اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت سی و پنجم :
کمی نزدیک شد و با لحنی غمگین گفت:
_برفین من…
دستم را که به شدت می‌لرزید بالا بردم و گفتم:
_هیش… هیچی نگو دیگه نمی‌خوام صداتو بشنوم.
اشک‌هایم را با پشت دستم پاک کردم و به سختی از روی زمین برخاستم. اضطراب، وجودم را فرا گرفته بود. در آن لحظه، تنها آرزویم داشتن یک شمشیر بود. اما گویی تمام نیرو و توانم را از دست داده بودم و امیدی به برآورده شدن آرزویم نداشتم.
پلک‌هایم را بس
لطفا صبر کنید...
