رمان همزاد مرگ به قلم fateme94

تخمین مدت زمان مطالعه : ۱۷ ساعت و ۲۹ دقیقه ۱۹ ثانیه

دور مچ دست هایش انگار دو حلقه ی آتش بسته بودند. با تمام جانش دست و پا می زد که آزاد شود. پا می کوبید و تخت زهوار در رفته به قیژ قیژ افتاده بود. هرچه جان کند بی فایده... هرچه ضجه زد به دیوار خورد و به گوش هایش برگشت. صدای لخ لخ کفش هایش را شنید... آخ که برگشته بود... آخ که دیگر دیر بود... دست هایش مثل گوشت سلاخی شده از میله های تخت آویزان و بی حرکت ماند. شبیه لاشه هایی که هرچه بگردی نبض ندارند به انجماد افتاد. سایه اش زودتر از خودش بر نعش روی تخت آوار شد... سایه ای که عجیب وزن داشت...خودش که جای سایه اش را گرفت...

همچنان که وحشیانه هوا را به سینه می کشید پلک هایش تا آخرین حد باز شد. تاریکی هوا مرز خواب و بیداری را کمرنگ کرده بود. چنگ انداخت به سیاهی مقابلش... دست هایش را در هوا تکان تکان می داد که دورش کند. دست هایش از لابلای تاریکیِ پوچ سر می خورد و پایین می افتاد. چشم هایش که به تاریکی خو کرد تازه تازه حواسش برگشت. زیر نور کم جان شب گلدان های روی طاقچه را دید. تیک تاک ساعت دیواری را شنید. دست کشید کنارش و تشک سفت و نه چندان راحتش را لمس کرد. نگاهش روی چراغ خواب خاموش قفل شد. نفس نفس هایش کم کم آرام تر شد. پتویی را که گوشه ای جمع شده بود روی تن بی رمقش بالا کشید و جوری در خودش مچاله شد که جنین هم در رحم مادر اینطور خودش را بغل نمی گرفت.

مدتی که نمی دانست چقدر بود به همان حال ماند. تا ابد هم اگر در آغوش خودش می ماند دلش آرام نمی گرفت. یک بغل بی قراری آرامش نمی کرد. باید بلند می شد به دل شهر می زد و سعی می کرد خودش را یک جایی میان دلمشغولی کرایه خانه و پول قبض و خرج خورد و خوراک و نفس کشیدن، جا بگذارد. باید بلند می شد... دست هایش را ستون تن سنگینش کرد و روی زانو ایستاد. نگاه سرگردانش دورتادور اتاق سه در چهاری که خانه اش بود گشت... چند پشتی لاکی، یک تلویزیون کوچک، کمد چوبی قدیمی و چراغ نفتی که همه را از مستاجر قبلی به قیمت خوبی خریده بود. بعدها خودش یک چراغ خواب، یخچال صندوقی و سماور هم خرید. اثاثیه ی اصلی اش همین ها بود. گرچه آن اتاق هم جا برای وسیله ی دیگری نداشت!

رختخوابش را تا کرد، داخل درگاهی دیوار روی هم چید و دست آخر با ملافه ای سفید پوشاند. مقابل روشویی ایستاد و بی نگاه به آینه ی روبرویش چند مشت آب سرد به سر و صورت و گردنش پاشید. تنها امکانات خانه اش همین بود وگرنه حمام و دستشویی داخل حیاط و با بقیه مشترک بود. فقط اتاق خود صاحب خانه مستثنی بود و حمام و دستشویی جداگانه داشت.

سماور را پرآب و روشن کرد. لباس هایی را که دیشب از تن درآورده و روی زمین پخش و پلا افتاده بود، دوباره به تن کرد. حوصله ی چای دم کردن نداشت پس زیر سماور را خاموش کرد و چند قلپ آب جوش هورت کشید فقط برای اینکه گلوی خشکیده اش تر شود. کلاه سیاه بافتنی اش را به سر کشید ولی دم رفتن چیزی یادش افتاد، برگشت و چراغ خواب را چک کرد. حدسش درست بود. لامپ لعنتی اش سوخته بود. قبل از اینکه بفهمد چه می کند لامپ روی دیوار هزارتکه شده بود.

به حیاط قدم گذاشت و زیپ کاپشن بادی اش را تا زیر گلو بالا کشید. سوز آذرماه در آن گرگ و میش اول صبح غوغا می کرد. باید یک شال گردن برای زمستانش می خرید. حوصله ی سرماخوردگی و کنج خانه افتادن را نداشت.

سراغ موتورش که به درخت زنجیر کرده بود رفت. با کمترین سر و صدا زنجیر را باز کرد و همانطور خاموش آن را تا سر کوچه خرکش کرد. همسایه ها به اکرم، صاحبخانه اش، شکایت کرده بودند که سرصبح و آخر شب ما از صدای لکنته ی این مستاجرت آسایش نداریم! همین شد که هر صبح مجبوری موتور را سرکوچه استارت می زد و اگر دیروقت برمی گشت هم موتور خاموش را با خودش می کشاند. اکرم به خاطر همان یک وجب جای پارک گوشه ی حیاط هم سرش منت می گذاشت،گزگ بیشتری نمی خواست به دستش بدهد.

بعد از چندبار هندل زدن بالاخره موتور راه افتاد. مقصدش بانکی در یکی از محله های بالاشهر بود. از چندوقت پیش آنجا را زیرنظر گرفته بود و خیابان های اطرافش را حالا مثل کف دست می شناخت. نزدیکی بانک در جایی که اشراف کاملی به در خروجی داشت به کمین نشست و منتظر سوژه ی مناسبی شد.

رفتارشناس خوبی بود و باید می بود وگرنه روزگارش نمی گذشت. هیچ کدام آن ها صید دندان گیری نبودند. بارها به این فکر کرده بود که می تواند خودش داخل بانک برود و یک شاه ماهی نشان کند اما به ریسک خرامان راه رفتن جلوی دوربین ها نمی ارزید. دلش هم نمی خواست کسی را به عنوان شریک دنبال خودش راه بیندازد. از یک چشم و گوش اضافی بدش نمی آمد ولی دردسرهای خودش را داشت و او دنبال اینطور دردسرها نبود. تنهایی خودش را ترجیح می داد.

کم کم داشت تصمیم می گرفت امروز را به کار دیگری بگذراند که یک نفر توجهش را جلب کرد. پسرجوان لاغر اندام و شیک پوشی همانطور که کیف چرم قهوه ای رنگی را زیر بغلش محکم گرفته بود از بانک بیرون زد. نگاهش دور و اطراف چرخ خورد و بعد انگار که توصیه ای یادش آمده باشد کمی راحت تر کیف را از دسته اش در دست گرفت. موبایلش که زنگ خورد و مشغول صحبت شد، کمی آنطرف تر کسی کلاه کاسکت طلق دودی اش را به سر گذاشت و پرگاز از پشت سر نزدیکش شد. دست چپش بند فرمان بود و دست دیگرش را دور دسته ی کیف مشت کرد. گوشی موبایل از دست جوانک افتاد، دو دستی کیفش را چسبید و چندقدم همراه موتور کشیده شد اما با لگدی که به صورتش خورد دست هایش سست و پخش آسفالت شد. همانطور که دو دستی صورتش را چسبیده و از درد تا خورده بود فریاد می کشید...

. - دزد! دزد! بگیرینش!

لحظاتی بعد ماشین آخرین مدلی درست در نیم قدمی اش روی ترمز کوبید. برق امید در چشم های اشک آلودش درخشید. به آنی تن خرد و خمیرش را جمع کرد و روی صندلی جلو نشست. فریادش ماشین را پر کرد.

- برو دنبالش داداش! از اینور رفت!

و با دست انتهای خیابان را نشان داد. ماشین از جا کنده شد. بغضش که یکمرتبه ترکید خون در رگ های برادرش جوشید.

- به قرآن اگه بخوای زرزر کنی محسن پرتت می کنم پایین! تو غلط کردی تنهایی اومدی دنبال چک نقد کردن!

- آقاجون گفت نقدش کنم منم گفتم یه بار که روم حساب کرده بچه بازی درنیارم و تنهایی از پسش بربیام... ولی عرضه ی اینم نداشتم... آره داداش غلط کردم... خاک بر سر من...

فرمان میان انگشتانش مشت شده بود و عقربه ی سرعت سنج همینطور بالا و بالاتر می پرید.

- نرو روی اعصاب من! هروقت من مردم بشین بالای قبرم اینجوری زار بزن مرتیکه!

فریادش کارساز بود و اشک های برادر کوچکتر بند آمد! خم شد و از جعبه ی دستمال داشبورد پنج شش تایی پشت هم بیرون کشید.

- بذار روی صورتت! همینطور داره خون میاد... آدم نیستم اگه اون عوضیو پیدا نکنم و توی صورتش نکوبم!

همینطور که چشم می گرداند، کنار خیابان چشمش به کیف چرم برادرش افتاد.

- از همین مسیر رفته! می گیریمش!

پدال گاز را تا انتها فشرد و به خودش قول داد اگر شده این شهر لعنتی را زیر و رو کند باید او را پیدا کند.

فکرش را هم نمی کرد آن جوانک این همه پول به همراه داشته باشد اما انگار امروز بخت با او یار بود! فقط کاش سفت و سخت به مالش نمی چسبید که آنطور توی صورتش نکوبد... حالا فوقش کمی صورتش کبود میشد بیشتر از این که نبود! سعی کرد بی خیال فریاد از سرِ دردی که هنوز توی گوشش زنگ میزد، فقط به پولی که کاسب شده بود فکر کند. دقیق نشمرده بود ولی می دانست آنقدری پول در جیب کاپشنش هست که حتی می تواند موتورش را عوض کند یا یک اجاق گاز بخرد! اصلا شاید میشد خانه ی بهتری کرایه کند و کل زمستان را در آن دخمه سگ لرزه نگیرد! شال گردن را داشت فراموش می کرد! می رفت و یکی از آن ابریشمی های لطیف می خرید! همانطور پشت موتور به افکار مزخرفش پوزخند زد! به چه دردش می خورد... هیچ کدام این ها به دردش نمی خورد وقتی شب ها از خواب می پرید و از وحشت به خودش می پیچید شال ابریشمی به کارش نمی آمد...

در کسری از ثانیه نفهمید چطور و از کجا ماشینی به سرعت از کنارش عبور کرد و درست جلویش پیچید. چشمش که به آن جوانک خورد حساب کار دستش آمد. بخت چندان هم با او یار نبود! عرض خیابان بند آمده بود اما او هم کسی نبود که بخواهد اینطوری در تله بیفتد. فرمان را در جا چرخاند و راه پیاده رو را در پیش گرفت. کوچه پس کوچه های اینجا را برای چنین روزی حفظ کرده بود. می دانست انتهای این خیابان چند کوچه ی باریک است که ماشین رو نیستند. اگر به اتوبان می زد در مقایسه با ماشین آن ها هیچ شانسی نداشت پس باید در همین کوچه ها گم و گورشان می کرد.

تا انتهای خیابان او در پیاده رو می راند و آن ها سایه به سایه دنبالش بودند. اولین کوچه را پیچید و آن ها متوقف شدند. نفسش را آزاد کرد. می دانست تا بخواهند دور بزنند و مسیرش را در خیابان بعدی ببندند او از آنجا دور شده. عرق سردی روی تیره ی پشتش راه گرفته بود. برای دقایقی خودش را پشت میله های زندان دیده بود. زندان باید جای تاریکی باشد... از تصورش هم لرزه بر اندامش افتاد. تصوری که چندان هم دور نبود. یک نفر به خودش قول داده بود هرطور شده او را به چنگ بیاورد.

هرطور شده یعنی یک کوچه ی باریک جلودارش نبود! پول هنگفتی در جیب اولین موتور سوار عبوری که اتفاقا موتور سرپایی هم داشت، گذاشته و ترکَش نشسته بود.

به تقلای دزد مفلوک با آن موتور لکنته اش پوزخند زد. فهمیده بود دنبالش هستند ولی راه فراری نداشت. بیچاره نمی دانست روی بد کسی دست گذاشته و با دست خودش قبرش را کنده!

- بگیر بغلش!

- موتورم به دیوار بگیره...

- میگم برو هرچی شد با من!

پهلو به پهلویش که رسیدند به بازوی مردک حیف نان لگد کوبید که کنترل موتور برای لحظه ای از دستش خارج شد اما نایستاد.

فریاد کشید...

- بزن بغل تا مادرتو به عزات نشوندم!

هشدار داده بود پس خونش پای خودش بود! دوباره که کنارش رسیدند با تمام توانش لگدی به بدنه ی موتور کوبید که این بار تعادلش را کاملا از دست داد و صدای گوشخراش برخوردش با دیوار کوچه را پر کرد. موتور روی بدنش افتاد و درست مثل یک زن فریاد کشید. پوزخندش پررنگ تر شد. دلش به رحم نمی آمد. وقتی کسی روی نقطه ی ضعفش دست می گذاشت دلش از سنگ میشد و حالا این دزد از همه جا بی خبر دست گذاشته بود روی برادر یکی یکدانه ی سبحان یزدانی.

- یوقت بلایی سرش نیومده باشه؟

اخم پررنگی تحویلش داد.

- شما نمی خواد واسه دزد جماعت دل بسوزونی! اینم بذار روی اون پولایی که بهت دادم و به سلامت!

تراولی داخل جیبش گذاشت و او که دنبال دردسر نبود و پول بدی هم گیرش نیامده بود، رفت به سلامت!

بالای سر دزد به دام افتاده ایستاد. داشت جان می کند که موتور را از روی پایش بلند کند. سایه اش را که حس کرد تقلاهایش بیشتر شد. بی خیال درد کشیدن او کنارش نشست و یقه اش را در مشت گرفت.

- فکر کردی به همین راحتیه؟ بزن در روییه؟ نه حیوون! نه حرومزاده! یه وقتم می خوری به پست یکی مثل من که تا دمار از روزگارت در نیاره ول کن نیست!

چهره ی غرق خون محسن جلوی چشمش بود و این خون بود که جلوی چشمش را گرفته بود.

کلاه کاسکت را به ضرب از سرش بیرون کشید... خشمش شد مشت و فرود آمد... دلش خنک نشد... دومی را باید محکم تر می زد... اما یک چیزی درست نبود...

این صورت ظریف خون آلود...

این جیغ نازک...

این بدن نحیف به لرز افتاده...

این ها متعلق به یک مرد نبود...