رمان سه پر سیمرغ جلد اول | شکارچی دورگه‌ها به قلم بامبی

نخستین پر: تولد یک تمدن

انسان ها سالیان سال به عنوان برده برای سپیدان کار می کردند. تا اینکه مردی به نام ارش، با آتش زدن پر سیمرغ، پرنده ای که از کام مرگ رهایش کرده بود، راه خروج و فرار از دست آن موجودات خبیث را پیدا کرده و به همراه مردمش به دل کوه های هزار ساله زد. در دامنه های کوه، مناطقی دست نخورده و بکر وجود داشت که جایگاه سیمرغ بود و سپیدان توانایی رسیدن به آن منطقه را نداشتند.

انسان ها برای اولین بار صاحب سرزمین و تمدن شده و نام آن سرزمین را هیوا، به معنای امید گذاشتند. اما هنوز دو پر مانده بود...

بخش اول

سرآغاز

مقامات بر روی دیوار اصلی شهر ایستاده بودند و از دور نظاره گر نزدیک شدن ارتش طولانی سپیدان بودند. آن موجودات وحشی، به کمک خائنینی که به سرزمین خیانت کرده به پایتخت نزدیک می شدند. تابستان تمام شده و باد پاییزی به صورت تمام کسانی که نظاره گر نزدیک شدن ارتش بودند می خورد. لرزش خفیفی در جان بعضی ها بود که نمی دانستند از باد پاییزی است یا صدای پای سربازان و اسب های مهاجم.

در بین انسان هایی که بر روی دروازه اصلی شهر ایستاده بودند، دو دورگه قرار داشتند. یکی با دست و پای بسته و دیگری که کنار او ایستاده بود، با اعتماد به نفس و کمی دلهره.

زندان بان رو به زندانی خود گفت:

«با همسرت خداحافظی کردی؟»

زندانی دست و پا بسته جواب داد:

«آره. تو چطور؟»

به پشت سرش نگاه کرد که نور شعله مشعل نیمی از چهره بهترین دوستش را روشن کرده بود.

«بهش قول دادم که بر می گردم.»

فصل اول: پدربزرگ برای نجات خواهد آمد

سال 634 بعد از مهاجرت انسان ها

خدمتکاران یکی پس از دیگری و هراسان تمام قصر را زیر و رو کرده بودند. با این حال صدایی از هیچکدام در نمی آمد، مبادا شهبانو از گم شدن پسرش یا بهتر بود بگویند فرار پسرش مطلع شود.

البته ماکان به موقع رسیده بود. از زمانی که خدمتکار ها متوجه نبود پسر بچه در اتاقش شده بودند، نیم ساعت هم نمی گذشت که ماکان به قصر رسیده بود. داشت از بالای دیوار به آنها نگاه می کرد و خوب می دانست که نباید کسی متوجه حضورش شود.

به آرامی روی لبه دیوار قدم می گذاشت و خودش را به جایی که لباس هایش را مخفی کرده بود رساند. پشت درخت بلندی که در انتهای عمارت پدربزرگش قرار داشت لباس هایش را عوض کرده بود. حالا باید به آنجا می رفت تا جای لباس کهنه و رنگ و رو رفته ای که تنش بود را با لباس اشرافی که خیاط مخصوص فرمانده آرسام، پدربزرگش برایش دوخته بود عوض کند. آن لباس ها همیشه برای هیکل ریزه ماکان گشاد بودند. بر عکس لباس های کهنه ای که خودش انتخابشان کرده بود.

اولین باری که از قصر فرار کرد با دیدن نگاه های متعجب مردم و زمزمه های آنها فهمید یک اشراف زاده نباید به تنهایی در بازار قدم بزند و لباس های او توجه همه را به خود جلب می کرد. به همین خاطر قبل از اینکه به قصر برگردد یک دست لباس کهنه و رنگ و رو رفته از روی رخت خانه یکی از رعیت ها قرض گرفت.

شاخ و برگ زیاد این درخت قدیمی باعث می شد که پایین درخت دیده نشود. البته باید نیمه پر لیوان را نگاه می کرد. کسی هم بالای درخت را نمی دید و اینطور هیچ کس متوجه او نمی شد که سعی داشت از بالای دیوار به پایین بپرد.

ارتفاع دیوار زیاد نبود. اما ماکان قد کوتاهی داشت و برای پایین آمدن، اول باید به سمت درخت می پرید و بعد از گرفتن شاخه و کمی تاب خوردن، روی چمن های نرم زیر شاخ و برگ ها می افتاد. یک خطای کوچک کافی بود تا دست یا پایش بشکند. اما برای خارج شدن از قصر حاضر بود تمام این خطر ها را به جون بخرد.

به سمت شاخه پرید و بعد از تاب خوردن خودش را روی چمن نرم انداخت.

«آخ...»

البته خبری از چمن نرم نبود. همه این اقدامات تنها چند ثانیه زمان برد. به همین خاطر ماکان متوجه کسی که زیر درخت ایستاده و در حال کنکاش کردن لباس هایش بود نشد. وقتی روی سر آن دختر افتاد و صدای فریادش بلند شد دیگر دیر شده بود.

ماکان با جفت پا به کتف دختر خورده و او را پرت کرده بود و خودش هم برعکس همیشه که ایستاده به زمین می افتاد، با پشت به زمین افتاد. به همین خاطر صدای هر دوی آنها در آمد.

در حین مالیدن پشتش به سمت کسی که در کارش فوضولی کرده نگاه کرد. دعا می کرد که یکی از خدمتکار ها یا پرستارش هدی باشد تا بتواند سرشان را شیره بمالد. اما کور خوانده بود.

دختری که با صورت روی زمین افتاده بود و بعد از بلند شدن در حال پاک کردن گِل از روی صورتش بود، دختر شاهدخت محیا، آوا بود.

«نه. نه. نه...»

بعد از باز کردن چشم هایش و با دیدن لباس گِلی شده اش کم بود زیر گریه بزند.

«من این لباس رو تازه دوخته بودم. اولین بار بود که می پوشیدمش.»

لباس آبی روشن با پارچه لطیفی دوخته شده و رنگ ملایم و زیبایی داشت. با پروانه های بنفشی که بر رویش کار شده بود و همرنگ چشم های آوا بود به شدت به آن شاهدخت می آمد و او را زیبا کرده بود. البته قبل از اینکه رنگ قهوه ای به هر دوی آنها اضافه شود.

آوا با خشم به سمت کسی که این بلا را سرش آورده برگشت. با دیدن پسر ناخواسته شهبانو تعجبی نکرد:

«تو... شرمین...»

نمی دانست چطور باید پسر بچه مقابلش که در حین مالیدن پشتش از زمین بلند شده بود را سرزنش کند. با حرص و کلافگی دست هایش را مشت کرد.

«چطور می خوای این رو جبران کنی؟»

ماکان نگاهی به سر تا پای گِلی شاهدخت انداخت. با شناختی که از آن دختر ناز پرورده داشت لباس باید دور انداخته می شد.

«فکر کنم اگه اینجا نبودید این اتفاق براتون نمی افتاد.»

ماکان می دانست که آن دختر قرار نیست با او راه بیاید. قبلاً هم صابونش به تنش خورده بود. پدربزرگش می توانست ضرری که به دختر زده بود را جبران کند. اما ماکان دلیلی برای اینکار نمی دید. حتی اگر لباسی جدید به آوا داده می شد او حتماً گزارش اینکه ماکان چطور از دیوار به پایین پریده و مسلماً بیرون از قصر بوده را به مادرش می داد. شاهدخت محیا هم همه چیز را کف دست شهبانو می گذاشت و او تنبیه می شد.

پس ترجیح داد برای راضی کردن آن دختر تظاهری نکند. در هر صورت قرار بود مادرش همه چیز را بفهمد.

آوا با عصبانیت سمت ماکان آمد و گوش پسر بچه را گرفت.

***

«خانم کشاورزی که چند سال گذشته همسرش رو از دست داده بود زمینش رو هم از دست داد. جناب کیوان ادعا کردند که مالیاتشون رو به موقع پرداخت نکردن. اما زن ادعا داره که همیشه مالیات رو به موقع پرداخت می کنه. مثل اینکه چون همه چیز به اسم همسرش بوده، الان که فوت کرده جناب کیوان انتظار داره دوباره مالیات رو ایشون پرداخت کنن تا بتونن زمینشون رو نگه دارن.»

تمام بانوان قصر دور تا دور سالن نشسته بودند و شوکا، مادر پادشاه و شهبانو هیوا در بالاترین مکان جلسه نشسته بود. شاهدخت محیا، عمه پادشاه نیز در کنار شوکا جا خوش کرده و هر دوی آنها داشتند به شکایت هایی که زنان مطرح می کردند و در میان جلسات مقامات ارزشی نداشت گوش می کردند. این جلسات را مادربزرگ هودادشا، شهبانو خورشید سال ها پیش شروع کرده بود. سه سال بود که پیرزن از دنیا رفته و جایش را به عروس و دخترش داده بود.

شهبانو بعد از تمام شدن حرفش رو به همسر جناب کیوان، وزیر خزانه داری کرد:

«خوشحال میشم درخواست این خانم رو به گوش همسرتون برسونید.»

نامه را بعد از تا زدن به یکی از خدمتکار ها داد و خدمتکار نامه را به دست همسر جناب کیوان رساند.

«حتما.»

در همان حین، محیا در حال مطالعه نامه بعدی بود. در حال تا کردن نامه، رو به همسر جناب کیوان کرد:

«مثل اینکه شکایات زیادی نسبت به عملکرد همسرتون هست. با توجه به رفتاری که با خانم ها دارن به نظرم زندگی باهاشون باید براتون سخت باشه.»

همه با حرف شاهدخت محیا شروع به خندیدن کردند. نامه ها تمام شده بود و حالا زمان این بود که بانوان اشراف زاده خواسته هایشان را مطرح کنند. کم پیش می آمد آنها خواسته ای داشته باشند. وضع زندگی رعایا برایشان اهمیتی نداشت.

«اجازه دارم بانو؟»

همه به سمت صدا برگشتند و متوجه دختر بیست ساله ای شدند که برعکس دیگران لباسی ساده به تن کرده بود. اما بخاطر چهره زیبایش یک سر و گردن از تمام بانوان دربار بالاتر بود.

دومین بار بود که دختر را در جلسه می دید. ماهرو، تنها دختر شاهزاده باربد، دبیر پادشاه بود. شوکا به دختر اجازه داد خواسته اش را بگوید و دختر با احترام گفت:

«چند وقت پیش پسر بچه ای که مخفیانه وارد محل زندگی من شده بود را دستگیر کردند و تحویل نگهبان ها دادند. اولین بار نبود که آن بچه را بخاطر دزدی می گرفتن، اما نگهبان ها خیلی زود رهاش می کردن. همه می دانند که آن بچه اشراف زاده است. به همین خاطر از من خواستند به این جلسه بیام و از مادر بچه درخواست کنم کمی روی تربیت پسرش وقت بگذارد.»

همه بانوان چپ چپ نگاه یکدیگر می کردند. کنجکاو بودند بدانند کدامشان از وظیفه مادری اش شانه خالی کرده و قرار است توسط شهبانو سرزنش شود. البته شهبانو خوب می دانست که آن بچه کیست. شاهدخت محیا رو به دختر گفت:

«پسر بچه رو می شناسید؟»

«نه. اما اگر اون رو ببینم...»

با شنیدن سرو صدایی که جلوی در به راه افتاده بود ساکت شد. صدای خدمتکار به گوش رسید:

«مادرتون توی جلسه هستند. نمیشه برید داخل.»

صدای همراه با جیغ شاهدخت آوا اتاق را پر کرد:

«من باید همین الان شهبانو رو ببینم تا تکلیفم رو با شرمین روشن کنه.»

خدمتکار تکرار کرد:

«بذارید جلسه تموم بشه...»

«تا جلسه تموم بشه گوشم رو می کنه.»

توجه همه به سمت در جلب شده بود. شوکا با شنیدن صدای پسرش پرسید:

«اونجا چه خبره؟»

خدمتکار تصمیم گرفت کوتاه بیاید و بعد از اینکه در را باز کرد، آوا در حالی که کشان کشان ماکان را پشت سر خود می کشید به میان جلسه آمد. محیا با دیدن لباس ها و صورت گِلی دخترش تعجب کرد. بلند شد و سمتش رفت:

«این چه سر و وضعیه آوا؟ چه اتفاقی برات افتاده.»

آوا در حالی که گوش ماکان را بیشتر می پیچاند و آه و ناله های پسر بچه برایش اهمیتی نداشت، جواب داد:

«شرمین وقتی داشت از دیوار قصر به پایین می پرید با لگد من رو توی گل ها انداخت.»

ماکان که سعی داشت کمی از خودش دفاع کند اعتراض کرد:

«من فقط داشتم رو درخت ها بازی می کردم.»

شوکا نگاهی به سر تا پای پسرش انداخت و گفت:

«برای بازی کردن این لباس های مسخره رو پوشیده بودی؟»

وقتی بچه ها با صدای شهبانو ساکت شدند، صدای پچ پچ بانوان بلند شد:

«از قصر خارج شده؟»

«واقعا که بچه دردسر سازیه. »

«مگه فرمانده قول نداده بود اون رو از همه مخفی کنه؟ فکر کنم دیگه الان کل پایتخت از وجود اون با خبر شدن. »

شوکا با شنیدن پچ پچ هایی که هر لحظه بیشتر از قبل می شد چشم هایش را بست و نفس عمیقی کشید. با این کار همه ساکت شدند.

محیا اول از همه با گرفتن دست دخترش او را مجبور کرد گوش ماکان را ول کند. بعد با عصبانیت رو به شوکا گفت:

«مگه قول نداده بودید که کسی پشت این دیوار ها از وجود شرمین با خبر نشه؟ می بینم که بچه برای خودش در شهر قدم می زنه و تو هم هیچ خبری نداشتی.»

اشتباه می گفت. شوکا از فرار های پسرش با خبر بود. حتی بابتش ماکان را تنبیه کرده بود اما نتیجه ای نداشت.

چشم هایش را باز کرد و رو به شاهدخت گفت:

«مطمئن باشید تنبیهش می کنم. بچه چموشی شده.»

آوا قبل از مادرش با همان جیغ همیشگی فریاد زد:

«تا جایی که من به یاد دارم هر وقت اتفاقی افتاده همین حرف رو زده و کاری نکردید. نکنه منتظرید دوباره فرمانده آرسام بیاد و نجاتش بده؟»

اما با تشر مادرش ساکت شد:

«آوا... با بزرگ ترت درست صحبت کن.»

آن زمان بود که پچ پچ ها دوباره بلند شد اما این بار درباره آوا:

«اون هم دورگه است دیگه. درسته شبیه ماست اما از رفتارش مشخصه خون سپیدان تو رگ هاشه.»

شرایطی بود که هیچکدام نمی توانستند از آن فرار کنند. درست است که بانو های اول کشور بودند اما اگر از پس فرزندان خود بر نمی آمدند هیچ کسی برایشان احترام قائل نبود. در هیوا تربیت فرزند تنها به عهده مادر بود و اشباهات فرزندان به پای مادرشان نوشته می شد.

همین شد که شوکا دستور داد هر دوی آن ها را جلوی چشم همه تنبیه کنند. ماکان را برای اینکه بدون اجازه از قصر خارج شده و آوا را برای بی احترامی ای که به او کرده. محیا نمی توانست جلوی دستور او را بگیرد. هر چه باشد شوکا شهبانو بود و مقام بالاتری داشت.

ماکان به تنبیه شدن توسط مادرش عادت داشت و حتی ذره ای هم از فلک شدن در برابر آن همه آدم خجالت نکشید. اولین بار نبود که این اتفاق می افتاد. تنها با تعجب به آوایی که کنارش دراز کشیده و با هر ضربه ای که می خورد گریه می کرد و فریاد می کشید نگاه می کرد. تعجبش در ادامه به خنده تبدیل شد و همین عصبانیت شوکا را بیشتر می کرد. آن دختر شش سال از ماکان بزرگ تر بود و حتی به سن بلوغ رسیده بود و رفتار کودکانه اش در آن لحظه ماکان را به خنده می انداخت.

«تحمل کن. الان پدربزرگم میاد و جفتمون رو نجات میده.»

درست است که او هم درد داشت اما امیدی که به آمدن آرسام داشت دردش را کمتر می کرد.

«دست نگه دارید.»

با وارد شدن جناب شفق، خدمتکار شخصی فرمانده آرسام خدمتکار ها از زدن دست کشیدند. ماکان رو به آوا گفت:

«دیدی گفتم میاد.»

شوکا با عصبانیت از روی صندلی بلند شد و به سمت آنها رفت. بعد از گرفتن ترکه از دست خدمتکار لب زد:

«بهتره به اربابتون بگید دخالت نکنن. همونطور که می دونید تربیت بچه با مادرشه.»

دستش را بالا برد اما با جمله جناب شفق در همان حالت ایستاد:

«شهبانو. فرمانده آرسام فوت شدند.»

فصل دوم: دیدار اول

مدت ها بود که فرمانده آرسام حال خوشی نداشت. پزشک به او گفته بود مدت زیادی زنده نیست. اینها را در نامه ای نوشته بود که ماه گذشته برای پسرش ارشا فرستاده و از او خواست هر چه زودتر به شاه کوه بیاید. می گفت حرف مهمی دارد که نمی تواند درباره اش در نامه بنویسد.

دیان احتمال می داد که پدر ارشا می خواهد خودش را بازنشست کند و رفتن او به شاه کوه تله ای است که برایش پهن کرده. اما کور خوانده بود. هر نقشه ای که داشت ارشا یک قدم از او جلو تر بود.

وقتی از دروازه های اصلی شهر وارد شدند، هوا گرگ و میش بود. مردم در حال بستن مغازه ها، جمع کردن چادر های کنار رودخانه و رفتن به خانه هایشان بودند و کسی توجهی به دو اسب سوار که با طی کردن مسیر کنار رودخانه به سمت قصر می رفتند نمی کرد. قصری که دقیقا در انتهای رودخانه قرار داشت و انگار در دل صخره کنده کاری شده بود.

از آخرین باری که ارشا به شاه کوه آمده ده سال می گذشت. اما برعکس الان، ده سال پیش توجه همه به دو اسب سواری که با طی کردن مسیر کنار رودخانه به سمت قصر می رفتند جلب شده بود.

البته ارشا دلیل این جلب توجه نبود. پسر دورگه ای که کنارش قرار داشت نظر ها را به خود جلب کرده بود. تنها دورگه ای که می توانست در این سرزمین زنده بماند. البته به غیر از پسر فرمانده دیان.

همه می دانستند آن پسر جوان، شاهزاده آنها و پسر بزرگ کیان شاست. همراه او هم شکارچی دورگه ها و پسر بزرگ فرمانده آرسام.

وقتی ارشا به همراه دستیارش آیهان به قصر رسیدند، آفتاب تازه غروب کرده و سکوت قصر حس خوبی نمی داد. آیهان با نگرانی گفت:

«فکر کنم اتفاقی افتاده.»

مثل اینکه ارشا تنها کسی نبود که این حس را داشت. با این تفاوت که سکوت قصر برای او حس آشنا پنداری می داد. درست مثل ده سال پیش. روزی که کیان شا بعد از سال ها بیهوش بودن از دنیا رفت و او به همراه آفر، پسر بزرگ کیان شا به پایتخت آمده بود.

هر دوی آنها مطمئن بودند که قرار است آفر به جای پدرش به تخت پادشاهی بنشیند و ارشا هم مانند پدر و عموی پدرش به عنوان مشاور و محافظ پادشاه انتخاب شود. اما با پادشاهی هوداد، سرنوشت هر دوی آنها تغییر کرد.

ارشا و آیهان اسب هایشان را به سمت عمارت فرمانده آرسام هدایت کردند. پارچه های سیاهی که از پنجره ها و دیوار های عمارت آویزان بودند نشان می داد دیر تر از چیزی که پدرش فکرش را می کرد به قصر رسیده بود.

جناب شفق که لباس سیاهی به تن داشت به سمت آن دو آمد و با تعجب احترام گذاشت. مشخص بود که انتظار نداشت آن روز پسر اربابش را در قصر ببیند.

«تسلیت می گم شاهزاده. فرمانده آرسام دیروز از دنیا رفتن. کسی رو به مرز فرستادیم که خبر فوت ایشون رو براتون بیارن. نمی دونستیم توی راه هستید.»

مطمئن شد که پدرش به کسی نگفته بود که از او خواسته به پایتخت بیاید.

«اگه خبر داشتیم ایشون رو دیرتر دفن می کردیم. اما مقامات که فکر می کردن چند ماه تا رسیدن شما زمان می بره اجازه ندادن صبر کنیم. شاهزاده شرمین هم تو مراسم شرکت نکردن. همسرتون مراسم رو برگزار کردن. اما اگه می دونستیم شما قراره به این زودی بیاید صبر می کردیم تا مراسم رو خودتون برگزار کنید. اینطور بهتر...»

بدون اینکه به حرف های جناب شفق توجهی کند از اسب پیاده شده و حرف خدمتکار را قطع کرد:

« من رو به اتاق ماکان ببرید.»

***

جناب شفق در راه رسیدن به اتاق ماکان هنوز هم در حال حرف زدن بود.

«شاهزاده شرمین بعد از اینکه به کمک خدمتکار ها به اتاقش رفت، نه چیزی خوردن و نه از اتاق بیرون اومدن. چند باری که خدمتکار ها داخل رفته و ازش خواسته بودن که به جای شما در مراسم فرمانده شرکت کنن، با فریاد اونها رو بیرون کردن و گفتن به غیر از پدربزرگشون کس دیگه ای حق نداره از در اتاق وارد بشه. خدمتکار ها هم از ترسشون از صبح به ایشون سر نزدن.»

به انتهای راه پله و شروع راهروی طبقه دوم رسیدند. راهرو هایی که در یک طرف عمارت قرار داشت و از آنجا می شد نشیمن و مبلمان اطراف شومینه وسط عمارت را دید. شومینه ای که با تاریکی و سرد شدن هوا خدمتکار ها در حال روشن کردن آن بودند.

کم کم شمع چلچراغ های سقف توسط خدمتکار ها روشن شده و ارشا که به همراه خدمتکار ارشد پدرش در راهرو در حال قدم زدن بود متوجه آیهانی شد که بار ها را به درون عمارت آورده و به یکی از خدمتکار ها تحویل داد.

وقتی به آخر راهرو رسیدند، جناب شفق رو به روی دری ایستاد.

«اینجا اتاق شاهزاده است. امیدوارم بتونید کمکشون کنید.»

با گذاشتن احترامی از آنجا دور شد. ارشا دستگیره گرد در اتاق را در دستش گرفت. تمام حرف هایی که در این یک ماه با آیهان تمرین کرده بود را در ذهنش مرور می کرد. حرف هایی که می خواست بعد از دیدن تنها پسرش به او بزند. پسری که برای اولین بار قرار بود او را ببیند.

نفسی عمیق کشید و دستگیره را چرخاند. در چوبی با صدای جرجری باز شد و از لای در نگاه اتاق کرد. هیچ چیز در اتاق دیده نمی شد. اما بعد از باز کردن کامل در، روشنایی به روی تخت روبه روی در افتاد و بالاخره موفق شد ماکان را ببیند.

بر روی تخت در حالی که زانوهایش را بغل کرده، نشسته بود و با چشم های اشکی به در نیمه باز نگاه می کرد. در نگاهش مخلوطی از غم، تعجب و کنجکاوی به چشم می خورد. ارشا نمی دانست او را می شناسد یا نه؟ باید خودش را معرفی می کرد؟

«بابا...»

کم کم غم نسبت به احساسات دیگر پیروز شد و وقتی صدای هق هق ماکان در اتاق بلند شد فهمید که او را شناخته. سمتش رفت و بعد از اینکه روی تخت نشست او را در آغوش گرفت.

ماکان بین هق هق هایش گفت:

« اینا میگن که پدربزرگ مرده. بگید که دروغ می گن.»

اگر این حرف ماکان را خوشحال می کرد، دوست داشت این دروغ را به او بگوید. اما پدرش واقعا مرده بود.

«اگه پدربزرگ مرده باشه، من دیگه چطور زندگی کنم؟ اینجا کسی من رو دوست نداره. همه میگن که من نباید دنیا می اومدم. فقط پدربزرگ به من اهمیت می داد. حالا که اون مرده...»

خودش را از آغوش پدرش عقب کشید. با آمدن چیزی به ذهنش برای لحظه ای مکث کرد.

«شهبانو من رو می کشه. پدربزرگ بهش این اجازه رو نمی داد اما الان که مرده شهبانو حتما من رو می کشه.»

و دوباره شروع کرد به گریه کردن. ارشا نمی دانست چه حرفی باید بزند. با اینکه انتظار نداشت، اما از اینکه پدرش سر قولش مانده و همانطور که گفته بود، به خوبی ماکان را بزرگ کرده خوشحال بود. اما دیگران چه رفتاری با پسرش داشتند؟

فرمانده آرسام هیچوقت راجع به رفتار دیگران با ماکان حرفی نزده بود. ارشا هم کنجکاو نبود. دلش می خواست در موقعیت بهتری پسرش را می دید. ده سال بود چشم انتظار این لحظه بود و حالا در بدترین موقعیت به آرزویش رسیده بود.

انگشت های شستش را روی گونه های پسرش کشید و سعی کردم اشک او را پاک کند. همان موقع بود که متوجه پاهایش شد. پاهای آن بچه کبود شده و تعدادی زخم رویشان بود که داشت عفونت می کرد. چه کسی جرعت کرده بود این بلا را سر ماکان بیاورد؟ تازه متوجه شد که خیلی چیز ها را پدرش به او نگفته بود.

«کی این بلا رو سرت آورده؟»

ماکان در حالی که هق هق می کرد و سعی می کرد با پشت دست چشمانش را بمالد گفت:

«شهبانو... اون همیشه منتظر فرصته تا تنبیهم کنه. حالا که پدربزرگ مرده بدتر از این هم سرم میاره.»

با شنیدن این حرف احساس کرد پر از خشم شده. شهبانو چطور جرعت کرده بود این بلا را سر پسرش بیاورد؟ اینطور که ماکان می گفت اولین بارش نبوده.

فصل سوم: شهبانو

بعد از اینکه بر روی زخم های ماکان مرهم گذاشت، به او کمک کرد که بعد از یک روز بیداری بخوابد. ماکان در حالی که سرش را روی پای پدرش گذاشته بود به خواب رفت.

ارشا بعد از اینکه مطمئن شد پسرش به خواب رفته، به آرامی سرش را بلند کرد، روی بالشت گذاشت و از اتاق خارج شد. آیهان جلوی در اتاق به دیوار تکیه داده و منتظرش بود.

«وقت شامه. گفتم با هم به اتاق غذاخوری بریم»

بعد از بستن در جواب داد:

«فعلا گرسنه نیستم. باید یه سر به شهبانو بزنم.»

و به سمت اتاق شهبانو رفت. اتاقی که در اصل برای خودش و شهبانو بود و انتظار داشت همسرش آنجا باشد. برای خوش آمد گویی نیامده بود. به او حق می داد. اتاق ماکان در ابتدای راهروی باریکی قرار داشت که آن اتاق در انتهای آن بود. جلوی در اتاق ایستاد و در زد. اما جوابی نگرفت.

بعد از چند ثانیه دوباره در زد:

«می تونم بیام داخل؟»

«دنبال شهبانو می گردید؟»

با شنیدن صدای دختری از پشت سرش به سمت صدا برگشت. نور نشیمن به سختی به انتهای راهرو می رسید. به همین خاطر نمی توانست چهره دختر را به خوبی ببیند. یکی از خدمتکار ها بود؟

«تو اتاقشون نیستن؟»

خدمتکار کمی جلو تر آمد و ارشا از لباس هایش فهمید که خدمتکار نیست. ممکن بود خواهرش به شاه کوه آمده باشد؟ نه آن دختر از خواهرش بزرگ تر بود.

«شهبانو تو این عمارت زندگی نمی کنن. تو عمارت پادشاه زندگی می کنن. پیش پسرشون هودادشا هستند.»

«پس کی از ماکان مراقبت می کنه؟»

«من از شاهزاده ماکان از زمانی که دنیا اومدن مراقبت کردم. فرمانده این رو ازم خواستن و بانو ایرادی نگرفتن که تو عمارت فرمانده زندگی کنم.»

حالا او را شناخت.

«تو باید هدی باشی.»

دختر با سر تایید کرد. هدی دختر دو تا از خدمتکار های مورد اعتماد دیان بود. پدرش در یکی از نامه هایش نوشته بود که هدی از ماکان مراقبت می کند و دیان همیشه تعریف های زیادی از این دختر می کرد. ارشا با خوشرویی گفت:

«مادرت وقتی فهمید داریم به شاه کوه میایم چیز های زیادی برات فرستاد. باید همراه آیهان باشن. الان توی اتاق غذاخوریه. می تونی بری ازش بگیری.»

بعد از این حرف دختر لبخند زد و گفت:

«می تونم از نگهبان ها بخوام شما رو به عمارت پادشاه ببرن.»

تصمیم عاقلانه ای نبود. اما آخرین بار هفته گذشته در شهر گٌشن به حمام رفته بود و بخاطر یک ماه اسب سواری وضعیت خوبی نداشت.

«فعلا می خوام یه کم استراحت کنم. به نگهبان بگید تا دو ساعت دیگه جلو در اتاق منتظرم باشه.»

هدی بعد از گذاشتن احترام از آنجا دور شد و ارشا وارد اتاق شد.

این اتاق هم مانند اتاق ماکان تاریک بود. به سختی به سمت یکی از شمعدان های روی دیوار رفت و آن را روشن کرد. بعد در را پشت سرش بست.

تمیز و مرتب بودن اتاق نشان می داد که خدمتکار ها از نظافت آنجا غافل نشدند. اما بوی نم و کهنگی مشخص می کرد که کسی در این اتاق زندگی نمی کند.

سمت پرده های کشیده رفت و تمام پرده ها را باز کرد. ساختمان قصر طوری در کوه تراشیده شده بود که تمام شهر از پنجره ها مشخص بود. شاید هم عمارت پدرش در بهترین جای قصر قرار داشت. هیچوقت اتاق های دیگر را ندیده بود. مابقی شمعدانی ها را هم روشن کرد و بالاخره اتاق زنده شد.

سمت تخت وسط اتاق رفت و بعد از در آوردن چکمه هایش به گوشه پرتابشان کرد. بعد خودش را روی تخت انداخت و کش و قوسی به بدنش داد. یک ماه خوابیدن در چادر یا تخت های کاهی مسافرخانه ها با یک شب خوابیدن بر روی این تخت جبران می شد.

اما نه. بلند شد و روی تخت نشست. حتما باید امشب شهبانو را می دید و نباید با این سر و وضع به عمارت پادشاه می رفت. با اینکه هوداد، پسر خوانده اش به حساب می آمد اما قدرتمند ترین فرد این سرزمین بود و بهتر بود برای ملاقات با او وضع بهتری داشته باشد.

باید به حمام می رفت. خوشحال بود از اینکه در قصر هم مانند دژ آبشار بیشتر اتاق ها به آب دسترسی داشتند. شاهرود دقیقا از میان قصر می گذشت. به همین خاطر با لوله کشی ای که ایده جدش، ماهان معمار بود بیشتر اتاق ها به آب مستقیم دسترسی داشت.

در تمام سرزمین هیوا تنها دو مکان این شرایط را داشت. یکی قصر شاه کوه و دیگری دژ آبشار که تمامش به دست ماهان معمار ساخته شده بود. البته با تفاوت اینکه در دژ، تمام مردم حتی رعیت ها هم به آب مستقیم دسترسی داشتند اما در شاه کوه، تنها قصر که در صخره تراشیده شده بود این شرایط را داشت.

موهای مشکی ای که در طول سفر تا زیر گوشش بلند شده را کوتاه کرد. همچنین قبل از اینکه به مو های روی صورتش اجازه دیده شدن بدهد، صورتش را اصلاح کرد. هیچوقت اجازه نمی داد مو و ریش هایش بلند شود. بعد از آن تمام خستگی راه را در یک حمام آب گرم از بدنش شست.

در هیچ یک از مسافرخانه هایی که ایستاده بودند نمی توانست به این راحتی حمام کند. در حال پوشیدن لباس بود که با شنیدن صدای پای فردی جلوی در مطمئن شد که دو ساعت گذشته. بعد از اینکه پیراهن مشکی اش را به تن کرد در حال بستن طناب های روی سینه اش بود که در باز شد. انتظار داشت نگهبان جلوی در منتظر بماند اما خبری از نگهبان نبود.

شهبانو وارد اتاق شد و پشت سرش در اتاق را بست. با دیدن همسرش-که البته مادر پادشاه بود و مقام بالاتری از او داشت- احترام گذاشت.

«تصمیم داشتم شخصا به عمارت پادشاه بیام و ...»

شهبانو که بدون توجه به سمت میز موجود در کنار اتاق می رفت، میان حرفش پرید:

«هدی گفت. مثل اینکه زندگی کردن دور از پایتخت باعث شده رسوم اینجا رو ندونید.»

یکی از صندلی ها را عقب کشید و رو به ارشا روی صندلی نشست.

«این وقت شب سرزده به عمارت پادشاه اومدن درست نیست. برای اینکه به عمارت پادشاه بیاید باید از چند ساعت قبل خبر بدید. اگه هدی این خبر رو به گوشم نمی رسوند ممکن بود تو دردسر بیوفتید.»

شنیدن همین چند جمله کافی بود که دلیل ترس های ماکان را درک کند. او شهبانو را خوب نمی شناخت. درست. آن زن قبل از ازدواج با پادشاه، نامزد ارشا بود. از زمانی که متولد شدند فرمانده آرسام و پدربزرگ شوکا، دیان کارا این نامزدی را ترتیب داده بودند. نامزدی ای که تا قبل از مرگ کیان شا هر دو پیرمرد نادیده اش گرفته بودند.

اما ازدواج ده سال پیش آنها یک دروغ بزرگ بود. البته اگر وجود پسر مشترکشان را نادیده می گرفتند. ارشا نمی دانست که تولد ماکان گناه او است یا گناه شهبانو؟ فقط می دانست که تولد پسرش اتفاق اشتباهی بود.

سعی کرد با آرامش جواب شهبانو را بدهد:

«من طولانی ترین مدت زمانی که تو پایتخت بودم یک ماه بوده. به همین خاطر چیزی از رسوم اینجا نمی دونم. عذرخواهی می کنم.»

شهبانو که حتی موقع حرف زدن به دست خودش که روی میز گذاشته بود نگاه می کرد و نگاهی به ارشا نمی انداخت جواب داد:

«فردا می تونید پادشاه رو ببینید. از جناب شفق می خوام که حواسش بهتون باشه تا تو مدت زمان مراسم فرمانده که تو پایتخت هستید اشتباهی ازتون سر نزنه.»

اشتباه؟ چرا طوری حرف می زد انگار همه کار ها تنها یک نمایش بود؟

«فردا صبح مراسمی برای فرمانده برگزار میشه. چون در مراسم اصلی شما و شرمین حضور نداشتید باید مجدد برگزار کنیم. شرمین...»

«منظورتون ماکانه؟»

از وقتی که به پایتخت رسیده بود این اسم را چندین بار شنید، اما توجهی نکرد. خدمتکار ها و نگهبان ها همه پسرش را شرمین صدا می کردند.

شهبانو سرش را بالا آورد و با جدیت به او نگاه کرد:

«این اسمیه که پدرتون روش گذاشته. وگرنه همه اون بچه ای رو که چیزی جز خجالت و بی آبرویی نداره شرمین صدا می کنن.»

« این اسم رو من روش گذاشتم.»

نه ماه بعد از اینکه پایتخت را ترک کرد و به دژ آبشار برگشت، پدرش برایش نامه ای نوشت و در آن گفت که بعد از رفتنش فهمیدند که شهبانو باردار است. اول از همه او را بابت کارش سرزنش کرد و بعد گفت تا الان این را نگفته، چون امیدوار بود که بچه دختر شود. اما بچه پسر شد. پسری که همه او را شرمین صدا می زنند و اسم دیگری ندارد. بچه ای که باید در عمارت زندانی شود و کسی از وجود او با خبر نشود.

ارشا در جواب نامه از پدرش خواست که اسم بچه را ماکان گذاشته و از او به خوبی مراقبت کند. ماکان اسم پدر بزرگش بود. فرمانده سابق دژ آبشار و دیان این پیشنهاد را به او داد.

در اولین نامه ای که برای شهبانو نوشت از او خواست که پسرشان را به خوبی تربیت کند و هر زمان که به سن مناسبی رسید که به مراقبت های مادرش احتیاج نداشت، او را به دژ آبشار بفرستد. اما مثل اینکه شهبانو اهمیتی به خواسته هایش نداده بود.

ارشا ادامه داد:

«الان هم می خواستم به دیدنتون بیام تا راجع به ماکان با هم صحبت کنیم. اینکه زودتر از این پسرم رو به دژ آبشار نبردم از طرفی بخاطر مخالفت های پدرم بوده و از طرفی فکر می کردم بهتره اینجا زیر نظر مادرش بزرگ بشه. اما اینطور که متوجه شدم اشتباه بزرگی کردم. باید همون زمان که دنیا اومد از پدرم می خواستم اون رو به دژ آبشار بفرسته.»

نسبت به آرامش اولیه اش این حرف ها را به تندی زد. یاد زخم های ماکان و گریه هایش افتاد. اینکه خیال می کرد شهبانو بعد از مرگ پدربزرگش او را می کشد. ارشا تا الان فکر می کرد که دارد اغراق می کند. اما با دیدن شهبانو مطمئن شد که آن زن می توانست این کار را بکند.

زن با اعتراض رفتارش را توجیه کرد:

«وقتی شرمین دنیا اومد هوداد چهار سالش بود. نه می تونستم پادشاه رو به عمارت فرمانده بیارم و نه باید کسی از وجود این بچه مطلع میشد.»

مشخص بود که دارد از خودش دفاع می کند. اما ارشا بخاطر کوتاهی ای که در حق ماکان کرده از دستش ناراحت و عصبی بود. به همین خاطر با عصبانیت جواب داد:

«چقدر هم که موفق شدید. الان همه داخل مرز هم می دونن من و شما یه پسر داریم.»

شهبانو هم با عصبانیت از روی صندلی بلند شد:

«همه اش تقصیر خودشه. انقدر که از عمارت فرار می کنه و از وسایل و خوراکی های رعیت ها رو می دزده. نگهبان ها کم کم پیداش کردن و به مرور زمان همه از وجودش با خبر شدن.»

«و شما هم هر دفعه بخاطر اینکه دنبال آزادی و اعلام وجود بوده تنبیهش کردید؟»

شهبانو برای لحظه ای سکوت کرد. اما بعد ادامه داد:

«برای دردسر هایی که درست می کرد تنبیه می شد. با اینکه 10 سال که تمام عمرش باشه رو توی شاه کوه زندگی کرده اما بلد نیست با قوانین شاه کوه زندگی کنه.»

«پس به نظرم ایرادی نداره که بعد از تمام شدن مراسم پدرم اون رو با خودم به دژ آبشار ببرم.»

حتی اگر بحث به اینجا نمی کشید، هدف ارشا از صحبت این درخواست بود. تصمیم داشت قبل از برگشت دوباره به دژ آبشار این را از پدرش بخواهد.

شهبانو با تعجب پرسید:

« اون رو به دژ آبشار ببرید؟ مثل اینکه از جایگاه پسرتون بی خبرید؟ می خواید برادر پادشاه، پسر شهبانو و از اون بدتر شاهزاده کارا رو به دژ آبشار ببرید؟»

«همونطور که خودتون می گید پسر من یه کاراست. شاهزاده کاراست. همونطور که من و پدرم بودیم. پس باید توی آبشار زندگی کنه. نمی دونم پدرم چرا این رو قبول نمی کرد.»

کارا ها نگهبان های آبشار بودند. کسانی که بر ناحیه مرزی بین دو سرزمین حکومت می کردند. نوادگان شاهزاده کارن، عمو کوچک کاووس شا و پدر ماهان معمار بودند. فرمانده آنها دیان کارا بود. پدر شهبانو و پسر عمو فرمانده آرسام. قبل از دیان، پدربزرگ ارشا فرمانده آبشار بود و قبل از او نیز پدربزرگ پدربزرگش، ماهان معمار.

دیان به غیر از شوکا تنها یک پسر داشت که دورگه بود و نمی توانست جانشینش شود. برای همین از ارشا خواسته بود که ماکان را با خودش به دژ بیاورد تا به عنوان جانشینش و فرمانده دژ آبشار تربیت شود. درخواستش را در نامه ای برای فرمانده آرسام نوشته بود.

ارشا سمت تختی که برعکس زمان ورودش الان بهم ریخته بود رفت و نامه را از لابه لای لباس هایش پیدا کرد. به سمت شهبانو رفت و نامه را به دستش داد.

«پدرتون این نامه رو برای پدرم نوشته بود. می خواد ماکان رو به عنوان فرمانده بعدی دژ آبشار و جانشین خودش معرفی کنه.»

شوکا مهر نامه را باز کرده و بعد از خواندنش آن را روی زمین پرتاب کرد:

«من این اجازه رو بهتون نمی دم. شرمین بهتره که توی قصر و توی عمارت فرمانده آرسام زندگی کنه. اینطور امنیت بیشتری داره.»

ارشا با تعجب به شهبانو که از روی صندلی بلند شد نگاه کرد و با عصبانیت خندید:

«امنیت بیشتری داره؟ مثل اینکه زخم هایی که دستور دادید روی بدنش حکاکی کنند رو ندیدید. تا الان مخالفتی با دور بودن از پسرم نداشتم. چون خیال می کردم توی شاه کوه زندگی خوبی داره. اما الان که اون رو می بینم، ترجیح میدم با خودم به دژ ببرمش. اینطور زیر نظر خودم به خوبی تربیت میشه. چیزی که شما و پدرم در رابطه باهاش کوتاهی کردید.»

شهبانو در حالی که داشت سمت در می رفت لب زد:

«این اتفاق هیچوقت نمی افته. من این اجازه رو نمی دم.»

«من پدر ماکانم و اون رو هر جایی که صلاح بدونم می برم.»

شهبانو در حالی که دستش روی دستگیره در بود گفت:

«من هم مادر پادشاهم و همچین اجازه ای رو بهتون نمی دم.»

فصل چهارم: آن بچه زندانی قصر است

ارشا در حالی که پیراهن بلند مشکی که مخصوص عزاداری در دژ بود را به تن داشت، کنار مزار پدرش ایستاده بود. جناب شفق سمت راست پدرش و آیهان سمت چپش ایستاده و ماکان نیز بین او و آیهان قرار داشت. مقامات قصر و نماینده شهر های هیوا، یکی پس از دیگری می آمدند و بعد از گفتن تسلیت می رفتند.

مزار در پایین ترین بخش قصر و در باغی نزدیک دروازه غربی قرار داشت. مقبره خاندان کارا، شلوغ ترین بخش مزار قصر بود. البته بیشتر قبر ها خالی بوده و تنها برای یادبود گذاشته شده بودند. بیشتر این افراد در آتش سوزی عمارت فرهان کارا، مشاور ارشد بکتاش شا از بین رفته و جنازه ای از آن عمارت خارج نشده بود.

شاهدخت محیا که زن دایی ارشا می شد هم برای گفتن تسلیت به آنجا آمد و ارشا را در آغوش گرفت.

«تسلیت میگم ارشا جان.»

در حالی که داشت زیر چشمی به ماکان نگاه می کرد گفت:

«از طرف دخترم عذرخواهی کنم. آوا نتونست برای دیدن پسر عمه اش بیاد. امیدوارم ببخشیش. آخه هنوز زخم هاش بخاطر تنبیه شهبانو خوب نشده.»

ارشا که متوجه شد پسرش می خواهد بخاطر چشم غره های آن زن جوابی بدهد، با گذاشتن دستش روی شانه ماکان جلویش را گرفت:

«شنیدم چه اتفاقی افتاده. از جانب همسرم ازتون عذرخواهی می کنم.»

«شهبانو تقصیری نداشت. شاید اگه من هم جای ایشون بودم کلافه می شدم.»

«هستید. شما هم یه دختر بازیگوش دارید.»

اینبار آیهان به آرامی به شانه ماکان زد و باعث شد ادامه ندهد.

شاهدخت بعد از گذاشتن احترامی از آنجا دور شد و بعد از او یکی از خدمتکار ها که این پا و آن پا می کرد به سمت آنها آمد و خبر شرکت نکردن شهبانو در این مراسم را داد:

«شهبانو کمی ناخوش بودند و گفتن متاسفانه نمی تونن تو مراسم شرکت کنن»

بعد از اینکه خدمتکار دور شد ارشا گفت:

«بهونه بهتری پیدا نکرد.»

این حرف را زیر لب زده اما ماکان صدایش را شنیده بود.

«از مرگ پدربزرگ خوشحال شده. چرا باید تو این مراسم شرکت کنه اصلا.»

ارشا به پسرش تشری زد:

«نباید اینها رو با صدای بلند بگی ماکان.»

و ماکان به حرف پدرش گوش کرد و دیگر چیزی نگفت.

«خوشم میاد مثل خودت بی پرواست.»

ارشا که داشت به پسرش نگاه می کرد سرش را بلند کرد و با دیدن شاهزاده آفر تعجب کرد. پسر قد بلند لاغر اندام که با تمام افراد آنجا متفاوت بود. موهای بلند سفید داشت. صورت صاف، رنگ پریده و چشم هایی آبی. لباسی پوشیده بود همرنگ چشم هایش و از چند قدمی هم می شد زیبایی این پسر را دید. آفر از نژاد آنها نبود. پسر بزرگ کیان شا که نیمه انسان و نیمه سپید بود و دورگه به حساب می آمد. دشمن انسان ها.

ماکان با ترس لب زد:

«اگه شهبانو بفهمه این حرف رو زدم دوباره تنبیهم می کنه.»

آفر نگاهی به دور و اطراف انداخت:

«کسی رو نمی بینم که بخواد این حرف رو به گوش شهبانو برسونه.»

ارشا در حالی که با حرف او می خندید، دستانش را باز کرد و او را در آغوش کشید:

«خیلی وقت بود ندیده بودمت پسر خاله.»

«از اشتیاقت برای دیدنم مشخص بود که دلتنگ شدی.»

بعد از اینکه از هم جدا شدند ارشا جواب داد:

«وقتی رسیدیم هوا تاریک شده بود. واقعا خسته بودم. امروز تصمیم داشتم به دیدنت بیام. البته فکر کنم قبلش باید وقت می گرفتم.»

و دوباره خندید. آفر هم لبخند زد:

«اگه الان به جای هوداد به تخت نشسته بودم شاید.»

آفر آخرین نفری بود که به مراسم آمده. باید ارشا بعد از مراسم به عمارت پادشاه می رفت و به همین خاطر آفر او را همراهی کرد و ماکان را به همراه آیهان به سمت عمارت فرمانده آرسام فرستاد.

مقبره در پایین ترین بخش قصر قرار داشت. در حالی که عمارت پادشاه در بالاترین قسمت قصر بود. داشتند از پله های خارجی قصر بالا می رفتند که آفر سکوت را شکست:

«آخرین باری که هم رو دیدیم من این لباس رو به تن داشتم و عزادار پدرم بودم.»

به لباس سیاه کارایی ارشا اشاره کرد و ارشا با یادآوری آن روز حرف پسر خاله اش را ادامه داد:

«داشتیم با هم به سمت جایگاه پادشاه می رفتیم و فکر می کردیم الان که پادشاه مرده، پدرم تو رو به تخت می نشونه.»

آفر با یادآوری آن روز خندید:

«اما پدرت همه رو غافلگیر کرد. مجبورت کرد که با مادر هوداد ازدواج کنی، برادر کوچک ترم رو به تخت نشوند و خودش هم به عنوان پدر بزرگ پادشاه و مشاور ارشد حکومت رو به دست گرفت.»

«اتفاق عجیبی بود. من که بعد از اون از پایتخت رفتم. تو چطور این ده سال با خیانت پدرم کنار اومدی؟»

آفر جواب داد: «فراموشش کردم. از اول هم می دونستم که این تخت برای من نیست. پدرم پسر دیگه ای آورد که پادشاهی رو به بچه عجیب الخلقه اش نده. مسلماً کسی قبول نمی کرد یه نفر با خون سپیدان پادشاه بشه و همه دنبال پادشاهی یه انسان بودن.»

هنوز به بالای پله ها نرسیده بودند که آفر ایستاد و به سمت باغی که در سمت راست پله ها قرار داشت رفت.

«رسیدیم.»

ارشا با تعجب به بالاترین ساختمان قصر که در انتهای پله ها قرار داشت اشاره کرد:

«فکر می کردم اونجا عمارت پادشاه باشه.»

با پسر خاله اش هم قدم شد و به سمت ساختمان جدید که دقیقا بالای عمارت پدرش قرار داشت رفت. آفر گفت:

«عمارت پدرم اونجا بود. اما الان دفتر کار مشاور ارشد و جلسات مقامات هست. عمارت پادشاه ده سال پیش به اینجا منتقل شد.»

ارشا تعریف آن ساختمان را شنیده بود. عمارت فرهان، عموی پدرش و پدر دیان بود. عمارتی که سالها پیش در شورش شاهزاده بهشید به آتش کشیده شده، اما الان نشانه ای از آن آتش سوزی در نمای خارجی اش دیده نمی شد. به خوبی ساختمان را بازسازی کرده بودند.

خدمتکار به استقبال آن دو آمد و به سمت نشیمن عمارت همراهیشان کرد. پادشاه بر روی مبل های سبز یشمی که پشت به پنجره بلند قرار داشتند نشسته بود و با دیدن پدرخوانده و برادرش از روی مبل بلند شد و با خوشحالی لب زد:

«برادر. فکر نمی کردم شما هم بیاید.»

«عذرخواهی می کنم که انقدر کم بهتون سر می زنم.»

به پادشاه نزدیک شدند و ارشا با دیدن شهبانو که روی مبل کنار پادشاه نشسته بود تعجب کرد. مطمئن شد نیامدنش به مقبره بهانه بود.

ارشا به سمت پادشاه رفت و به نشانه احترام دست او را بالا آورد و بوسید. هوداد گفت:

«تعریفتون رو خیلی از ماکان شنیده بودم. البته مطمئنم برادرم هم مثل من پدر رو ندیده بود. اما باز هم خیلی ازتون تعریف می کرد. به همین خاطر همیشه کنجکاو بودم شما رو ببینم.»

ارشا بعد از اینکه عقب رفت و کنار پسر خاله اش ایستاد لب زد:

«باعث افتخارمه هوداد شا.»

با تعارف پادشاه بر روی مبل نشستند. خوشحال بود از اینکه توانسته به خوبی رسوم قصر را که جناب شفق به او آموزش داده بود را اجرا کند.

بعد از اینکه خدمتکار ها برایشان چای آوردند ارشا سکوت را شکست:

«آخرین باری که شما رو دیدم یه پسر بچه بودید. اما الان مردی شدید»

ترجیح داد نگوید به حدی کوچک بودید که برای ننشستن روی تخت پادشاهی به آغوش خدمتکار چسبیده و گریه می کردید. فرمانده آرسام هم با خشم شما را از خدمتکار گرفته و روی پای خودش بر تخت پادشاهی نشاند. پدرش با این کار نشان داد که تا پانزده سالگی هوداد او پادشاه واقعی هیواست. البته عمرش کفاف نداده بود.

«بله. زمانی که برای فرماندهی دژ رفتید چهار سالم بود.»

صدایش را آرام کرده و با شوخی گفت:

«مطمئنم بخاطر اخلاق همسرتون ترجیح دادید ده سال از دژ دور نشید.»

علاوه بر پادشاه هر دوی آنها خندیدند. اما چشم غره شهبانو به پسرش و خشک شدن خنده روی لب های هوداد از چشم ارشا دور نماند:

«فرمانده ارشا برای محافظت از هیوا باید از دژ محافظت کنند. الان هم برای مراسم پدرشون به شاه کوه اومدن و بعد از مراسم دوباره به دژ بر می گردن.»

هوداد به نشانه متوجه شدن سر تکان داد:

«امیدوارم ماکان این رو به خوبی درک کنه.»

این اسم نشان می داد که پادشاه برعکس مادرش رابطه خوبی با ماکان دارد. همین هم باعث شد که ارشا خواسته اش را برای پادشاه مطرح کند:

«تصمیم دارم که ماکان رو با خودم به دژ ببرم.»

نامه دیان را از جیب لباسش در آورده و به دست پادشاه داد:

«پدربزرگتون می خوان ماکان رو به عنوان فرمانده بعدی دژ معرفی کنن.»

هوداد با لبخند لب زد:

«اینکه خیلی خوبه.»

رو به مادرش کرد:

«من شاه شاهان هستم و برادرم فرمانده دژ آبشار میشه. توی هیچ بازه تاریخی دو تا برادر با هم به قدرت نرسیدن. نه؟»

منتظر بود که مادرش حرفش را تایید کند اما نگاه جدی شهبانو باعث خشک شدن لبخندش شد. شهبانو با جدیت جواب داد:

«این اتفاق فعلا نمی افته. من اجازه نمی دم ماکان تا قبل از پونزده سالگی از قصر خارج بشه»

فصل پنجم: مشاور ارشد

ارشا به دعوت آفر به عمارت او رفت. سال های زیادی بود دوست دوران بچگی و کسی که مانند برادرش بود را ندیده و دوست داشت تا قبل از برگشتن به دژ، با او وقت بگذراند. در تراس عمارت شاهزاده نشسته بودند و در حالی که آفر در حال ریختن شراب سفید آبشار-که ارشا به عنوان هدیه آورده- برایش بود، سوالی که ذهنش را مشغول کرده را پرسید:

«قدرتمند تر از شهبانو توی قصر کیه؟»

آفر بعد از گذاشتن پیاله مقابل پسر خاله اش جواب داد:

«پادشاه. بعد از اون هم مشاور ارشد. البته الان کمی اوضاع پیچیده شده. تو این ده سال قدرت فرمانده آرسام از پادشاه هم بیشتر بود. وگرنه همون اول مقامات پسرت رو سر به نیست می کردن. یه طور هایی پادشاه نمی تونه بدون خواست مشاور ارشد تصمیمی بگیره و مشاور ارشد هم بدون خواست پادشاه. شهبانو توی درجه دوم قرار می گیره.»

ارشا پیاله اش را خالی کرده و مجدد به سمت آفر گرفت:

«پس الان اگه پادشاه دستوری بده، شهبانو نمی تونه باهاش مخالفت کنه؟»

آفر در حال ریختن جواب داد:

«الان باز هم اوضاع خاصه. هودادشا هنوز پانزده ساله نشده. پس نمی تونه بدون اجازه مادرش کاری انجام بده. یعنی قدرتش در برابر شهبانو با ماکان برابری می کنه. باید مشاور ارشد داشته باشه. متاسفانه جناب جاوید، مشاور ارشد بکتاش شا ماه پیش بازنشسته شده و به دانوش برگشت. من که برادرش هستم رو به خاطر دورگه بودن کسی قبول نداره. تو هم که پدرخونده اش هستی فکر کنم این مقام رو نمی خوای. پس یه طورهایی انگار پادشاه باید خودش تصمیم بگیره ولی با اجازه مادرش.»

ارشا در حالی که پیاله اش را خالی کرد از پسر خاله اش خواست باز هم برایش بریزد. آفر با اعتراض لب زد:

«این رو برای من هدیه آوردی یا خودت؟»

«به یاد شراب هایی که از دیان تو دژ آبشار دزدیدیم، برای جفتمون.»

بعد از گفتن این حرف در فکر فرو رفت. پس نمی توانست ماکان را تا پانزده سالگی با خودش به دژ ببرد. تنها راهش این بود که یک سال صبر کرده و بعد از یک سال از پادشاه بخواهد که ماکان را به عنوان فرمانده جدید دژ آبشار انتخاب کند. نه... نمی توانست پسرش را در قصر تنها بگذارد. آن هم با وجود شهبانو و تهدید های دیگری که پدرش در مقابلشان ایستاده بود.

«به فکر پسرتی؟»

با صدای پسر خاله اش پرده افکارش پاره شد:

«نمی دونم شهبانو چرا دست از سرش بر نمی داره. فکر می کنم می خواد بخاطر بارداریش ازم انتقام بگیره»

آفر شانه بالا انداخت:

«البته دلایل دیگه ای هم می تونه داشته باشه. ماکان الان بزرگترین تهدید برای جایگاه هودادشا هست. باید هم بترسه.»

ارشا با تعجب نگاه پسر خاله اش کرد:

«تهدید؟ پسر من هیچ تهدیدی برای جایگاه پادشاه نداره. اون به همون اندازه شاهزاده است که من هستم.»

«فکر می کنی پدرت هم همچین فکری می کرد؟»

ارشا با اعتراض گفت:

«طرز فکر اون برام اهمیتی نداره. مهم اینه که الان مرده و من هم هیچ طمعی به جایگاه هودادشا ندارم. فقط می خوام پسرم مثل یه آدم عادی زندگی کنه.»

«اما بقیه همچین فکری نمی کنن.»

«برام اهمیت نداره. فقط دنبال یه راه حل می گردم که بتونم پسرم رو با خودم ببرم.»

آفر بعد از چند ثانیه سکوت گفت:

«فقط یه راه حل می مونه.»

***

مقامات و نماینده ها همه در اتاق جلسه مقامات جمع شده بودند تا درباره انتخاب مشاور ارشد جدید تصمیم بگیرند. تنها تفاوتی که این جلسه با قبل داشت نبود فرمانده آرسام و حضور پسرش، شاهزاده ارشا بود. آن مرد علاوه بر نتیجه بکتاش شا، پدر خوانده پادشاه بود و کسی نمی توانست با حضورش در جلسه مخالفت کند.

شاهزاده باربد، دبیر و مربی پادشاه صحبت را شروع کرد:

«هشت ماه تا تولد پانزده سالگی پادشاه مونده. با اینکه هودادشا لایق این هستند که بدون مشاور ارشد خودشون حکومت کنند، اما بر حسب قانونی که اجدادمون تصویب کردن، مادر ایشون، شهبانو شوکا این مدت به پسرشون کمک خواهند کرد. امیدوارم مقامات هم با نظر بنده موافق باشند.»

وزیر مالیات، جناب کیوان با اعتراض گفت:

«چرا باید یک زن مشاور ارشد بشه؟ یعنی پیشنهاد بهتری نداریم؟ مثلا خود شما جناب دبیر. چرا خودتون این مقام رو نمی گیرید؟»

«مادر پادشاه مشاور ارشد نیستند. پادشاه خودشون تصمیم می گیرند و مادرشون تنها ایشون رو راهنمایی می کنند. شهبانو بهتر از من از پس این وظیفه بر میاد. من سنی ازم گذشته و انجام این وظیفه برام مقدور نیست.»

پیرمرد که حدود نود سال سن داشت این وظیفه را از سر باز کرد. نماینده شهر دانوش که به تازگی به جای پدرش به این جایگاه رسیده بود و بین نماینده ها جوان ترین بود پیشنهاد دیگری داد:

«همونطور که می دونید پدر من تا پایان عمر بکتاش شا این جایگاه رو در دست داشت. همانطور که خاندان کارا نسل اندر نسل این جایگاه رو داشته، من هم توانایی این رو دارم که به جای پدرم این مقام رو به دست بگیرم و به شاه شاهان، هودادشا خدمت کنم.»

شاهزاده باربد در بین جمعیت چشم گرداند و مخالفی ندید. اما قبل از اینکه دهان باز کند، آفر گفت:

«من پیشنهاد بهتری دارم.»

شاهزاده که بین جناب قباد، نماینده شهر گٌشن و ارشا ایستاده بود نگاهی به ارشا کرد و ادامه داد:

«پیشنهاد من اینه که شاهزاده ارشا، پدر خونده پادشاه به جای پدرش این مقام رو بگیره.»

همهمه مقامات و نماینده ها بلند شد و همه نگاهی به شاهزاده ارشا که ساکت کنار پسرخاله اش نشسته بود انداختند. هیچکدام از آنها این مرد را به خوبی نمی شناختند.

شب گذشته ارشا و آفر به این نتیجه رسیده بودند که تنها راه ارشا این است که مشاور ارشد شود. در این صورت می توانست یک سال در پایتخت پیش پسرش بماند و قبل از تولد پادشاه، ماکان را به عنوان فرمانده جدید دژ آبشار انتخاب کند. اینطور دیگر نگران این نبود که هودادشا به خواسته شهبانو تن بدهد. بعد از آن هم به همراه پسرش به دژ می رفت و آموزش های او را تکمیل می کرد.

دبیر مخالفت کرد:

«ولی فکر نکنم خود شاهزاده همچین چیزی بخوان. ایشون فرمانده دژ آبشار هستند و زیر نظر جناب دیان در دژ زندگی کردند. مردم آبشار زندگی متفاوت تری با ما دارند.»

ارشا برای اولین بار در آن جلسه لب باز کرد:

«این پیشنهادی بود که خودم به شاهزاده آفر دادم.»

دبیر در فکر فرو رفت. آفر گفته بود ممکن است پیرمرد با این درخواست مخالفت کند. بیشتر مقامات حتی با مشاور بودن فرمانده آرسام مشکل داشتند. اما دبیر رو به ارشا گفت:

«از نظر قانون هیوا، شما برای این مقام در اولویت بالاتری هستید. فکر نکنم کسی با اینکه شما مشاور ارشد بشید مشکلی داشته باشه.»

نگاهی به چهره مقامات و نماینده ها کرد. همه در برابر قانون دست و پایشان بسته بود.

«پس به عنوان پدر پادشاه این مسئولیت رو قبول می کنید؟»

ارشا با اطمینان جواب داد:

«بله. همانطور که پدرم به هودادشا خدمت کرد من هم طی این یک سال پسرم رو راهنمایی می کنم.»

***

آیهان در حال آموزش تیر اندازی به ماکان بود. در تراس عمارت فرمانده آرسام ایستاده بودند و آیهان داشت نحوه درست گرفتن تیر و کمان را به ماکان آموزش می داد.

ارشا در یک میز چهار نفره کنار آنها نشسته و در حال خواندن قوانین قصر بود و جناب شفق هم که طرف دیگر میز نشسته بود او را راهنمایی می کرد.

روز قبل به عنوان مشاور ارشد منصوب شد و شاهزاده باربد این قوانین را به او داد تا قبل از انتصاب رسمی اش در کنار پادشاه، آن را مطالعه کند. ارشا آنچنان اهل مطالعه نبود. همیشه از اینکار خسته می شد. هر از چند گاهی هم به تمرین پسرش نگاه می کرد.

ماکان قد کوتاه و هیکل ریزی داشت. به همین خاطر برایش گرفتن تیر و کمان سخت بود. باید دستور می داد یک کمان مخصوص برایش بسازند.

«دارید چیکار می کنید؟»

با شنیدن صدای فرد جدید نگاهش را به سمت ورودی تراس داد و با دیدن شهبانو تعجب کرد.

آن زن بعد از اینکه به تراس آمده با دیدن آیهانی که سعی داشت کشیدن زه را به ماکان یاد بدهد با عصبانیت به سمت آن دو رفت. ماکان از ترس زه را ول کرد و همین هم باعث شد که به دست آیهان گیر کند.

«آخ...»

ماکان هول کرده و سعی داشت کمان را پشت سرش قایم کند و آیهان هم در حال تکان دادن دستش که درد گرفته بود. ماکان با نگرانی نگاه دستیار پدرش انداخت:

«ببخشید آیهان...»

ارشا از پشت میز بلند شد:

«به دستیارم گفتم بهش تیراندازی یاد بده. متاسفانه خودم سرم شلوغه وگرنه خودم اینکار رو می کردم.»

شوکا با عصبانیت سمت ارشا برگشت:

«حتما بعد از اون هم می خوای بهش جنگیدن رو یاد بدی؟ یا شاید هم قراره مثل پدرش تبدیل به شکارچی دورگه ها بشه؟»

بدون جواب دادن به شهبانو، با اشاره دست از آیهان خواست که با ماکان از آنجا برود.

«ببرش پیش هدی. ازش بخوا رو دستت مرهم بذاره.»

جناب شفق هم تصمیم گرفت آن زوج را تنها بگذارد. بعد از اینکه از تراس خارج شدند ارشا پشت میز نشست. شهبانو با عصبانیت غرید:

«بگید که شایعاتی که پیچیده همشون دروغه.»

ارشا در حالی که خودش را با کاغذ ها مشغول نشان می داد گفت:

«بستگی داره چه شایعه ای باشه.»

«اینکه شما می خواید مشاور ارشد بشید؟»

«دروغ نیست.»

کاغذ ها را نشان همسرش داد:

«دارم براش آماده میشم. اولین تمرینم رو فکر کنم پیش پادشاه دیدید. کاملا مثل یکی از افراد شاه کوه رفتار کردم. نه؟»

«چطور اصلا همچین چیزی رو مقامات قبول کردند؟»

مشخص بود که کلافه است. ارشا جواب داد:

«مثل اینکه یادتون رفته بخاطر ازدواج ما، من الان از نظر قانونی پدر پادشاه به حساب میام و برای مشورت دادن به ایشون در اولویت هستم.»

«پس شما هم فرقی با پدرتون ندارید.»

ارشا با این حرف شهبانو عصبی شد و کاغذ ها را روی میز گذاشت:

«من کاملا با اون مرد متفاوتم. نمی دونم چه شباهتی بین ما می بینید.»

«شما دارید جون پسرمون رو به خطر می ندازید.»