شاخه سرخ ارغوان به قلم اعظم افتخاری
پارت بیست :
ارغوان خودش هم نمی‌دانست چِش شده که این اندازه ضعیف گشته و گریه امانش نمی‌دهد. او به خود اجازه داد تا دستان ارغوان را لمس کند. به آرامی دست او را که روی صورتش گذاشته بود جدا کرد. پهنای صورتش از اشک خیس و گونه‌هایش چون گلِ شبنم خورده، تر شده بود.
- نمی‌خوای بس کنی؟ دیدنت در این حالت برام سخته. به جای گریه کردن حرف بزن. هر چی توی دلته بگو تا سبک بشی.
از جیب مانتو‌اش دستمالی درآورد و
لطفا صبر کنید...
یانا
0اگه خیرِ به آرزوی دلشون برسن