رمان کالکانتیت به قلم فائزه رخشانی

ژانر : #عاشقانه #معمایی #علمی_تخیلی

خلاصه :

چه حسی داره وقتی بفهمی زندگی که داشتی، همش متعلق به یه شخص دیگه بوده، تو فقط بار خاطراتش رو به دوش میکشی!

لونا دختری که با ورودش به نیویورک، زندگی آبی بی دردسرش تبدیل به آبی کالکانتیت میشه، همه چیز از وقتی شروع میشه که پا به آسایشگاه عجیب رایموند میزاره، جایی که تیمار توش حکومت میکنه، در این فاصله با حقایقی روبه رو میشه که...

مقدمه :

این داستان من است !

جایی که در آن، واقعیت‌ها آشکارا روی صفحه ظاهر می‌شوند، تا همچون سیلی بر گوش منکران فرود بیایند.

اینجا شهری‌ست مخرب در قاب داستان.

آغاز مردم شهر من با وهم و تاریکی و فراموشی است.

مردم شهر من همه چیزشان را قربانی فراموشی کرده‌اند، درد زندگی‌ای را به دوش می‌کشند که هیچ‌گاه متعلق به خودشان نبوده‌.

عاشق‌های شهر قربانی می‌کنند، بی‌خبر از آنکه معشوق‌ها قربانی می‌شوند.

اینجا دیوانگی نماد روشنفکری است، آدم‌های دیوانه آگاهند و آدم‌های سالم روان خواب.

مردم شهر من مکمل‌اند، مکملی از تو در یک جسم و هرکدام نمادی از یک طیف:

جنون، دیوانگی، وهم، خیال، وسوسه، خشم !

شهر من متفاوت است، متفاوت همچون تویی که منتخبش بودی.

به شهر طیف‌های منهزم خوش آمدی !

آمریکا- نیویورک20ژوئن

فریب خورده‌ام، این دردناک‌تر از موقعیت کنونی‌ام است.

نیمی از وجودم درد می‌کند، پوستم مرطوب و سرد شده !

سرمای استخوان سوز به اعماق قلبم نفوذ کرده، این منم؛ تصویری از یک جسم نیمه هوشیار، در زیر سیاهی پل، همچون جنازه‌ای بی‌جان افتاده، و چشم به زیر ساخت نیمه مخربش دوخته.

این بود عاقبت اعتماد. صدای آب به گوشم می‌رسد، بوی بد آزار‌ دهنده نشان از فاضلاب می‌دهد.

هیچکس نیست !

همه چیز همانند یک رویای تلخ می‌گذرد، گویی حقیقت نداشت.

مثل یک توهم، آنقدر چشم به زیر ساخت پل می‌دوزم که زمان از دستانم در می‌‌رود.

پلک‌های نیمه‌ بازم، بی‌جان قفل هم می‌شوند و ذهنم یک خاطره را تداعی می‌کند.

چشمان ملتمس مادرم !

خاطره‌ها عجیب و غیر‌واقعی می‌شوند.

من تصمیم به آمدن دارم، او ملتمس پیش رویم ایستاده، چه می‌خواهد؟

خانه را ترک نکنم. خاطرات همچون مولوکول‌ها بهم پیوند می‌خورند !

او را ترک کردم، این بود جواب بی‌رحمی‌ام، جواب اعتمادم به پدری که گویا در تمام سال‌ها فقط نامش را یدک می‌کشید.

این هم مجازات من خواهد بود، مرگی که نصیبم می‌شد، عاری از شرافت در کنار موش‌های بزرگترین فاضلاب شهر.

شاید هم اینطور نباشد...

روسیه- مسکو15ژوئن

سعی می‌کردم تمرکز کنم، امروز چندمین روز بود؟

سومی، چهارمی، شاید هم پنجمی !

هر روز در تقلای شناخت خود، هربار از خودم می‌پرسیدم من کی هستم؟

اما با کلمات تو‌خالی و پوچ روبه رو می‌شدم.

از جایم بلند می شوم، ضعف پاهایم را می‌لرزاند.

قدمی به سمت آیینه‌ها بر می دارم، از این اتاق سراسر پوشیده از آیینه نفرت داشتم !

از اینکه هرروز آن غریبه رنگ پریده را ببینم، و او را نشناسم نفرت داشتم !

همه چیز همانند یک خیال ظاهر می‌شد، شقیقه‌ی برآمده‌ام گه گاهی تیر می‌کشید.

و غریبه‌ی حیرانی که مقابل اتاق لعنتی، می‌ایستاد و پرسش وار به خود خیره می‌شد.

هر بار با دیدن نگاه حیرانش زجر می‌کشیدم، قرار نبود همه چیز خوب باشد.

من یک اتاق خوش رنگ می‌خواستم، یک کتاب رومانس، با جوراب‌های گرم و شومینه‌ای همیشه روشن !

من گرما و زندگی را طلب می‌کردم، اما دریغ از ذره ای گرما و لحظه ای زندگی ...

امروز فرق داشت، آیینه‌ها کدر شده‌ بودند.

شقیقه‌ام دیگر تیر نمی‌کشید، نگاهم را به آیینه رو به رویم دوخته ام، لب‌های رنگ پریده و ترک خورده، چشمان کدر قهوه‌ای، موهای آشفته و لباسی بلند به رنگ سفید.

چشمانم به قدری باز مانده‌ بودند که اشک از آنها می‌چکید، مسخ شده خیره‌ی آیینه‌ها شدم که ناگهان، صدای قفلی را شنیدم؛ سر از زانو بلند می کنم، به سمت آیینه‌ها حرکت کردم، سراسیمه گوش‌هایم را روی دیوار‌ها گذاشتم و آرام حرکت کردم.

یک قدم، دو قدم، سه قدم، چهار...

دیوار‌ها کنار رفتند و بهت زده با جیغ کوتاهی به جلو خم شدم !

چشمان ستاره بارانم اتاق را اسکن کردند، دیگر خبری از آیینه نبود، دیدن دیوارهای قرمز و سیاه تنم را به رعشه انداخت:

- کالکانتیت، زیباست، فریب‌دهنده است اما سمی، کالکانتیت هم معماست هم راه حل ...

در جایم تیک خوردم، صدا از بلندگو‌های دیواری پخش می‌شود، این جمله برایم گنگ است و مبهم !

- اسمت چیه؟

لب‌های لرزانم را از هم فاصله می دهم:

- نمی....نمی‌دونم !

جانم برای ادای این یک کلمه در رفته ، بغض گلویم را فشرد.

- دنبال چیزی می‌گردی؟

چنگم بالا امده، در موهای در هم گره خورده ام فشرده شده، به دور خودم می چرخم، حیران دستانم را به هم می فشرم:

- آره، دارم دنبال خودم می‌گردم.

باز هم حیران:

- اینجا کجاست، تو کجایی، چرا خودتو بهم نشون نمی‌دی؟

- اینجا محل تولدته، به دنیای موقت خودت خوش اومدی لونا.

زیر لب های لرزان، تکرارش می کنم:

- لونا؟

این‌ها فریب بود یا توهم، من هیچکس نبودم، هیچکس !

زمان حال

نیویوک- 21ژوئن

هجوم باد گرمی را به صورتم احساس می‌کنم، صدای تیک‌ تاک ساعت تنها چیزی است که می‌شنوم.

آرام هستم و رها، همچون حالت مدیتیشن‌های پیش از خواب، چیزی ذهنم را به خود مشغول کرده، من از آن فلاکت فاضلاب نجات پیدا کرده‌ام !؟

نرمی دستی را روی صورتم احساس می‌کنم، و پارچه‌ای مرطوب که زخم‌هایم را هدف قرار داده.

صورتم کمی از درد جمع می‌شود:

- بیدار شدی نه؟

انگار زمان کند می‌شود، و گوش‌هایم ذوب، صدای ناآشنا رادار‌هایم را فعال می‌کند.

سعی می‌کنم چشمانم را از هم باز کنم، اما نمی‌توانم !

از موقعیتی که در آن قرار دارم، فرار می‌کنم‌.

نفس‌هایم تند می‌شود.

- هی هی نترس دختر. آروم چشماتو از هم باز کن.

به هر طریق ممکن موفق می‌شوم به سختی قفل چشمانم را از هم باز کنم، همزمان تا بناگوش داغ می‌شوم‌.

پسری با چهره‌ی مهربان، چشم‌های روشن آبی و موهای بور، روی صورتم خم شده، زخم‌هایم را تمیز می‌کند؟ !

این ها خواب بود یا توهم؟

کلمه‌های لرزان و اضطراب‌آلود بی‌موقع از دهانم خارج می‌شوند:

- بکش کنار، من کجام؟

صورتش را عقب می‌کشد، دستان کشیده‌اش از روی صورت ملتهب‌ام کنار می‌روند.

اطرافم را وارسی می‌کنم، اتاق کوچک بیست و چهار متری با دیوار‌های پوسیده کرمی، سقفی که به رنگ زرد درآمده، یک تی وی و میز کوچک، کاناپه کهنه و کمد لباس !

اتاق کوچکش را حجم زیادی از آشغال و پوست میوه و باقی مانده های خوراکی اش اشغال کرده، لباس‌هایش به هر طرف پرتابنداوضاع فضاحت باری بود.

- اینجا یکم بهم ریخته است، شرمنده !

با شتاب به سویش برمی‌گردم، یکم؟ !

آب دهانم را به سختی پایین می‌فرستم، ماده‌ی تلخی را ته حلقم احساس می‌کنم.

هنوز بوی بد فاضلاب دیشب، زیر بینی‌ام است !

در جایم نیم خیز می‌شوم، نگاهم بالا می‌رود، با دیدن کوله پشتی‌ام در دستانش نفس عمیقی می‌کشم:

- دیشب اینو همراهت پیدا کردم، نمی‌خواستم فضولی کنم اما...

دستانش را صلح آمیز بالا می‌برد:

- مجبور بودم بخاطر یه ردی از خانوادت، توشو بگردم و یه بلیط پیدا کردم، تو مسافری‌ و اهل اینجا نیستی درسته‌ !؟

چشم از او می گیرم ، و با عجله از جایم بلند می‌شوم، چگونه می‌توانسته ام به او اعتماد کنم !

بدون اینکه نگاهش کنم، مقابلش می‌ایستم:

- نمیدونم چجوری از اون فاضلاب لعنتی منو کشیدی بیرون، ولی با اختلاف باید بگم کار اشتباهی کردی. باید میذاشتی به سزای اعمالم برسم !

با اخمانی درهم، در افکار و بی اعتمادی و شک وشبه ای که در لحظه به جانم افتاده غرق می‌شوم:

- کوله پشتیمو بده !

کوله را عقب می‌کشد، بهت زده نگاهش می‌کنم و در کسری از ثانیه، قدمی تند به سمتش بر می‌دارم که ناگهان ستون فقرات کمرم منقبض و خشک می‌شود.

ناله‌ای سر می‌دهم و دست به کمر روی زانوهایم فرود می‌آیم.

- خیلی بدبختی !

با صدای نجوایش، اخمانم در هم می روند سرم با شتاب بلند می شود:

- کوله‌امو بده گورمو گم کنم.

غیظ در ادای کلماتم ذره ای درش خللی ایجاد نمی کند.

از پشت موهای ریخته شده در صورتم نگاهش می‌کنم، با مکثی دست به جیب، کوله‌ام را یک طرف می‌اندازد:

- اینم از کوله پشتیت، اما نمی‌تونم بزارم اینطوری زخمی و علیل شده جایی بری !

پیش پاهایم به قصد کمک زانو می‌زند، دستم را بالا می‌برم و خودم از جایم بلند می‌شوم:

- نجاتم دادی؟ باشه کار خوبی کردی ازت ممنونم. ولی بهتره بذاری من هرچه سریع‌تر اینجا رو ترک کنم‌ !

بازویم را می‌گیرد، مجروح است و از درد کوفته، درد زیادی را تحمل می‌کنم، با ناله‌ام دستش را شل می‌کند، پاهایم تاب وزنم را ندارند و در جایم فرود می‌آیم.

- لجبازی می‌کنی، تهشم می‌گم علیلی بهت برمی‌خوره !

کم کم درد در جای جای بدنم نمایان می‌شود، به گمانم در حال از هم پاشیدن هستم.

تحمل ندارم و می‌گذارم مرا در آغوش بگیرد، حضور این پسرک منجی کاملا به جا است.

باز هم روی همان کاناپه می‌گذارتم، دستانش به قصد ماساژ جای جای بدنم را لمس می‌کنند.

داغ می‌شوم، ضربان قلبم رکورد تیک‌تاک ساعت را می‌زند.

اوضاع ایران فرق می‌کرد، حداقل این را می‌دانستم برای اویی که منجی‌ام شده کاملا امر طبیعی و بدون منظوری است.

زندگیم از این شرایط مهم‌تر است، باید واکنش‌هایم را خرج آن کنم، خفقان، بی‌خوابی، ترس و دلتنگی !

با صدای ملایمش از بدبختی‌ها نجات پیدا می‌کنم:

- نمیتونم بزارم بری، حداقل تا وقتی که مسبب حالتو بهم نگی.

تیز نگاهش می‌کنم:

- هوم؟ !

چشمان سردش را به نگاه اخم آلودم می‌دوزد:

- نمی‌خوام واسه خودم دردسر بتراشم، اگه پلیسا دنبالت باشن پای منم گیر میشه. بهت جا دادم، دارم زخماتو دوا می‌کنم.

دست آزادش را روی صورتش، لای موهایش، پشت گردنش می‌کشد:

- اگه حقیقتو بهم بگی، می‌تونم کمکت کنم !

بدون مکث خطاب به او شروع می‌کنم:

- از ایران اومدم، مادرم ایرانی بود اما پدرم امریکایی !

کنجکاو نگاهم می‌کند، باید یاد می‌گرفتم حقیقت را بپذیرم و در این جسم درهم شکسته زندگی کنم:

- تا شش سالگیم نیویورک زندگی کردیم، پیش پدرم. اما بعد از اون همه چیز عوض شد، پدرم معتاد شده بود و مادرم تقریبا از دستش فرار کرد، منم همراهش بودم. به کشور مادریش پناه بردیم، ایران !

آه سردم کاملا غیر ارادی از گلویم خارج می‌شود:

- مادرم دو سال نگذشته بود ازدواج کرد، شوهرش آدم خوبی بود اما من...

نگاه زخمی‌ام را به چشمان منتظرش می‌دوزم:

- لعنت به اون حسی که می‌گفت سر بار زندگیشونم، تمام هدفم شده بود برگشت، فکر بازگشتم پیش پدرم شده بود همه چیزم !

اشک‌هایم را نگه می‌داشتم، فرو نریزند.

اما همچون اسید از روی گلویم پایین می‌رفتند:

- با ایمیلی که بهم زده شد، فکر می‌کردم زندگیم عوض شده. پدرم ازم می‌خواست برگردم، به چشمای ملتمس مادرم توجه نکردم، بعد چند سال زحمتی که برام کشیده بود ترکش کردم، اما چوبشم خوردم، بد خوردم.

اشک‌هایم فرو می‌ریختند.

- اگه حالت خوب نیست می‌تونی ادامه ندی ! کلافه نگاهش می کنم، این که مسبب درد هایم را برایش قطار می کردم عجیب بود، درد هایم او را پذیرفته بودند و او محرم بود.

زخم‌هایم سر باز کرده‌اند، باید بگویم. مچاله می‌شوم و سرم را روی زانوهایم پنهان می‌کنم:

- تصورم از پدری که در تمام کودکی خوابش رو می‌دیدم خراب شد، به محض اینکه پام به نیویورک رسید اومد استقبالم، عوض شده بود، پول داشت، خیلیم پول داشت، دیگه معتاد نبود، اما ذاتش کثیف شده بود.

نفسی تازه می‌کنم:

- همه چیز انتقام بود، بخاطر انتقام از مادرم منو کشوند نیویورک، زیر اون فاضلابی که پیدام کردی. قلبم شکسته شد، زیر دست آدماش جون می ‌دادم اما اون فیلم می‌گرفت و توش از انتقامی که گرفته بود با مادرم حرف می‌زد، هدفش این بود اون فیلم و بفرسته برای مادرم و من یک درصد براش مهم نبودم‌.

بغضم سر باز کرده و صدای هق هقم در اتاقش می‌پیچد، از این جسم ضعیف متنفرم.

تنم گرم می‌شود، دستش نوازش‌گرانه روی موهایم می‌لغزند:

- آروم باش، تا وقتی که همه چیز خوب بشه پیش من می‌مونی، با هم یه راهی پیدا می‌کنیم، می‌تونی برگردی !

نه، من این را نمی‌خواهم، نمی‌خواهم وبال گردنش شوم، نمی‌خواهم سرخورده پیش مادرم برگردم !

سرم را روی زانوهایم پنهان می‌کنم، ذهنم انباری از احساسات پوچ می‌شود همه چیز پوچ بود ، تن زخم خورده‌ام سنگین می‌شود، در دل آرزو می‌کنم همه چیز خواب باشد و چه راحت در خانه غریبه‌ای چشم روی هم می‌گذارم و غرق در خواب می‌شوم.

رایموند

دست راستم را روی میز آزمایشگاه نگه می‌دارم، غضب و خشم جلوی چشمانم را گرفته، آرماند سرنگ را روی بازویم می‌گذارد:

- قربان، مطمئنین می‌خواین خودتون تستش کنید؟

با صدای خفه‌ای به او می‌غرم:

- بزنش آرماند، وقت رو تلف نکن !

می‌دانم و مطمئنم که بیش از همیشه باید به خودم و مسئولیت‌هایم مسلط باشم، نباید به این زودی زمین گیر شوم.

باید به همه بفهمانم رایموند برگشته، اینبار جنون دیگری را به دوش می‌کشد و از تمام روز‌های دیگر ثابت‌ تر است.

پخش ماده‌ی ال را در رگ‌هایم حس می‌کنم، تنم منقبض می‌شود و صدای غرشی بی‌شباهت به صدای انسان از گلویم خارج می‌شود، دستم را محکم بر روی میز می‌کوبم و تمام شیشه‌های بشر روی میز، پخش زمین می‌شوند.

سرم را به سمت سقف سوق می‌دهم، صدای بوق در گوش‌هایم پخش می‌شود.

نفس‌هایم بلند و بلند‌تر می‌شوند، ضربان قلبم و صدای فریاد‌های آرماند.

فضای سفید آزمایشگاه دور سرم می‌چرخد، پلک‌هایم تار می‌شوند و مکالمه‌های بریده بریده به گوشم میرسد:

- جواب نداد، اون ماده جواب نمی‌ده.

- این خیلی فجیحه، آرماند دستاشو نگه دار لعنتی، خدای من ! شبیه هیولا شده، این وحشتناکه !

- طاقت بیار، سعی کن اون ماده رو پس بزنی. رایموند، به حرفام گوش کن.

مشت‌هایم گره می‌خوردند، حجیم شدن بازو‌هایم را حس می‌کنم.

چیزی دور مچ‌های تنومندم قفل می‌شود، ماده را پس بزنم؟

این امکان ندارد. من فقط در حال مقابله‌ام، تلاش می‌کنم.

لعنتی به یاد بیار ! به یاد بیار !

نفسم را حبس می‌کنم و صدای نجوای ریزی در گوش‌هایم می‌پیچد:

- می‌تونی حسش کنی رایموند؟ وجودمو !

تن وا رفته‌ام است که روی شیشه‌ها فرود می‌آید.

توانسته بودم، توانسته بودم بخش کوچکی را به یاد بیاورم. غرور نهفته‌ام بیدار شده است.

همه منتظر چشم دوخته‌اند، با خستگی و تنی رنجور نجوا می کنم:

- بیشتر روش کار کنید، باید دوزش رو بیارین پایین، هرکسی نمی‌تونه دووم بیاره !

با شنیدن صدای دورگه‌ام، آرماند زیر لب زمزمه می‌کند:

- می‌دونستم می‌تونه، اون رایمونده لعنتی‌ها، رایموند !

جولیا پیش پاهایم زانو می‌زند:

- حالتون خوبه قربان؟

زمزمه می‌کنم:

- ما هیچ وقت خوب نیستیم جولیا !

سوزش شیشه‌های خرد را در بازوهای عریانم حس می‌کنم،

روی پاهایم می‌ایستم.

دکتر‌ها خیره به جسم ایستاده‌ام هستند، سرم را به چپ و راست تکان می‌دهم که قلنج گردنم را بشکنم:

- به پایگاه سلامت 26 خبر بدین، بگین جلسه‌اشونو قبول می‌کنم، این لعنتی‌ها رو هم ببرین به سلولاشون !

- مطمئنین؟

نگاه به چشمان ریز شده‌ی آرماند می‌دوزم، نیشخندی حواله‌اش می‌کنم و با غرور قدمی به سمت در برمی‌دارم:

- بیشتر از هر وقت دیگه‌ای.

قدرت را طلب می‌کنم، این فقط بخشی از پیروزی‌های کوچکم است.

رایموند طوری برگشته که خودش را وادار کرده، به قدری که این را فهمیده و تا حد امکان کافی قوی شده !

این همان رایموندی است که بخشی از دردهای اسایشگاه را به دوش می‌کشد، از هر کدام یک درد کوچک و اما رایموند فهمیده چگونه با درد‌ها کنار بیاید.

هیچ کسی فهمیده‌تر از رایموند تیمار نیست !

با صلابت در راهرو قدم برمی‌دارم، دکترها با نفرت نگاهم می‌کنند.

بی‌توجه به آنها به سمت سلول مورد نظر قدم می‌روم:

- کی فرار کرده؟

جولیا هول شده، گزارشش را از هم باز می‌کند، الکساندر قدمی به جلو بر می‌دارد:

- دیشب که مسئولش بهش شام داده، سر جاش بوده !

- اما صبح...

جولیا هم یک‌ قدم جلو می‌اید:

- در واقع دیشب شام نخورده !

سر جایم می‌ایستم، خصمانه نگاهشان می‌کنم.

سر به زیر می‌ایستند.

- این چه وضع گزارش دادنه؟ تک تک اسناد مهمو ازتون خواستم، رفت و آمدش، نوع رفتارش، جزئیات پزشکیش و طرز کار کردنش !

جولیا سر به زیر می‌اندازد:

- متاسفم رایموند، نتونستیم اماده‌اش کنیم.

دستانم را مشت می‌کنم، این همه کم کاری، چشم پوشی اشتباه است !

به سمت سلول حرکت می‌کنم، در را طوری باز می‌کنم که کل سالن صدای بهم خوردنش را اکو می‌کند، اتاق کوچکی است، یک توالت آن طرف اتاق، تخت کوچک و قفسه کشویی از لباس‌هایش !

از آستانه در رد می‌شوم، جای جای اتاق را از نظر می‌گذرانم و نقشه فرارش را در سرم مرور می‌کنم.

نیشخندی روی لب‌هایم می‌نشیند، تختش را جا به جا کرده. رو به الکساندر و جولیا با چشمان قرمز شده می‌غرم:

- درست ماه پیش، وقتی که رایموند اسایشگاه رو ترک می‌کنه یه تله می‌زاره !

الکساندر رنگ پریده نظاره‌‌ گر رسوایی‌اش است:

- درهای مخفی جلوی مراقب‌ها باز میشن، تا مراقب جاسوس پیدا بشه‌. تمام مراقب‌ها در مخفی رو به رایموند گزارش می‌دن، الا یکیشون !

صدای خنثی‌ام در سلول می‌پیچد:

- الکساندر، یار باوفای آرماند، درسته؟

روی زانوهایش می‌افتد:

- منو ببخشید، قربان !

دستم را به سمت کلت کمری‌ام می‌برم و صدای شلیک گلوله فضای سلول را پر می‌کند.

جولیا خونسرد به خون ریخته شده نگاه می‌کند:

- خائن عوضی !

هیچ خبری از تله نبود، الکساندر خودش خودش را لو داد.

- جلسه رایموند !

برمی‌گردم و بی‌توجه به ساعات جلسه، رو تختی مچاله شده را کنار می‌زنم، روی بالش‌ها دست می‌کشم، همه را پرت می‌کنم، هیچی دستگیرم نمی‌شود. هیچی !

فقط وقتی که راه می‌افتم بروم، پایم به چیزی گیر می‌کند.

پایین را نگاه می‌کنم، یک دستگاه ضبط صوت اندازه کف دست.

با تردید خم می‌شوم و دکمه را می‌فشرم:

- سلام رایموند، انتظارش رو نداشتی فرار کنم؟ همه‌ی اوقات لعنتی که اینجا زندانی بودم، با سازمان در ارتباط بودم، تو قوی نیستی رایموند یه مهره ای و عروسک خیمه شب بازی.

الان که این صدارو می‌شنوی من از دستت فرار کردم و بی شک انتظارش رو نداری ! همه چیز طراحی شده‌اس. رایموند حتی کشتن الکساندر، بی‌فایده است، سازمان رابطت رو فرستاده رایموند، وقتشه گذشته‌اتو پیدا کنی، یه جنون دیگه، مطمئنا از پس این یکی برنمیای، درست موقعی که شیفته‌ی قدرتتی پیداش شده تو هیچ قدرتی نداری رایموند همه ی اینا از پیش تایین شدن وقت پایان دادن به معما هاست، رایموند طیف جدید اعزام شده، طیفی که رابطش تویی !

صدای قهقه‌اش بلند می‌شود، به یک نقطه خیره می‌شوم و گوش‌هایم سوت می‌کشند، رابطم اعزام شده !

جولیا آب دهانش را قورت می‌دهد:

- نباید به حرفاش اعتماد کنیم مگه نه؟

نگاه سردم را به او می‌دوزم:

- امشب برو پیش نیک، باید بفهمی طعمه جدید کیه !

لونا

وسایلم روی زمین ریخته، کلافه چنگی در موهایم می‌زنم، لعنتی، موبایلم کجاست؟

- هی دختر، باید یه چیزی رو بهت بگم !

نگاه کلافه‌ام را به او می‌دوزم:

- از اینکه اتاقو تمیز کردی ازت ممنونم، اما امشب نامزدم می‌خواد بیاد اینجا.

ابروانم بالا می‌پرد، نامزد داشت ...

- اسمش جولیاست، باید حواست باشه جلوش گاف ندی. جولیا خیلی حساسه، بهش گفتم هم‌خونه جدیدمی، یادت باشه ما از هم هیچی نمی‌دونیم !

شانه‌هایم را بالا می‌اندازم:

- مگه اینطور نیست؟ من حتی اسمتم نمی‌دونم !

خیلی آرام و بی‌حرکت به سمتم بر‌می‌گردد:

- من نیکم، و تو؟

لبخند ملایمی روی لب‌هایم می‌نشیند:

- اسمم لوناست...

حس غریبی نسبت به اسمم پیدا کرده ام و این حس لعنتی لحظه ایی رهایم نمی کرد.

لبخند ملیحی روی لب‌هایم جا خوش کرده، نیک با لحن شوخ طبعی به لبخندم اشاره می‌کند:

- هی هی، لونا، اون لبخند رو از روی لبات پاک کن، نمیخوام جولیا ببینتش !

قهقه‌ای میزنم، وسایل کوله‌ام را بر می‌گردانم.

نفسی از میان لب‌هایم خارج می‌کنم و کوله پشتی‌ام را کنار کاناپه تکیه می‌دهم.

گویی اتاق من همین یک کاناپه کهنه است، که حسابی نرم و رنگ پریده است.

همه چیز حالت غریب و غیر واقعی دارد، برای من که در ایران بزرگ شده‌ام و از نیویورک فقط چند خاطره بچگی کما‌بیش در خاطرم مانده، اینجا بودن این حس را منتقل می‌کند.

همین که زبانشان را می‌فهمم، و می‌توانم صحبت کنم، آن هم غلیظ همانند خودشان نعمت بزرگی است.

چیزی عجیب به نظر می رسید محو بودن خاطراتم حالتی که دارم.

کوله پشتی‌ام را بی‌حواس بر می‌دارم، صدای در بلند می‌شود:

- سلام نیک ! من اومدم.

صدای سرمست و شاد دخترانه‌ای فضای اتاق را پر می‌کند، نیک با آغوش باز به استقبال دختر زیبایی می‌رود که کت چرم و شلوار همرنگ به تن دارد، زیباست و در عین حال جذاب !

بی پروا بدون حضورم از یکدیگر کام می‌گیرند، جولیا با چشمانی بسته نیک را قدم به قدم به سمت دیوار هول می‌دهد.

میخکوب شده از جایم بلند می‌شوم، کوله را برمی‌دارم و راه در را در پیش می‌گیرم‌.

- کجا میری لونا؟

با صدای نیک به سمت آنها بر‌می‌گردم:

- همین بیرون می‌مونم، می‌خوام یه هوایی بخورم.

جولیا کنجکاو نگاهم می‌کند، لحظه ای احساس می کنم نگاهش کنکاشم می کند:

- سلام !

لبخندی کمرنگ می‌زنم:

- سلام.

بیرون می‌روم، باد خنکی صورتم را نوازش می‌کند، با دیدن پلی که دیشب زیرش جان می‌دادم ابروانم بالا می‌پرد.

خانه‌ی نیک تقریبا متروکه است، جایی درست روبه روی پل فاضلاب. کوله را جلوی پاهایم می‌گذارم و می‌نشینم و زانوهایم را بغل می‌گیرم.

- چی میگی جولیا اون جنونی نداره خودم زیر نظرش داشتم رفتاراش عادی ان اون...

- قسم می‌خورم نیک، اون رابط رایمونده !

صدای بحث جولیا و نیک بلند شده است، کنجکاو به بحثشان گوش می‌سپرم.

صدای حیران نیک بالاتر از حد معمول رفته است:

- اینطور نیست ! اون از ایران اومده، خودم بلیطش رو دیدم.

حرفاش خاطره هاش واقعی بودن.

گوش‌هایم تیز‌تر می‌شوند، راجع به من صحبت می‌کنند؟ !

به سمت پنجره می‌روم و تکیه‌ام را به دیوار می‌دهم:

- میگن سازمان پیشرفت کرده نیک، اونا همه چیز رو طراحی می‌کنن.

- می‌خوای چیکار کنی جولیا؟

- امشب یه جوری بخوابونش، می‌بریمش پیش رایموند !

ترسیده از دیوار فاصله میگیرم.

نگاهم به پنجره گره میخورد، هردو ایستاده چشم به چشمان وحشت زده‌ام دوخته‌اند.

- بگیرش نیک.

جولیا لب می‌زند، ترسیده کوله‌ام در بغل می‌گیرم و عقب عقب می‌روم.

نیک کنار می‌رود و در باز می‌شود، با تمام قوا پا به فرار می‌گذارم، خشم و نفرت سر تا پایم را فرا گرفته است.

نباید اعتماد می‌کردم، ناچار همه‌ی احساسات را مهار می‌کنم، باید سعی کنم با تمام توانم فرار کنم‌

- لونا صبر کن ! باید بهت توضیح بدم.

صدای فریاد نیک در نزدیکی‌ام به قدم‌هایم سرعت می‌بخشد، فرار می‌کنم و گرچه بی‌خبرم، صدرصد حرف‌هایشان به نفعم نبود.

به پل رسیده‌ام و صدای قدم‌های نیک را می‌شنوم، نفس نفس زنان خم می ‌شوم، مشتم را به پیشانی‌ام می‌کوبم و نفس طولانی‌ای می‌کشم تا آرام شوم.

نای فرار کردن ندارم، فکر کن لونا فکر کن !

مدام سعی می‌کنم آرامشم را حفظ کنم، نیک رو به رویم ایستاده است:

- لونا قسم می‌خورم اون چیزی که شنیدی...

محبوس روی پل ایستاده‌ام، از وقتی مادرم را ترک کردم امنیت نداشته‌ام، دنیا جای امنی نبود.

- لطفا برگرد نیک !

نیک دست‌هایش را به حالت صلح بالا می‌اورد:

- ببین لونا، ازت می‌خوام بهم گوش کنی.

قدمی به سمتم بر‌می‌دارد، چشمانم را آرام روی هم می‌گذارم، یک، دو، سه.

با یک حرکت باز شروع به دویدن می‌کنم‌‌.

- لعنتی، لونا وایستا اون بیرون برات امن نیست.

عجیب است، برایم فرقی نمی‌کند کجا بروم، هیچ پناهگاهی نیست.

خطر به اندازه یک سر سوزن فاصله دارد.

افکارم مغموش و گرفتار شخصی شده، که هیچ وظیفه‌ای در قبالم نداشت و من از او انتظار بی‌خود داشتم !

روی پیشانی‌ام دانه‌های عرق حس میشود، پاهایم چنان ضعف می‌کنند که حسشان نمی‌کنم.

فقط فرار می‌کنم، تمام نیرویم را خرج می‌کنم تا گیر نیوفتم، گیر چی؟

نمی‌دانم، اما خطر است، خطر !

دیگر صدای قدم نمی‌شنوم، پل را رد کرده‌ام، کوچه پس کوچه‌های زیادی را می‌بینم.

به سمت یکی از آن‌ها می‌دوم، کوچه‌های مخرب که روی دیوارشان نقاشی‌های عظیمی کشیده شده است.

روی زانو‌هایم می‌افتم، نیک مرا گم کرده است، پاره پاره بودم و از هم گسیخته.

- سرعتت از سرعت نورم بیشتره، اومدی تمرین؟

دستم را روی قلبم می‌گذارم، صدا ناآشناست و همین کافی است.

از جایم بلند می‌شوم، دستی به لباس‌هایم می‌کشم.

دستانم از سوز سرما کبود شده‌اند، به سمت دختر برمی‌گردم، موهایی با بافت آفریقایی، سویشرت لش مشکی و پاهای لخت.

- هی هی، نکنه اسیر دزد‌های نیویورک شدی؟

آب دهنم را با صدا قورت می‌دهم، چهره درهم می‌کشم:

- می‌خوام برم شهر !

دل و روده‌ام در هم می‌پیچد، سرفه‌ایی می‌کنم و ته سرفه‌هایم عق تو خالی می‌زنم.

- می‌تونم ببرمت، باید صبر کنی دوست پسرم بیاد، می‌تونیم با موتور اون بریم !

با تردید نگاهش می‌کنم:

- می‌تونی بهم اعتماد کنی، ما اینجا پارکور کار میکنیم.

چاره‌ایی نیست، روی‌ تخته سنگی می‌نشینم:

- هی، خوبی؟ آب میخوری؟

سرم را نفس نفس زنان تکان می‌دهم، قمقمه‌اش را به سمتم می‌گیرد.

یک نفس آبش را سر‌می‌کشم:

- ممنون.

- نگفتی اینجا چیکار می‌کردی؟

لب‌هایم را به هم می‌فشرم:

- اومده بودم تمرین، گیر چند تا جیب‌ بر افتادم.

- شت، حومه شهر خطرناکه، توی هر محله‌ای نباید رفت و آمد کرد. اینجا همه کوکائین و شیشه می‌زنن !

صدای گاز موتور از دور می‌آمد.

- بلند شو، اون اومد !

باد تند به صورتم شلاق می‌زند، حس رهایی دارم، به هیچ چیزی فکر نمی‌کنم.

قرار است کجا بروم؟

هرجا که سرنوشت مرا هول دهد.

فعلا چشمانم را بسته‌ام، از هوای آزاد لذت می‌برم و صورتم در طلب باد، روبه آسمان است‌‌.

بالاخره رها شدم، کم کم به شهر نزدیک می‌شدیم، برج‌های سر به فلک کشیده و ماشین‌های لوکس، شهر شلوغ نیویورک !

- مقصدت کجاست؟

با نیشخندی سر به آسمان می‌گیرم:

- همینجا پیاده می‌شم.

- مطمئنی؟

لب‌هایم را روی هم می‌فشرم:

- اوهوم.

با تردید نگاهم‌ می‌کند:

- حالت خوب نیست، می‌خوای باهامون بیای؟

متعجب نگاهش می‌کنم، اما به خودم می‌آیم. قرار نیست از یک سوراخ دو بار گزیده شوم:

- نه ممنون. می‌خوام برم خونه.

نیشخندی روی لبهایم می‌نشیند، کدام خانه؟ کاش دروغ‌هایم حقیقت بود.

دشوار نفسی تازه می‌کنم، لب‌هایش را روی هم می‌فشرد، در گفتن چیزی مردد است:

- می‌خوایم بریم مهمونی، دوست داشتی می‌تونی همراهمون بشی، خیلی پکری، یه شات حالت رو جا میاره‌.

به من زل می‌زند و منتظر جواب است، موتور به سرعت از میان ماشین‌ها لایی می‌کشد، می‌توانم این را خوش شانسی فاکتور بگیرم:

- باشه.

با صدای فریادم، جیغ زنان هو می‌کشد !

تردید دارم، حتی فکرش هم صورتم را داغ می‌کند. خوب می‌دانستم در مهمانی‌شان چه می‌گذرد.

نگاهم را رها می‌کنم، ترجیحا به برج‌ها و تجملات شهر زل می‌زنم تا آرام شوم !

اما هربار صورت مادرم، ملینا پیش چشمانم نقش می‌بندد، به این فکر می‌کنم که اگر فیلم به دستش برسد نابود می‌شود.

بغض گلویم را می‌فشرد، تقریبا در اعماق بدبختی‌ام، با قایقی کوچک، که هر آن ممکن است غرق شود !

از ترک موتور پایین می‌آییم. به مقصد رسیدیم.

- هی، اسمت چیه؟

لبخندی به چشمان روشنش می‌زنم:

- من لونام.

با شانه‌اش به شانه‌ام می‌کوبد:

- منم جسیکام، می‌تونی جسی صدام کنی.

ماسک خونسردی به صورتم می‌زنم، اما فقط خودم از غوغای درونم خبر دارم.

روبه روی کافه‌ای ایستاده‌ایم، مکس موتورش را تنظیم می‌کند و کلاه کاسکت‌اش را سرجایش می‌گذارد.

به سمت کافه راه می‌افتیم، صدای موزیک به قدری بالا است که جسیکا پیش روی در تکان می‌خورد و حرکات موزونش دوست پسرش را به خنده وا می‌دارد، فرصتی برای خندیدن سر پوچی و هیچی ندارم، تظاهر می‌کنم و با خنده‌های اجباری همراهشان می‌شوم، نفس عمیقی می‌کشم.

باز شدن کافه مصادف می‌شود با گرمای شدید، رقص نور و دود غلیظ.

با تردید وارد می‌شوم، جسیکا به سمت پیشخدمت بار می‌رود:

- سلام مرد، دو شات آبجو لطفا !

تنها جای خالی صندلی پشت میز پیشخدمت است، عده‌ای در حال پایکوبی هستند، عده‌ای عیش و نوش، عده‌ای بازی !

لبخند کمرنگی گوشه‌ی لبم می‌نشیند، انقدر‌ها هم وحشتناک نیست‌.

- بیا دختر.

جسیکا شاتی پیش رویم می‌گذارد:

- به سلامتی

زیر لب آرام زمزمه می‌کنم:

- چه فاجعه‌ای !

ابروانش بالا می‌پرد، هول شده می‌گویم:

- به سلامتی فاجعه‌های زیبا، مثل حضور من !

شاتم را به شاتش می‌کوبم و او یک نفس سر‌می‌‌کشد، من به زیرکی آن را از زیر شانه‌ام خالی می‌کنم.

- خوشم اومد، فاجعه‌ی زیبا !

صدای قهقه‌اش بلند می‌شود، از سر ناچاری همراهی‌اش می‌کنم و هیچکس از دل خونم خبر ندارد، جسی قصد رفتن ندارد، صندلی کنارم را کنار می‌کشد و رویش ولو می‌شود:

- از چی فرار می‌کنی لونا؟

نفس در سینه‌ام حبس می‌شود، وا رفته چشم در چشمانش قفل می‌کنم:

- منظورت چیه؟ !

التهاب درونم کم نمی‌شود، مضطرب‌ام و نگران.

- پدرم دائم الخمر بود، آخرین باری که فرار کردم از دست اون بود، چهار تا از دنده‌هامو شکست.

با بهت به جسیکای غمگین نگاه می‌کنم که اینگونه تلخ اعتراف می‌کند:

- جایی نداشتم؛ تقریبا آواره بودم، خونه‌ام جهنمی بود که ازش فرار می‌کردم، لونا ! یک منطقه‌ی امن خونه‌ی آدمه اما...

آهی از ته دلش خارج می‌شود، و این منم که به دردهای مشترک ایمان می‌اورم، دردهایمان تله پاتی می‌کنند و این عجیب است.

- ورونیکا، هیچ وقت این زن رو یادم نمی‌ره !

با کنجکاوی نگاهش می‌کنم.

- یه پناهگاه داشت، اون زن روسی توی اون شرایط فرشته‌ی نگهبانم بود، هم کار داشتم، هم جا.

لب‌هایم را با زبانم تر می‌کنم، مشتاقم و این غم انگیز است که دلم می‌خواهد، بیشتر از آن پناهگاه بگوید.

- حس ششم من هیچوقت بهم دروغ نمیگه لونا.

خنده‌ی بلندی سر می‌دهد:

- دوستام بهم می‌گن سگ شکاری، حقیقت رو بو می‌کشم. درست عین یه سگ، شاید یه خرده باحال‌تر.

از ته دل می‌خندیم، جسیکا به کوله‌ام اشاره می‌کند:

- توی اون کوله پشتیت، قلم و خودکار نداری؟

با یادآوری دفترچه، زیپ‌اش را باز می‌کنم و ورقه‌ایی جدا کرده و با قلم به دستش می‌دهم.

- این آدرس پناهگاهه، می‌دونم بهش نیاز داری، پس خواهش می‌کنم بهم اعتماد کن !

چشمانم سراسر اشک شده‌اند، من به معجزه‌ها ایمان آورده‌ام.

جسیکا یکی از معجزه‌هایی است که در تنگنای خدا پیش رویم قرار داد:

- ازت ممنونم جسیکا !

لبخند یک طرفه‌ای می‌زند، چشمانش را روی هم به نشانه محبت فشار می‌دهد:

- این چند دلارم بگیر، کمه ولی تا رسیدن به اونجا کارت رو راه می‌ندازه، به ورونیکا بگو جسی منو فرستاده، مطمئن باش مشکلت حل می‌شه !