اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت سی و هفتم :
سامیار با لحنی آمیخته از تعجب و ناباوری پرسید:
_کشتیش؟
ایستادم و رو به او کردم. پاسخ دادم:
_آره مگه همینو نمیخواستی؟ مگه نمی گفتی بکشش بکشش؟ منم کشتمش.
سر تکان داد و با لحنی متفکرانه گفت:
_منطق حکم می‌کرد که کشتن اون به صلاح همه‌است. شما اینطور فکر نمی‌کنید؟
_حق با توئه! اون دردسرهای زیادی به وجود آورده بود و سزاش مرگ بود.
نگاهی از سر تا پا به او انداختم و پرسیدم:
لطفا صبر کنید...
