رمان نقره فام به قلم صدف رخشانی

ژانر : #مافیایی #عاشقانه #اجتماعی

خلاصه :

وقتی مرگ دو عضو کلیدی، تعادل خاندان سیرانی را برهم می‌زند، گیسو مجبور است نقشی را بپذیرد که قرن‌ها مخصوص مردان بوده: رئیس یک امپراطوری مافیایی.

اما قدرت همیشه بهایی دارد.

و گیسو آن را با خون خرید...حتی اگر خون عشق خواهرش باشد.

در دنیایی که خیانت، قانون نانوشته است و عشق، نقطه‌ضعف مرگبار، گیسو باید بین حفظ قدرت و یا نجات خانواده یکی را انتخاب کند.

اما وقتی پای انتقام، ناموس و خواهر در میان باشد... آیا انتخابی باقی می‌ماند؟

نقره‌فام روایتی جسورانه از زنی‌ست که از ویرانه‌های گذشته‌اش، سلطنت می‌سازد.

مقدمه‌ی رمان:

مارا با لبخند دنیا آوردند...

اما زندگی دندان‌های‌اش را نشان‌مان داد.

یاد گرفتیم از دل‌هایی که شکستند، دیوار بسازیم؛

از اشک‌هایی که ریختیم، دریا؛

و از سکوت‌های‌مان، قدرت!

نه فرشته‌ایم، نه شیطان...

ما زن‌هایی هستیم که یاد گرفتیم

در میانه‌ی آتش بایستیم

نه بسوزیم، نه بسوزانیم،

بلکه بدرخشیم.

****

کف دو دستم را بر روی لبِ سردِ نرده‌های فلزی قرار می‌دهم،نفسم را آرام رها می‌کنم.

_ امروز روز بزرگیه!

نوای بلندم در دیواره‌های عمارت می‌پیچد، نگاهم را میان افراد حاضر در سالن طبقه ‌پایین می‌‌گردانم.

تک‌به‌تک چهره‌ها را می‌نگرم، مصمم بودند.

_ همیشه اتحادی که داشتیم باعث قدرت نامحدودمون میشد..

برق چشمانشان را در هوا شکار می‌کنم،این برق نگاهشان تا کجا و کی همراهم بود؟

شاید تا زمانی که همه چیز پشت پرده حفظ شود!

خانواده درست نقش یک الماس تمام عیار را برایشان ایفا کرده بود،با شنیدن این نام رگ گردنشان ورم می‌کرد.

_ میدونید که اگه اتحاد،بین خانوادمون نباشه قدرتی هم نیست..

بدون این قدرت هم..ما هیچی نیستیم!

از تحکم صدایم،شانه‌هایم عقب رفته و سینه‌ سپر میکنم.

نگاهم را از لوسترهای گرد طلایی گرفته و به مردهایی که مردانگی را در اجرای قوانین تمام کرده بودند،می‌رسانم.

کت و شلوارهای مشکی اتو کشیده و قدهای چون تیر چراغ برق‌شان توجه‌ زیادی جلب می‌کرد.

سر چرخانده و از پس شانه‌ام می‌نگرمش،شهریار خیره نیم‌ رخم شده و با نیم‌قدمی کوتاه نزدیکم می‌شود..

_ جانم؟

دست طرفش دراز می‌کنم که منظورم را فوری ‌متوجه می‌شود،دستش را گرفته و می‌فشارم.

_ یک روزی گروه ما قوی‌ترین بود..!

ضربان میان سینه‌ام آرام می‌تپد.

لبانم را تر کرده و ادامه می‌دهم:

_ میخوام دوباره مثل اول بشیم.

مکث می‌کنم،دستی که دستان تنومند شهریار میانشان جای گرفته بود را بلند می‌کنم.

_ با همین قدرت خانواده که داریم میخوام قوی‌ترین بشیم.

مکث دیگری کرده،آب دهانم را قورت می‌دهم.

حالا وقت بغض کردن بود!

نا‌سلامتی چند روزی میشد که همه آن ها را از دست داده بودم اما مگر در روزی که روز من بود بغض اجباری میشد؟

صحنه نمایش مختص بازیگران‌ است،مرا چه به بازیگری؟!

دستانم را در یکدیگر می‌پیچانم،کمی سرم را پایین کرده و سعی میکنم پلک نزنم.

_ میدونم،همه‌مون عزاداریم..

دو تن از مهمترین اعضاعمون رو از دست دادیم،اما..

نفس عمیقی می‌کشم،شهریار قدم دیگری طرفم بر‌می‌دارد.

از همان‌ها که بودنش را نشان و نقش دلداری را ایفا می‌کرد.

نیشخندی زده و چون اول می‌شوم.

مقتدر!

_ اما الان دیگه وقت عزاداری نیست..وقت پس گرفتن حقمونه!

لبخند کوچکشان خیالم را از درست نقش‌بازی کردنم آسوده می‌کند.

حال فقط حکومت من بود.

من!

رو طرف خدمه‌ای که با پیراهن سفید و مشکی مخصوصش کمی عقب‌تر ایستاده بود میکنم.

بلافاصله با سینی طلایی‌ای نزدیکم می‌شود،جام شرابم را از سینی برداشتِ و رو به نفرات مقابلم میکنم.

با بالا بردن جامم،تمامی جام ها بلند میشوند و پژواک صدایم در عمارت میپیچد:

_ به سلامتی اتحاد دوبارمون!

طنین ضربات جام‌ها با یکدیگر در گوشم می‌پیچد.

کمی مینوشم و آن را به شهریار میدهم.

چرخیده و با گام‌هایی به استحکامی اتحاد تازه بسته شده،طرف پله‌های سیاه می‌روم.

سیاه..مانند سرنوشتم!

پله اول به دوم نمی‌رسد که شهریار صدایم میکند.

سر بلند کرده و خیره‌اش میشوم،مستقیم به فردی که کنار میز گردِ میان سالن ایستاده،اشاره‌ میکند و می‌گوید:

_ بانو اگر اجازه بدین هدیه‌ای که بابت رئیس شدنتون در نظر گرفتن رو به اینجا بیارن!

در سکوت نظاره‌اش می‌کنم.

می‌دانست این سکوت به معنی تایید است،بعد از این همه سال می‌شناختنم؛بیشتر از هرکس!

با اشاره شهریار،مرد عقب‌گرد می‌کند که همراهش دو نفر دیگر هم بیرون می‌روند.

کمی بعد با تابلویی به بزرگی یک پنجره سراسری عمارت روبه‌رویم می‌ایستند.

لبانم میلی‌متری کش نمی‌‌آید اما چشمانم لبخند می‌زنند.

چند پله باقی مانده را طی کرده و به تابلویی که فقط واژه زیبایی و عظمت برایش معنا می‌داد،می‌رسم.

در حالی که یک دستم بند پیراهن بلندم بود،چشمانم از پایین تا بالای تابلو را رصد می‌کند.

تابلویی که نقش زنی به زیبایی و ارزشمندی‌های دنیا رویش می‌نمود،بالای نقش کلمه‌‌ای هک شده بود.

هرا | Ἥρα

واژه‌ی یونانی،هرا الهه و بانوی قدرت،حامی زنان و ملکهٔ آسمان‌ها بود.

هرا را نماد من قرار داده بودند؟!

_ ببرین سالن اصلی نصبش کنید.

بلافاصله پس از حرفم با قدم‌هایی طبق همیشه کوتاه ولی کوبیده خارج می‌شوم.

تشخیص اینکه من برایشان مهم بودم یا مقامم سخت نبود.

چند پله روبه‌روی ورودی را که پایین می‌روم،راننده فوری دست به کمر خم شده و درب ماشین را می‌گشاید،در حالی که پیراهن مشکی‌ام را جمع کرده و می‌نشینم؛شهریار با گام هایی سرعت یافته خودش را کنار درب ماشین می‌رساند.

سرش را خم کرده و از شیشه‌باز می‌نگردم.

_ کجا میری؟

نفس نفس می‌زد،مستقیم نگاهش میکنم.

_ پس ساحل کجاست؟موقعی که داشتم حرف میزدمم ندیدمش!

موهایش را شخم میزند،از نزدیک چروک‌های چهره‌اش واضح تر بودند!

_ کلیدای خونمو ازم گرفتُ رفت،حتما اونجاست!

سر تکان می‌دهم،تا می‌خواهم به راننده اشاره کنم که راه بیوفتد شهریار با قدم‌هایی تند چرخیده و طرف دیگر ماشین سوار می‌شود.

_ منم باهات میام،مطمئنم حالش خوب نبود!

ابروهایم گره می‌خورند،حالش خوب نبوده؟

چه دلیلی میتواند داشته باشد جز اینکه..

_ باز دیدنِ اون مرتیکه رفته؟

شهریار پلک‌هایش را طولانی باز و بسته می‌کند،کلافه شده بود.

من‌ هم از دست ساحل و کارهایش کلافه شده بودم.

وای ساحل..

وای!

خیره نیم‌رخش می‌شوم:

_ شهریار من با اون چیکار کنم؟

متفکر دستانش را می‌نگریست،پشت‌سر هم دو شستش را درهم می‌چرخاند.

_ اینقدر تکون نده اون لامصبو!

به‌یکبارِ سرش را طرفم می‌چرخاند،عصبی نگاه از ابروهای بالا رفته‌اش می‌گیرم.

با شست و انگشت سبابه‌ شقیقه‌ام را ماساژ می‌دهم،چند لحظه چشم می‌بندم.

حس می‌کردم هر آن است که سرم منفجر شود.

_ ببخشید..عصابم خورده!

_ گیسو فقط باید بزاری توی حال خودش باشه.

چهره‌ام جمع می‌شود،نیشخند می‌زنم.

_ انگار تو نمیدونی دستی دستی داره خودشُ به کشتن میده یا خودتو زدی به اون راه؟

از اون گذشته این حرفای تو رو واقعا دیگه نمیکشم!

دستی که در هوا تکانش میدادم را گرفته و پایین می‌آورد.

_ گیسو!

صدای اخطار‌گونه‌اش ساکتم میکند اما حجم عصبانیتم اندکی کاهش نمی‌یابد.

_ آروم باش دختر!

الان تو قراره باهاش حرف بزنی و قصد قانع کردنش رو داری دیگه،پس آروم!

صدایش برعکس من آرام بود،نه به چهره کلافه‌اش و نه این خونسردی کلامش!

درحالی که دندان‌هایم از حجم فشار به یکدیگر در‌حال فروپاشی بودند،ساکت می‌شوم؛برای دیدن آن دخترک خیره‌سر لحظه شماری می‌کنم!

آنقدر فکرم درگیر بود که متوجه گذر زمان نشوم تا روبه‌روی ویلای شهریار،ماشین می‌ایستد.

بدون اینکه منتظر راننده باشم خود درب را باز کرده و با گام‌هایی شتاب‌زده طرف درب‌ ویلا می‌روم.

بلند بودن پاشنه کفش و پیراهن هم نمی‌توانست از سرعتم کم کند!

صدای شهریاری که نامم را صدا می‌زد،می‌شنوم؛پشت سرهم نوای آرام بودن می‌داد.

بی‌توجه در اصلی را هول داده و داخل می‌شوم.

بلافاصله پس از ورودم به خانه‌ی نسبتا بزرگ شهریار چرخیده و در را به شدت می‌کوبم،کلید آهنی و سرد را درونش چرخانده و قفلش میکنم.

ادب کردن آن دختر فقط از پس خودم بر می‌آمد.

_ ســـاحـــل!

صدای بلندم در طبقات سوت و کور می‌پیچد.

_ کـجـا خـودتو قایـم کـردی؟

چند قدمی جلو می‌روم،تا قصد زدن فریاد دیگری دارم که متوجه صدای هق هقی می‌شوم.

چشمانم ریز و گوش‌هایم تیز می‌شوند.

طبقه بالا بود!

بدون ثانیه‌ای مکث با یک دست پیراهنم را چنگ زده و از پله های مارپیچی بالا می‌روم.

_ حـالا گـریه هـم مـیکنی؟!

فریاد بلندم همان اندک نوا را هم قطع می‌کند.

_ سـاحـل فـقـط سـاکت شو!

شقیقه‌هایم از درد داغ شده بودند.

طرف تراس پا تند می‌کنم، سر چرخانده و جسم مچاله‌اش را سه‌گوشه دیوار می‌بینم.

_ گی..

نمی‌گذارم حرفی بزند و سیلی‌ام خفه‌اش می‌کند.

_ بهت گفته بودم که دهنتو ببندُ ساکت شو!

یک دستش را روی گونه‌اش گذاشته،با چشمانی سرخ و خیس نگاهم می‌کند.

نگاهم نکن!

نمی‌دانست آن نگاه مظلوم آتشم می‌زند،انگشتم را روبه‌رو‌اش تکان می‌دهم.

_ با خودت چه فکری کردی رفتی ببینیش ها؟

فک و لبش می‌لرزد.

_ میدونی برای دیدن یک آشغال که آدم حسابت نکرد کم مونده بود جونتو از دست بدی؟

میدونی اگه تو اون مهمونی خراب شده کسی تورو حین رفتنت میدید من چه خاکی باید تو سرم میریختم؟

فریاد میزنم:

_ جـواب مـنو بـده ســاحــل!

بلافاصله بغضش می‌ترکد که فوری از ترس دستش را روی دهانش می‌گذارد و می‌فشارد که مبادا صدایش را بشنوم.

از من می‌ترسید!

به‌ خاطر خودش مجبور به چنین رفتاری بودم،مگر جز این خانواده کوچک چیزِ دیگری‌‌ام داشتم!

چند قدم عقب رفته و جهت نگاهم را به باغ تغییر می‌دهم.

_ چرا ساحل این کارو با ما میکنی؟

مکث میکنم،حس می‌کردم رگ‌های سرم در حال پاره شدن بودند.

_ من خواهرتم لامصب،ما خانوادتیم!

سر طرفش می‌چرخانم.

اشک‌هایش یکی پس از دیگری صورت چون پنبه‌اش را خیس می‌کرد.

دستش را برمی‌دارد و آب دهانش را قورت می‌دهد.

_ چرا؟من باید...

مکث می‌کند.

بغض صدایش میکشتم!

_ دلم...واسه کسی که...اینقدر کثافته تنگ بشه؟

صدایش خفه می‌شود،از شدت بغض توان حرف زدن نداشت.

اشکانش امان حرف زدن نمی‌دادنش.

می‌گریست،گلوله گلوله اشک می‌ریخت،من...

و من جان میدهم!

_ من..خواب ندارم از دستش..

دست های بی‌جان و لاغرش را ستون بدنش کرده و بلند می‌شود.

چطور زنده‌ام؟

_ هر ساعت..فقط به این فکر میکنم..با چه بهانه‌ای برم ببینمش!

با جان دادن چند قدم نزدیکم می‌شوم.

_ کاش هیچوقت نمیدیدمش گیسو!

دستش را مشت کرده و به شدت به قفسه‌سینه‌اش می‌کوبد، گویی فردی قلبم را چنگ می‌زند.

این دختر نمی‌دانست جانم به جانش وصل است!

_ گیسو..تو میفهمی من چی میگم، آره؟

به چشمانش زل میزنم که یکباره بازویم را چنگ می‌زند، در حالی که صورتش خیس از اشک بود لب می‌زند:

_ بگو که میدونی، بگو که تو هم عزیزترینتو از دست دادی، ف..فقط از دست دادنمون فرق داره آره؟

حالش خوب نبود، این واضح‌تر از هرچیزی بود!

سر تکان می‌دهم و با نگاهم کنکاوش می‌کنم.

_ آره آره میدونم، حالا بیا بریم تو !

کمرش را می‌گیرم که ناگهان روی دستم ضربه‌ای می‌زند و بدنش را کنار می‌کشد.

_ پس چرا خودتو میزنی به اون راه ها؟

چرا امروز رئیس شدنتُ برای اون خاندان کثیف جشن گرفتی؟چرا یادت نمیاد چطور وقتی بچه...

نمی‌گذارم ادامه دهد!

قلبم را این‌بار انگار در دست گرفته بود و با تمام قدرت فشار می‌دادش!

دست بالا می‌گیرم، ساکت می‌شود.

_ مواظب حرف زدنت باش ساحل!

لرزش صدایم هیچ قدرتی را القا نمی‌کرد!

_ ولی بسه دیگه گیسو، بسه!

بی توجه به چهره‌ی برافراشته‌ام هولم داده و داخل می‌شود.

می‌چرخم، دستانم را روی میله بالاتر از تراس قرار می‌دهم.

من همان دختره سیزده ساله‌ای بودم که باترس پا به عمارت سایرانی ها گذاشت، همانی که برای عروس یک خانواده مافیایی‌ شدن، مجبور شد از کودکی زیر نظر مادرِ بزرگِ خانواده که نقش مادرشوهر را ایفا می‌کرد تعیین و تکلیف شود!

فقط چون برادر زاده آن زن بودم!

قطعا آن دختر نبودم!

زن شده بودم، مادر شده بودم!

به اجبار تغییر کرده بودم.

و از عوامل این تغییر عجیب تنفر داشتم!

چشم می‌چرخانم.

شهریار میان درختان ویلا، گوشی بدست و گویی در حال بحث با فرد پشت‌خط بود!

نفس عمیقی می‌کشم، آرام داخل می‌شوم.

ساحل صندلی گذاشته و روبه روی آینه کنسول نشسته بود.

آرنج دو دستش را به زانو بند کرده بود و با سرانگشتانش گلوله‌های قلبم را پاک می‌کرد.

نزدیک می‌شوم، بی‌توجه به اویی که قصد کندن پوستش را داشت خم شده و شانه‌ای صورتی از روی میز کنار آینه برمی‌دارم.

کمی درد شقیقه‌ام آرام گرفته بود!

پشتش می‌ایستم، با نگاهی سرسری به موهای بلند و خرمایی‌اش شروع به شانه زدن می‌کنم.

سنگینی نگاهش را از آینه احساس می‌کنم.

_ گیسو

همیشه به موهای خرمایی‌اش حسادت می‌کردم.

نام او باید گیسو می‌بود نه من!

_ حالت خوبه؟

نیم‌نگاهی از آینه‌ طرفش می‌اندازم، چشمان خواهرکم غم داشت.

سرم را تکان می‌دهم.

_ میدونی ساحل..

کمی مکث می‌کنم، چشمانم میان بازتاب چهره و موهایش می‌چرخید.

_ اولویت هر زن باید درس و دانشگاه و شغلش باشه، اینکه بتونه روی پای خودش وایسته، این خیلی چیز خوبیه!

شانه را دستش می‌دهم و شروع به بافتن موهایش می‌کنم.

_ و بعد بهترین چیزی که میتونه به بچه‌هاش بده، یک مادر مستقل و متکی به خودشِ!

در آخر خم می‌شوم و کش صورتی‌اش را برمیدارم، دم موهایش را میبندم!

تلخندی میزنم..

نه من قرار بود چیزی بگوییم و نه آن قرار بود چیزی بفهمد.

دست روی شانه‌ی لاغرش می‌گذارم.

خیره در نگاه آرامم زمزمه‌میکند:

_ منو می‌بخشی؟

کمی چشمان عسلی‌اش را می‌نگرم.

من آدمی بودم که تحمل غم خواهر و برادرم را داشته باشم؟

قطعا نه!

کافی بود دنیا را بخواهند تا دو دستی تقدیم‌شان کنم.

_ مگه میشه نبخشمت؟

دستی که روی شانه‌اش گذاشته بودم را نوازش می‌کند.

_ به جون خودت که میخوام دنیا نباشه، دوستش دارم!

همانطور نشسته می‌چرخد، برای دیدنم سرش را بلند می‌کند.

_ تو فقط قول بده دیگه کاری بهش نداشته باشی!

فقط می‌نگرمش.

_ باشه گیسو؟کاریش نداری خب؟

سرم را نامطمئن تکان می‌دهم که بلافاصله می‌گوید:

_ قول بده؟

دستش را نوازش میکنم، پوستش زیادی نرم بود!

_ یادم میمونه.

لبخند می‌زند، سرش را روی سینه‌ام می‌گذارم و دست پشت سرش می‌برم.

نوازش می‌کنم.

موهایش را...

کمرش را...

صورتش را...

باید برای سوگواری آماده‌اش می‌کردم!

کمی در آغوشم می‌ماند و بعد به خواب عمیقی فرو‌ می‌رود.

از میان حیاط پر از درخت و گل می‌گذرم‌، شهریار را در حال بحث با باغبان پیدا می‌کنم!

این پسر جز بحث کردن چیز دیگری هم میدانست؟

_ مواظب ساحل باش!

تا بخواهد طرفم بیاید و شروع به سوال پرسیدن کند، سوار ماشین می‌شوم.

_ برو محله‌ی صفورایی‌ها.

چَشمی‌ زمزمه می‌کند و راه می‌افتد.

نیم ساعت بعد میان کوچه‌های تنگ و شلوغ می‌ایستد.

_ هیچکس پیاده نمیشه!

فوری بی‌سیم را برداشته و به ماشین‌هایی که کمی‌ دورتر ایستاده بودند؛حرفم را تکرار می‌کند.

از ماشین پیاده می‌شوم.

دستم را از میان چاک پیراهنم به بند روی رانم می‌رسانم، اسلحه‌ را برمی‌دارم.

نگاه بهت زده جوانان دنبالم می‌کنند.

بعضی با ترس فرار می‌کردند و بعضی بهت زده نگاهم می‌کردند.

و دیگران جرئت دخالت نداشتند!

با قدم هایی آرام به طرف مغازه‌ی میوه فروشی می‌روم.

دستی که اسلحه درونش جولان می‌داد را بلند می‌کنم.

دو گلوله پشت سرهم به شیشه‌های مغازه شلیک می‌کنم که هیاهوی زیادی ایجاد می‌شود.

اطرافم شلوغ می‌شود، قلبم کمی خنک!

چهره‌ام از شدت آفتاب سوزان و پرت شدن شیشه‌ها جمع می‌شود.

پسرک چهارشانه‌ای، ترسیده از مغازه خارج می‌شود.

_ چه غلط...

همین که چشمش به نگاهم می‌افتد، سکوت می‌کند.

_ می‌شناسیم همو دیگه نه؟

فقط نگاهم می‌‌کرد، در چشمان ریزش ساحل را میبینم!

و در دستان برنزه‌اَش، دستان باریک‌ و کشیده ساحل را...

یک قدم نزدیکش می‌شوم، صدایی جز صدای پاشنه‌ کفشم نبود.

_ هیچکس!

قدم دوم را برمیدارم.

_ تاکید می‌کنم، هیچکس نمیتونه سمت خانواده من بره!

پیشانی‌اش را نشانه میگیرم.

_ این یه قانونه!

بلافاصله پس از حرفم ماشه را می‌کشم.

پسر با قد و هیکل بزرگش نقش بر زمین می‌شود.

خون‌های پاش خورده از سرش، روی آسفالت راه می‌گیرد و کم‌کم به روبه‌روی پاهایم می‌رسد!

یک قدم که عقب می‌روم، بلافاصله دورش شلوغ شده و سروصدای زیادی راه می‌افتد.

می‌چرخم.

قدم‌های بلندم را طرف ماشین برمیدارم و سوار می‌شوم.

_ بریم‌ عمارت.

هیچگاه قول‌هایم را پایمال نمی‌کردم اما، اگر کسی بویی از ارتباط ساحل با پسری غیر مافیایی به مشامش میخورد کارش تمام بود.

من نه تاب و تحمل کشته شدن ساحل را داشتم، نه فرصت فکر کردن به بعد این اتفاق.

باید این پسر سر به نیست میشد و قطعا ساحل نباید می‌فهمید که قاتل عشقش، کسی جزء خواهرش نیست!

_ رسیدیم خانوم.

نگهبان ماشین ها فوری درب را باز می‌کند، از پله‌های منتهی به عمارت که بالا می‌روم؛

آرام شدنم را برای چند ثانیه احساس می‌کنم.

_ این با چه عقلی همچین کاری کرد!

صدای فریاد خاتون که به گوشم می‌رسد، قدم هایم را بلند برمیدارم.

_ اینجا چخبره؟

خاتون و دخترش بلافاصله می‌چرخند، نگاهم میخ لبخند روی لبان ساحل و شهریار می‌شود.

لبخند بزن ساحل!

خاتون دو بار با عصایش به زمین ضربه می‌زند، حس میکنم به کودکی از دست رفته‌ام ضربه می‌زند.

زیر همان عصایش گیسوی قدیم را خورد می‌کرد!

_ تو چه غلطی کردی؟

خیره نگاهش می‌کنم.

جوری سرد نگاهش میکنم که بهت جای عصبانیتش را می‌گیرد، شمرده شمرده شروع به حرف زدن ‌می‌کند:

_ کی گفته..تو باید..رئیس..این خاندان..میشدی؟!

نیشخندی می‌زنم.

نیشخندی به وسعت قدرتم، به شهریار نیم نگاهی می‌اندازم.

_ فکر کنم هنوز یادشون مونده باید با یه رئیس چطور حرف بزنن!

ابروان شهریار بالا می‌پرد، مهین دختر خاتون هینی می‌کشد و می‌گوید:

_ کی تو گستاخ شدی؟

نگاهم را سمت او می‌چرخانم.

با دو گام آهسته خود را به اندام ریزش می‌رسانم، به ظاهر چند تار مو از صورتش را کنار زده و زمزمه میکنم:

_ کی تو آدم شدی؟!

بزاق دهانش را می‌بلعد.

نگاهش را طرف مادرش کشانده و طلب دفاع میکند.

خاتون پیشی‌ گرفته و با تن صدای بلندی می‌گوید:

_ فکر کردی کی هستی؟تورو من آدم کردم!

پسر من باعث شد بیای تو این خونه، مارو بدون نو..

بدون ثانیه‌ای مکث جهت نگاهم را تغییر می‌دهم، چنان سرد نگاهش می‌کنم که نطقش قطع می‌شود.

انگشت سبابه‌ام را بالا می‌گیرم:

_ هیـــــس!هیچی ‌نگو!

حال نزدیک او می‌شوم، سینه سپر کرده و دستانش را در هم قفل کرده بود.

رخ به رخش می‌ایستم، ضربان قلبم بالا رفته بود!

از فشار بود؟!

قطعا اگر آن گیسو بود حالا اینجا فرقی با سیلابی از اشک‌ نمی‌نمود!

اما گیسوی جدید با تکه های قلب شکسته در دستش، رحمی نداشت.

_ شما..بدون نوه شدین!

شـمـا بـدون نـوه شـدین!

شــمــا بــدون نــوه شــدین!

صدای آهسته‌ام رفته رفته اوج گرفته و در آخر فریادم خاتون که هیچ، تن همه‌شان را می‌لرزاند.

_ پس من چی شـــــــــدم!؟

انگشتم را طرف خود می‌گیرم.

_ این بین من چی شـــــــــدم؟

عقب رفته، وسط سالن می‌ایستم.

نگاه خاتون لرزان بود!

نه از درد، بلکه از ترس!

چشمان زخم دیده‌ها همیشه ترسناک بودند، حق داشت.

از ترس خشمم، انتقامم، انتقامی که قصد گرفتنش را هیچوقت نداشتم و ندارم!

می‌چرخم.

حالا دیگر صابره و ماریه هم با دختران از خود بزرگترشان رسیده بودند و بهت‌زده نگاهم می‌کردند.

_ من که دیگه چیزی واسه از دست دادن ندارم ولی..شما‌ خیلی چیزا بهم بدهکارید!

فقط صدای نفس هایشان بود و بس!

یکباره صدایی گرفته اما محکم نگاهم را به بالا می‌کشاند.

_ تو هم یه مادرِ داغ دیده شدی!

خیره آن چهره پیر و رنجور میشوم.

گویی تمام استخوان‌های صورتش را پوست درخت چنار کهن پوشانده بود!

_ پدر جان!

با بلند شدن صدای صابره مانند تلنگری دیگران را‌ بیدار می‌کند، یک به یک بالا می‌روند و دست‌ِ چروکیده و لایه لایه‌اش را می‌بوسند!

دستم را روی چوب کنده‌کاری شده پله می‌گذارم و بالا می‌روم.

با کشیدن نفس عمیقی بی تفاوت لب میزنم:

_ می‌بینم که حالتون بهتر شده، ولی بازم دلیل حضورتون تو اینجا رو نمیفهمم!

تمام شدن جمله‌ام‌ همزمان با رسیدنم به بالای پلکان می‌شود.

خاتون با نگاهی منتظر که نزدیک شوم و مانند آنها دست بوسی کنم می‌نگردم اما مگر، من‌ مانند آن‌ها بودم!

_ دلیل از این مهم‌تر که باید دخترام بدونن پدرشون زنده‌اس؟

نیشخندی زده و به چشمانش زل میزنم..

_ راست میگید، وگرنه چطور میتونستم ناراحتی بی‌حدشونو کنترل کنم!

کنا‌یه‌ام را در هوا شکار می‌کنند، چشمانش را روی هم فشرده و لب می‌زند:

_ چرا بلند حرف میزدی؟

صدای همچنان گرفته‌اش حالا با مخلوطی از پیری همراه بود.

_ یکم لازم بود!

سرش را تکان داده و همچنان خیره نگاهم می‌کند.

از آن نگاه‌ها که من به تو اعتماد کردم تا همه‌ی این ایل را دستت سپردم.

چشمانم را به سمت اتاقش تغییر می‌دهم.

ماریه نزدیکش شده ‌و به آرامی می‌گوید:

_ پدرجان بفرمایید تو اتاق حرف بزنیم، خوب نیست سر پا باشین.

همه فوری نزدیکش شده و به اتاق گوشه راهرو می‌برنش!

دنبالشان نمی‌روم.

می‌چرخم، دستانم را باز کرده و روی نرده می‌گذارم.

برخلاف بقیه ساحل و شهریار بی‌توجه روی مبل نشسته بودند.

لبخندی به رویشان میپاشم، این آرامش قبل از طوفان را به خوبی حس میکردم.

موهای بافته شده‌اش را باز کرده و حالا به جای لختی کمی حالت نیز پیدا کرده بودند!

سر روی پای شهریار گذاشته و حرف می‌زدند.

نوازش دست شهریار به روی موی موج دار ساحل مرا به آن روزهای کذایی می‌برد، او هم موهایم را نوازش می‌کرد و من نالان از موهای لخت و بی‌حالتم بودم!

_ من دلم میخواد موهامو فر کنم آخه!

باز هم دستش را روی موهایم می‌کشد، گویی ابر را نوازش می‌کرد، می‌ترسید با کمی فشار بارانی شود و با کمی بیخیالی نابود!

_ ولی خاتون بانو عروسِ مو فرفری نمیخواد.

اسم عروس را که می‌شنوم، حس میکنم در کوره‌ای از آتش مرا انداختند، کمر راست کرده و بلند می‌شوم.

دستش در هوا معلق می‌ماند.

_ تروخدا اسمش رو نیار، جون مامان اسمش رو نــیـــــار!

همین که صدایم بلند می‌شود، بغضِ چسبیده به گلویم کاملا عیان شده اما او تا طرفم خیز برمی‌دارد بلند می‌شوم.

_ قرار شد تا هفته‌ی دیگه که میرم، حرفی نباشه دیگه نه؟

چشمان مشکی‌اش می‌درخشد، خوشحال بود که قبول کردم.

همه خوشحال بودند، به جز من!

_ خانوم..

تکان نامحسوسی خورده و نگاهم را از موهای موج‌دار ساحل، طرف سمیرا می‌دهم.

_ چیشده!

_ حموم آماد‌‌ست، بفرمایید.

بی نگاه به چشمانم سمت اتاق راهنمایی می‌کند که می‌گویم:

_ برو به کارات برس.

وارد اتاق می‌شوم.

در را می‌بندم، در حالی که سمت حمام می‌روم زیپ پیراهن را از پهلویم باز کرده و وسط اتاق رهایش میکنم!

همین که کفش هایم را در می‌آورم کف پا‌هایم را روی سرامیک سفید رنگ می‌گذارم، از سردی سرامیک و گرمی پایم حس خوبی می‌گیرم.

از همان حس های نوازش‌گونه!

وارد حمام شده و بدون نگاه و توجه به اطرافم آرام داخل وان می‌روم.

دمای ملایم آب فقط کمی بارِ روی دوشم را کم می‌کند.

درون وان دراز کشیده و چشمانم را میبندم.

تصاویری رو به روی چشمانم شروع به حرکت می‌کنند، از همان تصویرهایی که دلت را آب و قلبت را نشانه می‌گیرد.

از آنهایی که توده‌ای از درد در گَلویت درست کرده و روی زبانت ای‌ کاش!

_ چه خوشگل شدین خانوم!

بی‌حس سرم را بلند کرده و به چهره‌ی رنگ و رو گرفته خودم زل میزنم.

_ هنوز کسی نیومده؟

گویی صدای بغض آلودم، با چهره‌ی خونسردم عجیب در تضاد بود که چشمانش گرد می‌شود!

_ قربونه اون چشم اَبروی مشکیت بشم، چرا صدات بغض داره؟