ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت پنجاه و یک :
به محض اینکه احساس می‌کنم توان حرکت به پاهایم برگشته است، بدون هیچ حرف اضافه‌ای از اتاق دکتر یاوری خارج می‌شوم و به سمت محل استراحت پزشکان می‌روم. درب را آهسته باز می‌کنم، به محض ورودم مژگان را می‌بینم که روی تخت دراز کشیده است.
بدون حرف اضافه و یا حتی سلامی به طرف تخت خودم می‌روم. انگار کوه کنده‌ام و جانی در بدنم نمانده است.
سرم را زیر پتو می‌برم، هنوز ضربان قل
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۷۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
محبوبه لطیفی | نویسنده رمان
دقیقا
۲ سال پیشستاره
0دکتریه چیزیش میشه هامیخوادبیشترماهی توچسم باشه یابقیه بفهمن دکتربیشترحواسش به ماهی هست
۲ سال پیشمحبوبه لطیفی | نویسنده رمان
دقیقا همینه
۲ سال پیشفاطمه
0از مژگان خیلی بدم میاد،دختره نچسب.. این دکتر یاوری هم یه چیزیش میشه ها... بیصبرانه منتظر پارت بعدی ام
۲ سال پیشمحبوبه لطیفی | نویسنده رمان
متاسفانه شخصیت مژگان دلچسب نیست
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0متاسفانه دکتربااین توجهات بیجاش باعث میشه حادت مژگان بیشترسه