رمان پیانولا - نسخه آفلاین به قلم مرجان فریدی

ژانر : #عاشقانه #اجتماعی

خلاصه :

بگذار دستانت به آرامی نوازشم کنند.

نُت به نُت تنم را در آغوش بگیرند و تمام مرا بنوازند.

من برای تا ابد نوازش شدن به دست تو کلاویه‌ات می‌شوم.

به شرط آن که، تو نوازنده‌ام باشی.

مثل کلاویه‌های پیانو سیاه بود، سیاه. مثل کلاویه‌های پیانو، سفید بود، سفید.

نُت به نُت، من او را از بر بودم و او مرا، من بدون او یک پیانوی بی‌صدا بودم و او‌ بدون من، بدون من…

او همیشه بود، حتی بدون من حتی بدون من. خزان، دختری که سال‌ها روزگارش جنس پاییز بود، روحش زرد و مچاله و جسمش مانند برگ‌های زخمی و خش خورده.

خو گرفته در عمارتی که سال‌هاست بویی از زندگی نبرده‌است.

فقط خودش بود و یک پیانو، تا این که او آمد، آمد تا بر خزان ببارد یا شاید هم بتازد! آمد تا خزانش را سبز کند و یا…

دستی به یقه‌ی کتم کشیدم، نگاهم را از آینه گرفتم و نیشخندی زدم، کی فکرش را می‌کرد که یک روز واقعاً همه به جز من مشکی‌پوش باشند؟

شاید حال، بیشتر درکم کنند شاید بفهمند، تقدیری که سیاه است را چه به رنگارنگی؟

با صدای در اتاق، سرم را به سمتش چرخاندم:

_بیا!

آرام در را گشود، نگاهم را از موهای جوگندمی و کوتاهش گرفتم:

_بله؟

لبخند کم‌رنگی زد:

_ببخشید خانم، شازده رسیدن.

به سمتش چرخیدم، گرمی نگاهش را مهمان سردخانه‌ی چشمانم کرد.

_پس شازده کوچولو هم اومده!

پوزخندم آن‌قدری آشکار بود که بانو با ناراحتی چشم به زمین بدوزد:

_حیف که...

به سمت در قدم برداشتم:

_خودت رو ناراحت نکن بانو، از مهمون‌ها پذیرایی کن.

از کنارش گذشتم.

_توی اتاق کار، منتظرتون هستن.

سر تکان دادم و از اتاق خارج شدم، راهرو را پشت سر گذاشتم و از پله‌های انتهای راهرو بالا رفتم بعد از ده پله، تنها در کَنده‌کاری‌شده‌ی عمارت مقابلم بود، به آرامی دستم را بالا بردم و روی دستگیره‌ی در گذاشتم.

این اتاق مامن ما بود و بس؛ در این اتاق حضور چون اویی که دیگر هرگز نبود را برنمی‌تابیدم.

در را به آرامی گشودم، صدای پاشنه‌‌ی کفش‌هایم نیز باعث نشد سرش را به سمتم بچرخاند. او هرگز به من نگاه نکرده و هرگز مرا ندیده بود، حتی با تهدید‌هایی که شد، حتی با از دست دادن همه چیزش حاضر نشد مرا ببیند. در این حد بد بودم؟

نگاهم را گرفتم و با قدم‌های بلند به سمتش رفتم، پشت به من رو به میز کار ایستاده بود.

_خوش اومدید.

چشم از شانه‌های پهنش گرفتم؛ اُورکت بلند و مشکی و یقه اسکی ستش...

به سمتم چرخید:

_تو کی هستی؟

پوزخند زدم، آن‌قدر پوزخندم عمیق بود که بشناسد، که بفهمد.

به میز پشتش تکیه زد:

_خزان؟

درست بعد از شنیدن اسمم، گویی همه‌ی اتفاقات این سال‌ها مانند پرده‌ای از جلوی چشمانم گذر کردند، سفری به گذشته‌ای نه چندان دور، آخرین‌بار او بود که نامم را صدا زد. درست دو ماه پیش و در همین اتاق. پشت به پنجره‌ی قدی روی ویلچر نشسته و موهای جوگندمی و کم پشتش زیر نور آفتاب درخشش خاصی داشتند.

با لبخند کنارش ایستادم و دستم را روی پشتی ویلچرش گذاشتم:

_خان‌بابا چطورن؟

خیره به نمای سنگ‌فرش باغ، تلخند زده بود:

_همچنان بعد از هفت سال منتظرم.

لبخندم ردی از غم گرفت:

_مگه دکتر نگفت...

نرم و لرزان خندیده بود:

_دکتر گفت غصه نخورم، استرس نداشته باشم، میدونم دختر جان.

کنارش روی دو زانو نشستم تا هم‌قدش باشم:

_شما هم که چقدر گوش می‌دید!

لبخند محوی زد:

_دست خودم نیست، هم من میدونم خیلی وقت ندارم هم تو.

با غم نگاهش کرده بودم، تماشای رد غم، چشمان درمانده و گرد و غبار گرفته‌اش برایم تداعی‌کننده‌ی درد مطلق بود و بس.

_این چه حرفیه؟!

خندید، با همان صدای لرزان و کلفتش:

_این بدن رو به زِواله دخترجان، این تن جون نداره.

بغض کرده بودم.

به پنجره خیره شده بود:

_من هفت ساله که کم آوردم دختر، بالاخره دارم حسش می‌کنم، حس رفتن رو.

بغض به جان گلویم افتاده بود، سعی بر فروخوردن بغضم داشتم. تقلایی ناعادلانه، برای پیروزی در نبردی که تهش باخت بود و گریه‌ای بی‌صدا.

به گونه‌های خیسم زل زده بود:

_خزان؟

با بغض نگاهش کردم.

_اون بالاخره برمی‌گرده، مطمئنم برمی‌گرده. الان نه، ولی بعد مرگم میاد.

دستم را روی دسته ویلچرش گذاشتم، خیره نگاهم کرد:

_نزار…

_با شمام!

پلک زدم، گویی حساب زمان و مکان از دستم در رفته بود، به‌جای خان‌بابا، اکنون او مقابلم بود. درست با همان قد و هیکل و با همان ژست و استایل. خیلی‌ها می‌گفتند، او نسخه‌ی کوچک شازده است، برای همین هم او را شازده‌کوچولو صدا می‌زدم.

چشمان تاریک و بی‌حالتش، بینی ساده و کمی قوزدارش، ته‌ریش مشکی و لب‌های قلوه‌ای از او مرد کاملی ساخته‌بود، درست برخلاف آن چیزی که در تصوراتم داشتم.

_بله؟

به سمت میز کنده‌کاری شده با طرح‌های سنتی رفتم. دور زدم و روی صندلیه بزرگ و دکمه‌دوزی شده نشستم با نگاه ریزبینش حرکاتم را زیر نظر داشت.

هنوز هم آمدنش را باور نمی‌کردم، او و بازگشتنش به این عمارت برای همه، از جمله من همچون افسانه‌ای غیرممکن به نظر می‌رسید.

و امّا، او اینجا در یک قدمیه من نشسته، دستانش را در هم قلاب کرده و بوی اونتوس مارکش کل اتاق را در‌برگرفته بود.

_برای وصیت‌نامه تشریف آوردید؟

متوجه طعنه‌ی زیادی واضحم شد، نیشخندش به جان لب‌های من هم ریخته شد که من نیز نیشخند زدم. دستانم را مانند خودش، روی میز قلاب زدم و به چشمان خالی از حسش زل زدم.

_خیر، من از ارث محروم شدم.

یک تای ابرویم را بالا انداختم:

_پس چرا بعد از چهل روز اینجایید؟

شانه‌اش را بالا انداخت:

_چون وکیل خان، زنگ زد و اطلاع داد که حتماً باید امروز اینجا باشم.

به پشتی صندلی تکیه زدم:

_عجب!

نگاه براقش را میخ چشمانم کرد:

_اومدنم خوشایندتون نبوده بانو؟

خندید، نرم و آرام.

_البته منم از هیچی به همه چی رسیده بودم، هوا برم می‌داشت و با چنگ و دندون می‌افتادم رو این همه مال و منال که خدایی نکرده، کسی صاحبش نشه تا دوباره برگردم به آشغال دونیم.

ناخواسته، لبخند عمیقی زدم، به من اخطار داده بود، گفته بود که زبان دراز و سرخی دارد.

_درسته!

خونسرد نگاهم می‌کرد، امّا چشمانش زیادی آماده‌ی جنگ بود.

_اتاق مهمون رو برای چند روز براتون حاضر می‌کنم.

از جایم برخاستم، در دلم می‌شمردم اگر هر آنچه از او می‌دانستم واقعیت داشت کمی بعد، باید نقشه‌ام جواب می‌داد.

نفس عمیقی کشیدم و به سمت در رفتم

یک، دو، سه...

دستم را روی دستگیره‌ی در قراردادم.

_فکر نمیکنم تو خونه خودم، نیاز به اتاق مهمون داشته باشم.

پشت به او، لبخند عمیقی زدم، پس درست پیش میرفتم:

_باشه، هرطور مایلید.

در را گشودم و از اتاق خارج شدم.

بعد از هفت سال آزگار، منتظر این مرد ماندن، درس‌هایی هم به من آموخته بود. این مرد، لجباز‌ترین و یک دنده‌ترین، در ورژن خودش هست و بس!

این مرد، هفت سال با خودش و هر آنکس که برایش روزی عزیز بوده، جنگیده و بازنگشته‌است. من برای نگه‌داشتن این مرد، برخلاف همه نه التماس می‌کردم و نه اجبار. باید او را سر لج می‌انداختم؛ فقط همین.

_فوت کن دیگه!

نگاهم روی عدد ۱۸ بالا و پایین شد.

_چرا شمعش این‌قدر زشته؟

قهقهه زدم:

_شکل سر خره ببین کجه.

مامان با چشمای گرد شده سرش رو خم کرد و به شمع زل زد.

_وا!؟ خب آب شده.

چشمامو لوچ کردم:

_وا مامان شمع هشت سالگی نیلای رو برداشتی!؟

بابا دستی به کش پیژامش کشید:

_خب بابا جان شمع رو حیف کنیم؟ نو بود دیگه!

به عدد یک و هشت زل زدم نیلای درحالی که دستش را تا آرنج درون ظرف چیپس فرو برده بود گفت:

_خوبه دیگه خزان، فوت کن!

بابا همون‌طور که کنار نیلای می‌نشست، پس گردنی‌ای نصارش کرد:

_آدم خواهر بزرگ‌ترش رو به اسم صدا میکنه!؟

نیلای با اخم درحالی که دستش رو بند گردنش می‌کرد گفت:

_خووودش میگه بهم نگو آبجی!

مامان با حرص گفت:

_فوت کن دیگه.

نیشم رو تا بناگوشم شل کردم:

_چی آرزو کنم!؟

با هیجان به بابا زل زدم:

_خب آرزو میکنم بابا پول عمل بینیم رو بده.

بابا سرش رو کج کرد و با اخم گفت:

_دختر جان مگه عقلت کمه؟ دماغت به صورتت میاد.

به خودش اشاره کرد:

_تو ببین همه‌ی آریایی‌های اصیل بینی‌شون غوز داشته، عکس کوروش رو برو ببین ایرانی اصیل یعنی…

همون‌طور که حرف می‌زد چشمام رو بستم و شمع تولدم رو فوت کردم:

_باشه بابا، بیا فوت کردم.

نیلای با قهقهه برام دست زد:

_آفرین دختر خوشگلم.

با نیش شل به آغوش مامان خزیدم و درحالی که خودم رو لوس می‌کردم و برای نیلای زبان درمی‌آوردم گفتم:

_بگو منو بیشتر از نیلای دوست داری؟

مامان همون‌طور که موهام رو نوازش می‌کرد خندید:

_از دست تو!

پیشانیم رو بوسید:

_پیشونیت سفیدشه مادر.

نیلای خندید:

_گاو پیشونی سفید.

بابا خواست دوباره پس گردنی‌اش رو نصارش کنه که نیلای دست جنباند و پا به فرار گذاشت. بابا با خنده به سمتم آمد، از آغوش مامان که جدا شدم، خودم رو مانند چسب رازی بند شکم بابا کردم و محکم به آغوشش چسبیدم:

_تولدت مبارک دختر جان.

نیشم را شل نمودم:

_ولی خدایی پول عملم رو بده دیگه.

خندید و من هم خندیدم.

_همین‌جوری هم خوشگلی بابا.

ابروهایم را درهم نمودم:

_هیچکی نمیگه ماست من ترشه که!

مامان همون‌طور که کیک رو برش می‌زد گفت:

_حالا یکم اضافه وزن هم داری، که اونم با رژیم و باشگاه درست میشه صورتت که قشنگه مادر.

دهانم را تا جای ممکن باز کردم و قهقهه‌زنان گفتم:

_تو که دیگه اینو نگو.

خندید:

_گمشوو الان من تپلم چیشده مگه!؟

پشت چشم نازک کرد:

_بابات خیلی هم از خداش باشه.

سرم را کج کردم:

_باشه بابا.

با ولع، همان‌طور که روی مبل چهار زانو می‌زدم ظرفی که مادرم به سمتم می‌گرفت را از دستش گرفتم، با ذوق چنگالم را درون کیک خامه‌ای وسوسه‌انگیزم فروبردم. قطعاً بهترین قسمت تولد همین کیکش بود و بس؛ وگرنه بالا رفتن سن هم مگر شادی داشت؟

عینکم را روی چشمم جا‌به‌جا کردم و با هیجان گفتم:

_وای چه‌قدر این خامه آبیا خوش‌مزست!

نیلای با خنده گفت:

_اونا که قرمزن.

مامان برایش چشم و ابرو آمد. نیلای نگاه من را که دید خودش را مشغول خوردن کیک نشان داد.

لبخند محوی زدم خجالتش را حس کردم:

_مهم اینه خوش‌مزست رنگش مهم نیست که.

لبخندی زد و برایم سر تکان داد، بابا به سمتم آمد و کادویش را برابر چشمان گشاده‌ام گرفت:

_بگیر وزه خانم!

با هیجان کادو را چنگ زدم و درحالی که بپر‌بپر می‌کردم به سمت اتاقم دویدم. صدای شلیک خنده‌هایشان را می‌شنیدم، من عاشق کادو بودم. روی تخت نشستم، با هیجان دستم را روی در باکس فشردم.

بلند جیغ زدم:

_یعنی چی میتونه باشه؟

لب گزیدم به آرامی در باکس را گشودم، نفسم لحظه‌ای رفت و چشمانم گویی تار می‌دید. با بهت دستم را روی دهان نیمه‌بازم فشردم و به سمت در چرخیدم.

مامان کنار در ایستاده و با لبخند نگاهم می‌کرد بابا هم درست پشت سر مامان ایستاده و چشمان پر مهرش را به من دوخته بود. چشمانم تر شدند، بغض به جان گلویم افتاد

امّا از سر ذوق، ذوقی که نمی‌توانستم کنترلش کنم. ویولن را از جعبه بیرون کشیدم و با بغض نالیدم:

_ب…باورم نمیشه!

مامان به سمتم آمد و روی تختم نشست، صدای نیلای را شنیدم:

_زودتر برو کلاس که به منم یاد بدی.

خندیدم و با هیجان مامان را در آغوش گرفتم.

بابا هم تکیه زده به کمدم لبخند به رویم می‌پاشید. همان‌طور که نگاهش می‌کردم چندبار پلک زدم، تشکّر چشمانم را که دید، لبخندش دندان‌نما شد.

با هیجان از آغوش مامان که فاصله گرفتم.

نوک انگشتم را روی سیم‌های ویولن کشیدم، چشمانم را بستم و به صدایش گوش سپردم زنگ خاصی داشت. لبخند محوی زدم.

_خانم؟

سرم را بلند کردم و به بانو نیم‌نگاهی انداختم.

به قاب در تکیه زده بود.

نگاهم را به عارشه ویولن دوختم:

_هیس!

سکوت کرد، سنگینی نگاهش را می‌دیدم. به آرامی عارشه را روی سیم‌های ویولن کشیدم، به صدایش گوش سپردم و لبخند زدم.

چندی مکث کردم، سنگینی نگاهش آزارم می‌داد.

_چیشده بانو؟

عارشه را روی میز گذاشتم و کامل به سمتش چرخیدم.

یک قدم جلوتر آمد:

_وکیل تماس گرفت تا دو ساعت دیگه میرسن.

سر تکان دادم، کمر صاف کردم و به سمت پنجره‌ی قدی چرخیدم:

_میتونی بری.

همچنان حضورش را حس می‌کردم مکثش را از بر بودم

_دیگه چیه بانو؟

نفس عمیقی کشید با احتیاط یک قدم دیگر، رو به جلو برداشت:

_راستش، فردا شب تولدتونه، میدونم عزادارید ولی خب دیروز چهلم آقا تموم شد.

پوزخند زدم، روی پاشنه‌ی کفش به سمتش چرخیدم:

_الان توقع داری شمع فوت کنم؟ با ذوق کادو‌های نداشتم رو باز کنم!؟

به زمین زل زده بود، زن بیچاره تا کی می‌خواست من خشکیده را به امید شکوفه دادن آبیاری کند؟ کی می‌خواست بفهمد خزان زاتش پاییز است؟ کی می‌خواستند بفهمند؟ کی؟

_ممنون که به فکر منید، ولی واقعاً نیازی نیست.

مغموم سرتکان داد:

_چشم خانم.

قبل از این که از اتاق خارج بشود پرسیدم:

_شازده کوچولو کجاست؟

طعنه‌ام را که دید، ناخواسته اخم کرد می‌دانستم همه در این عمارت او را طور دیگری دوست دارند.

_از اتاقش بیرون نیومده، هنوز چمدونش رو باز نکرده، مثل این که برای فردا پرواز داره.

دست به سینه به سمت پنجره چرخیدم:

_بلیتش حیف میشه!

گیج پرسید:

_ببخشید؟

پوزخند زدم:

_میتونی بری.

چشمی گفت و به آرامی از اتاق خارج شد. به درختان بی‌روح باغ زل زدم برگ‌هایشان در این فصل احتمالا سبز بود امّا روحشان عجیب زرد بود.

اصلاً زرد چه رنگیست؟ نزدیک به سیاه؟ پاییز سیاه بود؟ قطعاً بود که خزانش من بودم دیگر.

پشت میزکار بازگشتم، روی صندلی نشستم.

ویولن را جمع کردم و درون باکسش قرارش دادم و باکس را کنار میز گذاشتم.

موهایم را از پس چشمانم کنار زدم، دفتر بزرگ روی میز را گشودم و به دست خطش زل زدم.

او هم رفت؟ مانند بقیه؟ من بی او در این عمارت چه می‌کردم؟ هرچند گزافه‌گویی می‌کردم، من جزوی از این عمارت بودم. مانند آن پیانوی خاک گرفته در اتاق زیر شیروانی من هم جزوی از این خانه بودم، شاید خاک گرفته باشم، شاید غبار غم تمام تنم را به خاک سیاه نشانده باشد امّا من مانند در و پنجره‌های این عمارت، از آن این خانه و کاشانه بودم. حتی بی او، حتی بی او!

انگشتم را آرام روی دست خطش کشیدم؛ او برایم پدری کرده بود، هرگز نگاهش را از یاد نمی‌بردم و هرگز فراموشش نمی‌کردم.

تا زمانی که ناهید بیاید و صدایم کند، حساب و کتاب‌ها را بررسی کردم. با آمدنش سر از دفتر جدا کردم و نگاه ریز شده‌ام را به چشمان پرمهرش دوختم.

_وکیل اومده خانم.

سر تکان دادم:

_به شازده هم خبر بدید.

برایم سر تکان داد و دستی به دامن سرمه‌ای و بلندش کشید:

_چشم خانوم.

از اتاق که خارج شد، من هم به آرامی دفتر را بستم. با مکث از روی صندلی برخاستم و به سمت آینه‌ی قدی و قدیمی کنج اتاق رفتم. مقابل آینه، چنگی به موهایم زدم، نفس عمیق کشیدم و چند لحظه چشمانم را بستم. رشته‌ی گسسته‌ی افکار نا به سامانم را با دندان گره زدم و کمی مغز آشفته‌ام را آرام کردم.

چشم که گشودم، مستقیم نگاهم خیره‌ی دو قرنیه سیاه شد؛ دو قرنیه‌ی بی‌حالت و خمار که در بی روح‌ترین حالت ممکن در آینه خیره‌ام بودند.

پوزخندی زدم و از اتاق خارج شدم، چندی بعد، درحالی که نرم دستم را روی نرده می‌کشیدم، پاشنه‌های کفشم را روی پله‌ها یکی پس از دیگری قراره داده و به سمت سالن اصلی سرازیر می‌شدم، صدای وکیل را می‌شنیدم.

صدای پاشنه‌های کفشم، سبب سکوت‌شان شد.

به آخرین پله که رسیدم، سرم را به سمت چپ چرخاندم، همگی روی مبل‌های چرمی نشسته و نظاره‌گرم بودند. به سمت‌شان رفتم، سنگینی نگاه عمه خانم، چندان خوشایند نبود. هرچند نه تنها نگاه‌هایش بلکه دستانش هم...

_این اینجا چه غلطی میکنه؟

پوزخند زدم، طبق معمول وجود من هرگز برای این زن اثبات نمی‌شد.

_سلام، خوش اومدید جناب حق‌دوست.

حق‌دوست از روی مبل برخاست و برایم سر تکان داد، وکیل و دوست قدیمی خان بابا، مردی پنجاه و اندی ساله که موهایش ریخته و چشمان ریز قهوه‌ای رنگش، مهربان‌تر از هرکسی در جمع من را می‌کاوید.

_هه!

نیم‌نگاهی به عمه خانم انداختم، دست به عصا نشسته و پا روی پا انداخته بود. چرا نمی‌مرد؟ همیشه برایم سوال بود که چرا آدم‌های بد، دیر‌تر از آدم‌های خوب می‌میرند؟

روی مبل تکی مقابل حق‌دوست نشستم، ناهید سینی به دست وارد سالن شد؛ مستقیم به چشمانم زل زد، منتظر اجازه‌ی من بود.

_از مهمون‌ها پذیرایی کن.

کارد به عمه خانم می‌زدی خونش در نمی‌آمد، در این بین در گوشه‌ترین قسمت سالن، او بود که روی صندلی چوبی کنار پنجره لم داده و پایش را روی میز مقابلش انداخته و از پنجره به منظره‌ی باغ خیره بود.

_نمیخورم.

به سمت عمه خانم چرخیدم، با بغض این را گفته بود. ناهید که سینی به دست مقابلم خم شد، آرام فنجان چای را برداشتم و روی میز پایه بلند کنارم قرار دادم.

_دخترشون تشریف نمیارن؟

پایم را روی پایم بند کردم:

_خیر، برای تحصیل کانادا هستن، نتونستن بیان.

حق‌دوست همان‌طور که کیف مشکی و چرمی‌اش را روی پایش می‌گذاشت گفت:

_پس مجبورم در عدم حضور ایشون وصیت نامه رو بخونم هرچند مرحوم تاکید داشتن، همه‌ی بچه‌هاشون حین خوندن وصیت‌شون حضور داشته باشن.

عمه خانم با حرص گفت:

_مگه برادرزادم چشم دیدن این دختره رو داشت که بیاد؟

میان حرفش زجه زد:

_بدبخت داداشم که...

حق‌دوست با خونسردی ذاتی و متانتی که داشت به آرامی میان زجه و مویه‌های عمه خانم پرید:

_خانم لطفاً آروم باشید! به روح اون مرحوم هم بی‌احترامی نشه.

عمه خانم چشمان وق زده و خیسش را به زمین دوخت و با دستمال سفید و دست‌دوزش اشک‌های تمساحی‌اش را پاک کرد.

نگاهم را به او دوختم، همچنان بی‌تفاوت از پنجره به بیرون خیره بود. حق‌دوست، پاکت نامه‌ای را از کیفش بیرون کشید و به آرامی پاکت را گشود. نگاهم تنها خیره‌ی او بود، کمی دیگر باز هم این گونه بی‌تفاوت می‌ماند؟

حدس می‌زدم صندلی‌ای که رویش نشسته را روی سرمان بشکند!

صدای حقی، نگاه لرزانم را به خود کشاند.

-اینجانب کیارش کیهان، فرزند ابراهیم کیهان

به حق یکتایی خالق اعظم در صحت و سلامت عقل، با اختیار و رضایت، بدون اکراه و اجبار و با حواس کامل وصایای خود را ذکر می‌نمایم.

خیره نگاهش کردم، سیگاری از باکس کوچک بیرون کشید و با فندکش آتش زد، همان‌طور که از پنجره به بیرون خیره بود از سیگارش کام گرفت.

حق‌دوست مکثی کرد و آرام گفت:

_از قسمت وصایا میخونم.

خیره نگاهش کردم، دود سیگار را به آرامی از میان لب‌هایش خارج کرد.

_اموال و دارایی‌های من شامل :

عمارت پدری، دو ویلا در محمودآباد و انزلی، زمین کشاورزی اصفهان و زمین‌های کشاورزی شمال، آموزشگاه موسیقی و مغازه‌های فردوس و...

نفس عمیقی کشید:

_ویلای انزلی به همراه ویلای محمودآباد و یک دهنه مغازه‌ی فردوس را برای دخترم راحیل به ارث می‌گذارم.

نفس عمیقی کشیدم.

_زمین کشاورزی اصفهان با ارزش ۷۳میلیارد تومان و زمین‌های کشاورزی شمال با ارزش ۹۶میلیارد تومان و تمام نقدینگی‌ام را برای پسرم میکائیل به ارث می‌گذارم.

لبخند محوی زدم:

_آموزشگاه موسیقی را به همراه سه دنگ از عمارت پدری را برای خزانم به یادگار می‌گذارم.

تلخند زدم، خزانم؛ همیشه میم مالکیتش را بر روی اسمم حفظ کرد او مرا جزوی از این خانواده دانست و همیشه تلاشش این بود که همه من را بپذیرند.

عمه خانم کبود شده مرا می‌نگریست.

_یک دهنه مغازه در فردوس را برای تنها خواهرم به ارث می‌گذارم.

حق دوست نفسی تازه کرد و سر بلند کرد:

_ایشون قبلا اعلام کرده بودند که شمارو از ارث محروم کردن، امّا نظرشون عوض شد.

میکائیل فیلتر سیگارش را با لبه‌ی پنجره خاموش کرد و از جایش برخاست. با صدای خش‌دار و بی‌حسش رو به حق‌دوست گفت:

_هرچی به نام من زده، به نام خواهرم بزنید من چیزی ازش نمیخوام.

به سمت در رفت، امّا صدای حق‌دوست تقریباً چهارستون عمارت را لرزاند:

_ایشون ضمن شرط وصیت‌نامه‌شون ذکر کردن:

_دخترم راحیل و پسرم میکائیل باید به مدت یک‌سال در عمارت پدری، زندگی کنند، بعد از این مدت تمامی اموالشان به نامشان خواهد شد. در غیر این صورت، تمامی اموالم را از زمین‌ها گرفته تا عمارت، مغازه‌ها و ویلاها همه را برای خزان به ارث می‌گذارم و او صاحب تمامی ارث من خواهد بود. در پایان از همه ی کسانی که حقی بر من داشته و دارند طلب بخشش دارم و کسی که طبق وصیتم عمل نکرده یا قصد برهم زدن وصیتم را داشته باشد

به خدا سپرده و هرگز اورا نخواهم بخشید. پدر تنهایتان، شازده.

اشکی که روی گونه‌ام سرخورده بود را با کف دست از میان بردم. کمی دیگر، قیامت می‌شد.

میکائیل با انگشت شصتش چانه‌ی خود را به آرامی لمس کرد. خنده‌دار بود، ته دلم لرزید مگر می‌شد؟

برای لمس کردن چانه‌اش، درست با انگشت شصت و تکیه دادن انگشت سبابه‌اش به تیکه بینی‌اش، می‌شد مرد.

بغض به بن گلویم چسبید. نیشتر اشک به چشمان خشک شده‌ام، باران را هدیه داد.

از جایش برخاست، هم‌زمان با سوختن قفسه‌ی سینه‌ام شوک زده از جایم برخاستم.

با بهت به عمه خانم زل زدم جیغی زد و عصایش را بالا اورد و با ته عصایش به شانه‌ام کوبید. کمی قبل فنجان چایش را رویم ریخته بود

الان هم با عصایش به من حمله‌ور شده بود، حق‌دوست سعی داشت جلویش را بگیرد:

_خانم لطفاً آروم باشید!

سینه‌ام می‌سوخت، دستم را روی شانه‌ام گذاشتم تیر می‌کشید، گویی استخوانش شکسته باشد؛ هم می‌سوخت و هم درد داشت. لب گزیده همان‌طور که خم شده بودم، به سختی کمر صاف کردم.

من همیشه طفیلی بودم، با وجود سالیانی سخت، باز هم من هرگز جزوی از این فامیل نشدم. بانو با سرعت به سمت در عمارت دوید. کمی بعد اوضاع پیچیده‌تر می‌شد.

_خدا لعنتت کنه، دختره‌ی نحس از وقتی اومدی گند زدی به زندگیمون.

پوزخند زدم، قلبم در دهانم می‌زد امّا پوزخندم را حفظ کردم تا سوزش سینه‌ام را تلافی کرده‌باشم و شاید حد المقدور اورا بسوزانم.

نگاه نفرت زده‌اش که به رد عمیق پوزخندم افتاد، گویی اسپند روی آتش ریخته باشند

از جای جهید و خودش را به سمتم پرت کرد، نکن زن! از عصای دستت خجالت بکش. تو باید تا الان هفت کفن را پوسانده باشی، بعد با من کشتی میگیری؟

حق‌دوست بیچاره مقابل من ایستاده و نمی‌گذاشت عمه خانم عصایش را بر فرق سرم بکوباند. در این میان نگاهم خیره‌ی او‌ ماند، پشت به تمام بلبلشوی اطرافش، سیگار به دست رو به پنجره ایستاده بود، تمام حدسیاتم را برهم زده بود. مگر الان نباید دیوانه می‌شد؟

مگر الان نباید خرخره‌ام را می‌جوید؟

_الهی بمیری، الهی زلیل بشی!

نگاهم دوباره به چشمان براق شده‌ی عمه خانم خیره ماند.

به سینه‌اش کوبید:

_هی گفتم این دختر نحسه، هیچ‌کس باور نکرد کی میخوایم از شرت راحت بشیم؟ ها؟

چه‌قدر بر دلم مانده بود که بغض کنم، من سال‌ها، دلم باریدن می‌خواست. دلم می‌خواست نیش اشکی‌ای که چشمانم را می‌سوزاند سقوط کند و گونه‌ام را تر کند، نه یک قطره، یک قطره که فایده نداشت من تمام اشک‌هایم را در این سال‌ها، در خود انبوه کرده و حالا در درون، تا گردن در دریای اشک‌های نباریده، فرورفته بودم و دست و پا می‌زدم تا شاید ببارم تا کمی نفس بکشم. نه یک قطره اشک، من به خودم ساعت‌ها گریستن مدیون بودم.

با آمدن بانو و ناهید با سرعت به سمت در رفتم. آقای حق‌دوست همچنان سعی داشت جلوی عمه خانم را بگیرد، بانو بازوی عمه را گرفت و به زور روی مبل نشاند. عمه خودش را به موش مردگی زده بود، رو به ناهید بلند با صدایی که زجه‌های عمه خانم را به سکوت مبدل کند گفتم:

_براشون دم نوش گل‌گاوزبان آماده کنید، آرامش بخشه.

با قدم‌های بلند از سالن خارج شدم و مستقیم به سمت پله‌ها رفتم. صدای ناله و مویه‌هایش می‌آمد، نفرینم می‌کرد. مثل این می‌ماند کلاغ را نفرین کنی تا سیاه شود؛ نفرین کردن من در همین اندازه خنده‌دار بود.

قفسه‌ی سینه‌ام می‌سوخت، این سوزش منجر به سردردم شده بود، نفس عمیقی کشیدم. همان‌طور که از پله‌ها بالا می‌رفتم دستی به گردنم کشیدم حس می‌کردم کمی دیگر خفه خواهم شد.

دستم را روی دستگیره‌ی در گذاشتم، صدایش متوقفم کرد:

_میدونی که من میرم.

به آرامی چرخیدم و نگاهش کردم، به دیوار مقابلم تکیه زده و دست به سینه نگاهم می‌کرد.

_هر طور مایلید.

خواستم بچرخم که دوباره صدایش نگهم داشت:

-من باید برم بمیرم اگه ندونم چرا همچین شرط مزخرفی گذاشته. یک تای ابرویم بالا رفت، خان‌بابا گفته بود که باهوش است و در لحظه‌ی اول نقشه‌هایمان را متوجه خواهد شد.

من هم مانند خودش، به در پشت سرم تکیه دادم و دستانم را در هم گره ای کور زدم:

_خب؟

گوشه‌ی لبش کش آمد:

_میخواد من رو تو این خونه به زور نگه داره، اون هم پیش تو!

تو، را عمدا کش‌دار گفت، با تمسخر و نگاهی بی‌اندازه بی‌احساس.

یک قدم به سمتم برداشت، سوزش سینه‌ام بیشتر شد.

_میخواد کاری که هفت سال پیش وقتی زنده بود نتونست انجام بده رو الان بعد مرگش انجام بده.

یک قدم دیگر، درست مقابلم با فاصله‌ی کمی ایستاد، سرش را کمی به سمتم متمایل نمود:

_میخواد مجبورم کنه باهات ازدواج کنم.

دو طرف لبم تا موازات گوش‌هایم کش آمدند، به بخند دندان‌نمایم زل زد:

_چیه خوشت اومد؟

نگاهم را بالا آوردم، سرم را مانند خودش کج کردم:

_درسته.

تصور نمی‌کرد که حقیقت را این‌گونه رک و راست بگویم.

با همان لحن ادامه دادم:

_باباتون می‌خواست بیاین و بعدشم به واسطه‌ی علاقه‌مند شدن به من، دوباره تو این عمارت زندگی کنید، می‌خواست دوباره با برگشتن خواهرتون این خونه روح بگیره.

شانه‌هایم را بالا انداختم:

_امّا اینا خواسته‌های پدرتونه.

لبخند پیروزمندانه‌ای زدم.

_کی گفته منم این خواسته‌هارو دارم؟

دستم را از پشت روی دستگیره‌ی در فشردم و درب را گشودم، همان‌طور که وارد اتاق می‌شدم به نگاه سنگین و سردش زل زدم:

_می‌تونید برگردید انگلیس، منم صاحب تمام چیزی میشم که از اول هم حقم بود.

با این جمله تیر آخرم را زدم، رگ‌های گردنش برجسته و سیبک گلویش بالا پایین شد. چشم از دستان مشت شده‌اش گرفتم درب را محکم مقابل چشمان درنده‌اش بهم کوبیدم. با بستن در، با قلبی که در دهانم می‌تپید به در تکیه زدم و عمیق نفس کشیدم و دستم را روی دهانم گذاشتم، لعنت به چشم‌هایش.

کمرم را به لبه‌ی جزیره تکیه زدم.

_خانم؟ حسن آقا منتظره که بسته‌بندی‌هارو ببره.

نگاهم را به جعبه‌های حاوی بسته‌بندی‌های حلوا و خرما دوختم:

_خوبه بگید بین همسایه‌ها و مناطق دیگه پخش کنن.

بانو در حالی که دستانش را با دستمالی که به دست داشت تمیز می‌نمود گفت:

_چشم خانم، نگران نباشید.

ناهید درحالی که ملاقه به دست به سمت‌مان می‌چرخید گفت:

_خانم مزش رو تست نمی‌کنید؟ ببینید خوبه؟

خواستم به سمت دیگر بروم که با صدای بانو سرجایم مکث کردم، بانو درحالی که از پنجره‌ی آشپزخانه به باغ زل زده بود گفت:

_واه واه! عمه خانم و بچه‌هاش اومدن.

تکیه‌ام را از لبه‌ی سنگی جزیره جدا کردم و به سمت پنجره رفتم، پرده‌ی حریر را کنار زدم و به در ورودی پارکینگ زل زدم؛ عمه خانم و بچه‌هایش، مشکی‌پوش با استایل‌های مکش مرگ‌ما که یعنی ما پولدار و بی‌عار و بینی به نوک قاف چسبیده‌ایم، وارد باغ شده و سانتال مانتال به سمت در اصلی عمارت می‌آمدند.

پلک‌هایم را چندی بستم تف به این حجم از بیچارگی‌ام:

-ازشون پذیرایی کنید، به شازده کوچیکم خبر بدید عمه‌اش اومده.

بانو درحالی که پیش‌بندش را از دور گردن برمی‌داشت و گره‌اش را از دور کمرش می‌گشود گفت:

_خداروشکر مثل این که نمیخوان دیگه برگردن، امروز بهم گفتن اتاقشون رو تمیز و ملاحفه‌هارو عوض کنم.

پوزخند زدم، این را که از اول می‌دانستم این پسر سر جنگ دارد؛ با همه، با خودش و من زبان جنگ با اورا به خوبی آموخته بودم.

اندکی بعد به سمت پذیرایی قدم برمی‌داشتم، بانو تا کمر خم شده و سینی چایی را مقابل قوم‌الظالمین گرفته بود.

_خوش اومدید!

سرشان به سمتم چرخید، نگاه برنده و فشاری سحر برایم خوشایند بود. به صورت غیرقابل انکاری، از حرص خوردنش خرسند بودم.

مقابل‌شان روی مبل تکی سلطنتی نشستم و پایم را روی پای دیگرم انداختم. عمه خانم چشم غره‌ای رفت، ابروهای نازک و قهوه‌ای رنگش را بهم گره زد. درحالی که عصایش را به دست گرفته بود پوزخندزنان گفت:

_نمیدونم تا کی قراره ریخت نحست رو توی خونه‌ی داداشم ببینیم.

سحر که لذّت وافری از سخنان بیمارگونه‌ی مادرش برده بود برایم چشم و ابرو آمد.

تکیه‌ام را به پشتی مبل زدم:

_عمه خانم، متاسفانه حالاحالاها مجبورید تحملم کنید.

سالار خیره خیره مرا می‌نگریست، عجیب بود! این مردک در این سال‌ها سر جمع پنج ثانیه هم روی هم رفته به من نگاه نکرده بود و اصلاً مرا در حد خودش و یک کامیون خویشاوند اصیلش نمی‌دانست. این مرد چنان ابرخویشی نسبت به خودش داشت که من را کنیزش هم نمی‌دانست.

نگاه از چشمان دریده‌اش گرفتم و به عمه خانم زل زدم.

_برادرزادم کجاست؟

خواستم جواب بدهم که صدای رسایش درست از پشت سرم منجر به بستن دهان نیمه‌بازم شد.

_اینجام عمه.

سالار برخاست و با دو قدم بلند مقابلش قرار گرفت، خواست او را در آغوش بکشد امّا با حرکت سریع میکائل رو به عقب مواجه شد.

میکائیل دو قدم فاصله را با رفتنش به سمت مبل تکی بیشتر نمود سالار مانند یخ وارفته، همان‌جا خشک شده مانده بود، گمان می‌کنم رویش نمی‌شد حتی به سمت ما بچرخد.

عمه فوری درحالی لبخند کش‌دارش را بند رد اخم چهره‌ی سرد میکائیل می‌نمود گفت:

_وا!؟ ببخشید میکائیل‌جان، سالار چند ساله ندیدتت، حواسش نبود.

سالار بالاخره خودش را جمع و جور کرد، به سمت جایگاهش بازگشت و نشست. نگاه ریز‌شده‌ام را به میکائیل دوختم.

سحر خیره به میکائیل گفت:

_تسلیت میگم، امیدوارم دیگه غم نبینید!

میکائیل آرام برایش سر تکان داد.

سحر امّا ادامه داد:

_پسر دایی چه‌قدر تغییر کردی!

میکائیل نیشخند زد:

_چه تغیری؟

سحر پایش را روی پایش انداخت و با عشوه‌ای که به اجبار، قبول داشتم ذاتی بود پاسخ داد:

_خوش‌تیپ‌تر انگار بزرگ شدی، خیلی متفاوت‌تر از قدیم.

یک تای ابرویم را بالا انداختم، کلا سحرجان گویا عادتش بود خودش را بند پسران این خانواده کند.

نیشخند میکائیل گویی کش آمده باشد هم‌زمان با چرخاندن سرش به سمت پنجره گفت:

_درسته، تو هم خیلی تغییر کردی انگار پیر شدی بیشتر به خودت برس، حیفه از الان این‌قدر داغون شدی.

دست خودم نبود که به دسته‌ی مبل چنگ زدم تا جلوی کش آمدن لب‌هایم را بگیرم. عمه خانم با چشمانی گرد شده به سحر که رنگ سفید پوستش به کبودی گراییده بود زل زد.

سحر با حرصی آشکار گفت:

_والا بعد اتفاقاتی که افتاد، کمر هممون شکست!

و مستقیم به من زل زد، رد لبخند از روی لب‌هایم کنار رفت، با فکی منقبض خیره نگاهش کردم. ناگهان حزن عمیقی بر سر دل بیچاره‌ام چادر زد.

با بی‌قراری در جایم جابه‌جا شدم، بزاق دهانم را به سختی فروخوردم.

سالار رو به میکائیل گفت:

_فکر می‌کردم این همه سال انگلیس موندنت باعث شده بیماریت خوب بشه.

گویی سالار آن وارفتگی را می‌بایست هرجور شده جبران کند. با زهری آشکار در کلامش کنایه‌اش را به میکائیل انداخته بود.

میکائیل امّا همچنان خیره از پنجره به بیرون زل زده بود:

_مریض کسیه که دنبال درمانه، من مریض نیستم چون به درمان نیاز ندارم.

سالار همواره با تکبّری که در چشمان قهوه‌ای رنگش چمبره زده بود به میکائیل نگاه دوخته بود:

_بالاخره که چی؟ نمیخوای خانواده تشکیل بدی؟ زن بگیری؟ بابا بشی و بچه...

عمه خانم که از نگاه میکائیل پی به وخامت اوضاع برده بود با عصایش میان صحبت‌های دردانه‌اش پرید:

_وا!؟ سالارجان، میکائیل این سبک زندگی رو انتخاب کرده، ما هم اومدیم اینجا که تو این روزای سخت کنارش باشیم وگرنه...

میکائیل با خونسرد‌ترین حالت ممکن میان حرف عمه خانم پرید:

_روزای سخت؟

هم‌زمان در حالی که سیگار بین دو انگشتش را به جان لب‌هایش می‌سپرد گفت: