بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و بیست و چهارم :
با شنیدن صدای نازک دختری که از پشت سرم میومد به عقب برگشتم و چشمم به مهتاب افتاد.
مثل همیشه روپوش تمیز و مرتبی به تن کرده بود و چشم‌های قهوه‌ایش زیر نور خورشید می‌درخشیدن.
چشمم به اتیکتش خورد، ترفیع گرفته بود...
- رها خودتی؟
قبل از اینکه جوابی بدم، چند قدم دیگه جلو اومد و با در آغوش کشیدنم فاصلهٔ بینمون رو پر کرد.
نتونستم واکنشی نشون بدم یا حتی کمرش و نوازش کنم، مدت‌ها بو
لطفا صبر کنید...
پرنیا
11من دیگه یواش یواش دارم قاطی میکنم که کی اینده میشه کی گذشته کاش هر وقت به گذشته یا اینده میرفت مینوشت