گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت صد و پنجاه و سوم :
هوا را عمیقاً درونِ ریههای جا داد. به طور کامل سمتم چرخید و سعی کرد لبخندی روی لبش بنشاند تا حکم نقابی را داشته باشد که من نتوانم احساساتش را از چهرهاش بخوانم.
دستش سمتم دراز شد و طرهای از موهایم که روی صورتم افتاده بود را با سر دو انگشت وسطی و سبابهاش کنار زد. نگاهش را مستقیم درونِ چشمهای من دوخت و نفس زد:
-باید بدونی، تو همه چیزو راجعبه من باید بدونی. این هدف ماست؛ زنده نÚ
لطفا صبر کنید...
