه یه جوری پیغامم رو به رایان برسونه اما هیچ‌کس این کار و نمی‌کرد.

این‌جا هر چیزی یه قیمت داشت و کوچک‌ترین خواسته ای بزرگ‌ترین بها.

مقامات زندان هیچ‌کدوم حرفم رو باور نمی‌کردن، تا جایی که هفته‌ها انداختنم توی تیمارستان و مغزم رو شست‌وشو دادن...

- استلا مارتین.

گنگ سرم رو بلند کردم و بی هدف به بلندگوی نصب شده روی ستون نگاه کردم که دوباره تکرار کرد: استلا مارتین، ملاقاتی داری...

دستم رو به میلهٔ سلول گرفتم و با تکیه دادن بهش، خودم رو بالا کشیدم.

هر قدمی که به سمت خارج از سلول برمی‌داشتم، از درون می‌لرزیدم و فریادم رو توی گلو خفه می‌کردم.

تموم بی‌حسی و ناامیدیم به یک‌باره از بین رفته و جاش رو به حرص و عصبانیتی پایان ناپذیر داده بود.

بعد از بررسی تموم بدن و لباس‌هام توسط نگهبان ها دوباره بهم دستبند زدن و به سمت سالن ملاقات کشیدن.

اوایل هفته معمولاً کسی برای ملاقات نمیومد، برای همین اکثر صندلی‌ها خالی و بدون سرنشین بودن و کسی در انتظار کسی نبود.

افسر در میونهٔ راه توقف کرد و به عقب کشیدم.

- اگه جنجال دفعهٔ قبلت تکرار بشه مستقیم میری به بخش روانی‌ها و شش ماه به حبس قبل از دادگاهت اضافه می‌شه، پس افسارت و توی دست داشته باش و شر درست نکن.

دست‌هام رو از پشت دستبند مشت کردم اما حرفی نزدم و روم و ازش برگردوندم.

روی صندلی نشوندم و به اندازه هفت قدم ازم دور شد.

سرم و به بالا کشیدم و موهام رو از جلوی چشم‌هام کنار زدم، دست‌های دستبند زده شده ام و روی ران‌هام گذاشتم و بهش نگاه کردم.

کم کم لب‌های خشک و ترک بستم به لبخند از هم فاصله گرفتن و در امتداد گونه‌هام به حالتی از تمسخر کش اومدن.

چه‌ تضاد سرگرم کننده‌ای...

موهای پریشون و صورت خالی از زندگی من با موهای مرتب و صورت آروم و خندون اون!...

درون آشفتهٔ من زیر تار و پود پارهٔ لباس زندان پنهون نبود اما هیولای شکنجه گر و خونخوار داخل اون پشت کت و شلوار شیکش مخفی شده بود.

تموم وجودم داشت پاره می شد و اون در اون‌طرف میله‌ها نشسته بود و نظاره گر درد بی‌پایانم بود.

هیچ‌کس حرف من رو باور نمی‌کرد و به جرم حقیقت و خواستن بچه‌ام به درون انفرادی پرت می‌شدم اما اون عوضی آزادانه می‌گشت و از اون طرف میله ها مسخرم می‌کرد.

زبونم نمی‌چرخید فحش و ناسزا نثارش کنم یا برای هزارمین بار حقیقت دردناک و ذات پلیدش رو فریاد بزنم؛ دیگه نا نداشتم خودم رو به شیشه بکوبم و تهدیدهای پوچ و تو خالیم و به هیکلش بکشم.

بهم نگاه کرد، مثل همیشه... عمیق، بدون ترحم.

هرگز از نگاه کردن و سکوت خسته نمی‌شد، چون دوسم داشت یا شیفته دیدن بدبختیم بود؟!

- چرا نیاوردیش؟

- با جار و جنجالی که دفعه‌ قبل راه انداختی، نگران بودم بترسونیش...

لبخندم با سردی عمق گرفت و بهش دوخته شد.

- جدی؟ نگران بودی بچه‌ام رو بترسونم؟

خودش رو جلو کشید و با طمأنینه دست‌هاش و روی میز قرار داد.

- نگران جفتتون بودم و هستم‌، می‌خواستم تو شرایط بهتری مامانش و ببینه.

- عه وقتی طناب دار دور گردنمه چطوره؟

- قرار نیست حتما اینطور بشه، همه چیز به تصمیمات خودت بستگی داره.

یه تای ابروم رو بالا انداختم و با حرصی پنهان گفتم: تو بودی که سناریوی این قتل رو چیدی و من رو به این روز انداختی اون وقت به من بستگی داره؟

- می تونم نجاتت بدم ولی فقط اگه خودت بخوای، می دونی که چقدر دوست دارم!...

بی اختیار خندیدم و سرم رو پایین انداختم.

چی باید می‌گفتم؟ چه حرفی مونده بود؟ در مقابله با این حد از گستاخی و بی‌رحمی چه حرفی کارساز بود؟

- با وکیلت حرف زدی؟

نگاهم رو با حالتی تمسخرآمیز میخ چشم هاش کردم و این بار با عصبانیتی آشکار گفتم: منظورت همون عوضی‌ایِ که شخصاً برام استخدام کردی؟ مگه خودت من رو ننداختی زندان و از هر چی که داشتم و نداشتم جدا کردی؟ چرا باید ببینمش؟

- چون اون می‌تونه تو رو از این‌جا بیرون بیاره و به دخترت برسونه.

- خفه شو! نه تو و نه افرادت، هیچ‌کدوم به من کمک نمی‌کنید.

لبخند کمرنگی زد و ادامه داد: شرایط من روی میزن.

گرهٔ میون ابروهام رو تنگ تر کردم و با لحن محکمی که عمق جدیتم و برسونه لب باز کردم و گفتم: می‌دونی که هرگز امضاش نمی‌کنم.

- اگه شرایط من رو قبول نکنی دیگه هیچ‌وقت دخترت رو نمی‌بینی.

با غصب بهش نگاه کردم، دست‌هام رو زیر میز بردم و سعی کردم با مشت کردن لرزششون رو مهار کنم.

و اما اون بدون کوچک‌ترین شوخی‌ یا لرزش و تردیدی توی لحنش ادامه داد: تقصیر خودت بود، بهت گفتم سعی نکن فرار کنی چون تاوانش خیلی سنگینه.

حالا هم دیر نشده، شرایطی که بهت گفتم رو قبول کن تا برت‌گردونم پیش دخترت.

دست مشت شده ام از روی دستبند رو باز کردم و به آرومی روی میز کوبیدم؛ سرم رو بالا گرفتم و مستقیم بهش نگاه کردم.

- این‌جا شاید من استلا مارتین دیوونهٔ محکوم به قتل باشم، اما پام رو که از این در بیرون بذارم شخصیت جدیدی رو نشونت میدم که تا نکشتت آروم نمی‌گیره، یادت باشه که من نه تنها دخترم رو پس می‌گیرم و از این زندان لعنتی بیرون می‌زنم بلکه تورم می‌کشم!

بازدمش رو با حالتی از خستگی بیرون داد و چند ثانیه خیره بهم نگاه کرد.

به نظر نمی‌رسید از مقاومت و سرسختی همیشگیم جا خورده باشه، حتی از تهدیدهامم نمی‌ترسید.

نگاهش که دستبندها رو هدف گرفته بود بالا آورد و به عمق چشم‌هام دوخت.

- دیگه داری حوصلم رو سر می‌بری...

چه‌قدر سخت بود که دست‌هام رو مشت نکنم و همون مشت رو توی شیشه و بعد هم صورتش نکوبم.

در واقع همه چیز سخت بود، حتی نفس کشیدن.

سکوت تلخم رو که دید، دوباره لب باز کرد به زدن حرف‌هایی که از جنس سنگ‌ بودن، مثل همون سنگ‌هایی که قلبش رو در بر گرفته و ساخته بودن.

- تو می‌دونی که من خیلی صبورم، و اینم می‌دونی وقتی صبرم تموم بشه دیگه نمی‌تونی با هیچ شرایطی به خوشبختی‌ای که قبلاً بهت دادم برگردی.

پوزخندی روی لب‌هام نشست و عضلات گونم رو با حالت لبخندی تمسخرآمیز به سمت بالا کش دادم.

- خوشبختی؟ شاید عذاب دادن بقیه تو رو خوشحال کنه اما من به مرگ تدریجی و بودن کنار یه روانی، خوشبختی نمیگم.

- پس حال و روز الانت رو به زندگی با من و دخترت ترجیح میدی؟ حرفی نیست...

به دنبال این حرف از روی صندلی بلند شد و صاف ایستاد، متعجب بهش نگاه کردم که قصد رفتن کرده بود.

نباید مکالممون این‌طور تموم می‌شد.

دفعهٔ قبل که با کتک بیرون رفت، اگه این بار با نارضایتی می‌رفت، احتمالاً بدبختی‌ای بزرگ تر از چیزی که توش بودم نشونم می‌داد.

لب‌هام تکون خوردن و دهنم مثل ماهی‌ای که از آب بیرون افتاده باشه باز و بسته شد اما حرفی ازشون خارج نشد.

وقتی به خودم اومدم که نگهبان زیر بازوم و گرفت و از روی صندلی بالا کشیدم، نگاهم خودکار به سمت رامتین رفت که داشت از سالن ملاقات بیرون می‌رفت؛ در حالی‌ که نمی‌تونستم التماسش کنم یا شرایطش رو بپذیرم، دست‌هام رو بدون هدف به سمتش کشیدم که ناگهان در میونهٔ راه ایستاد و به سمتم چرخید.

- تا تشکیل دادگاه و نهایی و دادن حکمت دو هفته وقت داری، اگه باز هم زندگی با من رو جهنم دونستی تا آخر عمرت توی این بهشت زیبا می‌مونی و دیگه هرگز اون بچه رو نمی‌بینی.

منتظر حرفی از جانبم نموند و با انداختن نگاه سرد و بی رحمی که تا ابد یادم بمونه، روش و ازم برگردوند و در پشت سرش بسته شد.

نگهبان که دید حرکتی نمی‌کنم با بدخلقی زنجیر دستبندم رو کشید و به عقب هولم داد، بدون هیچ تلاشی برای حفظ تعادلم پرت شدم رو زمین...

دیگه نمی‌تونستم جیغ بزنم یا خودم رو به در و دیوار بکوبم، اما بغضی که از سکوت تلخم توی گلوم رخنه کرده بود درد شدیدی رو بهم تحمیل می‌کرد، جوشش اشک و توی چشم‌هام احساس می‌کردم و زمین فلزی و سرد روبروم به همراه همهٔ اجزای سالن تار به نظر می‌رسیدن...

نگهبان فحشی داد و با ضربهٔ نسبتا محکمی بلندم کرد و به زور و کشون کشون تا دم میله‌ها کشید؛ در و باز کرد و به داخل سالن هولم داد.

به میله‌ها تکیه دادم و چشم‌هام رو بستم، نفسم رو تند تند فوت کردم و لب‌هام رو میون دندون‌هام محکم کشیدم، بعد از چند ثانیه به آرومی لای پلک‌هام رو باز کردم و چند تا نفس عمیق کشیدم.

بعد از اینکه به صورت نامحسوس نم اشک روی گونه‌هام و پاک کردم، تکیم و از میله‌ها گرفتم و با قدم‌های محکم جلو رفتم.

مشتم رو چند بار باز و بسته کردم و بدون توقف یا مکث به سمت سلولشون رفتم.

تا زمان خاموشی و قفل کردن سلول‌ها نیم ساعت مونده بود‌‌، پس به اندازهٔ چند تا مشت وقت داشتم.

اول از همه تریسا متوجه حضورم شد و بعد هم سرهای بقیشون به سمتم چرخید.

دستی به چونم کشیدم و بیشتر به سمتشون مایل شدم؛ با هر قدمی که به جلو بر می‌داشتم، لبخندم پررنگ‌تر و شیطانی‌تر می‌شد.

با تعجب یه تای ابروش رو بالا انداخت و نگاه تحقیرآمیز آکنده از بی‌حوصلگی‌ای نثارم کرد.

- زخم‌هات خوب شدن که دور و ور من می‌پلکی؟ نکنه هنوز خارشت بند نیومده؟

سری تکون دادم و بالای سرش ایستادم، یه دستم رو به نرده تخت تکیه دادم و نگاهی بهش انداختم.

- تو من رو نمی‌شناسی، نمی‌دونی زخم‌هایی که برمی‌دارم چه‌قدر زود خوب می‌شن و زخم‌هایی که قراره برداری چه‌قدر دردناک خواهند بود.

پوزخندی زد و با اشاره‌اش دستی دور بازوم حلقه شد، شدتش محکم بود اما قبل از این‌که به عقب پرتم کنه، دستش رو پس زدم و به عقب هولش دادم.

- این کار و نکن، نذار این احساسات منفی کنترلت رو به دست بگیرن.

توجهی به حرف اسما نکردم و مشتم رو گره کردم، کلی حرص و عصبانیت از زمین و زمان توش جا دادم و قبل از این‌که واکنشی نشون بده توی صورتش فرو بردم.

نمی‌دونم شدت ضربه خیلی زیاد بود یا اون خیلی منگ و متعجب بود که بدون هیچ مقاومتی از روی تخت افتاد.

چند ثانیه سکوت برقرار شد، نفسی تازه کردم و موهام رو از جلوی چشم های خون بارم کنار زدم.

زیر لب به فارسی گفتم: شاید هیچ‌کس باور نکنه من تانیا راینرم اما می‌تونم ثابت کنم هنوز هم رویا آریانصب رو توی خودم دارم.

قبل از این‌که کسی واکنشی نشون بده، دوباره به سمتش هجوم بردم.

پام و روی قفسه سینش فشار دادم‌‌، خم شدم و مشت دیگه‌ای توی صورتش کوبیدم، هنوز چند ثانیه‌ هم نگذشته بود و چیزی از موقعیتش نفهمیده بود که مشت دیگه‌ای توی صورتش فرود اومد.

دوباره و دوباره.!.. صورت رامتین جلوی چشم‌هام بود و لب‌هاش که بی وقفه تکون می‌خوردن لب‌های رامتین رو قاب گرفته بودن که می‌گفت دیگه هیچ‌وقت نمی تونم دخترم رو ببینم...

از روی شکمش بلند شدم و لگد محکمی توی پهلوش کوبیدم‌، با هر ضربهٔ پراکنده‌ام صدای شکستن استخوناش رو بین جیغ و فریاد ها می‌شنیدم و همین هر لحظه حالم رو بهتر می‌کرد...

شدت و سرعت ضربه‌ها به حدی بودن که نمی‌تونست بلند بشه و از خودش دفاع کنه، برای همین فقط دست‌ها و پاهاش رو برای مهار ضربات جلوی صورت و شکمش جا به جا می‌کرد.

با ضربه‌ای که توی کمرم خورد رهاش کردم و به عقب چرخیدم.

لبخند دیوونه‌وارم رو پررنگ کردم، لگدی که به سمتم روانه کرد و توی هوا گرفتم و با تنهٔ محکمی به زمین کوبیدمش، برای اطمینان ضربهٔ محکمیم توی شکمش کوبیدم و روی زمین رهاش کردم.

دستم و روی تخت کشیدم و ملحفهٔ سفیدرنگ روش و توی دستم گره زدم.

به سمت تریسا رفتم و بعد از پیچوندن بازوش روی زمین انداختمش، ملحفه رو بالا بردم و با آخرین توان روی صورتش کوبیدم.