اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت چهل و سوم :
زویی گوی بلورین عمر من را میان پارچه‌ای گذاشت و آن را پوشاند. سامیار هم پتوی کهنه‌ای که تا چند لحظه پیش من روی خود کشیده بودم را برداشت و هر دو پشت سرم به راه افتادند.
در آستانه خروج از کلبه، صدای برخورد چیزی با زمین من را میخکوب کرد. سرم را به عقب برگرداندم. پتوی پشمی از دست سامیار رها شده و بر زمین افتاده بود. نگاه خشم‌آلودم به او دوخته شد.
چشمان وحشت‌زده‌اش به من خیره بود و دست
لطفا صبر کنید...
