رمان محکوم به تماشا به قلم فاطمه زارعی

ژانر : #دلهره آور #رازآلود #ترسناک #کوتاه

خلاصه :

جنا دختری دبیرستانی است که شاهد مرگ دلخراش شخصی مهم بوده و کابوس آن را می‌بیند با پخش شدن خبر مرگ آن شخص در اخبار وحشتش بیشتر می‌شود زیرا خود را مقصر می‌ داند.

اما زمانی وحشت واقعی را میفهمد که قاتل را در مدرسه‌اش می‌بیند.

قاتلی که انسان نیست...

فصل اول

- جنا! به نفعته سریع‌تر بیای پایین. سرویس مدرسه نمیتونه تا ابد منتظرت بمونه!

پتو رو از صورتم کنار زدم و داد زدم: من که گفته بودم مامان، نمیخوام برم مدرسه.

در اتاق با صدای بدی باز شد و بعد صدای مامانم که با جیغ به اینکه هنوز تو تختم اعتراض می کرد. غلطی زدم و سعی کردم با تظاهر به بی حس و حالی رفتن به مدرسه رو از سرم باز کنم. مشکل مدرسه رفتن نبود، مسئله این بود که می‌ترسیدم از خونه بیرون برم. اما روزی که من بتونم با مامانم مخالفت کنم و برنده موضوع بشم، روز قیامته!

کراواتم رو با دستایی لرزون بستم و کیفم رو از جلو در اتاق برداشتم. کتونی‌هام رو از جا کفشی برداشتم و شروع به پوشیدن کردم. صدای مامانم رو از پشت سرم شنیدم که گفت: هیچوقت هم صبحونه نخور باشه؟

از جام بلند شدم و ظرف تغذیه‌ام رو از دستش گرفتم. سرمو بالا آوردم و چشمم به صفحه تلویزیون خورد که اخبار رو نشون می‌داد. بدنم بی‌حس شد و تلویی خوردم. چشمم به صفحه تلویزیون خشک شده بود. با رد شدن مامانم از جلو ام و زیاد شدن صدای تلوزیون توسطش به خودم اومدم و بی توجه به سفارشای مامان از خونه بیرون زدم، با پاهایی لرزون سوار اتوبوس مدرسه شدم. روی یکی از صندلی‌ها نشستم و با استرس به بقیه کسایی که سوار شده بودن نگاه کردم. حس می‌کردم همه از حقیقت خبر دارن. حرف‌های خبرنگار تو سرم تکرار شد.«جسد رئیس جمهور با گزارش یک معمور شهرداری در پس کوچه‌ای پیدا شده.» لرزی به بدنم افتاد. با رد شدن از جلوی اون کوچه کذایی تصویر‌هایی از اون شب از جلو چشم‌هام رد شد. حالت تهوع گرفتم، دستم رو جلوی دهنم فشردم. صدای بچه ها رو شنیدم که از راننده می‌خواستن توقف کنه. با احساس ایستادن اتوبوس با سرعت خودم رو بیرون انداختم و لب جوب نشستم. با وجود معده خالی‌ام حالم بهتر که نشد هیچ، بدتر هم شد. بطری آبی که بهم داده شد رو گرفتم و کمی خوردم و کمی هم به صورتم پاشیدم. چشمم به بطری افتاد که بجای آب با خون پر شده بود! جیغی کشیدم و بطری رو انداختم.

- چیکار می‌کنی دختر جون!

دوباره به بطری نگاه کردم که روی زمین افتاده بود و آب ازش بیرون می‌ریخت. دستم رو روی سرم گذاشتم. چه بلایی سرم اومده. به راننده که منتظر نگاهم میکرد چشم دوختم و در حینی که از جام بلند می‌شدم گفتم: عذر می‌خوام. دچار خطای دید شدم.

بی توجه به بقیه حرف‌هاش خودم رو به اتوبوس رسوندم و سر جای قبلیم نشستم، سرم رو به صندلی جلویی‌ام تکیه دادم.

فصل دوم

از اتوبوس پیاده شدم و لا به لای بقیه بچه‌ها وارد مدرسه شدم. با چشم دنبال مری گشتم و همزمان به طرف کلاس حرکت کردم، داخل سالن پیداش نکردم اما با دیدنش داخل کلاس با عجله به سمتش رفتم و دستشو گرفتم. با دیدنم حالت چهرش تغییر کرد، روی نزدیک ترین صندلی نشستم، صندلی‌ای کشید و رو به روم نشست. چشم‌های نگرانش رو بهم دوخت و گفت: مشکل چیه جنا؟

آب دهنم رو قورت دادم و قبل از اینکه حرفی بزنم صدای یکی از بچه ها باعث شد سرم رو به طرفش بچرخونم.

- نه! هنوز هیچ مدرکی پیدا نکردن.

و بعد صداشو پایین‌تر آورد و گفت: راستش من از یجایی خوندم که از روی خونی که ریخته شده بود فهمیدن اونه...

یکی دیگه از بچه‌ها حرفشو قطع کرد و گفت: به کسی اینو نگین! بابام یکی از کسایی هست که روی این پرونده کار می‌کنه. اون گفت جسدی ازش باقی نمونده و کاملا تکه تکه شده!

همه دستشون رو روی دهنشون گذاشتن. با دستی که روی شونم قرار گرفت با وحشت به سمتش برگشتم که با مری که با نگرانی شدید‌تری بهم نگاه می‌کرد رو به رو شدم.

- من دیدمش! مـ... من وقتی اون مُرد اونجا بودم!

تعجب جای نگرانی رو در چشم‌های مری گرفت و با ناباوری پرسید: حالت خوبه جنا؟ منظورت چیه که تو اونجا بودی؟!

دست‌هام رو روی شقیقه‌هام فشردم و با کلافگی گفتم: جمعه که پیاده از مدرسه به خونه برگشتم؛ یه صدا از یه کوچه شنیدم و رفتم ببینم چه خبره... من هیچوقت نمیخواستم شاهد مرگ کسی باشم. من فقط کنجکاو بودم...

با احساس اینکه تمام بچه‌های داخل کلاس دورم جمع شدن حرفمو قطع کردم و بهشون نگاه کردم. همگی با کنجکاوی بهم نگاه میکردن. یکی از دخترا نزدیکم شد و دستاشو روی شونم گذاشت و گفت: بعد چه اتفاقی افتاد؟ تو قاتل رو دیدی؟ > Thana: با وحشت بهش نگاه کردم. نگاهم رو به زمین دوختم و دست‌هام رو تو هم چفت کردم و محکم فشردم. قاتل؟

- دیدمش!

نگاهم رو بالا آوردم و به صورت وحشت زده و متعجب دختر رو به روم نگاه کردم. تکونم داد و با عجله گفت: خب بگو! اون کی بود؟ میتونی شناساییش کنی؟

دستاش رو از روی شونم برداشت و در حینی که گوشیش رو از جیب لباسش بیرون می‌آورد گفت: اوه خدای من! باید با پلیس تماس بگیریم!

از جا بلند شدم و دست‌هاش رو گرفتم و با وحشت گفتم: نه صبر کن!

با دیدن نگاه منتظرش به سختی آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: اون قاتل... انسان نبود.

بی هیچ حالتی نگاهم کرد و با صدای آرومی گفت: چی؟

عرق سردی روی تیغه کمرم راه افتاد. خواستم شروع به توضیح دادن کنم که صدای خنده بلند دختر و پشت اون خنده‌ی بقیه متوقفم کرد. شوکه نگاهم بین دخترها در دَوَران بود. با دستی که روی شونم قرار گرفت توجهم جلب شد و به همون دختر نگاه کردم. سرشو نزدیک آورد و با صدای آرومی که فقط خودم می‌شنیدم گفت: این راه خوبی برای جلب توجه بقیه نیست، جنا!

- اما من نمی‌خوام جلب توجه کنم. دارم راستشـ...

با انگشتی که به نشونه سکوت روی لبم گذاشت حرفم رو نصفه رها کردم و با چشمایی ملتمس بهش خیره شدم. ازم دور شد و در حینی که از کلاس بیرون می‌رفت و بقیه به دنبالش؛ با صدایی بلند گفت: همونطور که گفتم، راه مناسبی نیست جنا. لطفا به مُرده‌ها احترام بذار.

خودم رو روی صندلی رها کردم و صورتم رو با دست‌هام پوشوندم. اونا به هیچ وجه حرفم رو باور نمی‌کنن.

- منظورت چی بود جنا؟

با تعجب و خوشحالی به مری که تنها کسی بود که داخل کلاس باقی مونده بود، نگاه کردم. نزدیکش شدم و دست‌هاش رو توی دستم گرفتم. با بغض مشهودی گفتم: تو باورم میکنی مگه نه؟ تو حرفم رو باور میکنی!

چشم‌هاش رو روی هم فشار داد و نفس عمیقی کشید. متقابلا دست‌هام رو گرفت و گفت: ببین جنا، مسئله این نیست که من باورت ندارم. چیزی که میگی طبیعی نیست. منظورت چیه که انسان نیست. پس چیه؟

دستم رو از دستش بیرون کشیدم و صورتم رو پوشوندم. اشک‌هام شروع به ریختن کرد دستای مری رو روی شونم حس کردم. اشک‌هام رو پاک کردم و سرم رو به طرفین تکون دادم. سعی کردم به خاطر بیارم، با کلافگی گفتم: نمی‌دونم... میفهمی مری؟ من نمی‌دونم اون موجود چی بود. ظاهرش خیلی عجیب بود. بازو های بلندی داشت. با همونا اونو کشت با همون بازو‌ها تیکه تیکش کرد.

نتونستم ادامه بدم. یاد آوری اون شب، دوباره باعث شده بود حالت تهوعم برگرده. دستم رو روی دهنم فشار دادم و مری دست‌هاش رو روی کمرم حرکت داد. به محض بهتر شدن حالم به سمتش برگشتم و گفتم: حرفم رو باور میکنی مگه نه؟ قسم میخورم دارم راستشو میگم.

چندین بار سرش رو به نشونه تایید تکون داد و این اولین باری بود که تو این چند روز حس خوبی پیدا کردم و لبخند زدم. با ورود معلم و بقیه بچه ها سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم و درست سر جام نشستم.

فصل سوم

حالت تهوعم بالاخره کار دستم داد و کلاس شروع شده و من هنوز نرسیدم. نرسیده به کلاس با صدای ریختن وسایل زیادی که از سمت انبار ته سالن اومد سر جام متوقف شدم. سرم رو به اون سمت چرخوندم. نگاهم روی در انبار ثابت موند. نفس عمیقی کشیدم و دست‌های لرزونم رو تو هم قفل کردم. بی توجه به صدا خواستم در کلاس رو باز کنم که دوباره یکسری صدا از انبار اومد. قلبم رو توی دهنم احساس می‌کردم دستم رو روی دهنم فشردم. نگاهم به دوربینی که توی سالن نصب بود افتاد. اگه اون اینجا باشه از دوربین می‌بیننش. به سمت انبار حرکت کردم و سعی کردم لرزش پاهام رو کنترل کنم. دستم رو روی دستگیره در گذاشتم. سردی دستگیره با سردی دست‌هام رقابت می‌کرد. با باز شدن در امیدم برای قفل بودنش از بین رفت. در رو کمی باز کردم و داخل انبار رو نگاه کردم. وقتی دیدم خبری نیست در رو تا ته باز کردم و قدمی به داخل گذاشتم. وسایل ریخته شده روی زمین رو از نظر گذروندم. شقیقه‌هام رو ماساژ دادم. غیر ممکنه اون اینجا باشه. بهتره بیخیالش بشم. برگشتم که از کلاس خارج بشم که صدای ریزی متوقفم کرد. آب دهنم رو به سختی قورت دادم و سعی کردم قلبم رو که میخواست از سینه‌ام بیرون بزنه نادیده بگیرم. خودش بود. صدای خودش بود. به آرومی چرخیدم و دیدمش! خودشه! روی زمین، درست رو به روم بود و بازو هاش رو حرکت می‌داد. پاهام سست شد و روی زمین افتادم. فکم قفل شده بود و نمی‌تونستم هیچ حرکتی بکنم. شروع به حرکت به سمتم کرد و این تلنگری بود که به خودم بیام. جیغی کشیدم و خودم رو روی زمین به عقب کشیدم. دستگیره در رو محکم گرفتم و خودم رو بالا کشیدم. سرعتش رو بیشتر کرد. جیغ دیگه‌ای کشیدم و در رو با تمام توانم به هم کوبیدم و صدای کوبیده شدنش به در رو شنیدم. در رو رها کردم و به طرف کلاس دویدم قبل از اینکه برسم در کلاس توسط معلم باز شد. خودم رو بهش رسوندم و پشتش قایم شدم: به در انبار نگاه کردم و با ندیدن اون به سمت معلم که با چشمایی گرد نگاهم میکرد برگشتم. اشک‌هام شروع به ریختن کرد. لباسش رو تو مشتم فشردم و داد زدم: چرا حرفم رو بارو نکردین! حالا اون اینجاست! میفهمین؟؟ هممون میمیریم!

وحشت زده به راهرو نگاه کرد و با تته پته گفت: چـ... چی میگی جنا!؟ مـ... منظورت چیه؟

ترس و گریه امونم رو بریده بود و نمی‌تونستم حرفی بزنم. سکوتم رو که دید بازو‌هام رو گرفت و گفت: آروم باش و آروم آروم بگو چه اتفاقی برات افتاده؟

آب دهنم رو به سختی قورت دادم، خواستم حرفی بزنم که خنده یکی از بچه‌ها اجازه نداد. همه متعجب بهش نگاه کردیم. خنده‌اش به همون سرعتی که شروع شد، تموم شد. پوزخندی بهم زد، به بقیه نگاهی کرد و با تمسخر گفت: شما واقعا حرفای احمقانه اون رو باور می‌کنید؟ اون فقط می‌خواد جلب توجه کنه!

- کافیه اشلی!

نگاهم روی مری که از بین جمعیت بیرون اومد افتاد. اخم کرده بود و به نظر کلافه می‌اومد. دستش رو سمت من دراز کرد و تقریبا داد زد: یه نگاه بهش بندازید. بنظر شما این قیافه کسی هست که داره تظاهر می‌کنه؟

با این حرفش نگاه همه به سمت من برگشت. مری خواست دوباره حرفی بزنه که نگاهش به پشت سرم افتاد و سکوت کرد. با فکر چیزی که ممکنه دیده باشه خشکم زد. معلمم، خانم میلر، لبخندی زد و گفت: آقای ویلسون! چقدر خوب که شما اینجایین!

نفس حبس شده‌ام رو بیرون فرستادم و به سمت آقای ویلسون، مدیر مدرسه، چرخیدم. نگاهی بهم انداخت و با لحن خشکی گفت: باید بدونم اینجا چه خبره؟

صدای خانم میلر رو شنیدم که با نگرانی گفت: جنا انگار از چیزی ترسیده... و من هنوز نمی‌دونم از چی!

نگاه آقای ویلسون روی من چرخید و گفت: جنا؟ دلیل این همه سر و صدا چیه؟

نگاه منتظرش باعث می‌شد مضطرب بشم. نگاهی به دور و بر کردم، همه از کلاس‌ها بیرون اومده بودن و منتظر به من نگاه می‌کردن. عرق دست‌هام رو با لباسم پاک کردم و با تردید به آقای ویلسون نگاه کردم. نفسی گرفتم و گفتم: میشه لطفا داخل دفتر صحبت کنیم؟

چشماش رو ریز کرد، سرش رو تکون داد و گفت: البته! و بقیه، برگردین به کلاس.

به سمت دفتر راه افتاد، پشت سرش زیر نگاه خیره همه حرکت کردم. صدای قدم‌هایی رو شنیدم و بعد صدای خانم میلر که گفت: آقای ویلسون! اگه اشکال نداره منم می‌خوام حضور داشته باشم.

و بعد صداش رو پایین‌تر آورد، دستش رو گذاشت روی شونه‌ام و گفت: شاید دلگرمی برای تو!

لبخندی زدم و به آقای ویلسون نگاه کردم. نگاهی به من و بعد به خانم میلر کرد و گفت: هرطور راحتین خانم میلر.

فصل چهارم

وارد دفتر شدیم و تپش قلبم هر لحظه شدید‌تر میشد. آقای ویلسون پشت میزش نشست، با اشاره دستش من و خانم میلر هم نشستیم. آقای ویلسون دست‌هاش رو تو هم قفل کرد و گفت: خب جنا، منتظر توضیحاتت هستم. از چی ترسیدی، که اونطور جیغ زدی!؟

نفس عمیقی کشیدم و چشم‌هام رو روی هم فشار دادم، سعی کردم کنترل خودم رو به دست بگیرم. ملتمسانه گفتم: قبل از اینکه بگم... یه درخواستی دارم. لطفا تا حرف‌هام تموم نشده قضاوتم نکنید. لطفا صبر کنید تا همه‌اش رو بگم!

سرم رو پایین انداختم و با صدای آروم‌تری گفتم: لطفا باورم کنید!

نگاهی به هم کردن، آقای ویلسون تو جاش جا به جا شد، سرش رو تکون داد و گفت: خیلی خب جنا، ما منتظر می‌مونیم تا حرفت رو بگی.

سرم رو به نشونه قدردانی تکون دادم، نفسم رو بیرون فرستادم و سعی کردم تمرکز کنم و تپش دیوانه وار قلبم رو نادیده بگیرم. گفتم: مطمئنم خبرهای مربوط به رئیس جمهور رو شنیدید...

نگاه منتظرشون به نگاهی کنجکاو و متعجب تبدیل شد.

الان دیگه نمی‌تونم عقب بکشم. ادامه دادم: من... من اون‌ موقع اونجا بودم و... و شاهد بودم.

- خدای من! جنا تو الان جدی‌ای؟ می‌دونی چی داری می‌گی؟

به خانم میلر نگاه کردم و اشک‌هام سرازیر شد، سرم رو تکون دادم و سعی کردم خودم رو کنترل کنم. خانم میلر دستش رو روی کمرم گذاشت. بغضم رو قورت دادم و به سختی ادامه دادم: ولی... ولی قاتل انسان نبود. من، من نمی‌دونم چی بود؛ یه موجود عجیب بود... که، که تا حالا نظیرش رو ندیده بودم. بازو‌هایی مثل هشت پا داشت و... و رنگش بنفش بود، صورتش مشخص نبود، چشم‌هاش رو نمی‌دیدم ولی مطمئنم دقیقا به چشم‌هام نگاه می‌کرد.

گریه امونم رو برید و نتونستم ادامه بدم. صورتم رو با دست‌هام پوشوندم و سعی کردم گریه‌ام رو کنترل کنم، ولی بی فایده بود.

- چیزی که می‌گی غیر ممکنه!

سرم رو بالا آوردم و به آقای ویلسون که این حرف رو زده بود، نگاه کردم که با وحشت نگاهم می‌کرد.

- ولی من دارم حقیقت رو می‌گم. خواهش می‌کنم آقای ویلسون. شما باید حرفم رو باور کنید! ممکنه همه بمیرن! > Thana: شوکه بهم نگاه کرد، دهنش چندین بار باز و بسته شد ولی چیزی نگفت. از سکوتش استفاده کردم و ادامه دادم: من اون موجود رو توی مدرسه دیدم، واسه همین داشتم جیغ می‌زدم! اون داره توی مدرسه جولون میده و هر لحظه ممکنه شروع به کشتن همه ما کنه!

از سر جام بلند شدم و عصبی ادامه دادم: و اگه این اتفاق بیوفته، کسی که مسئوله شمایین! البته... اگه زنده بمونین که بخواین مسئولیتش قبول کنید!

آقای ویلسون از جاش بلند شد و دستش رو جلو گرفت و گفت: آروم باش جنا... من نمی‌خوام بگم تو دروغ می‌گی... فقط این، چیزی نیست که هر روز درحال سر و کله زدن باهاش باشم.

با کلافگی نگاهی به دور و برم انداختم. آخه چطور می‌تونم بهشون ثابت کنم.

با چیزی که به ذهنم رسید چشم‌هام گرد شد و با هیجان به سمتش برگشتم و گفتم: بهتون ثابت میکنم! فقط کافیه که فیلم دوربین‌های مدار بسته رو ببینیم، فیلم چند دقیقه قبل رو، وقتی که من، اونو توی انبار دیدم!

با تردید نگاهم کرد، نگاهی به خانم میلر انداخت و بعد سرشو به طرفین تکون داد. با التماس نگاهش کردم و گفتم: خواهش میکنم آقای ویلسون! فیلم دوربین‌ها رو ببینید، حتی اگه من درست نگم، باز هم ضرر نمی‌کنید. خواهش می‌کنم!

نگاهی به من و بعد به خانم میلر انداخت. برگشت و به کنترلی که روی میزش بود نگاه کرد و گفت: باشه! فیلم رو نگاه می‌کنیم!

نفس عمیقی کشیدم. این عالیه! آقای ویلسون کنترل رو برداشت و رو به تلوزیون بزرگی که داخل دفتر بود گرفت. نگاه منتظرم به صفحه تلوزیون بود، ولی هیچ اتفاقی نیوفتاد. برگشتم و به آقای ویلسون نگاه کردم، با اخم بزرگی روی پیشونیش، دکمه های کنترل رو فشار می‌داد. خانم میلر با نگرانی نزدیک شد و گفت: مشکلش چیه؟

آقای ویلسون سریع جواب داد: کار نمی‌کنه... نمی‌دونم، شاید باطری نداره.

و مشغول گشتن کشو های میزش، برای پیدا کردن باطری شد. خانم میلر کنترل رو برداشت و گفت: شایدم به یه محرک نیاز داره!

و به صورت ناگهانی کنترل رو چندین بار کف دستش کوبید. با چشمایی گرد بهش نگاه کردم. لبخند دندون نمایی زد و کنترل رو به سمت آقای ویلسون که شوکه بهش نگاه می‌کرد گرفت و خجالت زده گفت: چطوره الان امتحان کنید!؟

آقای ویلسون با تردید کنترل رو از دست خانم میلر گرفت، رو به تلویزیون گرفت و دکمشو فشار داد. لبخند رضایتی که روی لبشون شکل گرفت باعث شد با امید بیشتری به تلوزیون نگاه کنم. فیلم با سرعت در حال عقب رفتن بود تجمع دانش آموزا و بعد دویدن من. تا جایی که پشت در کلاس ایستاده بودم. فیلم ایستاد و بعد با سرعت معمولی شروع به نشون دادن کرد. دستم نرسیده به دستگیره متوقف شد و سرم به سمت انبار برگشت، نگاهی به دوربین کردم و به سمت انبار حرکت کردم.

- چی باعث شد به اون سمت بری جنا؟

نگاهی به آقای ویلسون که این سوال رو پرسیده بود کردم. دوباره به صفحه تلوزیون خیره شدم و جواب دادم: یه صدایی شنیدم... درواقع، صدای اونو شنیدم.

برنگشتم تا واکنشش رو ببینم ولی نگاه خیره و سنگینش رو حس می‌کردم. حالا دیگه در انبار رو باز کرده بودم و داخل بودم. اما مسئله‌ای که وجود داشت، اون قسمت تاریک‌تر بود و فاصله دوربین زیاد و مشخص نمی‌شد. صدای جیغم بلند شد و کمی بعد دویدنم به طرف کلاس.

نفس نفس می‌زدم. نفس کم آورده بودم! داخل فیلم مشخص نبود. اون، داخل فیلم مشخص نبود!

سریع به سمتشون چرخیدم. با چشمایی گشاد شده و دیوانه وار گفتم: این غیر ممکنه... من دروغ نمی‌گم، دیوونه هم نیستم. اون واقعا اونجا بود!

به چشم‌هام اشاره کردم و تقریبا داد زدم: با همین چشم‌ها دیدمش!

خانم میلر انگار که تلنکری بهش وارد شده باشه، با سرعت به سمتم اومد، بغلم کرد و کمرم رو نوازش کرد و آروم زمزمه کرد: هششش... آروم باش عزیزم. آروم. مشکلی نیست.

و رو به آقای ویلسون ادامه داد: هیچ دوربین دیگه‌ای نیست که تصویر واضح‌تری بهمون بده؟

با چشمایی اشک آلود و منتظر بهش نگاه کردم. اخمی که روی چهرش داشت نشون از تفکر عمیقش می‌داد. به کسری از ثانیه چهره‌اش باز شد و نگاه خندونش رو بهمون دوخت، بشکنی تو هوا زد و در حینی که کنترل رو دوباره بر می‌داشت گفت: درسته! بخاطر اخبار دزدی که خونده بودم یه دوربین داخل انبار گذاشته بودم. تقریبا فراموشش کرده بودم!

درحالی که یکسری تنظیمات رو برای دوربین انجام می‌داد رو به من گفت: یه فرصت دوباره... جنا.

لبخندی زدم و از بغل خانم میلر بیرون اومدم. نگاهم رو به تلوزیون دوختم. من دیوونه نیستم!

حالا ما داشتیم فضای انبار رو می‌دیدیم جعبه‌ها روی هم چیده شده بودن و همه چیز ساکت بود. تا اینکه یکی از جعبه‌ها روی زمین افتاد و صدایی رو ایجاد کرد. وسایل داخلش روی زمین پخش شدن. خودشه اون الان پیداش می‌شه. در انبار باز شد و چهره ترسیده من نمایان شد. نگاهی به دور و بر انداختم و برگشتنم مصادف شد با بیرون اومدنش از جعبه و صدای ریزی از خودش در‌آورد که شباهت زیادی به صدای موش داشت. و حمله‌اش به طرف من. جیغی که کشیدم و کوبیده شدنش به در.

همه چیز خیلی سریع‌تر اتفاق افتاد. منتظر نگاهش کردم. می‌خوام بدونم بعد از اون کجا رفته... از در پایین اومد و سعی کرد از زیر در رد بشه. تپش قلبم رو روی هزار حس می‌کردم. هر چقدر تلاش کرد از اونجا رد نشد و من نفس عمیقی کشیدم. تا اینکه از در بالا رفت و من چشمم به دریچه هوایی افتاد که بالای در نصب بود. و از همینجا می‌تونستم تشخیص بدم پیچ‌هاش شل شده بودن. خودش رو به دریچه رسوند و با کمی تلاش دریچه روی زمین افتاد و اون داخل شد. همون لحظه تلوزیون با صدای پوفی خاموش شد!

با جیغ خفیفی که شنیدم تازه یادم به خانم میلر و آقای ویلسون افتاد. برگشتم و خانم میلر رو نشسته روی زمین و در حال نفس نفس دیدم. آقای ویلسون کنترل رو توی مشتش می‌فشرد و قطرات درشت عرق روی پیشونیش مشخص بود.

آب دهنم رو قورت دادم و با صدایی که نگرانی درش موج می‌زد گفتم: حق با من بود... ولی باید بگم اصلا از این مورد خوشحال نیستم. اون... اون از دریچه رد شد و الان ممکنه هر جایی باشه...

- باید مدرسه رو تخلیه کنیم! باید پلیس خبر کنیم، یا حتی FBI رو خبر کنیم. خدای من!

خیره به آقای ویلسون که به صورت هیستریک این حرف ها رو تکرار می‌کرد نگاه کردم و سرم رو به نشونه تایید تکون دادم.

قای ویلسون میکروفون مدرسه رو برداشت و روشن‌اش کرد. اخمی کرد و سراغ آمپلی فایر رفت و دکمه‌هاش رو روشن و خاموش کرد.

- مشکل چیه؟

به خانم میلر نگاه کردم، یک بار دیگه هم این اتفاق افتاد، حس دژاوو بهم دست داد. از این حس هیچ خوشم نمیاد.

- کار نمی‌کنه.

دو شاخ رو از پریز بیرون آورد و دوباره به پریز زد، آمپلی فایر رو چک کرد چندین بار زیر لب چیزی گفت، مشتش رو روی آمپلی فایر کوبید و داد زد: لعنتی!

نفسم رو حبس کردم. از گوشه چشم چیزی رو بیرون پنجره دیدم، سرم رو کامل برگردوندم. نفسم بند اومد، تلو تلو خوران به سمت پنجره رفتم. دستم رو روی لبه پنجره گذاشتم و به سمت بیرون خم شدم. خودش بود، همون موجود بود که داشت روی سیم‌های برق می‌چرخید. سریع به سمتشون برگشتم و گفتم: اینجاست، دیدمش! بیرونه!

و دستم رو به سمتش گرفتم. نگاهی به هم انداختن و به سمت پنجره دویدن. دوباره بهش نگاه کردم، توجهم به سیمی که آویزون بود، جلب شد. به سیم اشاره کردم و گفتم: اون سیم آویزونه... شاید... شاید برق رو قطع کرده.

منقبض شدن بدن هاشون رو حس کردم و همون لحظه تنها سیم باقی مونده هم پاره شد و به همراه اون موجود روی زمین افتاد. صدای برخوردش با زمین رو شنیدم. بیشتر از این صبر نکردم و به سمت کلید برق رفتم نگاهم رو به لامپ روی سقف انداختم، کلید رو روشن کردم ولی لامپ همچنان خاموش موند. برق قطعه.

- نه نه لعنتی!

به آقای ویلسون که این حرف ها رو می‌زد نگاه کردم. که به طرف میزش دوید، گوشیش رو برداشت و صفحه‌اش رو چک کرد. با غیض گوشیش رو پایین آورد، دستی تو موهاش کشید و داد زد: لعنتی!

متعجب پرسیدم: چی شده؟

نگاهی بهم کرد و گفت: آنتن رو قطع کرد.

شوکه گفتم: چی؟

- مرکز مخابرات این منطقه کنار مدرسه هست، دیدمش که وارد اونجا شد. و آنتن رو هم قطع کرده.

- از چیزی که انتظار داشتیم باهوش تره، شعور داره و می‌تونه فکر کنه. باید زود‌تر مدرسه رو تخلیه کنیم و پلیس خبر کنیم.

به خانم میلر نگاه کردم که نزدیک شد و رو به آقای ویلسون گفت: شما مقامات رو خبر کنید ما به بقیه معلم‌ها خبر میدیم و بچه‌ها رو تخلیه می‌کنیم.

آقای ویلسون سری تکون داد، گوشیش رو از روی میز و کتش رو از پشت صندلیش برداشت و با عجله از دفتر خارج شد. به خانم میلر نگاه کردم و گفتم: اونا حرف ما رو باور نمی‌کنن. ما حتی نمی‌تونیم فیلم رو نشونشون بدیم.

نزدیکم شد و دست‌هاش رو روی شونم گذاشت و گفت: نگران نباش جنا. تو الان دیگه تنها نیستی.

لبخندی زدم، دستم رو گرفت و گفت: بیا بریم بقیه رو نجات بدیم.

تلخ خندی زدم و پشت سرش از دفتر خارج شدم. خانم میلر با عجله در اولین کلاس رو باز کرد و رو به معلم گفت: یه موقعیت اضطراری داریم.

طولی نکشید که معلم از کلاس خارج شد، خانم میلر در رو پشت سرش بست و رو به من گفت: برو بقیه رو بیار.

سری تکون دادم و به سمت کلاس بعدی دویدم، در زدم و بلافاصله در رو باز کردم. رو به معلم گفتم: لطفا بیاین بیرون خانم میلر یه کار فوری باهاتون دارن.

منتظر نموندم و به طرف کلاس بعدی دویدم، دستم نرسیده به در کلاس با شنیدن اسمم از زبون مری متوقف شد. به سمتش چرخیدم. دم کلاس ایستاده بود و متعجب من رو نگاه می‌کرد. به سمتش دویدم و دست‌هاش رو گرفتم و با ذوق گفتم: حرفم رو باور کردن! شوکه نگاهم کرد و تک خندی زد و گفت: چی!؟

لبخندم رو لبم خشک شد، سرم رو به طرفین تکون دادم. با ناراحتی گفتم: فیلم دوربین‌ها رو نگاه کردیم و اونا هم اونو توی فیلم دیدن.

اشکایی که راه افتاده بودن رو پاک کردم و با گریه گفتم: می‌دونی... امیدوار بودم اینا همش فقط توهم باشه و هیچ موجود عجیبی که مردم رو در کسری از ثانیه می‌کشه وجود نداشته باشه! ولی اینطور نیست اون واقعیه و من حس خیلی بدی دارم.

تو بغل مری فرو رفتم، دست‌هاش رو محکم دورم پیچید و با لحن مهربونی گفت: آروم باش جنا، مشکلی نیست، با هم از پسش بر میایم. همه چیز خوب تموم می‌شه.

من رو از بغلش بیرون آورد و گفت: خب داشتی چیکار می‌کردی؟

با یاد آوری کاری که داشتم، سریع گفتم: باید مدرسه رو تخلیه کنیم!

و به سمت کلاس حرکت کردم مری دنبالم اومد و گفت: تخلیه کنیم؟

سرم رو تکون دادم، در زدم و در رو باز کردم.

- خانم میلر باهاتون کار فوری دارن، لطفا عجله کنید!

و به سمت کلاس بعدی رفتم و گفتم: همه در خطرن، آقای ویلسون رفته پلیس بیاره.

- رفته بیاره؟

سرم رو تکون دادم و گفتم: اون برق و آنتن رو قطع کرده، نمی‌تونیم زنگ بزنیم.

تو فکر فرو رفت. سرش رو تکون داد و گفت: کمکت می‌کنم.

و به سمت کلاس بعدی دوید. نفسم رو بیرون دادم و در زدم.

فصل پنجم

به همراه مری و آخرین معلم به طرف طبقات پایینی مدرسه رفتیم.

- گفتی خانم میلر چه کاری با من داره؟

به آقای فلیپس دبیر زبان اسپانیایی نگاه کردم، در واقع تخس‌ترین معلم این مدرسه. به زور لبخند زدم و گفتم: من از جزئیات خبر ندارم، خانم میلر تمام موضوع رو بهتون می‌گن.

چشمم به مری افتاد که با چشم‌های خندونی بهم نگاه می‌کرد، چشم‌هام رو تو حدقه چرخوندم.

به تجمع معلم‌ها رسیدیم. چشمم به آقای ویلسون که اونجا بود افتاد، با خوشحالی به سمتش رفتم و آروم گفتم: پلیس رو آوردید؟

سرش رو به نشونه منفی تکون داد و گفت: من نرفتم.

شوکه نگاهش کردم و لب زدم: چی...؟

نگاهی بهم انداخت و گفت: سرایدار مدرسه رو فرستادم، خودم باید پیش بچه‌ها بمونم.

سرم رو تکون دادم و نگاهی به معلما که با نگرانی با هم‌دیگه حرف می‌زدن کردم.

- این غیر ممکنه!

نگاهم به آقای فلیپس که با صدای بلندی این رو گفت افتاد. برگشت و با غیض به سمت من اومد و گفت: اعتراف کن که حقیقت رو نمی‌گی!

توی خودم جمع شدم و چیزی نگفتم. دستی روی شونم نشست، به آقای ویلسون نگاه کردم. که با اخم به آقای فلیپس نگاه می‌کرد:

- این بی احترامی چه معنی‌ای می‌ده، آقای فلیپس؟ من و خانم میلر هم اون موجود رو دیدیم. یعنی می‌گید ما هم دروغ می‌گیم؟

آقای فلیپس خواست جوابی بده که صدای جیغ بلند وحشتناکی اومد. و پشت اون جیغ های دیگه‌ای شنیده شد!

همه با وحشت همدیگه رو نگاه کردن، دستام رو روی دهنم فشردم و با وحشت به سمتی که صدا از اونجا اومد نگاه کردم، از طرف سالن ورزشی بود.

- خدای من!

به طرف مری که با جیغ این رو گفت برگشتم. با چشمایی گرد شده از وحشت به اون سمت نگاه میکرد. ادامه داد: بچه های کلاس ما هستن، اونا رفتن به سالن ورزش!

احساس کردم قلبم از جا کنده شد. اولین کسی که به خودش اومد آقای ویلسون بود که به سمت سالن ورزشی دوید و چند تا از معلم ها هم دنبالش به اون سمت دویدن. اما من همچنان خشکم زده بود و از ترس به خودم می‌لرزیدم. کارمون تمومه! هممون می‌میریم!

دستی بازوم رو گرفت، جیغی زدم و با وحشت چندین قدم ازش دور شدم.

نگاهم به نگاه مبهوت مری خورد. چشم‌هام رو روی هم فشردم. نزدیکش شدم و با شرمندگی بهش نگاه کردم. سرش رو به طرفین تکون داد، نفسش رو بیرون فرستاد و گفت: دارن بچه‌ها رو تخلیه می‌کنن، باید هر چه سریع‌تر بریم.

نگاهم به بچه‌ها افتاد که یکی یکی از کلاس‌ها خارج میشدن و با گیجی توی سالن پخش می‌شدن. با نگرانی گفتم: اگه به پخش شدن توی سالن ادامه بدن، بیرون رفتم برامون مشکل میشه. باید منظم باشیم.

مری نگاهی بهم کرد و گفت: اونا که به ما گوش نمیدن که بخوایم مرتبشون کنیم، هرکاری دلشون می‌خواد می‌کنن.

نگاهم رو توی سالن نسبتا شلوغ چرخوندم و با نگرانی به طرف سالن ورزشی نگاه کردم. چرا نیومدن!

نگاهم رو زمین کشیده شد و با چیزی که دیدم خشکم زد. چندین قدم عقب رفتم و سعی کردم تا جای ممکن ازش دور بشم. خونی که روی بازو‌هاش بود، وحشتم رو چند برابر میکرد. سالن توی سکوت مرگ باری فرو رفت، تنها صدایی که می‌شنیدم صدای تپش دیوانه‌ وار قلبم بود.

بالاخره سکوت شکسته شد.

-اون دیگه چیه!؟

و پشت اون، سالن پر از همهمه شد.

هر کسی چیزی میگفت، یکی ترسیده و یکی کنجکاو بود. اما من خشک شده، خیره نگاهش می‌کردم. توجهش به بچه‌ها جلب شده بود، روی زمین می‌غلتید وصداهای ریزی از خودش در می‌آورد. با تنه‌ای که بهم خورد تلویی خوردم و کسی جلوی دیدم رو گرفت، جا به جا شدم تا بهتر ببینم. پسری به آرومی بهش نزدیک می‌شد، روی پاهاش نشست و با کنجکاوی به اون موجود نگاه کرد و دستش رو به سمتش برد تا لمسش کنه.

فصل ششم

جمعه گذشته، ساعت ۴:۱۵ دقیقه بعد از ظهر.

امروز بر خلاف همیشه، پیاده از مدرسه برگشتم. به آسمون نگاه کردم، هوا ابری بود و خیابون ها به طرز عجیبی خلوت بود. لبه‌های کتم رو به هم نزدیک کردم تا از لرزی که به بدنم افتاده بود، جلوگیری کنم. بخاطر هوای ابری، فضا به شدت دلگیر و تا حدودی تاریک بود.

سر و صداهایی از طرف یک کوچه باریک نظرم رو به خودش جلب کرد. انگار صدای دعوای بین دو نفر بود. بی تفاوت خواستم رد بشم، اما صدای یکی از اون‌ها برام آشنا بود و باعث کنجکاویم شد. آروم داخل رفتم. قرار نیست دخالتی کنم، فقط یکم نگاه می‌کنم. و در همین حین صدای پدرم رو شنیدم.«یک روز این کنجکاوی‌هات کار دستت میده جنا.» فقط یکم نگاه می‌کنم.

با نزدیک تر شدنم صداشون رو واضح تر می‌شنیدم. اما هنوز متوجه حرف‌هاشون نمی‌شدم. تا اینکه ساکت شدن، به سرعتم اضافه کردم و نبش کوچه ایستادم و نگاه ریزی کردم. تنها کسی که دیدم مردی بود که پشت به من ایستاده بود و تنش عجیبی توی بدنش داشت. جلو‌تر رفتم تا بهتر ببینم. به سمت من برگشت و با حیرت گفت: تو دیگه کی هستی!؟

با چشمایی گرد نگاهش کردم، چیزی که می‌دیدم رو باور نمی‌کردم.

- آ... آقای رئیس جمهور! شـ... شما اینجا چیکار می‌کنید؟!

با دستپاچگی نگاهم کرد و گفت: خودت اینجا چیکار می‌کنی، اصلا کی هستی؟

خواستم جوابی بهش بدم، اما با چیزی که روی دیوار پشت سرش دیدم، چشمام گرد شد، با دستم بهش اشاره کردم و با وحشت گفتم: اون چیه!؟

برگشتنش مساوی شد با حمله اون موجود به سمت صورتش. با وحشت دست‌هام رو روی دهنم فشردم و با چشمایی گرد به خون‌هایی که روی زمین می‌ریخت نگاه کردم. روی زانو‌هاش افتاد و بعد با صورت با زمین برخورد کرد. زمین با سرعت از خونش پر می‌شد و من حتی توان فرار کردن‌ هم نداشتم. اون موجود از زیر بدنش بیرون اومد و به آرومی روی کمرش به سمت من حرکت کرد؛ با حرکتش پیراهن سفید رئیس جمهور، بیشتر به رنگ سرخ در می‌اومد. مدتی بی حرکت به من نگاه کرد و بعد با سرعت از دیوار بالا رفت و دور شد.

نگاهم دوباره روی جسد و خون ریخته شده روی زمین کشیده شد و بعد با تمام توان از اون کوچه خارج شدم.

فصل هفتم

زمان حال

-نه صبر کن!

با دادی که زدم متعجب به سمتم برگشت. با وحشت گفتم: ازش فاصله بگیر!

نگاه متعجبش به نگاهی پر از تمسخر تغییر کرد. صدای خنده چندتا از بچه‌ها بلند شد و اون پسر بی توجه به من دوباره دستش رو به سمت اون موجود برد. اون موجود بازو‌های کوچیک‌ترش رو دور دستش چرخوند. قالب تهی کردم. اون پسر خنده‌ای کرد و گفت: آخه این چیه که ازش بترسی، ببینش آخه... آزارش به مورچه هم نمی‌رسه.

هنوز مدت زیادی از حرفش نگذشته بود که داد پر دردی کشید و خودش رو عقب کشید. نگاهم از روی خون ریخته شده روی زمین بالا اومد و روی دست اون پسر ثابت موند. دستی که... دستی که از مچ قطع شده بود!

شوکه بهش نگاه کردم، دستم رو روی دهنم فشردم تا از جیغ زدنم جلوگیری کنم. دور مچش رو گرفت و با شوک بهش نگاه کرد، چشم‌هاش گرد شدن و داد‌‌های بلند و دردناکی کشید. بقیه بچه‌ها به سمتش اومدن و جلو من وایسادن. همهمه بزرگی به پا شد. آروم آروم عقب رفتم، سعی کردم خودم رو از اونجا دور کنم.

باید مری رو پیدا کنم. باید فرار کنیم. وگرنه هممون می‌میریم. سرم رو بلند کردم و با چشم دنبال مری گشتم، ولی پیداش نکردم، تا خواستم صداش کنم، سالن از صدای جیغ و دادهای بچه‌ها پر شد!

با وحشت بین بچه‌هایی که این طرف و اون طرف میدویدن دنبال مری می‌گشتم. سعی می‌کردم با نگاه کردن بین شلوغی پیداش کنم. بچه‌ها با سرعت به این طرف و اون طرف می‌دویدن، جیغ می‌کشیدن و به هرکسی که سر راهشون بود تنه می‌زدن. شونه‌هام بخاطر تنه‌هایی که بهم زده شده بود، درد می‌کرد و با این حال دست از تلاش برای پیدا کردن مری بر نمی‌داشتم. با صدایی بلند و با شباهت به جیغ اسمش رو داد زدم. و به نگاه کردن به اطراف ادامه دادم. بالاخره دیدمش. اما با موجودی که رو به روش دیدم قالب تهی کردم. سعی کردم راهم رو از بین بچه‌ها باز کنم و به سمتش برم. باید نجاتش بدم. حالا من بودم که با تمام توان به بقیه تنه می‌زدم و راهم رو به طرف مری باز میکردم. باید نجاتش بدم!

اون موجود با آرومی به سمت مری حرکت کرد، اما مری خشک شده فقط به اون نگاه میکرد و هیچ حرکتی انجام نمیداد. با زیاد شدن سرعت اون موجود تلنگری بهم وارد شد و سرعتم رو دو برابر کردم و همزمان اسمش رو با جیغ صدا زدم. با پریدن اون موجود به سمت مری جیغی زدم و با تمام توان خودم رو روی مری انداختم. هر دومون محکم به زمین برخورد کردیم. موجود رو دیدم که از بالای سرمون رد شد و به دختری برخورد کرد و جفتشون روی زمین افتادن و جیغ‌های دردناک دختر بلند شد. با وحشت از جام بلند شدم و دست مری رو گرفتم و از روی زمین بلندش کردم و سرش داد زدم: به خودت بیا احمق! معلوم هست داری چیکار میکنی؟ زود باش اون پاهات رو حرکت بده و فرار کن!

با چشم‌هایی که از شدت ترس دو دو میزد خیره نگاهم کرد، آب دهنش رو قورت داد و سرش رو تکون داد. دستش رو گرفتم و دنبال خودم کشیدم. به سمت در خروجی مدرسه دویدیم. از پیچ راهرو گذشتیم. اما با دیدن تعداد زیادی از اون موجودات جلوی در، به زور ایستادم و جیغی از گلوم خارج شد. قفسه سینه‌ام با سرعت بالا و پایین می‌شد و چشمم با سرعت دنبال راه فرار می‌گشت مری دستش رو روی دهنش گذاشت و با وحشت گفت: تعدادشون خیلی زیاده، نمی‌تونیم زنده از این قضیه قسر در بریم.

به دنبال خودم به سمت سالن ورزشی کشوندمش. باید از بین همهمه بچه ها و اون موجودات می‌گذشتیم. با دیدن تی ای کنار دیوار به سرعت برش داشتم. هرچی باشه بهتر از دست خالی هست. محکم با دو دستم گرفتمش. به سمت مری که با قیافه ای درهم نگاهم می‌کرد برگشتم.

- چیه؟

- آخه یه تی؟ مگه تو فیلما چوب بیسبال برنمیدارن؟

چشم هام رو تو حدقه چرخوندم و گفتم: مری... الان جدی هستی؟

شونه‌هاش رو بالا انداخت و زمزمه کرد: خیلی خب بابا.

چشم‌هاش گرد شد و به پشت سرم اشاره کرد و با داد گفت: بهتره کار کنه!

سریع برگشتم و با دیدن یکی از اون موجودات که به سمت ما پریده بود تی رو بالا آوردم و با دادی به اون موجود کوبیدم. محکم با دیوار برخورد کرد و بعد با صدای تلپی روی زمین افتاد.

با نفس نفس خیره بهش نگاه کردم. مری نزدیکم شد و پرسید: مُرد؟

سرم رو به طرفین تکون دادم و گفتم: نمی‌دونم، فقط بیا از اینجا بریم.

دستش رو گرفتم و بین هیاهو بچه‌ها به سمت سالن ورزشی دویدیم.

با تمام توان راه رو باز می‌کردم و از اون موجودات دوری می‌کردم. با رسیدن به در ورودی با عجله در رو باز کردم و خودمون رو داخل انداختیم و با صدای بلندی در رو به هم کوبیدم. با دیدن صحنه رو به روم جیغی کشیدم، تی از دستم افتاد و چندین قدم عقب رفتم. سالن پر از جسد‌های دانش‌ آموزا بود، و کل سالن رو خون فرا گرفته بود.

-وای خدای من... وای...

به مری نگاه کردم که با وحشت به صحنه رو به رو خیره بود. دستم رو پایین آوردم و با احتیاط نزدیک تر رفتم که بازوم توسط مری گرفته شد. به سمتش برگشتم. با چشم‌هایی از حدقه در اومده نگاهم کرد و گفت: دیوونه شدی؟ می‌خوای چیکار کنی؟

دستم رو کشید و گفت: بیا یه راه برای بیرون رفتن پیدا کنیم.

دستم رو از دستش بیرون کشیدم، به ته سالن اشاره کردم و گفتم: راه رو قبلا پیدا کردم.

به اون طرف نگاه کرد، ابروهاش رو بالا انداخت و گفت: تقریبا در پشتی رو فراموش کرده بودم.

توجهی نکردم و آروم بین جسد ها شروع به راه رفتن کردم. با هر قدمی که بر می‌داشتم پاهام در دریایی از خون فرو میرفت. دیوار ها از خون سرخ شده بود و بوی تعفن همه جا رو پر کرده بود. جلوی دهنم رو گرفتم تا از حالت تهوعم جلوگیری کنم. چیزی نمونده بود که به در برسیم که دستی رو دور مچ پام احساس کردم. با وحشت جیغی زدم و سعی کردم خودم رو آزاد کنم. پام رو کشیدم، اما تعادلم رو از دست دادم و روی زمین پر از خون فرو افتادم. با وحشت به دستی که پام رو گرفته بود نگاه کردم، نگاهم رو بالا تر بردم و با دختری که چشم‌هاش رو به زور باز نگه داشته بود رو به رو شدم. به زور لب زد: خوا... خواهش... می‌کنم. کـ... کمکم کن.

با وحشت پام رو از دستش بیرون کشیدم و به سر تا پای خونیش نگاه کردم. به مری که با وحشت به دختر نگاه می‌کرد نگاهی کردم و با عجله از جام بلند شدم. سرم رو به طرفین تکون دادم و خواستم چیزی بگم، اما با خونی که از دهنش بیرون ریخت دستم رو روی دهنم فشردم. با دیدن یکی از اون موجود‌ها که به سمتمون می‌اومد، دست مری رو چنگ زدم و به دنبال خودم کشیدم. با تمام سرعت از بین جسد های روی زمین به طرف در پشتی، دویدیم. با رسیدن به در، دست مری رو ول کردم و با تمام توان در رو باز کردم. با چیزی که جلو‌ام دیدم سنگ کوب شدم. مثل این بود که لشکری از اون موجودات بیرون منتظرمون بودن. با پرش سریع و دیوانه وارشون به سمت ما فقط خودم رو روی زمین انداختم. دیدم که از بالای سرم رد شدن و...

با تمام توانم جیغ زدم و عاجزانه به اون موجودات که از بدن مری بالا می‌رفتن نگاه کردم. مری فقط شوکه شده و با ترس به من نگاه می‌کرد. عاجزانه داد زدم: نه!!

بازوی اون موجود از سینه مری بیرون اومد و بعد یکی دیگه از شکمش. چشم‌هام دو دو می‌زد و دهنم مثل ماهی باز و بسته می‌شد. روی زانو‌هاش افتاد و خون از دهنش بیرون ریخت. به زور لب زد: فرار کن! > Thana: از بغل روی زمین افتاد. اشک‌هام روی صورتم به راه افتادن. اون موجود رو دیدم که روی کمر مری بود، بازو‌هاش رو از بدنش بیرون آورد و شروع به حرکت به سمت من کرد. از خشم و غم می‌سوختم. احساس می‌کردم قلبم می‌سوزه و با سوختنش تمام بدنم رو گرم می‌کنه، گرمایی از خشم!

روی چهار دست و پا، با سرعت به سمت مری رفتم. با تمام قدرت موجودی که به سمتم می‌اومد رو به سمتی پرت کردم. مری رو توی آغوشم کشیدم، سرش رو روی پاهام گذاشتم و تار‌های موهاش رو از صورتش کنار زدم. اشکم روی صورتش چکید، اشک‌هام با سرعت بیشتری شروع به ریختن کرد، کم کم گریه بی صدام تبدیل به هق هقی بلند شد. بدن بی جون مری رو به خودم فشردم و از ته دلم جیغ کشیدم و زار زدم، خودم رو پیچ و تاب دادم و با تمام وجودم گریه کردم.

فصل هشتم

نمی‌دونستم چقدر گذشته، تنها چیزی که متوجه‌اش بودم نبود اون موجودات و تاریک شدن هوا بود. بدن مری همچنان توی بغلم بود. از سرمای بدنش لرزی به بدنم افتاده بود و از بین نمی‌رفت. اشک‌هام خشک شده بود ولی پیچ و تاب بدنم متوقف نمی‌شد.

نوری یک دفعه‌ای روی من افتاد، چشم‌هام رو بستم. با صدای پاهایی که شنیدم بدن مری رو بیشتر به خودم فشردم و با ترس چشم‌هام رو باز کردم. چندین نفر با چراغ قوه به این سمت می‌دویدن و حرف‌هایی می‌زدن، اما من متوجه هیچکدوم از حرف‌هاشون نمی‌شدم. به محض اینکه به من رسیدن زیر بازو‌هام رو گرفتن و بلندم کردن. جیغ زدم و تلاش کردم از دستشون بیرون بیام. دستی انداختم مری رو بگیرم تا نبرنش. با جیغ فریاد زدم: نه! نبرینش! نه، لطفا...

اشک‌هام دیدم رو تار کرد توان نگه داشتن خودم رو نداشتم. روی دست هایی که گرفته بودنم رها شدم و پلک‌هام روی هم افتاد.

سر و صداهایی رو می‌شنیدم و نوری چشم‌هام رو اذیت می‌کرد. چشم‌هام رو به زور باز کردم. سقفی سفید رنگ بالای سرم بود و مهتابی‌ای وسطش قرار گرفته بود. به زور روی تخت سفت اتاق نشستم و چشم‌هام رو مالشی دادم، نگاهی اجمالی به کل اتاق خالی انداختم. توجهم به در جلب شد، نرده‌ای بود، مثل... مثل در زندان! اما خوشبختی بود که بسته نبود و باز بود. به سختی از جام بلند شدم و به سمت در رفتم، میله رو توی دستم فشردم و بهش تکیه زدم. به یک سمت راهرویی که داخلش بودم، نگاه کردم؛ میزی بود و چندین مامور پلیس اونجا بودن و درگیر بحثی جدی. خواستم به اون سمت برم اما با شنیدن صدایی برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم. چندین مامور با وحشت به این طرف می‌دویدن و داد می‌زدن: فرار کنید! فرار!

سریع خودم رو داخل اتاق قبلی انداختم و با وحشت به پلیس‌هایی که با سرعت و بی توجه به من از جلو در رد شدن نگاه کردم. همه چیز خوب بود تا اینکه اون موجودات رو دیدم که با سرعت سرسام آوری از در و دیوار رد می‌شدن و دنبال اونا می‌رفتن. نفس کشیدن یادم رفت. عرق سردی از تیغه کمرم راه افتاد. خودم رو روی زمین به عقب کشیدم تا جایی که پشتم به تخت برخورد کرد. صدای داد و هوار هاشون که بالا رفت گوش‌هام رو گرفتم و با تمام توانم جیغ کشیدم.

نمیدونم چقدر گذشته بود، اما فقط طعم خون رو توی دهنم حس می‌کردم. چشم‌هایی که بسته بودم رو باز کردم و سرم رو به آرومی بالا آوردم و با دیدن لشکری از اون موجودات جلوی روم با تمام توانم جیغ زدم!

پایان