رمان گرداب خونین به قلم آوا موسوی

ژانر : #جنایی #معمایی

خلاصه :

آیلین قصه ما زندگیش خاکستریه.

زندگیش پر از اتفاقای رنگی رنگی نیست.

چیزی از خنده های سرخوش و مستانه نمیدونه، چون خندیدن بلد نیست.

آیلین یاد گرفته مرهم زخمای بیشمارش باشه، نه این که صبر کنه بقیه مسکنش بشن.

داستان ما در مورد دختریه که ژن و هورموناش میگه که اون یه دختره.

داستان ما در مورد دختریه که شبیه هیچ کدوم از دخترای اطرافمون نیست.

از گذشته اش فرار کرده و حالا متوجه شده که یه عده دنبالش افتادند تا بکشنش.

گذشته ای که ازش فرار کرده بود، اومده تا جونشو بگیره.

حالا آیلین چی کار میکنه؟

باز هم از گذشته فرار میکنه یا با گذشته مرگبارش رو به رو میشه؟

مقدمه:

تاریکی، تاریکی، تاریکی

دختری که از تاریکی ها فراری است

شیطانی که فرزند فرشته مرگ است و از دل تاریکی بیرون آمده، آمده تا جان ها بگیرد و با جنون بر صفحه زندگی سیاهش خون بریزد

و مردی که آمده خون به پا کند، به هر قیمتی

گردابی که همه را در خود می بلعد و کسی را زنده باقی نمی گذارد

کدام یک از این گرداب خونین جان سالم به در می برند؟

کدام یک پیروز این میدان خونین اند؟

فصل اول

فنجان نسکافه سرد شده ام را روی لبه پنجره گذاشتم و گوشه پرده را رها کردم. دستی در موهایم کشیدم و عقب گرد کردم. نگاهم به خورده شیشه هایی افتاد که کف سالن ریخته بود. جارو و خاک انداز آوردم و شیشه ها را جمع کردم. شیشه ها را در سطل ریختم. بالشت و پتو را از روی کاناپه برداشتم و به اتاق رفتم و روی تخت پرتشان کردم.

با شنیدن صدای زنگ شال تیره ای روی سرم انداختم و به سمت در خانه رفتم. تنه ام را پشت در قرار دادم و سرم را خم و در را باز کردم.

_ سلام.

جوابش را ندادم. اخم کرد.

_ چی کار داری؟

دندان روی هم سایید. از این که کسی به او بی اعتنایی کند،متنفر بود و من دقیقا همین کار را کرده بودم.

_ مامان گفت بیا اونطرف،برات ناهار پخته.

جمله آخرش را با تمسخر گفت و پوزخند زد. خیره به چشمانش گفتم:

_ خبرتو دادی،حالا برو.

با حرص خواست چیزی بگوید که در را رویش بستم.

شومیز سرمه ای رنگم را از بین لباس هایی که کف اتاق ریخته بود،پیدا کردم و پوشیدم. جین یخی ام که مچ پایش زاپ می خورد را به تن کردم. موهایم را با پنس بالای سرم جمع کردم و شالی که روی شانه هایم افتاده بود را سرم کردم و دسته اش را روی شانه ام انداختم. در آینه به خود نگاه کردم. وقتی از ظاهرم مطمئن شدم، از خانه خارج شدم.

زنگ واحد رو به رویی را زدم. چند لحظه بعد در باز شد.

_ سلام قربونت برم!

سعی کردم لبخند بزنم اما نتیجه اش کج شدن لبم و مضحک کردن قیافه ام شد.

_ سلام زن دایی.

زن دایی دستش را پشت کمرم گذاشت و من را به سمت سالن هدایت کرد. بابک روی مبل نشسته بود و کتابی در دست داشت. وانمود می کرد منی که مقابلش نشسته ام را نمی بیند. با خود گفتم:

«به درک!»

زن دایی کنارم نشست و با لبخند مهربان همیشگی اش گفت:

_ کم پیدا شدی، دیگه محل به ما نمیدی.

_ سرم شلوغه، امتحانام شروع شده.

بابک سرش را بالا آورد و با لبخندی که فقط من معنایش را می دانستم، گفت:

_ زیاد به خودت فشار نیار دخترعمه.

جوابش را ندادم و رو به زن دایی ادامه دادم:

_ امروز هم امتحان دارم. می خواستم درس بخونم که بابک اومد سراغم.

زن دایی دستم را میان دستانش گرفت

_ حالا چند دقیقه تاخیر طوری نمیشه. ناهارتو بخور بعد برو درس بخون. من که میدونم اگه برات غذا نیارم یا دعوتت نکنم اینجا، هیچی نمی خوری!

مهربان بود، این زن بیش از حد مهربان بود و من شرمنده بودم که نمی توانستم جواب محبت هایش را بدهم.

زن دایی به سمت آشپزخانه رفت و چند دقیقه بعد من و بابک را صدا کرد. بدون توجه به بابک پشت میز نشستم و کوتاه گفتم:

_ ممنون.

امیدوار بودم بفهمد که تمام احساسم را در این یک کلمه ریختم و تقدیمش کردم. بیش از این از من انتظار نمی رفت!

بابک مدام نگاهم می کرد و پوزخند می زد و من بیخیال تر از همیشه خورشت روی برنجم می ریختم و غذا می خوردم.

زن دایی خواست برایم برنج بکشد که مانع شدم

_ ممنون،کافی بود.

زن دایی چیزی نگفت. می دانست وقتی حرفی می زنم،دیگر عوض نخواهد شد. کمک زن دایی ظرف شستم و او در همان حال برایم درد و دل می کرد از سر به هوایی های پسرش می گفت و من در دل پوزخند می زدم به این دردانه ای که بیش از حد مرا به جنون می کشاند.

_ من برم دیگه.

زن دایی اخم کرد

_ کجا بری؟صبح تا شب تنهایی توی اون خونه چی کار می کنی؟دفتر کتابت رو بیار همینجا درس بخون.

دلم نیامد دلش را بشکنم. برایم حکم مادر داشت و من برایش احترام قائل بودم.

به واحد خودم برگشتم و لباس های دانشگاه و جزوه و کیفم را در دست گرفتم. زن دایی در اتاق خودشان را باز کرد و گفت که در اینجا درس بخوانم. لباس هایم را روی تخت انداختم. شالم را از سرم برداشتم و جزوه ام را در دست گرفتم. کمی درس خواندم اما خیلی زود حوصله ام سر رفت.

دلم تنهایی خفقان آور خانه خودم را می خواست. من به تنهایی خو گرفته بودم و با تمام وجود تنفر داشتم از این که کسی خلوتم را به هم بزند. من تنهای تنهای تنها بودم...

عصبی از فکر هایی که در سرم جولان می دادند،جزوه ام را بستم و به تاج تخت تکیه دادم. ثانیه ها و دقایقی طولانی به ساعت روی عسلی خیره شدم. به محض این که عقربه ساعت روی ساعت 2:45 دقیقه قرار گرفت،از جا بلند شدم و لباس عوض کردم،جزوه هایم را داخل کیف گذاشتم و از اتاق خارج شدم. با زن دایی خداحافظی کردم و به سرعت از ساختمان بیرون زدم. یک دربست تا دانشگاه گرفتم و تا رسیدن به مقصد به صدای گوینده رادیو گوش سپردم. نمی فهمیدم چه می گوید اما صدایش یک آرامش خاصی داشت و من هم محتاج آرامش...

با صدای راننده چشم باز کردم،کرایه را حساب کردم و وارد دانشگاه شدم.

بی حوصله بودم و این باعث شد بدون حرف به سمت کلاس بروم. با ورودم به کلاس چشمم به آوا خورد که با یکی از دانشجوها صحبت می کرد و می خندید.

بالای سرشان ایستادم. دختر با دیدنم رو به آوا گفت:

_ خب دیگه من برم آوا جون.

به سرعت از ما دور شد و آوا رو به من اخم کرد

_ مرده شورتو ببرن، بیچاره سکته کرد. آخه تا حالا برج زهرمار رو از نزدیک ندیده بود.

کنارش روی صندلی نشستم و بدون توجه به غر غر هایش گفتم:

_ نگار کجاست؟

گره روی ابروانش کور تر شد و با غیظ گفت:

_ کلاس رو پیچوند با آوید جونش رفت بیرون.

_ بذار خوش باشه.

آوا چیزی نگفت و همان موقع استاد وارد کلاس شد. تمام حواسم را به درس دادم. آوا هم طبق معمول چرت عصرش را می زد و در حالی که مشتش زیر چانه اش بود،سرش بالا و پایین می شد. با اتمام کلاس از جا بلند شدم و آوا را بیدار کردم. خمیازه ای کشید و گیج و منگ دنبالم راه افتاد.

روی چمن های محوطه نشستیم و آوا لقمه ای از توی کیفش در آورد و مشغول خوردن شد. معلوم بود حوصله اش سر رفته. آوای پر حرف کجا و من کجا...

از گوشه چشم مردی را دیدم که پشت شمشاد ها مخفی شده بود و ما را نگاه می کرد. برگشتم و با دیدن رحیمی اخم کردم. پسرک پررو و کنه!

اگر من را حرص نمی داد،روزش شب نمی شد!

متوجه شد که دارم نگاهش می کنم و خیلی ناشیانه سرش را دزدید. نیشخند زدم و به سمت آوا چرخیدم. سعی کردم سر حرف را باز کنم.

بیچاره گناه نکرده بود که به کسی چون من گرفتار شده بود.

آوا همچنان با ساندویچش سرگرم بود و من به این فکر می کردم چه گونه سر حرف را باز کنم اما چیزی به ذهنم نمی رسید.

_ ما می خوایم عصر بریم سینما؛من و تو و نگار.

از این که خودش بحثی پیش کشیده بود،خوشحال شدم.

_ بیخیال،من حوصله اش رو ندارم.

_ لوس نشو دیگه.

قیافه اش را مظلوم کرد و چند بار پشت سر هم پلک زد. با تاسف سر تکان دادم

_ حالا تا ببینم چی میشه.

با خوشحالی جیغ کشید و دستانش را دور گردنم حلقه کرد. سعی کردم او را از خود فاصله دهم اما محکم تر به من چسبید

_ عاشقتم بد اخلاق دیوونه من.

بالاخره از من جدا شد و من نفس راحتی کشیدم. آوا دستانش را از هم باز کرد و روی چمن ها خوابید. نگفتم بلند شود،چون می دانستم اهمیت نمی دهد.

آوا هیچ چیز برایش مهم نبود؛حتی حرف مردم!برای خودش زندگی می کرد و راضی بود و من همیشه غبطه می خوردم به زندگی اش؛به بی غل و غش بودنش،به شاد بودنش،به این که بلد بود زندگی کند،به همه چیزش غبطه می خوردم. من اگر زندگی می کردم، برحسب عادتی بود دیرینه!

از خردسالی یادم داده بودند به همه چیز عادت کنم و این زندگی ربات گونه را ادامه دهم. آن هم به هر قیمتی!

نگار راست می گفت؛من یک ماشین بودم. یک ماشین که به او برنامه داده بودند به هر روشی زندگی کند. فقط باید زنده می ماندم تا از دور خارج نشوم.

دستی به شقیقه های دردناکم کشیدم و از جا بلند شدم.

کلاس بعدی با نیم ساعت تاخیر آغاز شد و من در میان افکار بی سر و سامانم پرسه می زدم. حتی وقتی استاد وارد کلاس شد،توجهی نکردم و تا پایان کلاس هیچ کدام از حرف هایش را نفهمیدم.

ذهنم درگیر آن خواب لعنتی بود. همانی که دیشب باعث شد به جنون برسم و لیوان و قندان روی میز را به سمت دیوار پرتاب کنم.

یاد نگرفته بودم آه بکشم. پس به جای آه،نفسی عمیق کشیدم و سعی کردم به حالت عادی برگردم؛به همان برنامه ربات گونه ام،به همان بیخیالی همیشگی ام،چون هیچ چیزی ارزش نداشت که فکرم را مشغول کند!

آن روز تا نزدیک ساعت 7 شب کلاس داشتم و سردرد کذایی که از دیشب به سراغم آمده بود،قصد نداشت رهایم کند. از دانشگاه بیرون آمدیم. آوا کش و قوسی به بدنش داد و به من تکیه داد. به خودم تکانی دادم و گفتم:

_ جمع کن خودت رو.

خندید و شانه بالا انداخت. با شنیدن صدای بوق سرمان را چرخاندیم. نگار با تبسمی شیرین به ما دو نفر نگاه می کرد. سوار ماشین شدیم. من جلو نشستم و آوا عقب.

_ سلامت کجا رفته گیس بریده؟

نگار از توی آینه نگاهش کرد و گفت:

_ دوباره شروع نکنا!

نگاهی به من انداخت و با لبخند ادامه داد:

_ وگرنه آیلین رو به جونت می اندازم.

_ وای غلط کردم،این خوش اخلاق مال خودت.

نیشخندی روی لب هایم جا خوش کرد. به ظاهر حرفش شوخی بود اما همه اش حقیقت داشت. کسی خواهان کسی چون من نمی شد و من دلم برای این دو نفر می سوخت.

چه گونه توانسته بودند دو سال تحملم کنند وقتی خودم گاهی حالم از خود به هم می خورد؟

نگار همانطور که آوا گفته بود،به سمت سینما حرکت کرد. در بین راه به طنازی ها و مزه پرانی های آوا می خندید و من اگر خیلی خنده ام می گرفت،لبخندی می زدم تا دلش خوش شود.

با رسیدن به سینما از ماشین پیاده شدیم. آوا گفت که فیلم بدون پاپ کورن نمی چسبد و رفت و چند بسته پاپ کورن خرید. نگار با آرنج به بازویم زد

_ چته؟بیا بریم دیگه.

وارد سالن شدیم. صندلی ها تقریبا پر بود و ما مجبور شدیم صندلی های کنار در ورودی را برای نشستن انتخاب کنیم. خواستم روی صندلی بنشینم که آوا به عقب هلم داد و گفت:

_ اینجا مال منه.

حرکتش ناگهانی بود و باعث شد سکندری بخورم و محکم به کسی برخورد کنم. سرم را بالا بردم و شتاب زده گفتم:

_ معذرت میخوام.

مرد لبخندی کج زد. چهره اش در سایه و تاریکی محو شده بود. کلاه کپی که روی سر گذاشته بود،باعث شده بود که نتوانم چهره اش را ببینم. همچنان خیره به چهره اش که قابل تشخیص نبود،بودم. لبخندش عمیق شد

_ خواهش می کنم.

از کنارم رد شد و من چندین ثانیه بود که نفس نمی کشیدم.

صدا،همان صدا بود؛همان صدای نحس،همان صدای...

به فکر هایم خاتمه دادم و برگشتم تا ببینمش اما نبود!

به همان سرعتی که آمده بود،در میان تاریکی سالن گم شده بود.

کلمات قد نمی دادند ارتفاع حیرتم را.

حالم در هیچ واژه ای نمی گنجید؛هیچ واژه ای!

* * * * *

خیره به آسمان سیگارش را میان انگشتانش گرفت. کامی از سیگار گرفت و دودش را آهسته بیرون داد. آنقدر آهسته که ریه اش از دود غلیظ سوخت و او مثل همیشه به جان خرید این سوختن لذت بخش را...

کام دیگری گرفت و سیگار را روی زمین انداخت و با نوک کفشش خاموشش کرد. نگاه سرد و خاموشش را به سمت سیگار دیگری که روشن کرده بود،سوق داد.

باز هم کام های طولانی و باز هم سوزش ریه و باز هم لذت...

نخ به نخ سیگار دود می کرد و حتی نمی دانست این چندمین سیگاری است که خاکسترش می کند.

در اتاقش باز شد و دستانش مشت.

دلش می خواست این مشت را در صورت مزاحمی که خلوتش را به هم ریخته بود،فرود بیاورد. قطعا اگر کسی غیر از مسیح این کار را می کرد،بی سر و صدا در گورستان دفن می شد. هر چند که او حتی از مسیح هم ابایی نداشت!

با صدایی سرد و عاری از هر حسی گفت:

_ چی میخوای مسیح؟

مسیح قدم زنان به سمت او که پشت پنجره ایستاده بود،رفت و پشت سرش ایستاد

_ خوبی؟

از جواب دادنش ناامید شد. دیگر عادت کرده بود که جز حد نیاز صدایش را نمی شنود.

_ باید کسی رو بهت معرفی کنم،بیا به اتاقم.

نیشخند زد و به سمتش برگشت

_ جمله ات رو اصلاح کن.

مسیح گیج نگاهش کرد. از حرفش سر در نیاورده بود. با دیدن چهره گیج و گنگ مسیح نیشخندش پر رنگ تر شد. دست در جیب های شلوارش فرو برد و لبه های کتش را به سمت عقب داد. سرش را کج کرد و صورتش را به صورت مسیح نزدیک کرد و از میان دندان غرید:

_ برای من هیچ بایدی وجود نداره!

مسیح بهت زده نگاهش کرد. هر روز که می گذشت،ترسناک تر و غیر قابل کنترل تر می شد و این مسیح را می ترساند.

تا وقتی که افسارش در دستان مسیح بود،خطرناک نبود و مدت ها بود که مسیح به خود اعتراف کرده بود این موجود بیش از حد خطرناک شده!

مسیح سعی کرد بر خود مسلط شود. لبخندی زد و گفت:

_ توی اتاقم منتظرتم.

عقب گرد کرد و به سرعت از اتاق خارج شد.

کسی چه می دانست؟

شاید هم از آن نگاه چاله وار فرار کرد!

به تلافی این که خلوتش به هم خورده بود،تا می توانست در اتاقش ماند.

در اتاق ماند تا مسیح یاد بگیرد برای او «باید» به کار نبرد. او رام ناشدنی بود و کلمه باید مال موجود رام شده بود. نگاهی به ساعت طلایش کرد. حدود ده دقیقه ای تاخیر داشت و همین برای عصبی کردن مسیح کافی بود!

از اتاقش بیرون رفت و با قدم هایی محکم به سمت انتهای راهرو و اتاق مسیح رفت. دو محافظی که دو طرف در اتاق ایستاده بودند،برایش سر خم کردند و او بدون توجه به آن ها در اتاق را باز کرد و وارد شد. نگاهش مستقیم به مسیح بود.

آنقدر مسیح را می شناخت که به راحتی می فهمید مسیح چه قدر خودش را کنترل می کند که به خاطر این تاخیر توبیخش نکند. مسیح لبخندی مصلحتی بر لب نشاند و گفت:

_ خوش اومدی،بیا جلو طوفان.

سرش را به سمت سپیده چرخاند. از آن زن منفور بدش می آمد و اگر دست او بود،حتی یک لحظه هم او را زنده نمی گذاشت!

سپیده از جا بلند شد و با لبخندی که عجیب طوفان را به یاد روباه می انداخت،گفت:

_ خوشحالم می بینمت طوفان.

جوابش را نداد. به مردی که پشت به او روی مبل نشسته بود،خیره شد.

او که بود که به پای «طوفان» بلند نشده بود؟

به سمت مبلی که مسیح اشاره کرده بود،رفت و روی آن نشست. حال می توانست چهره آن مرد را ببیند. اولین چیزی که توجه اش را به خود جلب کرد،نگاه مرده مرد بود.

احساس کرد که دارد در آینه به خودش نگاه می کند. مرد هیچ شباهتی به او نداشت اما نگاهش خیلی به او شبیه بود.

داشت حوصله اش سر می رفت و مسیح این را خیلی زود فهمید. پس گلویش را صاف کرد و به حالت جدی اش برگشت.

_ طوفان این کسی که جلوت نشسته،گرگه.

نتوانست جلوی پوزخندش را بگیرد. ابروهایش را بالا داد و گفت:

_ خب؟

مسیح نگاهی به سپیده انداخت و سپیده همانطور که به طوفان نگاه می کرد،گفت:

_ هر دو نفرتون شاهرخ رو می شناسید؛اون عوضی دور از چشم ما یه سری مدارک برعلیه سازمان جمع کرده و حالا فرار کرده. ماموریت تو اینه که قبل از این که ماجرا لو بره و به گوش رئیس برسه،اون مدارک رو به دست بیاری و اون مردک رو بکشی.

مسیح زبان روی لبش کشید و مردد به طوفان نگاه کرد.

_ طوفان،توی این ماموریت گرگ کمکت می کنه.

همه سکوت کردند. مسیح با نگرانی به طوفان نگاه کرد.

از عکس العمل غیر منتظره اش می ترسید. طوفان در این سال ها ثابت کرده بود هیچ گاه قابل پیش بینی نیست.

حتی مسیحی که طوفان را بزرگ کرده بود هم او را نمی شناخت!

طوفان سرش را چرخاند و به مسیح که پشت سرش ایستاده بود،نگاه کرد. از جا بلند شد و با صدایی خشدار گفت:

_ من نیاز به کمک ندارم.

مسیح و سپیده نفس راحتی کشیدند و گرگ با ابرو های بالا رفته به طوفانی که وسط اتاق ایستاده بود،نگاه می کرد. طوفان قدمی به سمت گرگ برداشت و گرگ همچنان نگاهش می کرد.

از این که کسی به او خیره شود،متنفر بود.

از اتاق خارج شد. پله های مارپیچی را طی کرد و با پوزخند زیر لب گفت:

_ پیر خرفت می خواد برام بپا بذاره.

از گوشه چشم دید که خدمتکار در خودش جمع شد و به سرعت از کنارش گذشت. خدمتکار حق داشت؛بزرگ شدن طوفان را دیده بود. دیده بود که هر روز درنده تر از قبل می شود.

بار ها نگاه طوفانی اش را دیده بود و بارها صدای فریاد های رعد آسایش در گوشش پیچیده بود.

طوفان مانند اسمش طوفان بود!یک نابودگر.

نگاهی به محافظان کلاشینکف به دست که در باغ به صورت گروهی قدم می زدند،انداخت. گویا مسیح خیلی از مردن هراس داشت!

عمارت را دور زد و به پشت ساختمان رفت. با دیدن سگ سیاه محبوبش پوزخندی کج زد.

سگ از جا بلند شد و به سمتش دوید. پوزه اش را به کف دست طوفان کشید و خودش را لوس کرد. قلاده سگ را باز کرد و چند قدمی از سگ فاصله گرفت.

مکس باز هم خودش را به او چسباند. دستی روی سر مکس کشید.

مکس غرشی کرد و موهای تنش سیخ شد. حالت های مکس را می شناخت. او را از بچگی تعلیم داده بود و می دانست که غریبه ای پشت سرش ایستاده و نگاهش می کند. این را حتی زود تر از مکس فهمیده بود!

_ بهت یاد ندادند وارد خلوت دیگران نشی؟

صدایی نیامد. مکس همچنان حالتی تدافعی به خود گرفته بود. غریبه کنارش ایستاد و گفت:

_ سپیده از تو خیلی برام گفته بود.

صدایش بی روح تر و خشدار تر از طوفان بود. بالاخره صدای این غریبه را شنیده بود. برعکس طوفان،او آهسته صحبت می کرد و ناخودآگاه در دل فرد مقابلش وحشت ایجاد می کرد.

طوفان جوابش را نداد و گرگ با نیشخند گفت:

_ نمیدونم چرا حس خوبی نسبت بهت ندارم!

دست از نوازش کردن مکس برداشت و مو های کوتاه مکس را در میان مشت گرفت.

مکس ناله ای کرد و عقب عقب رفت. حتی سگ بیچاره هم می دانست عصبی کردن طوفان چه عواقبی دارد. برای همین بود که از دستش فرار کرده بود.

_ یه حس مشترکه.

_ سپیده میگه ما ترکیب جالبی میشیم؛من گرگم و همه چیز رو می درم و تو طوفانی و هر چیزی سر راهت باشه رو نابود می کنی.

قرار بود خون ریخته شود و حتی هیچ کدامشان نمی دانستند بهای این خون چیست.

هیچ کدام نمی دانستند که ترکیب آن ها با هم چه عواقب خطرناکی دارد. آن ها فقط به خون فکر می کردند.

خون و خون و خون!

* * * * *

_ آوا!محض رضای خدا پنج دقیقه،فقط پنج دقیقه دهنت رو ببند.

آوا دهان کجی کرد و گفت:

_ خب راست میگم دیگه. اون هفته که گند زدی به حالمون؛خبر مرگمون رفتیم سینما دلمون وا شه،همچین عین برج زهرمار نشستی که آدم می ترسید نزدیکت شه. اون روز اصلا خوش نگذشت!

دلم برایش سوخت. آوا راست می گفت؛با وجود من به هیچ کس خوش نمی گذشت.

من بلد نبودم مثل دختران دیگر برای لاک های هفت رنگم ذوق کنم و برای ست نشدن لباس هایم با رنگ رژم غصه بخورم. من بلد نبودم آرایش کنم!

من هیچ چیز از دنیای دخترانه نمی دانستم. من نه مثل نگار بلد بودم لبخند بزنم و نه مثل آوا هر چیزی را سوژه خنده کنم. دنیای من رنگارنگ نبود؛خاکستری بود!یک خاکستری یک دست،درست رنگ روز هایم.

_ معذرت میخوام،اون روز حالم خوب نبود.

انگار نگار فهمید ناراحت شدم. اصلا مگر می شد این دختر چیزی را نفهمد؟

_ حالا آوا هم زیادی شلوغش کرد.

آوا طلبکار دست به کمر شد و گفت:

_ چی چیو شلوغش کردم؟میگم...

از گوشه چشم دیدم که نگار چشم و ابرویی آمد و آوا ادامه جمله اش را خورد.

از جا بلند شدم،وارد آشپزخانه شدم. از توی کابینت فنجان های بنفشم را در آوردم و در سینی گذاشتم. فنجان ها را با قهوه پر کردم و ظرف مخصوص شکلات را کنار فنجان ها جا دادم.

سعی کردم نسبت به پچ پچ های آوا و نگار بی تفاوت باشم. هیچ چیزی ارزش فکر کردن نداشت.

با سینی قهوه وارد سالن کوچک خانه ام شدم. آوا و نگار ساکت شدند و به من نگاه کردند. سینی را وسط میز پذیرایی گذاشتم و روی مبل نشستم.

_ وای دیگه دارم دیوونه میشم. دختر تو حوصله ات سر نمیره توی این خونه؟نه تلویزیون داری،نه هیچی.

شانه بالا انداختم و بیخیال تر از هر موقعی لب زدم:

_ نیاز نبوده.

آوا ادایم را در آورد و زیر لب چیزی گفت. از بین شکلات ها یک شکلات تلخ جدا کردم.

زرورق دورش را باز کردم و در دهان گذاشتم. مزه تلخش باعث شد دهانم گس شود اما با همه این ها چهره در هم نکشیدم و آهسته تر از همیشه شکلات را جویدم و گذاشتم گیرنده های عصبی زبانم از این همه تلخی فریاد بکشند. نگاهی به قهوه ام کردم. بالاخره راضی شدم و شکلات را فرو دادم.

قهوه ام هنوز داغ بود اما مگر مهم بود که گلو و حنجره ام بسوزد؟

گاهی به این نتیجه می رسیدم که عجیبم!

وقتی خودم را با دختران دانشگاه و کوچه و خیابان مقایسه می کردم،می دیدم من یک موجود ناشناخته ام. من هیچ چیز از زندگی ام نفهمیده بودم؛چه در زمان کودکی و چه الآن.

با صدای زنگ موبایل نگار نگاهم را به آوا دوختم. آوا هم به من نگاه کرد و با شیطنت ابرو بالا داد. گوشه لبم به سمت بالا کج شد.

نگار هول و دستپاچه به سمت اتاق دوید و محکم در را بست. آوا بلند خندید و گفت:

_ به خدا کارای این ندید بدید از صد تا فیلم کمدی هم باحال تره.

قهوه نیمه خورده ام را روی میز گذاشتم و آهسته گفتم:

_ اذیتش نکن.

آوا شکلکی در آورد و از جا بلند شد. با قدم هایی آهسته به سمت اتاق رفت. پشت در ایستاد و گوشش را به در چسباند. سری تکان دادم و لبخند زدم. آوا متفاوت ترین دختری بود که به عمر دیده بودم!

نمی دانم چه قدر گذشت که در اتاق باز شد و آوا تعادلش را از دست داد و روی زمین افتاد. نگار جیغ کشید:

_ آوا!

آوا خنده کنان از جا بلند شد و به سمت من دوید. نگار هم دنبالش کرد. دور من می چرخیدند و آوا قهقهه می زد. نگار با حرص گفت:

_ تو شعور نداری؟شاید حرف خصوصی می زدیم.

_ چشمم روشن،تازه این غیر خصوصیش بود؟اوه اوه.

نگار به سرعتش افزود. آوا از روی مبل ها پرید و طرف دیگر سالن ایستاد

_ عمرا بتونی من رو بگیری!

نگار جری تر شد و با یک جهش خودش را به آوا رساند و مو های بلند آوا را میان مشت گرفت و متحرص با دست دیگر به سر آوا می کوبید.

آوا حتی در آن حالت هم دست از شوخی بر نمی داشت و این باعث می شد نگار عصبانی تر شود.

پا روی پا انداخته بودم و به این صحنه مهیج چشم دوخته بودم. آوا سرش را خم کرد و بازوی نگار را گاز گرفت. نگار جیغ گوش خراشی کشید و صدای جیغش اعصاب شنوایی ام را تحریک کرد. اخم در هم کشیدم و بلند گفتم:

_ بسه!

هر دو ساکت شدند و به من نگاه کردند. توبیخ گر نگاهشان کردم. آوا دندان هایش را نشانم داد و نگار مو های آوا را رها کرد.

آوا روی مبل نشست و نگار با اخم هایی در هم با فاصله زیاد از آوا نشست.

سکوتی لذت بخش در خانه حکم فرما شد. آوا موبایل در دست داشت و نگار ساکت و مظلوم سرش را پایین انداخته بود و فکر می کرد .

کمی نگذشت که آوا حوصله اش سر رفت و دوباره شروع به سر به سر گذاشتن نگار کرد.

نگار جوابش را نمی داد اما آوا دست بردار نبود. این همه تلاشش را ستایش می کردم!

_ میگم نگار حالا مامانت جای گاز رو ببینه،آوید رو تو خونتون راه نمیده. میگه من دوماد می خواستم،نه یه وحشی که گاز بگیره.

سرم را پایین انداختم و لبخند زدم. آوای بامزه من...

اوایل از آوا خوشم نمی آمد. به نظرم شیطنت هایش لوس و بی مزه بود. فکر می کردم این کار ها را به خاطر جلب توجه دیگران می کرد اما بعد کم کم او را شناختم. آوا فقط و فقط برای خودش زندگی می کرد و اهمیتی به دیگران نمی داد،چه برسد به این که بخواهد جلب توجه کند!

برعکس آوای سر و زبان دار،نگار خیلی مظلوم بود. روز های اول خیلی با او کج خلقی می کردم اما او صبوری می کرد و دم نمی زد. چند ماهی طول کشید تا او را به عنوان دوستم بپذیرم.

من از کودکی هیچ دوستی نداشتم. روابط اجتماعی ام صفر بود. اوایل دیگران فکر می کردند مبتلا به اوتیسم هستم ولی دکتر این نظریه را رد کرد.

حالا آیلینی که بقیه او را یک بیمار می پنداشتند،قد کشیده بود و هنوز بلد نبود با یک غریبه ارتباط بگیرد. من همان کودک بودم؛هنوز با غریبه ها حرف نمی زدم و در دانشگاه با هیچ کسی دمخور نمی شدم. حتی اگر مجبور نبودم،با استاد ها هم حرف نمی زدم.

من،آیلین بودم.

دختری که زندگی نمی کرد؛نفس می کشید.

آن هم به طور غریزی!

آوا پیشنهاد داد که لباس بپوشیم و برای عوض شدن روحیه به گشت و گذار در خیابان بپردازیم. نگار جوابش را نداد و من برای جبران کردن روزی که به سینما رفتیم و به همه زهر کردم،گفتم:

_ بریم.

آوا دست هایش را به هم کوبید و از جا بلند شد،مانتو و شالش را پوشید. حاضر و آماده وسط سالن ایستاد

_ خب پاشید دیگه.

شانه بالا انداختم و از جا بلند شدم. به سمت اتاق رفتم. در کمدم را باز کردم.

ناخودآگاه خود را با آوا و نگار و دیگر دانشجو ها مقایسه کردم.

بالااستثنا همه لباس هایم تیره بود. سعی کردم افکار مزاحم را پس بزنم و با حوصله لباس بپوشم اما نشد!

هر کار کردم،آخرش نتوانستم با ذوق و سلیقه لباس انتخاب کنم و دم دستی ترین لباسی که می توانستم را پوشیدم.

از اتاق خارج شدم و در همان حال روسری خاکستری رنگم را روی سرم انداختم و گره زدم.

همزمان با ما در واحد رو به رویی باز شد و بابک در حالی که تلفنش را بین سر و شانه اش نگه داشته بود،شتاب زده مشغول کفش پوشیدن شد.

سرش را بالا آورد و با دیدن من سری به معنای سلام تکان داد. آوا و نگار به سمت آسانسور رفتند و من خودم را به ندیدن زدم و وارد آسانسور شدم.

دکمه طبقه همکف را زدم. در هنوز به طور کامل بسته نشده بود که بابک خودش را داخل آسانسور پرت کرد.

آوا با خنده ای بی صدا به بابک اشاره کرد. ابرو در هم کشیدم و چشم غره ای حواله اش کردم. بابک تماسش را قطع کرد و رو به من گفت:

_ سلام از بنده است.

بالاجبار زیر لب جوابش را دادم و او در کمال تعجب پوزخند همیشگی اش را نزد!

آسانسور متوقف شد. بابک دقیقا مقابل در ایستاده بود و از جایش تکان نمی خورد. خیره نگاهش کردم تا از رو برود ولی پررو تر از این حرف ها بود. دندان هایم را روی هم فشار دادم و گفتم:

_ برو کنار.

به هدفش رسیده بود و توانسته بود من را حرص دهد. برای همین کنار رفت و لبخند زد

_ بفرمایید.

از کنارش عبود کردم و در حالی که زیر لب بد و بیراه حواله اش می کردم،از ساختمان خارج شدم. نمی دانم چهره ام چه گونه بود که حتی آوا هم جرئت نکرد این موضوع را سوژه خنده کند و بی صدا داخل ماشین نگار نشست.

نگار پشت فرمان نشست و حرکت کرد. بی هدف در خیابان ها می چرخیدیم و من از شیشه به بیرون نگاه می کردم،به مردمی که هر کدام داستانی داشتند. بعضی ها آغاز داستانشان بود و بعضی ها کتاب زندگیشان رو به پایان بود.

از بین آن همه آدم کدامشان آیلین بودند؟کدامشان آیلین را می فهمیدند؟

هیچ کدام!

هیچ کس حال مرا نمی فهمید و من گاهی خسته از این همه خودخوری سر به دیوار می کوبیدم؛محکم و با شدت اما باز به یادم می آمد که هیچ چیز درست نمی شود و من تا ابد محکوم بودم به این عذاب شبانه روزی.

نگار کناری پارک کرد و آوا متعجب گفت:

_ چرا ایستادی؟

نگار حرفی نزد و همان موقع کسی به شیشه پنجره من ضربه زد. سرم را چرخاندم و با دیدن آوید ابرو بالا دادم. نگار از ماشین پیاده شد و آوا با حرص گفت:

_ این دو تا هم خیلی پررو شدند؛هنوز هیچی نشده صبح تا شب پیش هم اند. اگه به ننش نگفتم،یه آشی براش نپختم!

آوید برایم سری تکان داد و من از ماشین پیاده شدم و عقب ماشین نشستم. آوید پشت فرمان نشست و نگار هم کنارش.

_ هنوز یاد نگرفتی سلام کنی؟

آوید سرش را چرخاند و نگاهی گذرا به آوا کرد و گفت:

_ ادب داشته باش و اول به بزرگترت سلام کن تا جواب بدم.

از گوشه چشم دیدم که شانه های نگار لرزید. آوید را آورده بود تا در مقابل آوا و متلک هایش بی دفاع نباشد!

آوا جواب آوید را نداد و با چهره ای درهم به مقابلش چشم دوخت. اگر یک نفر از پس زبان آوا بر می آمد،آوید بود و بس.

نمی دانستم آوید به کجا می رود. فقط داشت سرم گیج می رفت. از بس که در خیابان ها چرخیده بودیم.

_ آیلین از عقب ماشین یه دستمال کاغذی میدی؟

بالا تنه ام را چرخاندم تا دستمال را بردارم که نگاهم به یک موتوری که درست پشت سرمان حرکت می کرد،رسید.

سراپا مشکی پوشیده بود و کلاه کاسکت بزرگی که روی سرش بود،من را به یاد مسابقات موتور سواری می انداخت.

با تردید نگاهم را از موتوری گرفتم و دستمال کاغذی را به دست نگار دادم.

ذهنم درگیر آن موتور سوار شده بود. می ترسیدم مثل یکی از فیلم هایی که آوا تعریف کرده بود،موتوری به موازات ماشین ما برسد و اسلحه بکشد و همه مان را به رگبار ببندد.

به افکار مسخره و خنده دارم پوزخند زدم. مگر ما کی بودیم که کسی بخواهد ترورمان کند؟

با این حال هر چند دقیقه یک بار به طور نامحسوس به عقب نگاه می کردم. موتوری هنوز پشت سرم بود. عصبی و آشفته گوشه ناخنم را می جویدم. با فکری که به سرم زد،به طور ناگهانی گفتم:

_ وایسا آوید!

آوید ترمز کرد و من از ماشین پیاده شدم و سرم را در جوی گرفتم و وانمود کردم که می خواهم حالم به هم بخورد. سرم را کمی به سمت چپ مایل کردم. موتوری به حرکتش ادامه داد و در بین ماشین ها گم شد.

نفس راحتی کشیدم و به ذهن متوهمم لعنت فرستادم.

نگار از ماشین پیاده شد و با نگرانی گفت:

_ حالت خوبه؟

سرم را تکان دادم و در حالی که سعی می کردم چهره ام گرفته به نظر بیاید،گفتم:

_ تهوع دارم.

آوا از توی ماشین گفت:

_ اگه توی ماشین آب داری،بیار تا یه آب به دست و صورتش بزنه.

لحظه ای خجالت کشیدم. دوستانم نگرانم بودند و من فقط به خاطر یک فکر احمقانه این بازی را راه انداختم. باز ناراحتشان کرده بودم و باز با من بودن باعث شده بود که به آن ها خوش نگذرد!

نگار طبق گفته آوا از توی صندوق عقب بطری آبی برداشت و کمکم کرد صورتم را بشویم. نگار همانطور که کمرم را ماساژ می داد،گفت:

_ بهتری؟

سرم را به نشانه مثبت تکان دادم و کمر صاف کردم. نفس عمیقی کشیدم و سوار ماشین شدم. آوید به سمتم چرخید و گفت:

_ میخوای بریم درمانگاه؟

از این همه لطف شرمنده بودم. چه چیز باعث شده بود به نظر آن ها دوست داشتنی باشم؟

من منفور ترین آدم دنیا بودم و فقط خودم این را می دانستم.

سعی کردم لبخند بزنم و گفتم:

_ ممنونم،بهترم.

سوار ماشین شدم و آوید راه افتاد. ذهن خیالبافم را لعنت کردم. غیر از این بود که من یک دانشجوی ساده بودم؟

نیشخندی زدم و سرم را تکان دادم. آوا پیشنهاد داد که به رستوران برویم. همه موافقت کردند و من تنها شانه بالا انداختم و سر تکان دادم.

آوید مقابل رستورانی که نزدیک دانشگاه بود و ما بعضی اوقات به آنجا می رفتیم،ترمز کرد. آوا با سر و صدا پیاده شد و بدون این که منتظر ما بماند،وارد رستوران شد.

نگاهم به آوا بود و با تاسف سر تکان می دادم.

_ خدایی این خل و چل چی داره که دوستش شدی؟

رو به آوید که این سوال را پرسیده بود،پاسخ دادم:

_ همین دیوونه بازیاش دوست داشتنی اش کرده!

وارد رستوران شدیم. آوا کنار یکی از میز های گوشه رستوران که پشت یک ستون بود،ایستاده بود و به طور مضحکانه ای برایمان دست تکان می داد. نگار از این حرکتش لب گزید و آوید چشم غره ای حواله آوا کرد. پشت میز نشستیم. پیشخدمت جلو آمد و با لبخند سفارش گرفت.

نگار از جا بلند شد و به بهانه دست شستن از ما فاصله گرفت. آوا اطرافش را نگاه می کرد و هر چند دقیقه یک بار آهسته و بی صدا می خندید.

به قول نگار آوا هیچ وقت افسرده نمی شد،چون آنقدر بهانه برای خندیدن داشت که هرگز غصه به دلش راه باز نمی کرد.

_ من برم موبایلم رو از توی ماشین بیارم.

آوید این جمله را گفت و به سرعت از ما دور شد. آوا کمی به سمت من خم شد و با شیطنت گفت:

_ حاضری شرط ببندیم؟

بدون حرف نگاهش کردم که خودش ادامه داد:

_ من شرط می بندم نگار وقتی از دستشویی میاد،صورتش گل گلیه. آخه من این آوید مارمولک رو می شناسم،امکان نداره موبایلش رو جا بذاره. اگه میتونست موبایلش رو مینداخت دور گردنش.

افسانه سرایی های این دختر دیوانه الکی خوش باعث شد لبخند بزنم. چه خوب بود که آوا را داشتم. اگر نبود،من گوشه گیر تر از الآنم بودم.

برای منی که کسی صدای بلند خنده ام را نشنیده بود،همین لبخند های نیم بند یک پیشرفت بزرگ بود.

کمی بعد نگار در حالی که سرش پایین بود،به سمتمان آمد. با دقت حالاتش را زیر نظر گرفتم. بدون حرف پشت میز نشست. آوا برایم ابرو بالا داد و بعد رو به نگار گفت:

_ خوش گذشت؟

نگار سرش را بالا آورد و گیج گفت:

_ یعنی چی؟

آوا جوابش را نداد و برای خودش خندید. با فاصله چند دقیقه آوید به جمعمان پیوست و با خونسردی کنار نگار نشست.

شام را با شوخی های آوا و کل کل هایش با آوید خوردیم. اگر هر کسی غیر از آوا بود،سرش فریاد می کشیدم و می گفتم که دهانش را ببندد ولی او آوا بود و یکی از دلایلی که من هنوز نفس می کشیدم. این دخترک بذله گو بود.

ساعت نزدیک نه شب بود و این سه نفر هنوز قصد گشت و گذار داشتند اما من گفتم که حوصله اش را ندارم و خوابم می آید.

نگار اصرار کرد که من را به خانه برساند ولی قبول نکردم و از همانجا با بچه ها خداحافظی کردم. یک دربست گرفتم و در مسیر صفحه تلگرام را باز کردم. حتی یک پیام هم نداشتم.

گفته بودم که تنها هستم؟

آنقدر به این کلمه منحوس که همیشه در زندگی ام حسش کرده بودم،فکر کردم که زمان و مکان از دستم در رفت و با صدای راننده به خود آمدم.

کرایه را حساب کردم و از ماشین پیاده شدم. ماشین به سرعت از من دور شد و در انتهای کوچه به سمت چپ پیچید. دست هایم را در جیب مانتو قرار دادم و با سری پایین به سمت آپارتمان قدم برداشتم.

_ استراتژی احمقانه ات واقعا منو تحت تاثیر قرار داد.

خشک شده سر جایم ایستادم.

_ فکر کردی که اون موتوری داره تعقیبتون میکنه و کاری کردی تا ماشین بایسته و اون موتوری رد بشه و نتونه تعقیبت کنه اما اونقدر گیج بودی که نفهمیدی اون موتوری سهوا و اتفاقی دنبالته.

پلک چپم پرید. آهسته به سمت عقب چرخیدم. با کمی دقت می شد قامت مردی سیاه پوش را در تاریکی تشخیص داد. روی بالا تنه اش سایه افتاده بود و فقط پا های کشیده اش در معرض دید بود.

_ در واقع ماشینی که پشت اون موتوری بود،داشت دنبالتون میومد.

هضم حرف هایی که شنیده بودم،برایم سخت بود. داشت چه اتفاقی می افتاد؟

آن مرد که بود و چه می خواست؟

قدمی به سمتم برداشت و من با صدایی عصبی غریدم:

_ تو کی هستی؟چی میخوای؟

مرد باز هم قدمی به من نزدیک تر شد و من آشفته و عصبی به او خیره بودم.

دست هایم را مشت کردم. نه این که ترسیده باشم،نه!اما حس خوبی نداشتم.

با یک گام بلند خودش را به من رساند و سینه به سینه ام ایستاد.

سرم را بالا گرفتم و آن موقع بود که صورتش را دیدم. چشمانش در تاریکی برق می زدند. با لبخندی کج خیره به من بود. قفسه سینه ام با شدت بالا و پایین می شد.

همان مرد بود. همانی که در سینما دیده بودم. پلکم پرید. هرگاه عصبی می شوم،پلکم می پرید و من در آن لحظه از هر موقعی عصبی تر بودم.

کنترل صدایم دست خودم نبود و بلند گفتم:

_ چی میخوای از من؟

دست در جیب شلوارش کرد و گفت:

_ آروم باش...اسمت چی بود؟آهان!آیلین. آروم باش آیلین.

دندان روی هم ساییدم و یقه تیشرتش را میان مشت گرفتم

_ دهنتو ببند و اسم منو نیار.

مچ دستم را گرفت و فشار داد

_ نکنه ترسیدی آیلین؟

دست دیگرم را بالا بردم تا به صورتش بکوبم که دستم را در هوا گرفت.

دیگر اثری از لبخند در صورتش نبود،چهره اش ترسناک شده بود. سرش را کنار گوشم آورد و آهسته گفت:

_ بهتره مواظب خودت باشی،مواظب دوستات باشی،مواظب هر چیزی که داری باشی،چون اومدم تا تک تکشو ازت بگیرم. این اول بازیه،منتظر اتفاقات هیجان انگیزی که در راهه باش.

به ضرب مچ دست هایم را رها کرد و من عقب عقب رفتم و به دیوار پشت سرم برخورد کردم. انگشت اشاره اش را به سمتم گرفت و گفت:

_ منتظرم باش،بازی تازه داره شروع میشه!

پشت به من کرد و با قدم هایی محکم از من دور شد. سوار ماشین مشکی رنگی که کمی آن طرف تر پارک شده بود،شد و به سرعت از من فاصله گرفت.

دستم را روی معده ام گذاشتم تا شاید سوزش بی موقعش متوقف شود. دروغ بود اگر می گفتم نترسیده ام.

ترسیده بودم؛نه به خاطر خودم،جان من اهمیتی نداشت. مهم آوا و نگار بودند.

من اگر می مردم،یک دنیا شاد می شد اما نگار و آوا حق زندگی داشتند.

نگار تازه داشت در زندگی اش عشق را حس می کرد. من نمی خواستم به خاطر من نهال زندگی اش که تازه شکوفه داده بود،به خاکستر بنشیند.

آوای بیچاره چه گناهی داشت که به خاطر من جانش به خطر بیوفتد؟

صدای مرد در گوشم پیچید

«بازی تازه داره شروع میشه!»

نفس عمیقی کشیدم و پوزخند زدم. اجازه نمی دادم کسی داشته های من را از من بگیرد. هرگز!

من آیلین بودم،نه یک دختر معمولی!

من از آوا و نگار دفاع می کردم؛حتی اگر در این بازی جان می باختم!

* * * * *

نگاهش را به عمارت دوخت. مسیح برایش سنگ تمام گذاشته بود. یک عمارت اشرافی که تمام وسایل مورد نظر و حتی بیشتر از آن را در خود جای داده بود. مسیح دست روی شانه طوفان گذاشت و گفت:

_ چه طوره؟به رابطمون توی فرانسه گفته بودم که اینجا رو مطابق میل تو آماده کنه.

نیشخند زد و سرش را چرخاند. نگاهش به گرگ رسید که بی تفاوت به او خیره شده بود. ابرو بالا داد و زمزمه کرد:

_ یه روز چشاتو در میارم.

مسیح صدایش را شنید و آهسته گفت:

_ به خودت مسلط باش طوفان. گرگ همیشه اینقدر آروم نیست که بذاره تو بلایی سرش بیاری!اسمش رو گرگ گذاشتیم،چون خوی وحشیش مثل یه گرگه؛همونقدر درنده و خطرناک.

حرف های مسیح برایش مسخره بود. می خواست به کی هشدار دهد؟

طوفان؟

طوفان را می خواست از گرگ بترساند؟

مسیح اشتباه می کرد. حتی گرگی که مسیح او را درنده می خواند هم نمی توانست طوفان را از میان بردارد.

مسیح یادش رفته بود؟

طوفان همان کسی بود که در میان ابزار آلات شکنجه و سلاح های مختلف بزرگ شده بود. طوفان کسی بود که در 6 سالگی اسلحه به دست گرفت و در اردوگاه آموزشی کودکی هم سن و سال خودش را کشت. او را کشت تا خود زنده بماند.

طوفان رحم نداشت. اصلا این کلمه تا کنون به گوشش نخورده بود. فقط یک بار «رحم» را از زنی جوان شنید که داشت می گفت به او رحم کند اما جمله اش ناتمام ماند،چون گلوله مستقیم در دهانش شلیک شد.

نگاهش را از مسیح گرفت و همان زمان در چوبی عمارت که کنده کاری های نفیس داشت،باز شد و پسری جوان از عمارت بیرون آمد.

اولین چیزی که توجه طوفان را به خود جلب کرد،مو های پسر بود که طوفان را به یاد جوجه تیغی انداخت. پسر هیجان زده به سمتشان آمد و با صدای بلندی گفت:

_ باورم نمیشه که همزمان دارم دو تا از معروف ترین افراد سازمان رو می بینم.

انگشتش را به سمت گرگ گرفت و ادامه داد:

_ تو باید گرگ باشی.

گرگ ابرو بالا انداخت و پسر به سمت طوفان چرخید